အခန်း (၂၅၁-၂၅၃)

## အခန်း (၂၅၀)၊ **ယဲ့ယွီ**၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် **ဟုန်လွမ်း**၏ အကူအညီ

**ကျူအောရှင်းကျောင်းတော်**မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် **ယဲ့ယွီ**သည် **လင်မြောင်ရွှယ်**ကို ယခင်က အနားယူခဲ့ဖူးသော တောင်ပေါ်ဂူသို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ပိုမိုတည်ငြိမ်စေရန် သူ၏ **ဝိညာဉ်စွမ်းအင်**ကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် ပြိုကွဲခြင်း ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ကြွေပန်းကန်ကဲ့သို့ သိမ်မွေ့သော အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသောအခါ သတိပေးခံလိုက်ရသည်။

သူ အသုံးပြုခဲ့သော **ကောင်းကင်ဘုံရတနာ**နှင့် **အသက်ရှည်ဆေး**များအားလုံးရှိသော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို အပြည့်အဝ ကုစားရန် မလုံလောက်ပုံရသည်။ **ယဲ့ယွီ** စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ထိုအက်ကြောင်းများကို အချိန်ကသာ ပြန်လည် ချိတ်ဆက်ပေးနိုင်မည်လားဟု တွေးတောနေခဲ့သည်။

သူ တွေးတောနေစဉ် **လင်မြောင်ရွှယ်** ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်!" ဟု ကလေးဆန်သော အသံဖြင့် သူမ ပြောလိုက်သည်။

**ယဲ့ယွီ**သည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှု လှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ *ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်? ဒါက အမျိုးသမီးတွေအတွက် ပြောတဲ့ စကားလုံး မဟုတ်ဘူးလား?* သို့သော် သူသည် ပိုမိုကြီးမားသော ပြဿနာကို သတိပြုမိလိုက်သည် — ဘာကြောင့် **လင်မြောင်ရွှယ်**၏ အသံသည် ငယ်ရွယ်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်နေရသနည်း။

တုန်လှုပ်စွာဖြင့် သူ မျက်နှာဖုံးကို လျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရင်းနှီးသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

**လင်မြောင်ရွှယ်** မြေကြီးပေါ်ရှိ မျက်နှာဖုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားပုံရပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ အဲဒီမျက်နှာဖုံး... အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ဖယ်ရှားပေးလို့ မရဘူးလား?"

**ယဲ့ယွီ** သူမ၏ မျက်နှာရှေ့တွင် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။ "မင်း... မင်း အတည်ပြောနေတာလား? မင်း ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ တကယ် မမှတ်မိတော့ဘူးလား?"

**လင်မြောင်ရွှယ်** သူ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ မနောက်ပါဘူး၊ အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်မ... အစ်ကိုကြီးရဲ့ နာမည်ကို မေ့သွားပြီလို့ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးက အရမ်း ရင်းနှီးပုံရတယ်။"

**ယဲ့ယွီ**၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။ "မင်း အနည်းဆုံး မင်းဘယ်သူလဲဆိုတာ မှတ်မိသေးလား?"

"ကျွန်မ **လင်မြောင်ရွှယ်**ပါ... ဒါပေမဲ့ အများကြီး မေ့သွားသလို ခံစားရတယ်။ အားလုံးက ဝေဝါးနေတယ်။ ပြီးတော့ အရမ်းမောပန်းပြီး နာကျင်နေတယ်။ အိပ်လို့ရမလား?"

ထိုစကားဖြင့် သူမသည် သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီကျသွားပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကာ သူ၏ လက်ဖဝါးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

**ယဲ့ယွီ** ပိုမို တုန်လှုပ်လာသည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ မှတ်ဉာဏ် မည်သို့ ပျောက်ဆုံးနိုင်မည်နည်း။ သူမ၏ အခြေအနေကို သူ၏ **ဝိညာဉ်စွမ်းအင်**ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူမ၏ ဝိညာဉ်ရှိ အက်ကြောင်းများ ပိုမိုများပြားလာသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤမှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးမှုသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်ပျက်စီးမှုနှင့် ဆက်စပ်နေရမည်။

သူ ဒီအတိုင်း ထိုင်နေလို့ မရတော့ဘူး။ ဒီလိုဆက်ဖြစ်နေရင် သူ့ဝိညာဉ် လုံးဝ ကွဲကြေသွားနိုင်တယ်။ သူ အကူအညီ လိုအပ်နေပြီး တစ်ဦးတည်းသောသူကိုသာ သူ စိတ်ထဲမှာ ပြေးမြင်မိသည် — သူ၏ ဆရာမ **ဟုန်လွမ်း**ပင်။ သူမသည် မကြာခဏ အားကိုးမရတတ်သော်လည်း စစ်မှန်သော **ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ်** ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကူညီနိုင်မည့်တဉီးတည်းသောသူမှာ သူမသာလျှင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် **ယဲ့ယွီ**သည် မျက်နှာဖုံးကို မြေကြီးပေါ်မှ ပြန်ယူကာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် **နျူကျင်မောင်**က သူ့ကို လက်ဆောင်ပေးထားသော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို **လင်မြောင်ရွှယ်**ကို ဝတ်ပေးလိုက်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူတို့ မည်သူနှင့်မျှ မတွေ့ဆုံမိလျှင် သူမကို မှတ်မိရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် သူတို့ **ဝူကျီထိပ်**သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာတွင် သူ၏ ဆရာမ **ဟုန်လွမ်း**သည် စပျစ်ရည်အိုးကို ကိုင်လျက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ၏ ဖရိုဖရဲ အခြေအနေတွင်ပင် သူမ၏ လှပမှုသည် ပျင်းရိသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။ ပုံမှန်အခြေအနေတွင် သူသည် သူမကို နှောင့်ယှက်ရန် တွန့်ဆုတ်လိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အရေးပေါ်အခြေအနေဖြစ်သည်။

သူမကို နှိုးရန် သူမ၏နာမည်ကို ခေါ်ကာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမသည် တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့သဖြင့် သူ၏ အဆုံးစွန်သော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်-

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင် — လောင်းမယ်!"

"လောင်းမယ်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသည်နှင့် **ဟုန်လွမ်း** ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပုံအစား **ယဲ့ယွီ**ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း မှိန်ဖျော့သွားသည်။

"ပုန်ကန်တဲ့ တပည့်! ဆရာမကို ဒီလို ဘယ်လိုများ လှည့်စားရဲတာလဲ? ငါ အိပ်ပြီးရင်နိုးလာတာနဲ့ မင်းကို သင်ခန်းစာပေးမယ်!"

သူမ ပြန်အိပ်တော့မည်ဆဲတွင် **ယဲ့ယွီ**သည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်မှ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ကျော်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ သူမရှေ့တွင် ချထားလိုက်သည်။

"ဆရာမ၊ ကျွန်တော် တကယ် အကူအညီ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါကို **လက်ဆောင်**အသေးစားလေးလို့ မှတ်ယူပေးပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး **သတိလေးထား**ပြီး ကူညီပေးပါ!"

**ဟုန်လွမ်း**၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို စုစည်းလိုက်ပြီး တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် **ယဲ့ယွီ**ကို ကြည့်လိုက်သည်-

"မင်း ငါ့တပည့် ဖြစ်တဲ့နေ့ကတည်းက မင်းဟာ ရှားပါးတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဆိုတာ ငါ သိခဲ့တာ။ ဘာတွေ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေလဲ ပြောပြပါ၊ ငါ ဖြေရှင်းပေးမယ်!"

သူမ၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအပေါ် ထင်ရှားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မြင်ရသည်နှင့် **ယဲ့ယွီ**သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့သော်လည်း မှတ်ချက်ပေးခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ အစား၊ သူသည် သတိမေ့မြောနေသော **လင်မြောင်ရွှယ်**ကို သူမရှေ့တွင် ညင်သာစွာ ချထားလိုက်သည်။

"ဆရာမ၊ ဒါ... ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူ့ဝိညာဉ်က ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးနေတယ်။ ကူညီပေးလို့ရမလား?"

သူသည် **လင်မြောင်ရွှယ်**၏ စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို **လင်ဖုန်ယွမ်**အဖြစ် ထုတ်ဖော်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ထိတ်လန့်မှု ဖြစ်စေနိုင်ပြီး **ဟုန်လွမ်း**အား ကုသမှု ငြင်းပယ်စေမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

**ဟုန်လွမ်း**သည် သံသယဝင်ပုံမရပေ။ သူမသည် **လင်မြောင်ရွှယ်**ကို သူမ၏ **ဝိညာဉ်အာရုံ**ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားသည်။

"သူမ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ? သူ့ဝိညာဉ်က အခြေအနေ ဆိုးရွားနေတယ်။ ငါတို့ မင်းရဲ့ **အစ်မကြီး**ရဲ့ အကူအညီ လိုလိမ့်မယ် — သူမမှာ ဒါကို ကုသနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိသင့်တယ်။"

**ယဲ့ယွီ** အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အစ်မကြီး **ထော့ပါချီယွေ**လား? သူ ဝိညာဉ်တွေကို ကုသနိုင်တာလား?"

**ဟုန်လွမ်း** ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူမက **ဝိညာဉ်နည်းစနစ်**တွေမှာ အထူးပြုတယ်။ ကူညီနိုင်မယ်ဆိုရင် သူမပဲ။"

ထို့နောက် သူမသည် တောင်အောက်သို့ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ "**ယွဲ့ယွဲ့လေးရေ**! **ဓားအင်မော်တယ်ရဲ့အချစ်ဇာတ်ကြမ်း** ရဲ့ နောက်ဆုံးထုတ်စာအုပ်လေး ထွက်လာပြီ — မြန်မြန်လာ!"

နှစ်စက္ကန့်ပင် မကြာမီ **ထော့ပါချီယွေ**သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တောင်ထိပ်ပေါ် ရောက်လာသည်။ "ဘယ်မှာလဲ? စာအုပ် ဘယ်မှာလဲ?"

**ဟုန်လွမ်း**က မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်- "ငါ မှားသွားပြီ။ ထုတ်ဝေမှုအသစ် မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ရောက်လာတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ **ဂျူနီယာ**က ချစ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်။ ကယ်တင်ပေးနိုင်မလား?"

**ယဲ့ယွီ** တင်းမာသွားပြီး ရှက်ရွံ့မှုကြောင့်စကားမပြောတော့ ပဲ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူသည် **လင်မြောင်ရွှယ်**ကို "သူငယ်ချင်း" အဖြစ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဆရာမက ၎င်းကို လုံးဝ တစ်မျိုး ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် ၎င်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည် — သူမ၏ ထူးဆန်းသော အလေ့အကျင့်များကို သူ ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။ ယခု ဦးစားပေးမှာ **လင်မြောင်ရွှယ်**ကို ကယ်တင်ခြင်းပင်။

စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ **ထော့ပါချီယွေ**ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "အစ်မကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အလွန် ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ။"

**ထော့ပါချီယွေ** သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်ပုံ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "ဆရာမ၊ ဒါက ဆရာမ ကျွန်မကို လှည့်စားတာ ၁၃၇ ကြိမ်မြောက်ပါ။ တကယ်ကို အရမ်းများနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ **ဂျူနီယာ** တောင်းဆိုတာဆိုတော့ ကျွန်မ ကူညီပါ့မယ်။"

သူမသည် **လင်မြောင်ရွှယ်**ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ စစ်ဆေးကြည့်နေစဉ်တွင် သူမ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာသည် လေးနက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

"ဒါက တော်တော် ရှုပ်ထွေးတယ်" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကုသလို့ မရတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဂျူနီယာ၊ မင်းလက်ကို ပေးပါဦး။"

**ယဲ့ယွီ** တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း သူ၏ ညာလက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ **ထော့ပါချီယွေ**က ၎င်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူတို့၏ လက်ချောင်းများ ဆက်စပ်သွားသည်။

ရင်းနှီးသော ခံစားမှုသည် ထူးဆန်းနေသဖြင့် သူ မေးမနေနိုင်တော့ပေ- "အစ်မကြီး... ဒါ ဘာလဲ?"

"ရှူး။ ငါ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်နေတာ" ဟု သူမက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်သည် **ယဲ့ယွီ**၏ လက်နှင့် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ညာဘက်လက်သည် **လင်မြောင်ရွှယ်**၏ သွေးခုန်နှုန်းပေါ်တွင် တင်ထားသည်။

ခဏအကြာတွင် **လင်မြောင်ရွှယ်**၏ ဝိညာဉ်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထွက်လာပြီး လေထဲတွင် ဝဲနေသည်။ ထိုစဉ် သူမထံမှ နွေးထွေးသောအလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်ရှိ အက်ကြောင်းများကို တဖြည်းဖြည်း ပြုပြင်ပေးနေသည်။

**ယဲ့ယွီ** ကြည့်နေရင်း အံ့အားသင့်နေခဲ့သော်လည်း လက်ကို ဆက်လက်ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းက သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ **အစ်မကြီး**သည်... အသားယူနေသလားဟု တွေးတောမိသော ခံစားချက်ကို မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။

လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဖို့ တကယ် လိုအပ်သလား? ပြီးတော့ ဘာလို့ သူမက လက်ကို ပြောင်းလဲဆုပ်ကိုင်နေရတာလဲ၊ ပျော်ရွှင်နေသလိုမျိုးလား? ဒါက တကယ့် ကုသမှုလား... ဒါမှမဟုတ် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် လှည့်ဖြားခြင်းလားလို့ သူ တွေးနေမိတယ်။

---

၂၅၁ ဆက်ရန်

## အခန်း (၂၅၁)၊ **ထော့ပါချီယွေ**၏ ကုသခြင်းနှင့် ရန်ပွဲများ

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် **ထော့ပါချီယွေ**သည် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟုတ်တယ်၊ ဒီခံစားချက်ပဲ။

သူမ၏ **ဂျူနီယာ**နှင့် လက်တွဲထားရသည်မှာ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး ပိုမို ကြည်လင်လာပြီး စိတ်ကြည်လင်လာသကဲ့သို့ပင်။ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လှည့်ပတ်နေပြီး ခံစားမှုကို မတွန်းလှန်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

**ထော့ပါချီယွေ**သည် မျက်နှာကို မပြောင်းလဲအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်၊ **ယဲ့ယွီ**နှင့် **ဟုန်လွမ်း**တို့ နှစ်ဦးစလုံး အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာကို သတိမပြုမိစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

**လင်မြောင်ရွှယ်**၏ ပျက်စီးနေသော ဝိညာဉ်ကို ပြုပြင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ **ထော့ပါချီယွေ**အတွက် အလွန်ခက်ခဲသော အလုပ်မဟုတ်၊ အချိန်အနည်းငယ် ကြာမြင့်သည့် အလုပ်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပေ။ သူမ၏ လက်ချောင်းများကို သူမ၏ **ဂျူနီယာ**၏ လက်ချောင်းများနှင့် ရစ်ပတ်ထားနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ဆယ်ရက်ဆယ်ည ထိုင်နေရလျှင်ပင် သူမ ပျော်ရွှင်မည်ဖြစ်သည်။

**ယဲ့ယွီ**သည် ဝိညာဉ်ပြန်လည် ထူထောင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှ နားမလည်သည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် **ဟုန်လွမ်း**ကတော့ နားလည်သည်။ ကူညီပေးဖို့ လက်တွဲတာလား? ထုံးစံအတိုင်း **ထော့ပါချီယွေ**က သူ့ကို ပိုနီးကပ်အောင် လုပ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှာနေတာ ရှင်းနေပါတယ်။

အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်။ သူမ၏ အသစ်လက်ခံထားသော တပည့်သည် အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် **သူတော်စင်မ ယွင်ရူမူ**သာ မရှိခဲ့ရင် **ငါးချောင်းထိပ်**အတွင်းပိုင်း အချစ်ရေးက သိပ်ဆိုးရွားမှာ မဟုတ်ဘူး! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် **ထော့ပါချီယွေ**ရော **ရှဲ့မူလင်း**ရော သူ့အတွက် လိုက်ဖက်ပုံရတယ်!

**ဟုန်လွမ်း**သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုဆီသို့ သိမ်မွေ့စွာ ကြည့်လိုက်ရာ ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် **ရှဲ့မူလင်း**သည် ဒေါသဖြင့် အံကြိတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဓမ္မကျင့်နေတာပဲ!" သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါက အရမ်းများနေပြီ!"

**ထော့ပါ**က သူမကိုယ်တိုင် အခွင့်အရေးကို ယူပြီး **ယဲ့ယွီ**နှင့် ကို့ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်ရမည့် မည်သည့် ကန့်သတ်ချက်မှ မရှိဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်တွဲနေသည်ကို တွေးကြည့်ပါ။ သူမက **အစ်မကြီး** မဟုတ်ဘူးလား? အနည်းဆုံးတော့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အနည်းငယ် ထိန်းသိမ်းထားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား?

"စောင့်နေလိုက်ပါ" ဟု သူမက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး နောင်တရစေရမယ်။"

ခဏအကြာတွင် **လင်မြောင်ရွှယ်**၏ ဝိညာဉ်အက်ကြောင်းများ လုံးဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ **ထော့ပါချီယွေ**သည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကာ နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်- "အခုတော့ တည်ငြိမ်သွားပြီ။"

**ယဲ့ယွီ** ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်- "အခုတော့လား? ဘာလို့ အခုတော့ပဲလဲ?"

"အော်၊ ငါ မေ့သွားတော့မလို့" ဟု သူက ထပ်ပြောသည်- "သူမရဲ့ ဝိညာဉ် ပျက်စီးပြီးနောက် သူ့မှတ်ဉာဏ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပျောက်သွားပုံရတယ်။ ဘာလို့လဲ?"

"သူမရဲ့ ဝိညာဉ်က အတော်လေး ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးခဲ့တာကြောင့် မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးမှုက မျှော်မှန်းထားပြီးသားပါ။ အခုလောလောဆယ်တော့ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးထားပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းလာဖို့အတွက် **ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သီး**ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။"

ဤတွင် **ထော့ပါချီယွေ**သည် မလိုလားသကဲ့သို့ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

**ယဲ့ယွီ** ဒါကို သတိမပြုမိဘဲ မေးခွန်းဆက်မေးနေသည်- "အစ်မကြီး၊ ဒီ **ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သီး**ကို ဘယ်မှာ ရှာလို့ရမလဲ? ဒါမှမဟုတ် ဝယ်လို့ရရင် ကျွန်တော် ဝယ်မယ်! ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးက ကျွန်တော့်အတွက် ပြဿနာ မရှိပါဘူး!"

ထိုနောက်ဆုံးစကားကြောင့် **ဆရာမ ဟုန်လွမ်း**၏ အကြည့် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ဝင်စားမှု တစ်စွန်းတစ်စ ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ အသစ်လက်ခံထားသော တပည့်သည် တကယ်ပင် ချမ်းသာပုံရသည်။ အစောပိုင်းက အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ကျော်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပေးချပစ်ပြီးနောက်တွင်ပင် ထိုသို့ ရဲရင့်သော စကားမျိုး ပြောနိုင်နေသေးသည်။ သူမ၏ နောက်ထပ် ရှုံးနိမ့်မှုအပြီးတွင် သူထံသို့ ငိုယိုကာ အကူအညီတောင်းရတော့မည် — ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အများအပြားကို သူ ပေးလိမ့်မည်။

**ထော့ပါချီယွေ** ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဖြေသည်- "**ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သီး**ကို ရဖို့ မခက်ပါဘူး။ ကျွန်မ အိမ်မှာ ရှိပါတယ်။ ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်လာပြီး ယူလိုက်ပါ။"

စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော **ယဲ့ယွီ**သည် သူမကို အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတစ်ခု သတိပြုမိလိုက်သည်- **ထော့ပါချီယွေ**သည် သူ၏ လက်ကို မလွှတ်သေးပေ။ **ဆရာမ ဟုန်လွမ်း**ရှေ့တွင်ပင် သူတို့သည် လက်တွဲလျက် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ချစ်သူစုံတွဲကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ပြီး လက်ကို ရုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှာ သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မြဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အမ်၊ အစ်မကြီး၊ ဒီလက်ကိစ္စ..." ဟု သူ စတင်ပြောလိုက်ရာ **ထော့ပါချီယွေ**၏ ဟန်ဆောင်ထားသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်-

"အော်? မင်းလည်း ပုံပြင်တွေထဲက **သစ္စာမရှိတဲ့လူ**တွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာလား? ငါ အခုပဲ ကူညီပေးခဲ့တာ၊ အခုတော့ ဒီလောက် မြန်မြန်ဆွဲခွာချင်တာလား? ငါ ဘယ်လောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ကုန်ခဲ့လဲ မင်းသိလား? ပြီးတော့ အခု၊ နွေးထွေးဖို့ ရိုးရှင်းတဲ့ မင်းလက်ကလေး ဖမ်းကိုင်ထားတာတောင် အရမ်းများနေပြီလား?"

သူမ၏ စကားများက **ယဲ့ယွီ**ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီး ရှက်ရွံ့မှု တစ်စွန်းတစ်စ ခံစားရစေခဲ့သည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် **လင်မြောင်ရွှယ်**၏ ဝိညာဉ်ကို အပြည့်အဝ ပြုပြင်နိုင်ခဲ့လျှင် **ထော့ပါချီယွေ**ကို အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမည်။ သူမသည် အနာဂတ်တွင် **ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သီး**ကို ရှာဖွေရာတွင်လည်း သူ့ကို ကူညီပေးရဦးမည်။ အကြောင်းပြချက်နှင့် ယဉ်ကျေးမှုအရ သူသည် သူမကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်သင့်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလက်တွဲတာ... နည်းနည်းတော့ များသွားပြီ။ ကဲ၊ သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားချင်တယ်ဆိုရင် ထားလိုက်တော့။ သူမရဲ့ လက်တွေက နူးညံ့ပြီး သိမ်မွေ့တယ် — ခဏလောက် ထပ်ကိုင်ထားရတာ ဘာမှ မထိခိုက်ဘူး။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ အစ်မကြီး မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် လက်ကို ဆွဲမခွာသင့်ပါဘူး။ အစ်မကြီး ကြိုက်သလောက် ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလို့ရပါတယ်။" ကြိုက်သလောက်သာကိုင်ပါတော့ လက်ကိုင်တာ အသားပဲ့ပါသွားတာမှ မဟုတ်တာ (အင်မတန်သဘောထားကြီးရှာသော ယဲ့ယွီ)

**ယဲ့ယွီ** စိတ်လျှော့လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ **ထော့ပါချီယွေ**၏ နှုတ်ခမ်းများ လှပစွာ ကွေးညွှတ်သွားသည်။ နောက်ထပ် စကားမပြောဘဲ သူမသည် သူ့ကို ခေါ်သွားကာ **ငါးချောင်းထိပ်**မှ ထွက်ခွာပြီး အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျောက်တုံးကြီးနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော **ရှဲ့မူလင်း**သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် **ဟုန်လွမ်း**ထံသို့ ဒေါသတကြီး လှမ်းသွားခဲ့ပြီး သိသိသာသာ စိတ်ပျက်နေသည်။

"ဆရာမ၊ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားတော့မှာလား?" ဟု သူမက တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "**အစ်မကြီး**မှာ ထိန်းချုပ်မှု လုံးဝ မရှိဘူး! နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ **ဂျူနီယာ**နဲ့ လက်တွဲနေတာ! တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားရင် ဘာထင်မှာလဲ?"

**ဟုန်လွမ်း**က သူမ၏ ဝိုင်ဘူးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်နေရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဖြေသည်- "တခြားသူတွေရဲ့ ထင်မြင်ချက်တွေကို ဘာလို့ ပူစရာလိုတာလဲ? ငါ မင်းတို့ကို တပည့်အဖြစ် လက်မခံဖို့ လူများစွာက ငါ့ကို အကြံပေးခဲ့ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းတို့အားလုံးကို လက်ခံခဲ့တာပဲ။"

**ရှဲ့မူလင်း** ဟင်းခနဲ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ မှန်သည်။ **ဟုန်လွမ်း**၏ နည်းလမ်းများသည် သမားရိုးကျ မဟုတ်ဘဲ အခြားသူများ နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော အရာများဖြစ်ပြီး သူမသည် မည်သူ၏ ဝေဖန်မှုကိုမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူမ တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါက မည်သူမှ သူမကို တားဆီး၍မရ၊ သူမ မလုပ်ရန် ရွေးချယ်ပါက မည်သူမှ သူမကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းရဲမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် **ရှဲ့မူလင်း**သည် **ထော့ပါချီယွေ**၏ ရဲရင့်သော အပြုအမူကို မခံရပ်နိုင်တော့ပေ။ **ယဲ့ယွီ**သည် သူမ၏ လက်တွဲဖော်သာ ဖြစ်သင့်သည်၊ သို့သော်... **ထော့ပါချီယွေ** ခဏလောက်တော့ မမျှဝေနိုင်ဘူးလား?

**ရှဲ့မူလင်း** တွေးလေလေ ဒေါသထွက်လေလေဖြစ်ပြီး ဒေါသဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ **ဟုန်လွမ်း**က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့ဖြူဖွေးသော ဆံပင်ဖြူများကို ပွတ်သပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ မင်း **ယဲ့ယွီ**နဲ့ ဘာတွေ လုပ်နေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်" ဟု **ဟုန်လွမ်း**က ကလူကျီစယ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်- "မင်းက အရမ်း အလျင်စလို လုပ်ခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် သူက မင်းကို သတိထားနေတာ။"

"ဒါပေမဲ့ ဆရာမ၊ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ဘူးဆိုတာ ဆရာမ သိပါတယ်!" ဟု **ရှဲ့မူလင်း**က မျက်နှာငယ်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

**ဟုန်လွမ်း**၏ အပြုံးက ပိုကျယ်လာသည်။ "ဒါဆို ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံပါ၊ မထိန်းနိုင်ရင်... မင်း လိုချင်တာကို လု ယူလိုက်ပါ။"

ဤစကားများသည် **ရှဲ့မူလင်း**အတွက် နားလည်မှုအသစ်တစ်ခု ရရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူမ မတ်တပ်ရပ်ကာ စိတ်ဓာတ်အသစ်များ ရရှိသွားသည်။ သူမ ခိုင်မြဲစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

**ရှဲ့မူလင်း** ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် **ချင်းယွင်ဂိုဏ်း**ခေါင်းဆောင် **လော့ကျဲ** ပေါ်လာရာ အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ရှိပုံရသည်။ အစောပိုင်းက သောက်စားမူးယစ်နေခဲ့သော သူ၏ အမြဲတစေ မူးယစ်နေသော **အစ်မကြီး** နိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

အနီးနားရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အလွန်လှပသော အမျိုးသမီး — သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသောသူ — ကို သတိပြုမိလိုက်ရာ သူ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်- "အစ်မကြီး၊ ဒါ ဘယ်သူလဲ?"

"ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်နေတာလဲ?" ဟု **ဟုန်လွမ်း**က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်- "မင်း ဒီကို ဘာအကူအညီ လိုအပ်လို့လဲ ပြောပြပါဦး။"

သူမ၏ တုံးတိပြောဆိုမှုကြောင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသော်လည်း **လော့ကျဲ**သည် ချက်ချင်း စိတ်ကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။ ဒါက အရေးပေါ်ကိစ္စဖြစ်ပြီး သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆက်ပြီး ထိန်းထားလို့ မရတော့ပေ။

"အစ်မကြီး၊ ဒါက ဆိုးရွားတဲ့ သတင်းပါ — **ယဲ့ယွီ**ကို နတ်ဆိုး **လင်ဖုန်ယွမ်**က ဖမ်းမိသွားပါပြီ!"

---

၂၅၂ ဆက်ရန်

## အခန်း (၂၅၂)၊ **ထော့ပါမိသားစု**၏ ထူးဆန်းမှုများ

**လော့ကျဲ**နှင့် **လင်ဖုန်ယွမ်**တို့သည် ခေတ်ကာလတူသူများ မဟုတ်ခဲ့ကြပေ။ သူသည် **နှစ်ပေါင်းသုံးသောင်း**ကတည်းက နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သော ဤနတ်ဆိုးကြီးနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ရင်းနှီးမှု မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းက **လင်ဖုန်ယွမ်** ဘာကြောင့် ထွက်ခွာသွားစဉ် **ယဲ့ယွီ**ကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်သွားရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့ရသည်ကို သူ၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို ပိုမို တိုးပွားစေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့၏ ရာထူးများ - တစ်ဦးက နတ်ဆိုး၊ အခြားတစ်ဦးက ဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်း၏ တပည့် - ကို ထောက်ရှုပါက **ယဲ့ယွီ**၏ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်းများမှာ မရှိသလောက်ဖြစ်နေသည်။

**လော့ကျဲ**သည် **လင်ဖုန်ယွမ်**၏ စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ ငါးခု၏ ခေါင်းဆောင်များ စုပေါင်းသော ခွန်အားပင် သူမနှင့် ယှဉ်လျှင် အားမမျှခဲ့ပေ။ အခြေအနေအရ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ **ဟုန်လွမ်း** ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန်ပင်။ **ယဲ့ယွီ** ဖမ်းဆီးခံရသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ စိုးရိမ်ပူပန်လိမ့်မည် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး အနည်းငယ်မျှ အံ့အားသင့်လိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ရရှိခဲ့သည်မှာ ငကြောင် တစ်ဦးအတွက် သီးသန့်ထားသော အကြည့်မျိုးသာ ဖြစ်သည့် **ဟုန်လွမ်း**၏ အကြည့်ပင်။

"ဒါဆို မင်းပြောတာ **ယဲ့ယွီ** ဖမ်းခံရတယ်ပေါ့? ဒါ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာလဲ?" ဟု သူမက မျက်တောင်မခတ်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ စူးစမ်းစစ်ကြောသော အကြည့်အောက်တွင် **လော့ကျဲ** ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှစ်ခါ ပြန်စစ်ဆေးမိသည်။ အလျင်အမြန်ပင် ထိုနေ့အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို သူ ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

**ဟုန်လွမ်း** နားထောင်ပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စကို မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။ **ယဲ့ယွီ** အခုမှပဲ ပြန်ရောက်တာ၊ ဘေးကင်းလုံခြုံတယ်။ သူ **လင်ဖုန်ယွမ်**ဆီကနေ လွတ်မြောက်ပြီး **ထော့ပါချီယွေ**နဲ့ ထွက်သွားလောက်ပြီ။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ **လော့ကျဲ** စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ **ယဲ့ယွီ** ကောင်းပြီဆိုလျှင် အားလုံး အဆင်ပြေသည်။ သို့တိုင် သံသယအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ **လင်ဖုန်ယွမ်**၏ ခွန်အားကို ထောက်ရှုပါက **ယဲ့ယွီ** မည်သို့ လွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း။ **လော့ကျဲ** စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း **ယဲ့ယွီ** ပြန်ရောက်လာပြီဆိုလျှင် ထပ်မံ မေးခွန်းထုတ်ရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

ဦးညွှတ်ကာ သူ ထွက်ခွာသွားသည်။ ပင်မခန်းမသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် **ဧကရီ လီရူဝမ်** ချန်ထားခဲ့သော **ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံး**ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ **ယဲ့ယွီ** ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမကို အကြောင်းကြားသင့်သလား?

တစ်ချိန်တည်းတွင် **လက်ငါးချောင်းတောင်ထိပ်**၌ **ဟုန်လွမ်း**သည် သူမ၏ စပျစ်ရည်ဘူးကို ဆက်သောက်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်သည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော **လင်မြောင်ရွှယ်**ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားသည်။ နေ့ဘက်တွင် **လင်ဖုန်ယွမ်**က ခေါ်သွားပြီး ညဘက်တွင် **လက်ငါးချောင်းတောင်ထိပ်**သို့ ပြန်ရောက်လာသည် — ဤအမျိုးသမီး...

**ဟုန်လွမ်း** အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ သူမသည် **လင်မြောင်ရွှယ်**ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်အပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ကို ဝဲထားလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ရေတွက်မရသော **ဓားဝိညာဉ်**များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး **လင်မြောင်ရွှယ်**၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ဝဲနေသည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ **ဟုန်လွမ်း**သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံသည် **လက်ငါးချောင်းတောင်ထိပ်**တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

---

**အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး**၏ မြောက်ဘက်ခြမ်းတွင် **ထော့ပါမိသားစု**၏ ခံတပ်သည် တည်ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် **နှစ်ပေါင်းထောင်ပေါင်းများစွာ** ကတည်းက မြစ်ဖျားခံခဲ့သော ဂုဏ်ယူဖွယ် ကျင့်ကြံသူ မိသားစုတစ်စု ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခွန်အားနှင့် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုသည် နက်ရှိုင်းပြီး **သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ**များနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။

**ထော့ပါချီယွေ**သည် **ယဲ့ယွီ**ကို သူမ၏ မိသားစုပိုင် မြေကွက်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် **ချင်းယွင်ဂိုဏ်း**နှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော အတိုင်းအတာဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ကျင့်ကြံသူ မိသားစုကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် အရာနှစ်ခုက သူ့ကို ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။

ပထမ၊ သူတို့သည် ယခု နာရီပေါင်းများစွာ လက်တွဲထားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မြင့်မားသော ကျင့်စဉ်အဆင့်များနှင့် ချွေးထွက်သောဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိနေသော်လည်း **အစ်မကြီး**၏ လက်သည် ယခုလောက်ဆို နာကျင်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား? ပြီးတော့ သူတို့ မိသားစုအိမ် ရောက်နေပြီဆိုတော့ သူမ အနည်းငယ် ပိုပြီး ထိန်းသိမ်းထားလို့ မရဘူးလား?

ဒုတိယ၊ ဒါက တကယ် သူမရဲ့ မိသားစုအိမ်လား? ဒါမှမဟုတ် သူမ ကိုယ့်ဘာသာ ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား? တကယ်လို့ ဒါက သူမရဲ့ မိသားစုပိုင် မြေကွက်ဆိုရင် ဘာလို့ ပင်မဝင်ပေါက်ကို မသုံးတာလဲ? ဘာလို့ သူတို့က သူခိုးတွေလို ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး သွားနေပြီး တခြားသူတွေရဲ့ အကြည့်တွေကို အမြဲ ရှောင်ဖယ်နေရတာလဲ? ဒါက သူတို့ **ဖုံးကွယ်ပြီး ကစားတဲ့ဂိမ်း** တစ်ခုခု ကစားနေသလိုပဲ — နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်၊ ဝန်ခံပါတယ်။

"ဝှီး!" ပုံရိပ်အချို့ သူတို့အပေါ်မှ ပျံသန်းသွားသည်။ **ထော့ပါချီယွေ**သည် ချက်ချင်း **ယဲ့ယွီ**ကို တိုင်တစ်ခုနောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာ တင်းမာနေသည်။

"အစ်မကြီး" ဟု **ယဲ့ယွီ** တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ဒီလို လျှို့ဝှက်ပြီး သွားနေဖို့ တကယ် လိုအပ်လား? ဒီလောက် ပြဿနာ များမယ်ဆိုရင် ဘာလို့ **ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သီး**ကို မဝယ်လိုက်တာလဲ?"

"ဒါက မမ အိမ်ကဟာလေ — ဘာလို့ ဝယ်ရမှာလဲ?" **ထော့ပါချီယွေ** တိုးတိုးလေး ပြောပြီး သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။ "စောင့်နေလိုက်။ နောက်မှ မင်းအတွက် အသီးအပိုပါရအောင် ခူးပေးမယ်။"

**ယဲ့ယွီ**သည် ယဉ်ကျေးသော်လည်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော အပြုံးကို ပြုံးလိုက်သည်။ အိမ်မှာ စိုက်တာ၊ တကယ်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဒီနေရာကသူ့မိသားစုတွေနဲ့ တည့်ပုံမရဘူး။

**ထော့ပါချီယွေ**သည် **ယဲ့ယွီ**ကို လိမ်ကောက်သော လမ်းများစွာမှတဆင့် ဦးဆောင်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ တံခါးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် **ယဲ့ယွီ**သည် မတူညီသော အစီရင် အစီရင် ပုံစံများ အနည်းဆုံး ငါးဆယ်ခန့် တပ်ဆင်ထားသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ရှင်းနေသည်မှာ ဒီနေရာရဲ့ အတွင်းမှာ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေဟာ အလွန်တန်ဖိုးရှိတာ သေချာသည်။

"**ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သီး**က အထဲမှာ ရှိတယ်။ ငါ တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ငါတို့ ရပြီ" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကူညီဖို့ လိုအပ်လား?" ဟု **ယဲ့ယွီ**က ကူညီရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ သူသည် အစီရင် ပုံစံအမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်သည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။

"မလိုဘူး!" **ထော့ပါချီယွေ**သည် သူ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ရွေ့လျားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်ခု ဖြတ်ပြောလိုက်သည်- "မင်း သူ့အကူအညီကို မလိုချင်ဘူးဆိုရင် ငါကူညီပေးရမလား?"

**ယဲ့ယွီ** လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မလှမ်းမကမ်းတွင် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်နေသည်။

"ဖေဖေ!" **ထော့ပါချီယွေ** တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ **ယဲ့ယွီ** စိတ်လျှော့လိုက်သည်။ သူမ လိမ်ညာနေတာ မဟုတ်ပုံရဘူး — ဒါက တကယ် သူမရဲ့ မိသားစုပိုင် မြေကွက်ပဲ။ သူတို့ ရောက်ရှိလာပုံက အနည်းငယ် မယုံရဘူးဆိုပေမယ့် မိသားစုနှောင်ကြိုးက ငြင်းလို့မရဘူး။ **ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သီး**က အခု သူတို့ပိုင်သလောက် ဖြစ်နေပြီ။

တကယ်တော့ သူတို့ရှေ့က အမျိုးသားဟာ **ထော့ပါချီယွေ**ရဲ့ ဖခင်၊ **ထော့ပါမိသားစု**ရဲ့ ခေါင်းဆောင် **ထော့ပါအန်းချန်း**ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

"မင်း ငါ့ကို ဖေဖေလို့ ခေါ်ဖို့ မှတ်မိသေးတာလား?" **ထော့ပါအန်းချန်း**ရဲ့ အကြည့်က အေးစက်နေတယ်။ "ငါတို့ မိသားစု ဥပဒေရဲ့ ပထမဆုံး စည်းကမ်းချက် - **ဆူရှင်းရင်ပြင်**ထဲကို **အိမ်ထောင်ဦးစီး**နဲ့ **အမွေဆက်ခံသူ**ပဲ ဝင်ခွင့်ရှိတယ်။ မင်း မိသားစု ဥပဒေကို လျစ်လျူရှုပြီး အထဲဝင်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား?"

**ထော့ပါချီယွေ** ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ခဏတာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ **ယဲ့ယွီ** တင်းမာမှုကို ခံစားမိပြီး စိတ်ပူလာသည်။ နှစ်ဦးကြား ဆက်ဆံရေးက တင်းမာနေပုံရတယ်။

သူ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူတို့ဆီ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"ယောကျ်ားရေး၊ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ?" ဟု သူမက နူးညံ့သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဤသူမှာ **ထော့ပါချီယွေ**၏ မိခင် **ကေချင်ကျီ** ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ယောကျ်ားနားရောက်လာပြီး **ယဲ့ယွီ**နှင့် **ထော့ပါချီယွေ** လက်တွဲထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

**ယဲ့ယွီ** ချက်ချင်း သူ၏ ညာလက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မိဘများရှေ့တွင် လက်တွဲထားခြင်းက အနည်းငယ် ရဲတင်းလွန်းသည်ဟု ခံစားရပြီး သူမ၏ မိသားစုနှင့် တွေ့ဆုံနေသကဲ့သို့ပင်။ မသင့်လျော်ဟု ထင်မိသည်။ သို့သော် သူ လွှတ်လိုက်သောအခါ **ကေချင်ကျီ**၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းသွားသည်။

"ဟဲ့ယောက်ျားရေ!" ဟု သူမက **ထော့ပါအန်းချန်း**ကို ဟောက်လိုက်သည်။ "အမြဲတမ်း အဲဒီမျက်နှာဆိုးကြီးနဲ့ — ဘယ်သူ့ကို ကြောက်အောင် လုပ်နေတာလဲ? ငါတို့သမီး နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်ရောက်လာတာကို ရှင်က ဒီလိုပဲလား? အထိုးခံချင်နေတာလား? ရှင်က သူ့ကို ကြောက်အောင်လုပ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ပြုံးစမ်း!"

သူမ၏ အသံသည် ခြင်္သေ့ဟိန်းသကဲ့သို့ ပြင်းထန်ပြီး **ထော့ပါအန်းချန်း**အား အတော်လေးအူကြောင်ကြောင်ဖြစ်သော အပြုံးကို ပြုံးစေခဲ့သည်။

**ကေချင်ကျီ**သည် နွေးထွေးစွာ **ထော့ပါချီယွေ**ထံ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အော်၊ ငါ့သမီးလေး၊ ငါတို့ မင်းနဲ့ နောက်ဆုံးတွေ့တာ နှစ်သုံးရာတောင် ရှိပြီ။ မင်းဖေဖေနဲ့ ငါ မင်းကို ဘယ်လောက် လွမ်းနေလဲ မင်းသိလား?"

သူမ၏ စကားများသည် သူမ၏ သမီးကို ရည်ရွယ်ပြောဆိုသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်သည် **ယဲ့ယွီ**ပေါ်တွင် ဆက်လက်စူးစိုက်နေသဖြင့် သူ့ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

**ထော့ပါချီယွေ**သည် သူမ၏ မိခင်မျက်နှာကို ညင်သာစွာ သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "မေမေ၊ သမီး ဒီမှာပါ။"

**ကေချင်ကျီ**သည် သူမ၏ သမီးလက်ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဟန် ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်- "မင်း ဘယ်မှာ ရှိနေလဲ ငါသိတယ်၊ သတိပေးစရာ မလိုဘူး။ မင်း အခု လုပ်သင့်တာက ဒီလူငယ်လေးကို ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ပဲ။"

၂၅၃ ဆက်ရန်

## အခန်း (၂၅၃)၊ **ထော့ပါမိသားစု**၏ ထူးခြားသော ဧည့်ခံမှု

**ထော့ပါမိသားစု**၏ ပင်မခန်းမအတွင်း၌ **ကေချင်ကျီ**သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်- "ဒါဆို မင်းတို့နှစ်ယောက်က **ဆရာတူတပည့်**တွေလား? **ကလေးဘဝကတည်းကသူငယ်ချင်း**တွေ၊ငယ်ချစ်တွေ အဲဒီလို အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ဆက်သွယ်မှုမျိုးပေါ့?"

**ယဲ့ယွီ**၏ ပါးစပ် မသိမသာ တွန့်သွားသည်။ **အစ်မကြီး ထော့ပါချီယွေ**သည် သူတို့ကို **လက်ငါးချောင်းတောင်ထိပ်**မှ **ဟုန်လွမ်း**၏ တပည့်များအဖြစ်သာ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ **ကလေးဘဝချစ်သူ**များ၏ ဇာတ်ကြောင်းသည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာမှန်းမသိ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ တက်ကြွသော စိတ်ကူးစိတ်သန်းများဖြင့် **ကေချင်ကျီ**သည် **အချစ်ဝတ္ထု**များ ရေးသားခြင်းကိုပင် စဉ်းစားသင့်သည်။

ခန်းမ၏ အရှေ့ဘက်တွင် ထိုင်နေသော **ထော့ပါအန်းချန်း**က မကြားတကြား ညည်းညူလိုက်သည်- "တပည့်ချင်းအတူတူ ဖြစ်နေတာတောင် **ဆူရှင်းရင်ပြင်**ထဲ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး။ ငါ အချိန်မီ မရောက်လာခဲ့ရင် မင်းတို့ ပြင်းထန်တဲ့ ဖောက်ဖျက်မှု ကျူးလွန်မိမှာပဲ!"

**ထော့ပါချီယွေ** တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး ထပ်မံ ငြင်းခုံခြင်းကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် **ယဲ့ယွီ**သည် သူမ မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံပြီးကတည်းက သူမသည် ပိုမို ထိန်းသိမ်းမှု ရှိလာသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် မိသားစုကိစ္စဖြစ်ပြီး သူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် နေရာမရှိပေ။

**ယဲ့ယွီ**သည် တာဝန်ကို သူကိုယ်တိုင် ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်- "စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ဦးလေး။ ကျွန်တော်ကပဲ **ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သီး** လိုအပ်ပြီး **အစ်မကြီး**ကို အကူအညီတောင်းခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ဘက်က ရုတ်တရက် ဆန်သွားခဲ့တာပါ။ကျွန်တော် ဝယ်ယူနိုင်ပါတယ်။ **ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး**တွေ၊ **ပစ္စည်း**တွေ၊ **ရှားပါးအရင်းအမြစ်**တွေ၊ ဦးလေး လိုချင်တာ မှန်သမျှ၊ ပြောလိုက်ပါ!"ဒီလိုဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ —

**ထော့ပါအန်းချန်း** ပြန်ဖြေတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် **ကေချင်ကျီ**သည် စားပွဲကို ရုတ်တရက် ရိုက်လိုက်ရာ သူ တုန်လှုပ်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမကို သတိထားကာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ သိသိသာသာ ပိုမို ထိန်းချုပ်လာသည်။

**ယဲ့ယွီ** ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အိမ်ထောင်ကို မည်သူက အမှန်တကယ် ဦးစီးနေသည်ကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားသည်။ **ကေချင်ကျီ**ဘက်သို့ လှည့်ကာ သူ ပြောလိုက်သည်- "အန်တီ့ရဲ့ အမြင်ကို နားထောင်တာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက် လိုအပ်လဲဆိုတာ ပြောပြလိုက်ပါ။"

**ယဲ့ယွီ**၏ စိတ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သော မည်သည့်ပြဿနာမှ တကယ့်ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် ကောင်းစွာ ချမ်းသာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တကယ့်ပြဿနာမှာ သူ လက်ထဲတွင် မရှိသော ရှားပါး **ပစ္စည်း** သို့မဟုတ် **ပစ္စည်း**တစ်ခုခုကို တောင်းဆိုလာမည်ဆိုပါက ဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ **ကေချင်ကျီ**သည် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မကြာခင် မင်း **မိသားစုဝင်** ဖြစ်တော့မှာပဲ။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ဘာလို့ ပြောနေရတာလဲ? **ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သီး**က မင်းပိုင်တာပဲ၊ငါတို့မိသားစုရဲ့ လက်ဆောင်ပါ!"

**ယဲ့ယွီ**၏ မျက်နှာအမူအရာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ နောက်ဆုံးစကားက ကောင်းပေမယ့် "မကြာခင် မင်း **မိသားစုဝင်** ဖြစ်တော့မယ်" ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? သူမသည် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို တကယ်ပဲ အထင်အမြင် လွဲမှားနေတာလား?

**ထော့ပါချီယွေ** ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်- "မေမေ၊ **ဂျူနီယာ**နဲ့ ကျွန်မက အဲဒီလို ဆက်ဆံရေးမျိုး မရှိပါဘူး။ ကျွန်မတို့က သာမန် **ဆရာတူတပည့်**တွေပါ။"

**ကေချင်ကျီ**က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်- "မင်းဖေဖေနဲ့ ငါလည်း တစ်ချိန်က **ဆရာတူတပည့်**တွေပဲ။ ပြီးတော့ ဘယ်ကို အဆုံးသတ်သွားလဲ ကြည့်ပါဦး — လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်! မေမေ့အတွက်တော့ **အစ်မကြီး**နဲ့ **ဂျူနီယာ**က ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လိုက်ဖက်မှုပဲ! မေမေက အဲဒါရဲ့ သက်သေပဲ။"

**ထော့ပါအန်းချန်း** မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်- "အမြဲတမ်း အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတစ်လေမှာ..."

**ကေချင်ကျီ**က သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ "ဒီမှာ **ဧည့်သည်** ရှိတယ်။ ငါ သတိပေးမယ်၊ စိတ်ခံစားချက်ကို မပျက်စီးစေနဲ့! မဟုတ်ရင် မင်း ဒီည နောင်တရလိမ့်မယ်!"

**ထော့ပါအန်းချန်း**နှုတ်ခမ်းမွှေးတွေနှင့်မလိုက်ဖက်စွာ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထား ပိုမို ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ ဒီကိစ္စမှာ သူ လုံးဝ ပါဝင်ပတ်သက်ခွင့် မရှိပုံရသည်။

**ယဲ့ယွီ** သူ့ကို သနားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှလောက် **မိန်းမကြောက်** ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်တကယ် အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်။ ဦးလေး၊ မင်းရဲ့ နေ့ရက်တွေက...တော်တော်လေး စိန်ခေါ်မှုများနေပုံရတယ်။

**ယဲ့ယွီ**၏ မျက်နှာအမူအရာကို ရိပ်မိလိုက်သော **ကေချင်ကျီ**သည် ရယ်မောရင်း ချက်ချင်း ရှင်းပြသည်- "အော်၊ ထင်ယောင်ထင်မှား မဖြစ်ပါနဲ့။ အန်တီက အမြဲတမ်း ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... အန်တီ့ ယောကျ်ားက **ပြတ်သားမှုရှိတဲ့ မိန်းမ**တွေကို သဘောကျတာကြောင့် **ဟန်ဆောင်နေ**ရတာပါ။"

**ယဲ့ယွီ**သည်အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သော အပြုံးကို ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအကြောင်းပြချက်သည် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိပုံရသည်။ သို့သော်သူ့အနေဖြင့်ပြုံးရုံအပြင်တခြားလုပ်စရာ မရှိလှပေ။

**ကေချင်ကျီ**သည် သူမ၏ ရှင်းပြချက် မည်မျှ အားနည်းသည်ကို သဘောပေါက်ပုံရပြီး အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်- "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အန်တီ့ရဲ့ **ချီယွေလေး**က စံပြလိုက်ဖက်တဲ့သူ — ကြင်နာတတ်ပြီး မိသားစုဘဝနဲ့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးရင် မင်း အရမ်း ကံကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

**ထော့ပါချီယွေ** ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ "မေမေ၊ ဖေဖေ၊ **ဂျူနီယာ**နဲ့ ကျွန်မက အဲဒီလို ဆက်ဆံရေးမျိုး မရှိပါဘူး။ ကျွန်မတို့က ရိုးရိုးလေး **ဆရာတူတပည့်**တွေပါ။ ဒီလို စကားတွေ ဆက်ပြောနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ တကယ် အိမ်ပြန်မလာတော့ဘူး!"

သူမ၏ သမီး၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို သဘောပေါက်လိုက်သော **ကေချင်ကျီ**သည် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်- "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ မပြောတော့ဘူး... အခုလောလောဆယ်တော့မပြောတော့ဘူး။"

**ထော့ပါချီယွေ** လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ "**ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သီး**ကို ပေးပါ။ ကျွန်မ လိုအပ်တယ်။"

**ကေချင်ကျီ** ပြန်ဖြေသည်- "မင်း ကြိုက်သလို ခူးလို့ရတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး။ မနက်ဖြန် မနက်အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။ ဒါဆို ဒီည ဒီမှာပဲ နေတော့!"

ထို့နောက် သူမသည် **ယဲ့ယွီ**ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ရာ သူမ၏ အစီအစဉ်ကို သူ ထောက်ခံပေးစေလိုကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာသည်။ သူမ၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ **ယဲ့ယွီ** ငြင်းဆန်၍ မရပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် **ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သီး**ကို ထိန်းချုပ်ထားသည် — သူမကို စိတ်ဆိုးအောင် မလုပ်တာ အကောင်းဆုံး။

သူ ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်- "အစ်မကြီး၊ ဘာလို့ ဒီည ဒီမှာပဲ မနေတာလဲ? မနက်ဖြန်ကျမှ **ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သီး**ကို ယူပြီးမှ ပြန်သွားကြတာပေါ့။"

**ထော့ပါချီယွေ** အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံ ငြင်းခုံခြင်း မပြုတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

**ကေချင်ကျီ**၏ မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ဝင်းပသွားပြီး **ယဲ့ယွီ**အား တိတ်ဆိတ်သော စိတ်ချင်းဆက်သွယ် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ပို့လိုက်သည်- *ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။*

**ယဲ့ယွီ**သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ **ထော့ပါမိသားစု**၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူ သိပ်နားမလည်နိုင်ပေ။ ဒီနေရာမှာ သူ မဖယ်ရှားနိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

**ကေချင်ကျီ**၏ စီစဉ်မှုများဖြင့် **ယဲ့ယွီ**၏ ဧည့်သည်ခန်းသည် **ထော့ပါချီယွေ**၏ ပုဂ္ဂလိက အခန်းဘေးတွင် တည်ရှိသည်။ **အိမ်ရှင်မဖြစ်သော အန်တီက** သူ့ကို သူမ၏ သမီးနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အမှန်တကယ်တော့ **ယဲ့ယွီ**သည် ထိုအကြံကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် **အစ်မကြီး**ကဲ့သို့ လှပပြီး နက်နဲသော အမျိုးသမီးကို မည်သူက ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။ သို့သော် ဆက်ဆံရေးများသည် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သဘောတူညီမှု လိုအပ်ပြီး ၎င်းသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အတင်းအကျပ် လုပ်နိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။

မရင်းနှီးသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အိပ်ပျော်ခြင်းဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆုံးရှုံးစေခြင်းသည် အန္တရာယ်ရှိသောကြောင့် **ယဲ့ယွီ**သည် သူ၏ အခန်းထဲတွင် ကျင့်ကြံမှုလုပ်ရင်း တရားထိုင်ရန် အစပိုင်းတွင် စီစဉ်ခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သောစိတ်ထားဖြင့်စတင် ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

သို့သော် နှစ်ချက်မျှ အသက်ရှူပြီးနောက် သူသည် ထိုအကြံကို လက်လျှော့လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလား? မေ့လိုက်ပါတော့။ သူ၏ လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုနှုန်းကို ကျင့်သားရပြီးနောက် ပုံမှန် လေ့ကျင့်မှု၏ နှေးကွေးသော ကြိုးပမ်းမှုကို သူ ဆက်လက် မခံနိုင်တော့ပေ။ သူ အိပ်ပျော်သွားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

ခဏအကြာတွင် **ယဲ့ယွီ**သည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် **ထော့ပါချီယွေ**သည် စက္ကူနှင့် ဘောပင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူ၏ အခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်လာသည်။ သူမသည် ဒါကို တကယ် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူ့လက်ကို ကိုင်ထားရသော ခံစားမှုသည် စွဲလမ်းစေသည်။ သူတို့၏ လက်ချောင်းများ ဆက်စပ်သွားသောအခါ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းလာပုံရသည်။

*ဂျူနီယာ၊* ဟု သူမက အပြုံးသေးသေးလေးဖြင့် တွေးလိုက်သည်၊ *ငါ မင်းကို ဒီလောက် ကူညီခဲ့ပြီးနောက် မင်း ငါ့လက်ကို ကိုင်ထားရတာကို သဘောမကျဘူးလို့ မထင်ဘူးနော်? မင်း တိတ်ဆိတ်နေတာပဲ၊ ဒါဆို သဘောတူတယ်လို့ ငါ မှတ်ယူလိုက်မယ်!*

ညင်သာစွာပင် သူမသည် **ယဲ့ယွီ**၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို အတွေးများ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြည့်လျှံလာပြီး သူမ၏ ပါးပြင်တွင် နီရဲသော အရောင်စွန်းထင်းလာကာ သူမ၏ ဘောပင်ကို စက္ကူပေါ်တွင် တင်ကာ အတွေးများကို ချရေးလိုက်သည်။

သူမ မသိလိုက်သည်မှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် ပြတင်းပေါက်မှ စောင့်ကြည့်နေပြီး အရာအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ မြင်တွေ့နေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။