ထွက်ခွာခြင်း

"မင်းရဲ့အခန်းဖော်ကို တစ်ယောက်ယောက် ခေါ်လာခိုင်းထားတယ်။ သူတို့ ရောက်တာနဲ့ ငါ ထွက်သွားတော့မယ်။"

အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယန်ကျန့်သည် အခန်းကို ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပစ္စည်းများစွာကို ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် စာအုပ်များနှင့် ထိုသို့သော ပုံဥပမာများကိုဖြစ်သည်။

ပစ္စည်းများစွာ ပျောက်ဆုံးသွားသော်လည်း များစွာ သက်ရောက်မှုမရှိပေ။

"ရှင် တကယ်ပဲ သွားတော့မှာလား။ နောက်ဆုံးတော့ အတော်လေး နောက်ကျနေပြီ။"

"ဟုတ်တယ်။"

ယန်ကျန့် များများစားစားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး အရာများစွာက ငါတို့ထိန်းချုပ်မှုအပြင်ဘက်မှာ ရှိနေပြီ။ မင်း အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို တွေ့ခဲ့တယ်လေ။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းလည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော အဆောင်တွင် လေထုသည် လေးလံနေပုံရပြီး ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း သို့မဟုတ် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ခြင်းအတွက် ပျော်ရွှင်မှု လုံးဝကင်းမဲ့နေသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်မှာ ယန်ကျန့်၏ ဆဲလ်ဖုန်းဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်း မြည်လာသည်။

ယန်ကျန့် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဖုန်းကိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် 'တစ္ဆေပန်းချီကား' များအကြောင်း သတင်းအချက်အလက် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးတောနေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါပါ။"

"ငါ သိတယ်။ ပြော။ ငါ ခုနက ဒီကကိစ္စတွေနဲ့ ပြီးခါစပဲ။ ငါ စိတ်အခြေအနေမကောင်းဘူး။"

လျိုရှောင်ယွိက ပြန်ဖြေသည်။ "ရှင် အဆင်ပြေတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒီလိုပါ- ဌာနချုပ်က မနက်ဖြန်မနက် ရှစ်နာရီမှာ အစည်းအဝေးတက်ဖို့ ရှင့်ကို အသိပေးချက်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်ပါတယ်။ နေရာကို ရှင် သိပါတယ်။ အကြောင်းအရာက မကြာသေးခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ 'တစ္ဆေပန်းချီကား' ဖြစ်ရပ်တွေအကြောင်း ဖြစ်သင့်တယ်။ ဒုဝန်ကြီးက ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ထင်နေတယ်။"

"ငါ မတက်ဘဲ နေလို့ရမလား။ ငါ့မှာ မင်းတို့လို တစ်နေ့လုံး အစည်းအဝေးတွေမှာ အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။"

"အင်း… ရှင် ခရီးထွက်သင့်ပါတယ်။ ကျွန်မထင်တယ် ဒီပြဿနာက အဲ့လောက် ရိုးရှင်းတာမဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ရင် သူတို့ ဒီတစ်ခေါက် လူတိုင်းကို အကြောင်းကြားမှာမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ ငါ သိပြီ။ ဒီလောက်ပါပဲ။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

"သူတို့ မင်းကို တခြားတစ်ခုခု ခိုင်းစရာရှိလို့လား။" မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် ယန်ကျန့် ဖုန်းချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မမေးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကုမ္ပဏီက ငါ့ကို အစည်းအဝေးခေါ်တာပဲ။ မင်းသိတဲ့အတိုင်း ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်သမားလောကမှာ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲ။ လစာက သိပ်မများဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဝန်ထမ်းတွေဆီက အများကြီး တောင်းဆိုတယ်။ အချိန်ပိုဆင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စီးပွားရေးခရီးစဉ်တွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အစည်းအဝေးတွေပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ အကျိုးခံစားခွင့်တွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် သူတို့ ဘယ်တော့မှ ဒီလောက် တက်ကြွတာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်း စာကြိုးစားသင်ပြီး ငါ့လို ကျောင်းထွက်မသွားနဲ့။ အလားအလာမရှိဘဲ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်။"

"တိုတိုပြောရရင် အလုပ်လုပ်တာက လမ်းဆုံးတစ်ခုပဲ။"

"ရှင်က ထပ်ပြီး ချဲ့ကားနေပြန်ပြီ။ အဲ့လောက် မဆိုးပါဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါနဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။"

ခဏမျှ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးသည် အမျိုးသမီးကျောင်းသူနှစ်ဦးနှင့်အတူ မကြာမီ ရောက်ရှိလာသည်။ တစ်ဦးမှာ အစောပိုင်းက ထွက်ပြေးသွားခဲ့သော လျိုဇီဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ အဆောက်အအုံပေါ်မှ ခုန်ချပြီးနောက် ယန်ကျန့်က နေရာချထားပေးခဲ့သော စုန့်ယွိကျားဖြစ်သည်။

အဆောင်အတွင်းမှ ကျန်းရှနှင့် ဝမ်ယွဲ့မှာမူ ခြေရာမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဤကမ္ဘာတွင် ဘယ်သောအခါမှ ပြန်မမြင်ရတော့ဖွယ်ရှိသည်။

"မစ္စတာယန်၊ လူတွေကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့ပါပြီ။"

"ကောင်းပြီ။ မင်းတို့ အခု သွားလို့ရပြီ။"

ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်၊ လျိုဇီနှင့် စုန့်ယွိကျားတို့ကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်က သူတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဖြစ်ရပ် ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း စုန့်ယွိကျားဟု အမည်ရသော မိန်းကလေးသည် ရှင်းလင်းစွာ စိတ်သောကရောက်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု ထင်ရှားနေကာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေသည်၊ သူ၏အကြည့်သည် အနီးအနားတွင် တစ္ဆေများ ပုန်းအောင်းနေနိုင်သည်ဟု သံသယဝင်နေသကဲ့သို့ လှည့်ပတ်နေသည်။

ဤသည်မှာ သဘာဝလွန်ကြုံတွေ့မှုအပြီး ဖြစ်လေ့ရှိသော လက္ခဏာစုတစ်ခုဖြစ်သည်။

လူတိုင်းတွင် မတူညီသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်အဆင့်များ ရှိပြီး သူတို့ ခံနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုအတိုင်းအတာများမှာ ကွဲပြားသည်။ ယန်ကျန့်သည် ၎င်းကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် လျိုဇီသည် များစွာ တည်ငြိမ်သည်၊ အစောပိုင်းက အဆောင်မှ ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်းဖြင့် မကြာသေးမီက 'တစ္ဆေပန်းချီကား' ဖြစ်ရပ်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းမှ ကံကောင်းစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး သူသည် မည်သည့်တစ္ဆေမှလည်း မမြင်တွေ့ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏အကြည့်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူမသည် ယန်ကျန့်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

"မင်းတို့ စိုးရိမ်ပူပန်စရာမလိုဘူး။ အခုချိန်ကစပြီး ဒီအဆောင်အဆောက်အအုံက ကျောင်းမှာ အလုံခြုံဆုံးနေရာပဲ။ ပြီးတော့ ဘယ်တစ္ဆေမှ ထပ်ပေါ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ စိတ်ချလက်ချ ဒီမှာ နေလို့ရတယ်။"

ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။

"မင်းတို့ကို ဒီကို ခေါ်လာရတဲ့အကြောင်းရင်းကတော့ လုံးဝ မြောင်ရှောင်ရှန်းအတွက်ပဲ။"

"သူမက လွယ်လွယ်ကူကူ ကြောက်တတ်တယ်။ မင်းတို့ရဲ့အခန်းကဏ္ဍက ဒီမှာနေပြီး သူမကို အဖော်ပြုပေးဖို့ပဲ။ နားလည်လား။"

" မင်းတို့မှာ အသိတရားနည်းနည်းရှိရင် အခုအချိန်မှာ မြောင်ရှောင်ရှန်းဘေးမှာ နေတာက အလုံခြုံဆုံးရွေးချယ်မှုဆိုတာ မင်းတို့ သိသင့်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူသာ ဒုက္ခရောက်ရင် ငါ ပေါ်လာမှာပဲ။ မင်းတို့ အဲ့ဒါကနေ အကျိုးအမြတ်ရပြီး ရှင်သန်နိုင်လိမ့်မယ်။ မင်းတို့ အရင်ကလို မိုက်မဲပြီး ငါက တစ္ဆေဇာတ်လမ်းတွေ ပြောနေတယ်လို့ မထင်ရင်ပေါ့။ တခြားတစ်ယောက်ယောက် ဒုက္ခရောက်ရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် ဒါက ငါနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး။ သူတို့ သေရင် သေသွားမှာပဲ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ မတ်တပ်ထရပ်ကာ မြောင်ရှောင်ရှန်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး "ငါ သွားတော့မယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ငါ့ကို ဖုန်းခေါ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို မခေါ်ဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း အမြဲတမ်း ဒီလောက် ကံကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတလေ ငါ အချိန်မီ မရောက်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါ မင်းကို ပေးခဲ့တဲ့အရာကို ဘေးကင်းအောင် ထားပါ။ အဲ့ဒါက အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ မင်းအသက်ကို ကယ်တင်နိုင်တယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မြောင်ရှောင်ရှန်း စကားပြောသည်ကို မစောင့်ဘဲ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်လျှောက်သွားသည်။

"စောင့်ဦး၊ ယန်ကျန့်။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် တစ်ခုခု ပြောစရာရှိပုံရပြီး အဆောင်မှ သူ့နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်ထွက်သွားသည်။

သို့သော် အပြင်ဘက်သည် ဗလာဖြစ်နေပြီး စင်္ကြံမီးသည် မှိန်ဖျော့စွာ တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေသည်။ တစ်ချိန်ချိန်တွင် အလင်းရောင်သည် တောက်ပသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။

"သူ ဒီလောက်အလျင်စလို ထွက်သွားတာလား။" မြောင်ရှောင်ရှန်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။

"သူ… ထွက်သွားပြီလား။"

လျိုဇီသည်လည်း ဗလာဖြစ်နေသော စင်္ကြံကို ထိတ်လန့်မှုအရိပ်အယောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသို့သော ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်သော ထူးဆန်းသည့် ပျောက်ကွယ်သွားမှုသည် မည်မျှအကြိမ် မြင်သည်ဖြစ်စေ အမြဲတမ်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ဤယန်ကျန့်သည် လူသားတစ်ဦး ဟုတ်သေးရဲ့လား။

မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် ယန်ကျန့်၏ အခြေအနေနှင့် သက်ဆိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး "သူ သွားပြီ။ အရင်ကလိုပဲ။"

"မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ မင်းရဲ့အထက်တန်းကျောင်းအတန်းဖော်က တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ။"

လျိုဇီသည် ယန်ကျန့်အပေါ် နားမလည်နိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရသော်လည်း ပို၍သိလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"ငါ မင်းတို့ကို မလိမ်ခဲ့ပါဘူး။ သူက တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့အထက်တန်းကျောင်းအတန်းဖော်ပါ။"

လျိုဇီက ထပ်မေးသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းမှာ အထက်တန်းကျောင်းအတန်းဖော် ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ။ သေချာပေါက် သူတို့အားလုံးက ဒီလိုတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် သူမ၏ကုတင်သို့ ပြန်သွားပြီး စောင်များကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ "ငါတို့ အထက်တန်းကျောင်းမှာ ခြောက်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တယ်။ အခုတော့ ယန်ကျန့်ကို ဖယ်လိုက်ရင် ငါးယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။ တခြားသူတွေက ငါတို့လိုပဲ သာမန်လူတွေပါ။ ယန်ကျန့်ကတော့… သူက ကံအဆိုးဆုံးပဲ။ သူ ဘယ်တော့မှ ဒီလိုဖြစ်ချင်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက တခြားနည်းလမ်းမရှိခဲ့လို့ပဲ။"

"ဘာလဲ။ မင်းတို့ အထက်တန်းကျောင်းအတန်းဖော် ငါးယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာလား။ ဒါဆို ခုနက ထွက်သွားတဲ့ ယန်ကျန့်အပြင် မင်းတို့မှာ လေးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်ဆိုတဲ့သဘောလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်း ဘယ်လိုအထက်တန်းကျောင်းမျိုး တက်ခဲ့တာလဲ။ အတန်းတစ်တန်းက ဒီလောက် ကျောင်းသားနည်းလို့မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

မြောင်ရှောင်ရှန်း ခဏရပ်တန့်သွားသည်၊ သူမသည် သူမ၏အတိတ်အကြောင်းကို သူမ၏ကောလိပ်အတန်းဖော်များနှင့် ဘယ်သောအခါမှ မပြောခဲ့ဘဲ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် ၎င်းကို ဖုံးကွယ်ရန် မလိုအပ်တော့ဟု ထင်ရသည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူမသည် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းစွာ "သူတို့အားလုံး သေသွားပြီ။ အားလုံးပဲ။ တစ်ညတည်းမှာ ငါတို့ကျောင်းမှာ ငါတို့အနည်းငယ်ပဲ ကျန်ခဲ့တော့တယ်။"

သေသွားပြီလား။ အားလုံးပဲလား။

ဤသို့ကြားသောအခါ လျိုဇီသည် ကြက်သီးမွှေးညှင်းများ ထသွားပြီး ဖော်ပြမရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု သူမအပေါ်သို့ တိုးဝင်လာသည်။

"ဒါကလည်း တစ္ဆေခြောက်တာ ဖြစ်နိုင်သလား။"

"ဟုတ်တယ်။"

ဘုရားသခင်။ တကယ်ပဲ။

ထိုအချိန်တွင် လျိုဇီသည် ကမ္ဘာကြီး ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားမိသည်။ သူမ၏တိတ်ဆိတ်သော အခန်းဖော်သည် ထိုသို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဖြစ်ရပ်ကို ဤမျှစောစီးစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို သူမ ဘယ်သောအခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သူမသည် ယနေ့မတိုင်မီ ဤအကြောင်းကို ကြားခဲ့ပါက သူမသည် သေချာပေါက် မယုံကြည်ပေ။

သို့သော် ယနေ့ပြီးနောက် သူမ ယုံကြည်သွားသည်။

"မင်းလည်း အဲ့ဒီအရာကို မြင်ဖူးတာလား။" စုန့်ယွိကျားက ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ငါ မြင်ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်နဲ့ တူတူတော့ မဟုတ်သင့်ဘူး။ အဲ့ဒါက အကွက်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်ပဲ။ အတန်းတံခါးဝမှာ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာခဲ့တာ။ အဲ့ဒီနေ့က ငါတို့အတန်းက ညနေပိုင်း ကိုယ်တိုင်လေ့လာချိန်မှာ…"

"ထပ်မပြောနဲ့တော့။" လျိုဇီက သူမ၏ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် အုပ်လိုက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ငါ တစ်နေ့အတွက် လုံလောက်တဲ့ထိတ်လန့်မှုတွေ ရပြီးသွားပြီ။ ငါ ရူးမသွားချင်ဘူး။"

စုန့်ယွိကျားမူကား ဖြူဖျော့သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ယနေ့မြင်တွေ့ခဲ့သော တစ္ဆေသည် မြောင်ရှောင်ရှန်း မြင်တွေ့ခဲ့သော တစ်ကောင်နှင့် ကွဲပြားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သည်။

တစ္ဆေများသည် တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ပေ။

သူမ၏အတွေ့အကြုံသည် ခြွင်းချက်တစ်ခုမဟုတ်ပေ။ ကမ္ဘာကြီးသည် ထိုသို့သော သတ္တဝါများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကောင်းပြီ။ ငါ ရပ်လိုက်မယ်။" မြောင်ရှောင်ရှန်းက သူမ၏လက်ကို လွှတ်ပြီး ပြောသည်။

"ယန်ကျန့် မှန်တယ်။ မင်းတို့ကို အမှောင်ထဲမှာပဲ ထားသင့်တယ်။ ဘာမှမသိတာ ပိုကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် နေ့တိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခြောက်လှန့်နေရင် မင်းတို့ မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ ရူးသွားနိုင်တယ်။"

သူမသည် အတော်အတန် တိတ်ဆိတ်သော်လည်း သူမ၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုသည် အခြားသူများထက် များစွာ အားကောင်းသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

တံခါးခေါက်တစ္ဆေဖြစ်ရပ်အတွင်း စိတ်ဓာတ်အားနည်းပြီး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မလှုပ်ရှားနိုင်သော ထိုကျောင်းသားများသည် ဂိမ်းမှ ဖယ်ရှားခံခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

ရှင်သန်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခုနစ်ဦးသည် အားလုံး အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြီးထွားမှုနှင့် ပြောင်းလဲမှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။