အခန်း (၁၈၇-၁၈၉)

Chapter 187

သူမဖမ်းမိမယ်လို့ခံစားမိနေတယ်

ချူယွီကလုလျန့်ဝေရဲ့စကားကိုအမိန့်နာခံစွာဖြင့်နားထောင်ပြီးလှည့်လိုက်သည်အနောက်ကနေသွက်သွက်လက်လက်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့အသံကြားလိုက်သည်

“ကျေးဇူးပြု၍ဒူးလေးထောက်ထားပေးလို့ရမလား”

သူမဘာလုပ်မလို့တွေးနေလည်းဆိုတာကိုချူယွီသဘောပေါက်လိုက်သည်

သူမျက်မှောင်ခဏကြုံ့လိုက်သည်ဒါပေမယ့်သူဒူးထောက်တော့မယ်အချိန်အရပ်ရှည်ကျစ်လျစ်တဲ့ပုံပန်းတစ်ခုသူ့မြင်ကွင်းမှာရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်

“ချူယွီကျေးဇူးပြု၍ဘေးဖယ်နေ”

ချူယွီသူ့ကိုကြည့်ပြီးအမိန့်နာခံစွာဘေးကိုတိုးလိုက်သည်

လုလျန့်ဝေသည်သူမရဲ့ရှေ့မှာပုခုံးကျယ်ကျယ်တစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရလို့စိတ်ထဲရှုပ်ထွေးနေပြီးခဏအကြာမှာဘဲသူမယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ညင်သာတဲ့အသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရသည်

လုလျန့်ဝေသည်သူ့ရဲ့နောက်ကျောကိုကြည့်ပြီးလက်ချောင်းလေးတွေကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ပြီးတွေဝေနေသည်ချူယွီကသူထက်တစ်နှသ်လောက်သေချာပေါက်ငယ်တယ်သူကသူမကိုမြို့တော်ဝင်အိမ်ရာကနေသဲအိတ်လိုသယ်သလိုသယ်လာခဲ့ပြီးသူမကိုယ်သူမအနစ်နာခံပြီးသူ့ရဲ့ကျောမှာသယ်စေနိုင်သည်

ဒီနေရာမှာချူယွီဆိုသူစိတ်ဖိစီးနေမှာမဟုတ်ဘူးလေဒါပေမယ့်ခုကလုယန်ဖြစ်နေတော့...

လုလျန့်ဝေကသူချူယွီရဲ့ပုခုံးပေါ်မှာလျင်လျင်မြန်မြန်ရွေ့လျှားနေခဲ့တာဆိုတာမှတ်မိနေသည်

သူမကကိုယ်ဖော့ပညာကိုသေချာမသိဘူးဆိုရင်တောင်ချူယွီကလူတစ်ယောက်ကိုသယ်ပြီးတော့မြို့တော်ဝန်အိမ်ရာနဲ့နန်းတော်ကိုသူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားနဲ့သွားတာဆိုရင်ချူယွီရဲ့ကိုယ်ဖော့ပညာကလည်းအလွန်မြင့်မားမယ်ဆိုတာပြောစရာမလိုဘူးဖြစ်သည်သူရဲ့အရည်အချင်းကပြီးပြည့်စုံတယ်ဆိုတာပုံကြီးချဲ့ပြောတာမဟုတ်ဘူး

ချူယွီရဲ့ကိုယ်ဖော့ပညာကတော်တော်အထင်ကြီးဖို့ကောင်းနေပြီးပြီဖြစ်သည်အမှန်အတိုင်းပြောရရင်လုယန်ရဲ့အရည်အချင်းကဘယ်လိုကျော်ဖြတ်မလဲဆိုတာမသိဘူးဖြစ်နေသည်

“တစ်နာရီရှိတော့မယ်မင်းသာအခုမသွားဘူးဆိုရင်မကြာခင်မနက်လင်းတော့မယ်”

လုယန်ကလှည့်ကြည့်ပြီးတော့သူမကတက်ဖို့မလိုဘဲနဲ့သူမရဲ့တုန့်ဆုတ်နေတယ်အမူအရာကိုတွေ့လိုက်သည်

သူကသူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီးတော့သူမရဲ့လက်ကိုရုတ်တရက်စွဲယူပြီးသူ့ရဲ့လည်ပင်းနားမှာထားလိုက်သည်

လုလျန့်ဝေခန္ဓာကိုယ်တောင့်သွားသည် သူမလုံးဝတုံ့ပြန်မှုမလုပ်နိုင်ဘဲသူရဲ့လက်ဖဝါးနဲ့သူမရဲ့ပေါင်ကိုကိုင်ပြီးမြှောက်လိုက်တော့မှသူမပြန်ပြီးတော့တုံ့ပြန်နိုင်တယ်

လုလျန့်ဝေတောင့်နေရာကနေမလှုပ်ရှားနိုင်ဖြစ်နေသည်သူမကလုယန်ဘာပြောနေလဲတောင်မကြားနိုင်ဖြစ်နေသည်သူမရဲ့စိတ်တွေပြင်းပြင်းထန်ထန်ရှုပ်ထွေးနေသည်

သူ့ရဲ့အထိတွေ့နဲ့သူမရဲ့အသားကြားမှာ သူမရဲ့ဘောင်းဘီကတံတိုင်းတစ်ခုလိုခံနေသည်။ဒါပေမယ့်သူမကသူရဲ့လက်နွေးထွေးမှုကိုအဝတ်စကဖြတ်ပြီးခံစားမိသည်သူမရုတ်တရက်မီးဟပ်သလိုခဏလောက်ခံစားလိုက်ရပြီးအဲ့တာကသူ့မကိုလုံးဝမသက်မသာဖြစ်စေသည်

လုယန်ကသူမရဲ့တုံ့ပြန်မှုကိုခံစားမိပြီးသူမအေးနေတယ်လို့ထင်မိပြီးအိပ်ရာခင်းထဲကသူမကိုတင်းကြပ်စွာကိုင်ထားလိုက်သည်

အဲ့အချိန်မှာ လုလျန့်ဝေရဲ့စိတ်ထဲမှာဘာမှမရှိဖြစ်သွားသည်သူမကသူ့ရဲ့နောက်အသက်ရှူတာကိုပုံမှန်ခြင်းလုပ်ပြီးသူမကိုသူမအာရုံစိုက်နေသည်သူမမလှုပ်ရဲဘူးသူမပုံစံကြည့်ရတာအသက်ရှုတာတောင်မေ့နေတဲ့ပုံဖြစ်နေသည်

သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်လေအေးလေးဖြတ်သွားတော့သူမနည်းနည်းတုန်သွားပြီးတော့သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာလည်းနည်းနည်းပိုရှင်းလင်းလာသည်

လုယန်ရဲ့ကိုယ်ဖော့ပညာကတော်တော်ကျွမ်းကျင်လှသည်သူမကိုသယ်ပြီးတော့ခေါင်မိုးတစ်ခုပေါ်တစ်ခုခုန်နေတာတောင်သူကတည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ပုံစံမပျက်ရှိသည်။သူကချူယွီလိုသူမကိုခေါင်းမူးအောင်မလုပ်သလိုမျိုးမကြမ်းတမ်းဘူး

သူမြန်မြန်မလှုပ်ရှားဘူးသူမအတွက်တော့သူကချူယွီလောက်မမြန်ဘူးဒါပေမယ့်သူမရဲ့လမ်းခရီးတစ်လျှောက်ငြိမ်သက်ပြီးတော့သက်တောင့်သက်သာရှိနေသည်

မြို့တော်ဝန်အိမ်ရာကိုမကြာခင်ရောက်သွားသည်လုယန်ကသူမကိုကျောပိုးလျက်သူမရဲ့အိပ်ဆောင်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ရပ်လိုက်သည်

သူမကခရီးတစ်လျှောက်ကျော်ဖြတ်ခဲ့သောကြောင့်သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတောင့်နေခဲ့သည်သူမရဲ့ခြေထောက်ခေါင်မိုးပေါ်ခြေချမည်လုပ်တဲ့အခါသူမခြေချော်မလိုဖြစ်သွားသည်လုယန်ကလျင်လျင်မြန်မြန်သူမ ပြုတ်မကျခင်တားလိုက်နိုင်သည်

လုလျန့်ဝေသူ့ကိုသူသေချာပြန်ရပ်လိုက်ပြီးအလျင်အမြန်သူ့ကိုတွန်းထုတ်လိုက်သည်

လုယန်ကမျက်လုံးလေးအောက်ချပြီးသူမကိုခဏလောက်ကြည့်လိုက်ပြီးသူရဲ့လက်ကိုဖြေးညင်းစွာပြန်ဆုတ်လိုက်သည်

Chapter 188

April 4, 2024 by Nay Chi Lynn

Chapter 188

အသက်ရှုတာတွေရှုပ်ထွေးနေသည်

လုယန်ရဲ့မျက်လုံးကမှေးသွားသည်

သူထူးဆန်းနေတာကိုလုလျန့်ဝေသတိမထားမိဖြစ်ပြီးသူမကိုယ်သူမသူအင်္ကျီပါးပါးလေးဝတ်ထားတာကိုမြင်သောအခါတိတ်ဆိတ်နေရာကနေ

“အရှင်မင်းကြီးကျွန်မကိုအိမ်ပြန်ပို့ပေးလို့ကျေးဇူးတင်ပါသည်ညဘက်ကအရမ်းအေးတယ်မြန်မြန်ပြန်သင့်ပါတယ်”

လုယန်ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်

“ငါမအေးဘူး”

လုလျန့်ဝေခေါင်းငြိမ့်ပြလျက်

“ကောင်းပါပြီ”

“ငါတော်တော်ပူနေတယ်”

အဲ့တာပြောပြီးပြီးချင်းမှာဘဲလုယန်ရဲ့အက်ကွဲကွဲအသံကရင်ခုန်စေတယ်သူကသူမရဲ့နား နားမှာအသံတိုးတိုးနဲ့ပြောနေသလိုခံစားလိုက်ရသည်

လုလျန့်ဝေမျက်နှာလေးနီရဲလာပြီးအမှတ်မထင်ခြေလှမ်းကိုနောက်ဆုတ်မိသွားသည်

သူမှာသာအဲ့လုပ်ဆောင်ချက်နဲ့ပက်သက်ပြီးပြဿနာမရှိခဲ့ရင်...သူမအဲ့လိုပါဝင်ဆေးပစ္စည်းကိုဆေးထဲလုံးဝမထည့်မှာသေချာပါသည်

သူကခုအဲ့တာကိုပြန်စလာတော့ သူမတော်တော်ရှက်သွားပြီးသူမရဲ့မျက်နှာကိုဘယ်မှာသွားထားရမှန်းမသိဘူးဖြစ်နေသည်

သူမသူ့ကိုသူထိန်းချုပ်ပြီးတော့အသံတိုးတိုးလေးနဲ့သူမသူ့ကိုနားချဖို့လုပ်သည်

“အရှင်မင်းကြီးဖြေဆေးသောက်ထားပြီးတော့အရှင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကခုမှပြန်ကောင်းခါစရှိသေးတယ်အရင်ဆုံးပြန်ပြီးတော့စောစောအနားယူသင့်ပါတယ်”

လုယန်ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးတော့ပြောပြီးပြီချင်းဘဲထွက်သွားသည်

လုလျန့်ဝေနှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီးခေါင်းလေးစောင်းပြီးတော့ခေါင်မိုးနဲ့မြေပြင်ရဲ့အကွာအဝေးကိုကြည့်နေသည်

သူမချက်ချင်းသာဒီတိုင်းခုန်ချလိုက်ရင်သူမဒဏ်ရာရသွားမှာသူမသိနေသည်

သူမနည်းနည်းငိုချင်နေပေမယ့်မျက်ရည်ကမထွက်လာဘူး

သူမဘေးပတ်ပတ်လည်မှာတိုင်တွေလိုက်ရှာပြီးတော့အဲ့ကနေအောက်သို့လျှောဆင်းလို့ရနိုင်မယ်လို့တွေးနေသည်လေဖြတ်တိုက်လိုက်တဲ့အသံကိုကြားလိုက်သည်

သူမမတုံ့ပြန်ခင်မှာဘဲသူမရဲ့ခါးကိုတစ်ခုခုတင်းကြပ်စွာဖက်ထားလိုက်တယ်ဆိုတာကိုခံစားမိလိုက်သည်သူမသိချိန်မှာတော့တစ်ယောက်ယောက်ကသူမကိုခေါ်ဆောင်သွားသည်

သူမသတိမထားမိဘဲအော်မိမလိုဖြစ်သွားသည်သူမသိလိုက်ရတာသယ်သွားတဲ့သူသည်တစ်ခြားလူမဟုတ်ပြန်လှည့်လာတဲ့လုယန်သာဖြစ်နေသည်

“အရှင်မင်းကြီး...”

သူမမျက်တောင်မခတ်ဘဲသူ့ကိုကြည့်နေသည်

လုယန်သူမကိုချီလျက်မြေပြင်ပေါ်သို့ဆင်းလာသည်သူကဘေးပတ်ပတ်လည်ကိုအလျင်အမြန်စစ်ဆေးပြီးတံခါးပိတ်ထားတဲ့အခန်းရှေ့ကိုဆင်းသက်လိုက်သည်

“ဒါကမင်းရဲ့အိပ်ခန်းလား”

“ဟုတ်ပါတယ်”

လုလျန့်ဝေခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်လုယန်နှုတ်ခမ်းကဒါကိုကြားပြီးတော့ပြုံးသွားသည်သူမကိုချီလျက်တံခါးကိုဆောင့်ကန်ပြီးဖွင့်ပြီးအခန်းထဲဝင်လိုက်သည်ငွေရောင်ဖြာနေတဲ့လမင်းရောင်ကကြမ်းပြင်မှာပြန့်ကျဲနေသည်

လုလျန့်ဝေလန့်ပြီးတော့ခုန်လိုက်သည်လျင်လျင်မြန်မြန်ပင် သူမ ပြန်ဖြေလိုက်သည်

“မလိုတော့ပါဘူးကျွန်မပြန်ရောက်နှင့်ပြီးပြီအရှင်ပြန်အိပ်လို့ရပါပြီ”

ကျူးလင်ကသူမရဲ့အိပ်ရာသေးလေးပေါ်မှာလှည့်ပြီးတော့ပြန်အိပ်ပျော်နေသည်

လူဆိုးတစ်ယောက်ယောက်ကဝင်လာပြီးသူ့သခင်မလေးကိုဖမ်းခေါ်မယ်ဆိုရင်တောင် ကျူးလင်ကအဲ့တာကိုလည်းသိလိုက်မယ်မထင်ဘူး

လုယန်ကလုလျန့်ဝေကိုသယ်ပြီးတော့အတွင်းခန်းထဲခေါ်သွားသည်

“အရှင်မင်းကြီးကျွန်မကိုအောက်ချပေးလို့ရပါပြီ”

လုယန်ကသူမရဲ့အိပ်ယာဆီ တန်းသယ်သွားသည်

သူခါးလေးကုန်းပြီးတော့သူမကိုထိုင်ခိုင်းစေသည်သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာဘာမှဝင်ရှုပ်လို့မရအောင်အကွာအဝေးကနီးကပ်နေပြီးသူတို့ကြားမှာသူတို့အသက်ရှုသံတွေနှင့်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ဘယ်သူအသက်ရှူတာကကဘယ်သူ့ကိုအနှောင့်အယှက်ပေးလည်းဆိုတာတောင်ပြောဖို့ခက်ခဲနေသည်။

လုယန်က နှစ်လှမ်းလောက်လျှောက်ပြီးတဲ့အချိန်မှာတစ်ခုခုကိုသတိရပြီးရပ်လိုက်ပြီးတော့ခေါင်းလှည့်ပြီးသူမကိုကြည့်ပြီးလျင်လျင်မြန်မြန်ပြောလိုက်သည်

သူဒီလိုခေါင်းခြောက်စရာစကားတွေပြောပြီးတံခါးကနေလမ်းလျှောက်ထွက်သွားသည်

သူမအပြင်ကတံခါးပိတ်သံမကြားခင်အထိလုလျန့်ဝေတစ်ယောက်ကြောင်နေသည်

သူမကိုပတ်ထားတဲ့အိပ်ရာခင်းကိုဆွဲဖယ်ပြီးတော့လှဲလိုက်သည်

သူမရဲ့အတွေးထဲမှာလုယန်မထွက်သွားခင်ကပြောသွားတဲ့စကားကိုတွေးပြီးတော့ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသည်

မဟုတ်ဘူးအဲ့လိုလည်းသူသာမန်ဖြစ်တော့ဘယ်သူတွေအတွက်ကျိုးရှိလဲသူ့ကိုယ်လုပ်တော်တွေအတွက်ဘဲအကျိုးရှိတာဖြစ်မှာဘဲလေ

Chapter 189

April 4, 2024 by Nay Chi Lynn

Chapter 189

ဒါသူပထမဆုံးခံစားဖူးတာဘဲ

လုလျန့်ဝေနှုတ်ခမ်းကိုစိပြီးတော့သူကဘာကိုပြော ပြချင်တာလဲ

တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာသူတစ်ယောက်ဘဲသာမန်ဆိုရင်တော့လည်းထားပါတော့

လုလျန့်ဝေဒီကိစ္စကိုသဘောမကျဘဲတွေးနေမိသည်သိပ်မကြာခင်မှာ သူမအိပ်ငိုက်လာပြီးမကြာခင်အိပ်ပျော်သွားပါတော့သည်။

လုယန်ကချက်ချင်းမထွက်ခွာသေးဘဲသူပြောခဲ့သလိုဘဲသူခန္ဓာကိုယ်ကပူနေတယ်အဲ့ပူလောင်တာကအတော်ဆိုးနေပြီးတော့သူလေအေးထဲမှာရပ်ပြီးတော့ပူနေတာကိုလျှော့ချနေသည်

အဲ့ကောင်မလေးဘယ်လောက်တောင်ကျားအားတိုးဆေးတွေဒီဖြေဆေးထဲမှာထည့်ထားလည်းဆိုတာသူအံ့ဩနေသည်။

အရွယ်ရောက်လာပြီးတဲ့နောက် ဒီလိုထိန်းချုပ်မရတာဒါပထမဦးဆုံးကြိမ်ဖြစ်သည်

အမှောင်ထဲမှာ လုလျန့်ဝေရဲ့အခန်းလေးကိုကြည့်ပြီးသက်ပြင်းဖြေးဖြေးချပြီးတော့သူ့ရဲ့ကိုယ်ဖော့ပညာသုံးပြီးနောက်ဆုံးတော့ထွက်ခွါသွားသည်

နောက်တစ်နေ့

လုလျန့်ဝေစားပွဲပေါ်ကဓားမြှောင်နဲ့ဝတ်ရုံကိုတွေ့လိုက်တော့နည်းနည်းစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်

အဆိပ်ကုနိုင်တဲ့သူမရဲ့အရည်အချင်းကိုတော့သူမယုံကြည်သည်

သူမဖော်ဆပ်ထားတဲ့ဖြေဆေးကိုလုယန်သောက်နှင့်ပြီးပြီအဆိပ်ကိုဖယ်ထုတ်ခြင်းကနာကျင်မှုကိုဖြစ်စေသည်တစ်ညလည်းကုန်သွားပြီဆိုတော့အဆိပ်ဖြေဆေးရဲ့အာနိသင်တွေလည်းပျံ့နှံ့သွားပြီသူခန္ဓာကိုယ်ထဲကနှင်းကိုက်တာလည်းလုံးဝကုလို့ပြီးသွားပြီ

ဘယ်လိုဘဲဖြစ်ဖြစ်အဆိပ်ကသူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာနှစ်ပေါင်းများစွာခိုအောင်းနေတာကြောင့်သူ့ကိုတော်တော်မောဟိုက်စေသည်သူပုံမှန်လိုပြန်ဖြစ်ဖို့တော့အချိန်ယူပြီးကုသဖို့လိုသည်

အဲ့တာကသူမစိတ်ပူစရာမလိုသောအရာဖြစ်သည်သမားတော်ချုပ်လင်ကသူ့ကိုပြန်လည်ထူထောင်နိုင်အောင်ကုသပေးနိုင်သည်

လုလျန့်ဝေကဆေးဖော်တဲ့အခန်းထဲမှာနေ့တစ်ဝက်လောက်အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ကာဘဆိုးရွားတဲ့သတင်းမကြားရတော့မှာဘဲသူမသက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်

အခြေအနေတွေသာတစ်မျိုးပြောင်းသွားရင်လုထင်ချန်းကသူမကိုချက်ချင်းသတင်းလာပေးမှာဖြစ်သည်

ဘာသတင်းမှမကြားရတာလုယန်ရဲ့အခြေအနေကတည်ငြိမ်အေးဆေးပုံရသည်

လုလျန့်ဝေကဒီကိစ္စကိုခေါင်းထဲကနေမြန်မြန်ထုတ်ပြီးတော့သူမလုပ်နေတဲ့အလုပ်ကိုအာရုံစိုက်လုပ်နေသည်

သိပ်မကြာခင်မှာဘဲ ကျူးလင်ကအခန်းထဲကိုစိတ်လှုပ်ရှားစွာဝင်လာသည်

လုလျန့်ဝေသူမကိုကြည့်ပြီးတော့ဘာမှမသိသောအမူအရာဖြင့်ခေါင်းခါပြသည်

ကျူးလင်အသက်ပြင်းပြင်းရှုပြီးတော့မှပြန်ဖြေလိုက်သည်

“သခင်မလေးသိလားအရှေ့နန်းဆောင်ကမိန်းမပျိုအသစ်လေးတွေကိုခေါ်နေပြီဆိုတာအဲ့တာကအရှင်မင်းကြီးကဝန်ကြီးဌာနကိုအမိန့်ပေးထားတာထင်တယ်နာမည်ကြီးအိမ်တော်ကနေမိန်းမပျိုလှလှလေးတွေကိုရွေးချယ်ပြီးအရှေ့နန်းဆောင်ကိုပို့ပြီးအိမ်ရှေ့မင်းသားကိုအလုပ်အကျွေးပြုစုရမယ်တဲ့ လုယွင်ရွှမ်းခုလောက်ဆိုတော်တော်ဒေါသထွက်နေမယ်ထင်တယ်ဟ.ဟ..ရှေ့လျှောက်လုယွင်ရွှမ်းနဲ့ဟောင်ကျူတို့ကြွားနိုင်အုံးမလားစောင့်ကြည့်ရတာပေါ့!”

ကျူးလင်ကသူတို့ကံဆိုးတော့မယ်အကြောင်းကိုဝမ်းသာလုံးစို့ပြီးပျော်ရွှင်စွာပြောနေသည်

“ဒီအကြောင်းကအပြင်မှာပျံ့နှံပြီကျွန်မတံခါးပြင်ကိုခြေကျလိုက်တာနဲ့ကြားရတော့တာဘဲသခင်မလေးမသိတာကသခင်မလေးကဒီရက်ပိုင်းထဲအခန်းထဲမှာနေနေလို့”

လုလျန့်ဝေဒီအကြောင်းတွေကြားရပြီးတော့နက်နဲစွာစဉ်းစားသည်

အိမ်ရာမှာလည်းအစေခံတွေအများကြီးရှိသည်နေ့တိုင်းလက်တိုလက်တောင်းအတွက်အပြင်ထွက်နေတဲ့သူတွေလည်းရှိတာဘဲသူတို့ဒီသတင်းနဲ့ပက်သက်ပြီးနည်းနည်းလေးတောင်မကြားလာဘူးဆိုတာမဖြစ်နိုင်ဘူးဘယ်လိုဘဲဖြစ်ဖြစ်ဒီအိမ်ရာထဲမှာအဲ့သတင်းနဲ့ပက်သက်ပြီးဘာမှမကြားဘူးကျူးလင်အပြင်သို့ထွက်မှသာဒီသတင်းကိုကြားပြီးပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်

သူ့အဖေနှင့်သူ့အဖွားကသေသေချာချာစည်းကမ်းတွေချမှတ်ထားတာထင်တယ်အဲ့လိုဆိုသတင်းကလုလျန့်ဝေရဲ့နားထဲမရောက်နိုင်တော့ပြီဖြစ်သည်

သူမသာလုချီနှင့်အရှေ့နန်းဆောင်အကြောင်းကြားရရင်စိတ်ဆိုးနေဦးမယ်လို့သူတို့ကထင်နေတာလား

လုလျန့်ဝေကမျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကနေရာလေးကိုနှိပ်နေပြီးတော့တော်တော်ခံစားလို့ကောင်းနေသည်

သူ့အဖေနှင့်တခြားလူတွေကစိတ်မပူသင့်တာကိုစိတ်ပူနေတာဖြစ်သည်

စာအုပ်အရဇာတ်ဆောင်မင်းသား လုချီနှင့်ဇာတ်ဆောင်မင်းသမီးလုယွင်ရွှမ်းတို့ကဘယ်သူမှနောက်ယှက်မှုမပါဘဲအဆုံးထိအတူတူရှိသွားကြသည်ဝတ္ထုရဲ့အဆုံးထိလုချီကဘယ်ကိုယ်လုပ်တော်မှလက်မခံခဲ့ဘူး လုယွင်ရွှမ်း ကိုသာသူ့အမျိုးသမီးအဖြစ်သတ်မှတ်ထားသည်အခုတော့

ဇာတ်လမ်းကအရင်ဇာတ်လမ်းရဲ့ဇာတ်သိမ်းနဲ့သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားသည်ကိုတွေ့ရသည်