ထွက်ခွာခြင်း ၂

တက္ကသိုလ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ဖိန်အန်းဟိုတယ်သို့ ပြန်လည်အနားယူရန် မသွားခဲ့ပေ။

သူ အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ နံနက် ၁ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

'တစ္ဆေပန်းချီကား' အမှုကို ကိုင်တွယ်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အချိန်အတော်အတန် ဖြုန်းတီးခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ အစောပိုင်းက မသတ်ခဲ့သော ဟဲထျန်းရှုံးသည် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် ထိုအချိန်က ဟဲထျန်းရှုံးကို မသတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သောကြောင့် ဤရလဒ်ကို မျှော်လင့်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။

ထိုလူကို သတ်ရန် လွယ်ကူသည်။ သို့သော် သူ၏နောက်မှ တစ္ဆေမှာမူ ကိုင်တွယ်ရန် ဒုက္ခများသည်။

ထို့အပြင် 'တစ္ဆေပန်းချီကား' ဖြစ်ရပ်သည် မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ ဘေးတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် ယန်ကျန့်တွင် တစ်ဖက်ကို လွှတ်ပေးရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။ ... တိတ်ဆိတ်သော လူသွားလမ်းတစ်ခုတစ်လျှောက် လျှောက်သွားရင်း ရွှေရောင်လက်အိတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော ယန်ကျန့်၏ လက်သည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီး မိုဘိုင်းဖုန်းတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

လက်အိတ်များကြောင့် တစ္ဆေလက်သည် ဤဖုန်းကို မဖျက်ဆီးခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့် ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

မကြာမီ ခေါ်ဆိုမှု ချိတ်ဆက်သွားသည်။

"မင်း ဘယ်မှာလဲ။"

ယန်ကျန့်၏ အသံသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြီး မည်သည့်စိတ်ခံစားမှု အရိပ်အယောင်မှ ကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဒီလောက်နောက်ကျမှ ကျွန်မကို ဖုန်းခေါ်တာလား။ ရှင် ကျွန်မကို ဆက်သွယ်တော့မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာ။" လီယောင်၏ အသံသည် ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စကားမရှည်နဲ့။ မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ။ ငါ မင်းကို တွေ့ဖို့လိုတယ်။"

လီယောင်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိတိုင်း ရှင် ကျွန်မကို ရှာဖို့ သတိရတယ်။ ဘာမှမရှိရင် ရှင့်က ကျွန်မကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်တာပဲ။ ရှင်မှာ ယောကျ်ားပီသတဲ့ဆွဲဆောင်မှု လုံးဝမရှိဘူး။ ကျွန်မ ဈေးဝယ်ထွက်နေပြီး အိပ်ရာမဝင်ခင် ညလယ်စာတစ်ခုခု စားမလို့ပဲ။ ညဘက်မှာ အရမ်းအေးတယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို အဖော်ပြုပြီး အပြင်မှာ အေးခဲနေဖို့ စိတ်မပါဘူး။"

"အနီးအနားက လူသိပ်မရှိတဲ့နေရာတစ်ခုမှာ တွေ့မယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။

"ဟေး။ ဟေး။ ငါ အခု အိပ်ရာပြန်ဝင်တော့မယ်။ မင်းကို မစောင့်ဘူး။"

စီးပွားရေးလမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် လီယောင်သည် ဖုန်းထဲသို့ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်မှ ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းသည် သူမကို အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်။

ယနေ့တွင် လုံလောက်အောင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး သူမ စိတ်အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသည်။ သူမ အိမ်ပြန်တော့မည်အပြုတွင် ယန်ကျန့်က သူမကို ဒုက္ခပေးသည်။

"ဒါ လုံးဝ ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်ဘူး။ ဒီအချိန်ကြီး ငါ့ကို ခေါ်တယ်။ ဘာမှ ထည့်မစဉ်းစားဘူး။"

"တကယ်ပဲ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားရတာလဲ။ ငါ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရင် အပြစ်အနာအဆာတွေကလွဲပြီး ဘာမှမမြင်ဘူး။ ကယ်တင်နိုင်တဲ့အရည်အသွေး တစ်ခုမှမရှိဘူး။ သူ့ရဲ့စရိုက်နဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက သူ့ကို ဒီအထိ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့တာက အံ့ဖွယ်တစ်ပါးပဲ။"

သူ့ဘာသာသူ ညည်းညူနေရင်း လီယောင်သည် စီးပွားရေးလမ်းမှ ထွက်ခွာပြီး အနီးအနားမှ လူနည်းသော နေရာလွတ်တစ်ခုသို့ သွားရောက်စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ မသိခဲ့သည်မှာ ယန်ကျန့်သည် လူများနှင့် များစွာ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံလေ့ရှိသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူသည် အများအားဖြင့် တစ္ဆေများနှင့်သာ ဆက်ဆံသည်။ ထို့ကြောင့် သူ မည်မျှပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေကာမူ ၎င်းသည် သူ၏ကြီးထွားမှုနှင့် တိုးတက်မှုကို မထိခိုက်ပေ။

နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် လီယောင်သည် အအေးဒဏ်ကြောင့် နီးပါး အေးခဲသွားသည်ဟု ခံစားမိသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် အနီးအနားမှ တက္ကစီတစ်စီးမှ ထွက်လာသော ယန်ကျန့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီလောက်ကြာတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ ရှင် တကယ်ပဲ တက္ကစီစီးပြီး ဒီကိုလာခဲ့တာပဲ။" ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူမသည် ဒေါသဖြင့် သွားကြိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် လီယောင်ကို မြင်သည်နှင့် သူ သူမထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားသည်။

"ဒီနေ့ ရှင့်မှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ ရှင် ဟဲထျန်းရှုံးကို တကယ်ပဲ လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ ကျွန်မ သွားစစ်ဆေးတုန်းက သူ့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ရှင် သိရဲ့လား။ ကျွန်မ သူ့လက်ချက်နဲ့ သေတော့မလို့ပဲ။ အဆုံးစွန်အထိတောင် ရှင် ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာခဲ့ဘူး။ ရှင် ကျွန်မ အသက်ရှင်သလား သေသလားဆိုတာကို တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်ဘူးလား။" သူတို့ တွေ့ဆုံသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီယောင်သည် သူမ၏ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

"အခု ရှင် အရာရာကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်လိုက်ပြီ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ရှင် ဒါကို ဘယ်လိုရှင်းလင်းမလဲဆိုတာ ကျွန်မ ကြည့်ချင်တယ်။"

ယန်ကျန့်သည် သူမကို မကြားသကဲ့သို့ မတုန်မလှုပ်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ မိတ်ဆွေအဖွဲ့ ရဲ့ ပြဿနာက မင်းရဲ့အရေး မဟုတ်တော့ဘူး။ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မှားပြောမိတယ်။ ငါ့အရေးအရာတွေက မင်းရဲ့အရေး မဟုတ်တော့ဘူး။"

လီယောင် မှင်သက်သွားသည်။

"ရှင် အဲ့ဒါနဲ့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

"ငါ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ဆိုလိုတယ်။" ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"အခုကစပြီး ငါ မင်းကို မလိုအပ်တော့ဘူး။"

လီယောင်သည် ၎င်းကို ဟာသတစ်ခုဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယန်ကျန့်၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူသည် နောက်နေပုံမရပေ။

"ဒါဆို ကျွန်မကို အသုံးချပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှင် ကျွန်မကို ဘေးဖယ်ထားချင်တာလား။ ရှင်က တိုက်ပြီးပြေးဖို့ စီစဉ်နေတာလား။ ဘောင်းဘီဝတ်ပြီး ကျွန်မကို မမှတ်မိသလို ဟန်ဆောင်တာမျိုးလား။" လီယောင်သည် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာသည်။

ယန်ကျန့်သည် မထိခိုက်သေးပေ။

"ဒီလောက် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မပြောနဲ့။ မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ချစ်မိသွားရလဲဆိုတာကို ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိဘူးလား။"

"ရှင် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

"ငါတို့ အရင်က တစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးတယ်။ ကြိုတင်သိကျွမ်းမှုမရှိဘူး။ ပြီးတော့ ဒါက ငါ ဒီမြို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာ… မင်းကတော့ ဖိန်အန်းတာဝါက မိတ်ဆွေ အဖွဲ့ရဲ့ လက်ထောက်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာလို့ ရုတ်တရက် မြို့ပြင်က တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီချစ်ခင်မှုက ဘာသတိပေးချက်မှမရှိဘဲ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တယ်။" ယန်ကျန့်က အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောသည်။

"မင်းက ရင့်ကျက်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။ အချစ်ကို ရိုးရိုးသားသား တမ်းတတဲ့အရွယ်ကို ကောင်းကောင်း ကျော်လွန်နေပြီ။ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် ချစ်မိသွားနိုင်ခြေက ဘယ်လောက်ရှိလို့လဲ။ အထူးသဖြင့် ရန်သူတစ်ယောက်ကိုပေါ့။"

ဤသို့ကြားသောအခါ လီယောင်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယန်ကျန့်၏ စကားများသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားတစ်ခုကို သိမ်မွေ့စွာ ထုတ်ဖော်ပြသနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်ကူးမယဉ်ရဲလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် ပြောခဲ့သော အရာတစ်ခုကိုမူ သူမ လုံးဝ သဘောတူသည်၊ သူမသည် ယန်ကျန့်အပေါ် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သနည်း။

ဤအမျိုးသားသည် သူမ၏စိတ်ထဲမှ စံပြရည်းစားနှင့် ဘာမှမတူပေ။ နီးစပ်ပင်မနီးစပ်ပေ။

ယဉ်ကျေးမှုမရှိ၊ မောက်မာပြီး ရိုင်းစိုင်းသူ၊ သူသည် အမျိုးသမီးတိုင်း၏ အဆိုးဆုံးအိပ်မက်ဆိုးဖြစ်ပြီး တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး မဖြစ်မီက ဖြူစင်ပြီး လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော လူစားမျိုး၊ အကယ်၍ အတိတ်ကသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူမသည် သူ့ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ပျို့အန်ချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ ညစ်ညမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားမိပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်မ… ကျွန်မ ရှင့်အကြောင်းကို ရှင့်ဖိုင်တွေကနေ သိခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းက ရှင့်အတွက် ခံစားခဲ့ရတယ်…"

လီယောင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် မသက်မသာဖြစ်လာပြီး သူမသည် ယန်ကျန့်အကြောင်း သူမ၏မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားစပြုလာသည်။

သူမသည် အရာအားလုံးသည် အတိတ်က ဖိုင်များ စီစဉ်နေစဉ်တွင် စတင်ခဲ့သည်ကို သိရှိသွားသည်။

ယန်ကျန့်က ထို့နောက် "ဖိုင်တွေလား။ မင်း ငါ့ဖိုင်တွေကို တွေ့ခဲ့တာ သေချာလို့လား။ အဲ့ဒီဖိုင်တွေရဲ့ လက်ရှိတည်နေရာကို မင်း ရှာတွေ့နိုင်လား။"

"ရှင့်ဖိုင်က…" လီယောင် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

သူမသည် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ယန်ကျန့်၏ ဖိုင် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို သူမ မမှတ်မိနိုင်ပေ၊ တိကျသော တည်နေရာကိုဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုသို့သော ဖိုင်တစ်ခု ရှိသည်ကိုသာ သိသည်၊ သူမ ၎င်းကို တွေ့ခဲ့သည်၊ သို့သော် ထို့အပြင် ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ သဲလွန်စတစ်စွန်းတစ်စမျှ ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။ ထိုဖိုင်၏ မှတ်ဉာဏ်သည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက…

လီယောင်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်၊ သူမသည် တစ်ခုခု မမှန်ကန်ကြောင်း တဖြည်းဖြည်း သိရှိလာသည်။

"မင်း အခု သတိထားမိပြီလား။"

အေးစက်သော အပြုံးအရိပ်အယောင်တစ်ခု ယန်ကျန့်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

"ဒီလောက် သိသာတဲ့အရိပ်အမြွက်တစ်ခုကို မင်းလို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်က ပြဿနာကို သတိပြုမိတာက ပုံမှန်ပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ မင်းကို အရမ်းကြာကြာ အသုံးချဖို့ စီစဉ်မထားခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ဆီက ဘာသတိပေးချက်မှမရှိဘဲ အချိန်လုံလောက်စွာ ပေးခဲ့ရင် မင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သတိပြုမိစပြုလာမှာပဲ။ ပြီးတော့ ဒုက္ခများမယ့်သူက ငါပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ငါက မင်းရဲ့အခြေအနေကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေလို့မဖြစ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။"

"ရှင်… ရှင်… ကျွန်မကို ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ။"

လီယောင် တစ်ဖန်ပြန်လည်မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ သူမ၏မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ အဖြေ ရှိနှင့်ပြီးသားပဲ။"

"ကျွန်မ… ကျွန်မ တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရတယ်…"

လီယောင်၏ အသံသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေပြီး သူမ၏လက်မောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အလွန်အမင်း အေးစက်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ယန်ကျန့်က တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ သူသည် အလွန်ထူးဆန်းသော မေးခွန်းတစ်ခုကို ရိုးရှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"လီယောင်၊ တစ်ပေါင်းတစ်က ဘယ်လောက်လဲ။"

၎င်းသည် ကုတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သူ လီယောင်၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်လည်ရေးသားခဲ့စဉ်က သူသည် ဤကုတ်ကို အထူးတလည် ချန်ထားခဲ့သည်။ သူ ကိုယ်တိုင် ဤမေးခွန်းကို မေးသမျှ ကာလပတ်လုံး လီယောင်သည် သူမ၏မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကို ပြန်လည်ရရှိလိမ့်မည်။

ဤနည်းလမ်းကို ယခင်က တစ်ခါမှ မစမ်းသပ်ဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် သိလိုစိတ်ဖြင့် သူမအပေါ် နောက်ဆုံးအကြိမ်တွင် စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

မေးခွန်း မေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီယောင်သည် နေရာမှာပင် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။

ရင်းနှီးသော မှတ်ဉာဏ်များ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်၊ မှတ်ဉာဏ်များသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် သူမသည် ၎င်းတို့ကို အမြဲတမ်း မေ့လျော့နေခဲ့သည်၊ သူမသည် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးခြင်း ခံစားခဲ့ရသကဲ့သို့ဖြစ်နေသော်လည်း ယခုအခါ သူမသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည်။

သူမ မှတ်မိသွားသည်။

သူမ အရာအားလုံးကို မှတ်မိသွားသည်။

သူမ ယန်ကျန့်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့သည်မှာ ဖိန်အန်းတာဝါတွင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ယန်ကျန့်၏ ဖိုင်ကို ဘယ်သောအခါမှ မသုံးသပ်ခဲ့ဖူး၊ သူ့ကို ဘယ်သောအခါမှ မတွေ့ဆုံခဲ့ဖူး၊ သူ့ကို သေချာပေါက် ဘယ်သောအခါမှ မကြိုက်ခဲ့ပေ။

ထိုနေ့က အလုပ်ပြီးနောက် သူမ အိမ်သို့ ကားမောင်းပြန်စဉ်တွင် လမ်းပေါ်တွင် ကားများ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အလွန်ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ထင်ကာ ထွက်ပြေးလိုခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ လှည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် ယန်ကျန့်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်သည် လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် သတင်းစာတစ်စောင် ဖတ်ရင်း ထိုင်နေသည်။

သတင်းစာသည် သွေးများဖြင့် လိမ်းကျံနေပြီး ဟောင်းနွမ်းကာ ထူးဆန်းနေသည်။ သူမ၏မှတ်ဉာဏ် မဆုံးရှုံးမီ ယန်ကျန့်က သူမအား သူ… သူမ၏မှတ်ဉာဏ်များကို ပြုပြင်မည်ဟုပင် ပြောခဲ့သည်။

ထို့နောက်… သူမသည် ဖိန်အန်းဟိုတယ်တွင် ယန်ကျန့်နှင့်အတူ အိပ်ရာထဲတွင် တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် မူလက မုန်းတီးခဲ့သော ယန်ကျန့်ကို တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း စတင်ကြိုက်နှစ်သက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် သူ့ကို သူမ၏မိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းကို ဆန့်ကျင်ရာတွင် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ကူညီခဲ့သည်၊ သူတို့၏လျှို့ဝှက်ချက်များကို သူ့ထံသို့ သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီး သူ၏မိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းမှ အဖွဲ့ဝင်များကို သတ်ဖြတ်ရန် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

"အား!"

ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာအားလုံးကို နားလည်ပြီးနောက် လီယောင်သည် သူမ ပြိုလဲကျတော့မည်ဟု ခံစားမိသည်။ စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် လွှမ်းမိုးပြီး သူမကိုယ်သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အော်ဟစ်ခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

အနီးအနားမှ လူများသည် အော်သံကို ကြားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် သိလိုစိတ်ကြောင့်သာဖြစ်သည်၊ မည်သူမျှ အလွန်အကျွံ မစွက်ဖက်ပေ။ လူအများစုသည် အကြည့်အနည်းငယ် ပေးပြီးနောက် လျှောက်ထွက်သွားကြပြီး ပို၍သိလိုစိတ်ပြင်းပြသူများသည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရန် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"အားလုံး မှတ်မိပြီလား။"