အခန်း (၅၇-၅၉)

အပိုင်း(၅၇) :ဧကရာဇ်က သူမကို စိတ်ကူးယဉ်ရုံဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေခြင်း

February 15, 2024

လုလျန့်ဝေတစ်ယောက် ဟင်းလျာများကို မကြာသေးမီကမှ စားဖူးသောကြောင့် အခြေအနေ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲနေ့ဖြစ်သောကြောင့်သာ သာမာန်ပွဲတစ်ခုတွင် အလားတူ ဟင်းနှစ်ပွဲ ဆက်တိုက်ကျွေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ကျောက်ချန်ရဲ့ ကျီစယ်တတ်သော အကြည့်ကိုကြည့်ရန် သူမ မျှော်ကြည့်မိသည်။

“ဧကရာဇ်မင်း သတိပြုမိတာက ဒီဟင်းနှစ်မျိုးကို ဒုတိယ လုသခင်မက လွန်စွာနှစ်သက်နေတာကြောင့် ဘုရင်မင်းမြတ်က ကျွန်ုပ်ကိုဟင်းလျာများ ယူဆောင်လာရန် အမိန့်ပေးတော်မူတယ်။ ဖြည်းဖြည်းသက်သာစွာ သုံးဆောင်ပါ။”

ကျောက်ချန်ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် လုလျန်ဝေ သူမရဲ့အာရုံကို ပြန်လည်အသုံးချနိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။စားပွဲပေါ်ရှိ ငါးစွပ်ပြုတ်နှင့် ကောက်ညှင်းအသားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုလျန်ဝေကို သွားရေယိုစပြုလာသည်။ဒါပေမဲ့ဟင်းနှစ်ပွဲက ဘယ်လိုပင် အရသာရှိစေကာမူ သူမရဲ့ဆင်ခြင်တုံတရားကို မဆုံးရှုံးခဲ့ပေ။ဧကရာဇ်မင်းက ဒီဟင်းနှစ်မျိုးကို နှစ်သက်ကြောင်းကို ဧကရာဇ်မင်းမည်သို့သိသနည်းဆိုသည်ကို အံ့ဩမိသည်။ကျောက်ချန်က သူ့စကားအပေါ် အလေးပေးတာကို တွေးတောရင်း စူးစမ်းချင်စိတ်က နှစ်ဆတိုးလာတယ်။ဧကရာဇ်က သူမကို တချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

အေးတိအေးစက် ဆက်ဆံခြင်းနဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေကို တွေးတောရင်း ရုတ်တရက် မီးခဲပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။မကြာခင်ကသူမတွေ့ရှိခဲ့သော အရသာရှိသော ဟင်းလျာများသည် ချက်ခြင်းပင် အရသာမရှိသလို ဖြစ်လာသည်။

လု‌ဟန်ထျန်းရဲ့ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ထုံးစံအတိုင်း ကျောက်ချန်က ဝေဝေအတွက် ပန်းကန်နှစ်လုံးယူလာတာကို သူမြင်လိုက်သည်။သူတင်မကဘဲ ခန်းမထဲက လူတိုင်း မြင်လိမ့်မည်။ရှေးဦးစွာ ဧကရာဇ်က ဝေဝေ့အားမနာလိုမှုများစွာကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်တဲ့ တောင်ပိုင်းပင်လယ်ပုလဲများ ဆုချခဲ့တယ်။ အခုလည်းသူက သူမအား နောက်ထပ် ဟင်းနှစ်ပွဲဖြင့် ဆုချပြီး သူရဲ့ကျေးဇူးတော် လုပ်ရပ်က အကြံသမားများပိုပြီး ရန်ငြိုးဖွဲ့လာနိုင်သည်။

ဧကရာဇ်က ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။လုဟန်ထျန်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။သခင်မကျန်းက လုလျန့်ဝေကို မနာလိုစွာ ကြည့်နေသည်။သက်ရှည်ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်က တောင်ပိုင်းပင်လယ်ပုလဲများကိုသာမက ဧကရာဇ်မင်းထံမှ အစားအစာကိုပါ ရရှိခဲ့တယ်။ သူမကို ဘယ်လို ကံကြမ္မာမျိုးဖန်တီးထားတာလဲ။နန်းတော်ပွဲ ပြီးတဲ့အချိန်ဟာ နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။ လုလျန့်ဝေက လုဟန်ထျန်း၊ လုထင်ချန် တို့နှင့် အဆောင်တော်ဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။လုလျန်ဝေကို နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင် တရားရုံးသို့ ပြန်ပို့ပြီးနောက် လုဟန်ထျန်းက လုထင်ချန်ကို လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် သူ့စာသင်ခန်းသို့ ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။

“ပွဲကျင်းပနေစဉ်မှာ ဧကရာဇ်မင်းကြီးက ပုလဲတွေအပြင် ဟင်းလျာတွေကိုပါ ဆုချတယ်လေ သူက တိတိကျကျ ဘာကိုလိုချင်နေတာလဲ “

လုထင်ချန်က ယမန်နေ့က ဧကရာဇ်မင်းအား ဝေဝေက သူစာကြည့်ခန်းတွင် ပြောခဲ့သည်ကို သတိရသောအခါတွင် သူ့နှလုံးခုန်သံများ တဒိန်းဒိန်းဖြစ်သွားသည်။

လုဟန်ထျန်းက သူ့သားက တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံပေါ်တာကို သတိပြုမိပြီး “ဘာတွေးနေတာလဲ” လို့ မေးတယ်။

ဝေဝေက ပြောင်မြောက်သော ရုပ်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူမရဲ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကလည်း ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

လု‌ဟန်ထျန်း အဖြေကိုကြားပြီးနောက် သံသယဖြစ်နေဆဲပင်။

“ရိုးရိုး အသက်ရှည် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်က ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ဆုလာဘ်အတွက် လဲလှယ်ဖို့ လုံလောက်ပြီ၊ မင်း ငါ့ကို ဘာမှပြောစရာ မလိုဘူး”

လုထင်ချန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဧကရာဇ်က ဝေဝေကို ချုပ်နှောင်ထားမည်ဆိုပါက သူမက တစ်နေ့တွင် သူ့ရောဂါကို ကုသနိုင်မည်ဟု ကြွေးကြော်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။အကြောင်းက ဧကရာဇ်မင်းသည် အပြင်းဖျားနေသောကြောင့်ပင်။

“တကယ်တော့ ဘာမှ အမှားအယွင်းမှမရှိပါဘူး။ ဘုရင်မင်းမြတ်က ဝေဝေကို ကြင်နာစွာ ဆုချရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါနဲ့ မင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ တော်ဝင်တာ့ကောမိသားစုဟာ နန်းတွင်းကို သိသိသာသာ ပံ့ပိုးပေးခဲ့တယ်။ ဝေဝေကို ဘုရင်မင်းမြတ်က ဆုချတာက တော်ဝင် တာ့ကောမိသားစုကို ဆုချတာနဲ့ အတူတူပဲလေ။

ဆက်ရန်.....

အပိုင်း(၅၈): သူမနှလုံးသားရှိရာသို့ သူ့ကိုခေါ်ဆောင်ခြင်း

February 16, 2024 by Duan Fei Lin (段飞林)

လုဟန်ထျန်းက ထိုစကားကိုကြားသောအခါတွင် သူရဲ့သံသယများက အတော်အတန်ရှင်းလင်းသွားခဲ့တယ်။ဒါပေမဲ့ သူ့သားက သူမသိအောင် တစ်စုံတစ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိ‌နေသော်လည်း လုဟန်ထျန်းက သူ့သားကို နောက်ထပ် မမေးတော့ပေ။သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုက တရားရုံးမှာ ရှိနေပေမယ့် လုထင်ချန်ကတော့ သူနဲ့ မတူဘူး။

လုထင်ချန်က ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ လက်အောက်တွင် တိုက်ရိုက်အလုပ်လုပ်‌ခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်က သူ့ကို အလွန် အသိအမှတ်ပြုပြီး နန်းတော်တပ်သားများကိုသာမက ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ အသက်နှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများအပါအဝင် တော်ဝင်မြို့တစ်ခုလုံးကိုပါ အုပ်ချုပ်စေခဲ့တယ်။

ထိုယုံကြည်မှုက ဘုန်းတော်ကြီးမြတ်ရုံသာမက လုထင်ချန်အပေါ် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲဘယုံကြည်မှု လက္ခဏာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။လုဟန်ထျန်းက သူ့သားရဲ့စိုးရိမ်မှုကို နားလည်သောကြောင့် သူဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။လုထင်ချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်တယ်။

သူမထွက်မသွားခင်မှာ တစ်ခုခုကို တွေးမိသည်။

“ဝေဝေကို ဒီနေ့ အမှတ်မထင် ဖမ်းမိတဲ့ အကြောင်းရင်းက အန်တီကျန်းရဲ့ ကျေးဇူးပဲ၊ ဝေဝေက မွေးနေ့လက်ဆောင်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြင်ဆင်နိုင်မှာလဲ၊ သူမ ဉာဏ်မမီရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ။ သူ့ကြောင့် ဖြစ်သွားတာ ဟုတ်လောက်မယ် အဖေ။”

ထို့ကြောင့် လုထင်ချန်က လုဟန်ထျန်းရဲ့ အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူ့ဖခင်က အခြားသူရဲ့စရိုက်ကို ပိုင်းခြားသိမြင်လာသောအခါ ကဏ္ဍအားလုံးနီးပါးတွင် ကောင်းစွာ ပြည့်စုံသူဖြစ်မည်။လုထင်ချန်းက သူ့အဖေလို ပညာရှိတစ်ယောက်က သခင်မကျန်းလို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို သူ့ဘေးမှာ ဘယ်လိုထားနိုင်မလဲဆိုတာ နားမလည်ဘူ။ဝေဝေကို နေ့တိုင်း ဒုက္ခပေးနေတာ သူသိသည်။

ကျောက်ချန်သည် အခြေအနေကို အတော်အတန် ငြီးငွေ့လာသော်လည်း သူမကိုရင်ဆိုင်ရန် သူ့ကိုယ်သူ စုစည်းရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

ကြင်ယာတော်တဲ့က သူ့လက်ထဲက လက်ကိုင်ပုဝါကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားလိုက်သည်။ ကျောက်ချန်ကို ဖြတ်ကျော်ကြည့်လိုက်တော့ ဧကရာဇ်ဟာ အိပ်ခန်းလေးထဲမှာ အလင်းရောင်တောက်ပနေသေးတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဧကရာဇ် မအိပ်သေးဘူးဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတယ်။

သူမရဲ့ ရင်ထဲ ကလိကလိနေမှုနဲ့အတူ စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်တွေ ပြည့်လျှံစေခဲ့တယ်။သူမဟာ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး လိမ္မာပါးနပ်သောကြောင့် အများအားဖြင့် သူမကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ မရှိပေ။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမကအချိန်တန်ကြာ ဧကရာဇ်မင်းဘေးတွင် နေနိုင်သောသူ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။သို့သော်လည်း ယနေ့ကျင်းပသော မွေးနေ့ပွဲတွင် လုလျန့်ဝေရဲ့ အသွင်အပြင်က သူမရဲ့တည်ငြိမ်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုကို ပျက်ပြားစေခဲ့သည်။

ထိုမိန်းကလေးက အလွန်နုပျိုပြီး ငယ်ရွယ်တက်ကြွတဲ့သူပင်။ ထိုအခါတွင် သူမကတိုင်းပြည်ကို ဖြုတ်ချရန် အလှကို ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ချဲ့ကားပြောဆိုရန် ခဲယဉ်းလှနေပေသည်။

သူမအရင်တုန်းက လုလျန့်ဝေနှင့် အမှန်တကယ်တွေ့ဆုံဖူးသော်လည်း သူမရဲ့ထင်မြင်ယူဆချက်မှာ ထိုမိန်းကလေးဟာ သူမလောက် မလှသောကြောင့် ဘာမှမဟုတ်သော တုကော့ရဲ့ ဖောက်ပြန်သောသမီးလေးဟု ထင်ထားသည်။သို့သော် ယနေ့ သူမကို ပြန်တွေ့ပြီးနောက် လုလျန့်ဝေက ယခင်နှင့် မတူကြောင်း သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမရဲ့မျက်နှာဟာ ယခင်ကကဲ့သို့ လှပနေသော်လည်း ပိုမိုတောက်ပသော တောက်ပမှု ရှိနေသည်။တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ လူတွေရဲ့နှလုံးသားကို ဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင်ပါပဲ။

ထို့အပြင် ဧကရာဇ်ရဲ့ ထူးခြားသော အပြုအမူအမျိုးမျိုးကြောင့် သူမတွင်သတိပေး အချက်ပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမရဲ့အန္တရာယ်ကို ခံစားသိရှိလာခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်ကပွဲတလျှောက်လုံး တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လုလျန့်ဝေကို နှစ်ကြိမ် ဆုချသည့်ပုံစံမှာ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်နေသည်။ဧကရာဇ်ကလုလျန့်ဝေကို စိတ်ဝင်စားနေမှာကို သူမထိတ်လန့်နေမိသည်။ဒီလိုသာဆိုရင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ခဲ့ရတဲ့ သူမရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက ပျက်သွားတော့မှာလား။

သူမဟာ ဧကရာဇ်မင်းကို ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့် ဘုရင်မင်းမြတ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် ဘယ်အရာကိုမဆို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။တစ်နေ့တွင် ဧကရာဇ်မင်းက သူမကိုအသိအမှတ်ပြုပြီး သူ့နှလုံးသားနှင့် နီးကပ်စွာ နေနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ယခုအခါတွင် .....

သူမဟာ ဧကရာဇ်မင်းကို တွေ့မြင်ရန် ဆန္ဒရှိသော်လည်း ဘာမှဖြစ်မလာခဲ့တော့ပေ။နှိမ့်ကျတဲ့ကျွန်ဖြစ်တဲ့ ကျောက်ချန်ကသူမကို မတွေ့နိုင်အောင် တားနေသည်....။

သူမ ထိုနေရာမှာ အကြာကြီးရပ်နေသော်လည်း ကျောက်ချန်က မတုန်မလှုပ်ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမစိတ်အားငယ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသည်။

ဆက်ရန်.....

အပိုင်း(၅၉):ဒါက ဒုတိယသခင်မလေးလုကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်

February 16, 2024

ကျောက်ချန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ နောက်ဘက်သို့လှည့်ပြီး လုံချန်နဂါးနန်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။လုံယျန် ရေချိုးပြီးနောက် သူရဲ့အိပ်ဆောင်ထဲတွင် လရောင်ဖြူ အတွင်းခံအ၀တ်ကို ၀တ်ဆင်ကာ စာဖတ်ရန် ဆိုဖာပေါ်တွင် ဘေးစောင်းလှဲနေလေသည်။ကျောက်ချန်ဝင်လာတာကို မြင်တော့ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် “ထွက်သွားပြီလား”လို့ မေးလိုက်တယ်။

“မှန်ပါ့ အရှင်”

ကျောက်ချန်က သူ့ဘေးမှာ ရပ်ပြီး လေးလေးစားစား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မီးရောင်အောက်မှာ အေးစက်ပြီး ထိုင်နေတဲ့ သူ့သခင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျောက်ချန်က တုံ့ဆိုင်းနေပြီး

“အရှင်မင်းကြီး ကြင်ယာတော်တဲ့က ဧကရာဇ်ရဲ့ ကြင်နာမှုကို အလို‌ရှိနေတာပါ။ သူ့ကို ကြည့်ရတာ သနားဖို့ကောင်းပါတယ် ......”

ကျောက်ချန်က သခင်ရဲ့စူးစူးရှရှအကြည့်ကို သတိပြုမိသောအခါတွင် သူရဲ့အသံသည် လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားတဲ့အထိ ပျော့ပြောင်းလာသည်။လုံယျန်က တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ့ရဲ့ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မျက်နှာပေါ်တွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“မင်းလို မိန်းမစိုးက မိန်းမတွေကို အမြတ်တနိုး တန်ဖိုးထားမယ်လို့ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ကြင်ယာတော်တဲ့ကို အရမ်းသနားနေတဲ့ မင်းကို ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပေးရမလဲ”

ဒါကိုကြားတော့ ကျောက်ချန်ဟာ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ဒူးထောက်လိုက်ပါတယ်။

“ခွင့်လွှတ်ပါ အရှင် ကျွန်တော်က မြင်တာကို ပြောလိုက်မိတာပါ.. ကျွန်တော် ဆိုလိုတာ ဒီလိုမဟုတ်ရပါဘူး...”

“ကျွန်တော် သခင့်အတွက် ခံစားရလို့ပါ သခင်ရယ်။ ညတာက ရှည်လျားပြီး လှပတဲ့ အမျိုးသမီးကို အိပ်ဆောင်ဝင်ဖို့ အဘယ့်ကြောင့် မခေါ်ရတာလဲ”

လုံယျန်ရဲ့အမူအရာဟာ အေးစက်သွားသော်လည်း သူဟာ နောက်ထပ်စကားမပြောပေ။

ကျောက်ချန်က အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သခင်ပြောသောစကားကို မကြားရတော့သဖြင့် သူရဲ့ခေါင်းကို အနည်းငယ်ပိုပြီး ရဲဝံ့စွာ မြှောက်လိုက်ရာ သခင်ကသူ့ခေါင်းကို စာအုပ်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားတာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူဟာ သခင်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ခစားခဲ့သော်လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ အိပ်ဆောင်ဝင်ခိုင်းသည်ကို မမြင်ဖူးပေ။သူဟာသာမာန်အားဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ နိုင်ငံ့ရေးရာနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေရုံမှတပါး တစ်ခြားအရေးကိစ္စများကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။အင်ပါယာဟာ သူ့အတွက် အပြင်ပန်းသက်သက်သာဖြစ်သည်။

ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကြင်ယာတော်တွေအတွက် သနားစရာ။တကယ်လို့ သူဟာ သခင့်အနားတွင် အကြာကြီးမနေခဲ့ပါက သခင်က ယောက်ျားများကို မိန်းမများထက် ပိုနှစ်သက်တဲ့သူလိုတောင် သူယုံကြည်မိမည် ။ရံဖန်ရံခါ ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်မှ အသံကလွဲပြီး အခန်းထဲတွင် အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ကျောက်ချန်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ဒူးထောက်ထားနေရာ ထိုမှထရန် သခင်ထံကခွင့်ပြုချက် မရခဲ့ပေ။ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုက သူ့ကိုမကူညီနိုင်။နောက်ကွယ်မှာ သူ ဒီလောက် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း မပြောသင့်ဘူး။ကြင်ယာတော်ရဲ့ ကိစ္စက သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

သူ့သခင်က ဂရုမစိုက်တာကို သူက ဘာကြောင့် ဝင်ရှုပ်ရမှာလဲ။သူ့စိတ်ထဲ တစ်ခုခုကို သတိရလိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာက တစ်ခုခုကိုပြောလိုက်သည်။

“ကြင်ယာတော်က များသောအားဖြင့် အရှက်အကြောက်ကြီးတတ်တယ်၊ ဒုတိယသခင်မလေးလုကြောင့် ဒီနေ့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်လို့ ထင်တာပဲ”

သူ့ရဲ့ အေးစက်ပြီးဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ သခင်က နောက်ဆုံးတွင် သူရဲ့စာအုပ်မှများကို သူ့ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“သူမနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

“ဒီညမှာ ဒုတိယသခင်မ‌လေးလု သခင့်အတွက် အသက်ရှည်တဲ့ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်တည်းနဲ့ သခင့်ဆီက ဆုတွေ ဆက်တိုက်ရခဲ့တယ်။ယာတော်တင်မကဘဲ ခန်းမထဲက တခြားသူတွေလည်း ဒါကို ဝေဖန်ပြောဆိုနေကြတယ်လို့ ထင်မိတာပဲ။”

“ဒီနှစ်မအတွင်း တရားရုံးအမှုထမ်းများကို ငါကိုယ်တော် ဆုတွေ လျှော့ပေးဖူးလို့လား ဒီလို ဆုလာဘ်က သူတို့ရဲ့ဝေဖန်မှုကို နှိုးဆွရန် ထိုက်တန်လို့လား”

ကျောက်ချန်က အနည်းငယ် တစ်ဆို့ကာ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် စူလိုက်သည်။ အရေးမပါသော ဆုလာဘ်ကို အလေးအနက် ထားကြပါ့လား။

ဒုတိယသခင်မလေးလုကို အရင်ကနဲ့ မတူတဲ့ ဆက်ဆံပုံကို သခင်ရသတိမထားမိခဲ့ဘူးလား။သခင်က တရားရုံးအမှုထမ်းများကို ဆုချီးမြှင့်ရာတွင် များသောအားဖြင့် ကြင်နာတတ်သော်လည်း ယနေ့ညတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်း တူညီသောလူကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆုချခြင်းမှာ မကြုံစဖူးပင်။

သခင်ကလုလျန့်ဝေကို မျက်တောင်တောင်မခတ်ဘဲ အဖိုးတန်နှင့် ရှားပါးသော တောင်ပင်လယ်မှ ပုလဲများကို ဆုချခဲ့သည်။သခင်ဟယ သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို အစာမစားမီ ဘယ်သောအခါမျှ မပေးဖူးချေ။ဒီလိုမျိုးကို ဒုတိယသခင်မလေး လုမှလွဲပြီး အခြားဘယ်သူ့ကိုမျှ ဆုမပေးခဲ့ပေ။ဒါက သူမအတွက် ခြွင်းချက်တစ်ခုလား။

ကျောက်ချန်ပင်လျှင် သခင်က ဒုတိယသခင်မ‌လေးလုကို အခြားသူများနဲ့ မတူကွဲပြားစွာ ဆက်ဆံသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ထို့အပြင် ဧကရာဇ်မင်းက သူမအား အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ခဲ့မိတာလား။သူမဟာ အစားစားရတာ ကြိုက်တာကိုတောင် သခင်က သတိထားမိတယ်။ကျောက်ချန် အကျယ်တဝင့် မပြောရဲသေးသော နောက်အကြောင်းအရာ တစ်ခု ရှိသေးသည်။