ဘာလို့ မှန်ထဲမှာ ကျွန်မဖြစ်နေရတာလဲ?

"ဒေါက်"

"တစ်ချက် နှစ်ချက်လောက် ခေါက်ပြီး နောက်ထပ် နှစ်စက္ကန့်ကြားတစ်ခါ ခေါက်လာတယ်။ ဘယ်နှစ်ချက်ခေါက်လဲဆိုတာတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် တံခါးခေါက်သံကြားတဲ့အခါ ကျွန်မ မျက်နှာလှည့်ကြည့်ဖို့တောင် မဝံ့ရဲခဲ့ဘူး။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရင် ကျွန်မနောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရပ်နေမှာကို ကြောက်လို့"

"ကျွန်မ အိပ်ရာပေါ်လှဲပြီး စောင်နဲ့ တကိုယ်လုံးကို ဖုံးအိပ်လိုက်တယ်။

တစ်မိနစ် နှစ်မိနစ်လောက် ကြာတော့ တံခါးခေါက်သံက ရပ်သွားတယ်။

ဒါတင်မကဘူး၊ တံခါးခေါက်သံရပ်သွားတဲ့အခါ Wind Chimes အသံတောင် မကြားရတော့ဘူး။

ကျွန်မ အိပ်ရာပေါ်လှဲလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က တုန်နေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ခေါင်းမထွက်ဝံ့ခဲ့ဘူး။

ဒီအတိုင်း တစ်ညလုံးလှဲနေပြီး မနက်ကျမှ အိပ်ရာက ထခဲ့တယ်။

ကျန်တဲ့သူအားလုံး အိပ်ရာထပြီး နောက်ဆုံးမှ ထခဲ့ရတယ်။

တံခါးမှာချိတ်ထားတဲ့ Wind Chimes ကိုကြည့်ပြီး သူတို့ကို ပြောလိုက်တယ် 'အခန်းထဲမှာ Wind Chimes ကိုချိတ်တာ မကောင်းဘူး၊ သရဲတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်' ဆိုပြီးတော့

သူတို့က အစက မယုံဘူး၊ သတ္တိတွေ အရမ်းရှိနေတယ်။ နောက်ဆုံး အင်တာနက်မှာ ရှာပြီး ပြလိုက်မှပဲ wind chimes ကို ဖြုတ်ချကြတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မ အလုပ်သွားတယ်။ တစ်နေ့လုံး စိတ်ထဲမှာ အဲဒီအရိပ်ရဲ့အကြောင်းပဲ တွေးနေမိတယ်။ အဲ့ဒီအရိပ်က နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေသလိုပဲ။

တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာတဲ့ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း... စတွင်မာ ကျွန်မ အမှောင်ကို ဘယ်လောက်ကြောက်တယ်ဆိုတာ သိလား? ဈေးဝယ်စင်တာက ဆိုင်တွေပိတ်ရတော့မယ့် အချိန်ကျပြီလို့ သတိပေးတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ စကြောက်လာခဲ့တယ်။

ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဒီလိုနောက်ကျတဲ့ အချိန်မှာ ပြန်ဖို့ မရဲတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် တခြားဆိုင်အလုပ်သမားတွေက အချိန်တန်တာနဲ့ ချက်ချင်းထွက်သွားကြတယ်။

ဆိုင်သန့်ရှင်းရေးကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူး။

သူတို့က... ကျွန်မအပေါ်ကိုပဲ မှီခိုကြတယ်။

အဲဒီညမှာတော့ ကျွန်မ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ စိတ်မပါတော့ဘူး။ ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် လုပ်ပါစေ၊ တံခါးပြန်ပိတ်ဖို့ကိုလည်း ဘယ်သူ့အလှည့်ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။

လစာက အားလုံးတူတူရတာပဲ၊ ကျွန်မက အသစ်ရောက်လာတဲ့ အလုပ်သမားဆိုပြီး ဘာလို့ အရာရာကို ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းလုပ်နေရမှာလဲ?"

"အဲဒီည ကျွန်မ ပြန်လာခဲ့တယ်။

စက်ဘီးနဲ့တော့ မဟုတ်ဘူး။

ကျွန်မ စက်ဘီးမှာ နောက်ထပ်အရိပ်တစ်ခု ထပ်ပြီးထိုင်နေမှာကို ကြောက်လို့။

အဲ့ဒါနဲ့ တက္ကစီ စီးလိုက်တယ်။ ကားက လမ်းဆုံမှာ မီးနီတော့ ရပ်လိုက်ရတယ်။

ဒရိုင်ဘာက ဦးလေးအရွယ် ဖြစ်မယ်။ ညဘက် ကားမောင်းရတာ ပျင်းလို့လား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မလို မိန်းကလေးကို မြင်တော့ စနောက်ချင်လို့လား မသိ နေ့စဥ် အကြောင်းအရာတွေကို စကားစပြောလာတယ်။

မီးစိမ်းပြောင်းတော့ ကားပြန် မောင်းတယ်။ ပြီးတော့ ရှေ့ကလမ်းဆုံမှာ မကြာခင်က မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြစ်တယ်ဆိုပြီး ပြောပြန်ရော။

သေသွားတာက စက်ဘီးစီးနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်တဲ့။

ကျွန်မအရွယ်လောက်ပဲရှိမယ်။

ဒရိုင်ဘာလည်း အဲဒီညက ဒီလမ်းကိုပဲ ဖြတ်မောင်းနေတာပါ။

အဲဒီမိန်းကလေးက စက်ဘီးနဲ့ လမ်းဖြတ်ကူးနေတုန်း၊ အမှိုက်ကားမောင်းသမားက သူ့ဖုန်းကို အောက်ငုံ့ပြီး ယူနေတုန်း မီးပွိုင့်ကို သတိမထားမိဘဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ဒါနဲ့ သူက တိုက်မိပြီး မိန်းကလေးက ကားဘီးအောက်မှာ ပြားချပ်သွားပြီး ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားတယ်။"

"ဒါကိုကြားတော့ ကျွန်မက ဒရိုင်ဘာကို မေးလိုက်တယ်။ 'ဆရာ၊ ခုနက ဖြတ်မောင်းလာတဲ့ လမ်းဆုံလား' ဆိုပြီး။ ဒရိုင်ဘာက 'ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလမ်းဆုံပဲ။ အဲ့ဒီမှာ သွေးတွေက ပြန့်ကျဲနေခဲ့တယ် ကြောက်စရာကြီး!'

ဒရိုင်ဘာက ဆက်ပြောနေပေမယ့် ကျွန်မ နားမထောင်တော့ဘူး။ မနေ့ညက ကျွန်မတွေ့တဲ့ မိန်းကလေးက အဲဒီမတော်တဆမှုမှာ သေသွားတဲ့သူလားလို့ တွေးနေမိတယ်။ ဒါနဲ့ ကျွန်မ နောက်ကြည့်လိုက်တယ်။ နောက်ကနေ ကားတစ်စီးက မြန်မြန်လာနေတယ်၊ အဲဒါက အမှိုက်ကားဖြစ်နေတယ်။

အဲဒီကားက အရမ်းမြန်တယ်။ ဖြတ်သွားတုန်းမှာ ကျွန်မ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်၊ ကားဘီးအောက်မှာ တစ်ခုခုရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းပဲ!

သူ့ခေါင်းက ဘီးအောက်မှာ ညပ်ပြီး ဘီးနဲ့အတူ လည်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်နေတယ်။ ကျွန်မ အဲဒီတုန်းက အော်လိုက်တယ်။ 'ဆရာ၊ အဲဒီ အမှိုက်ကားဘီးအောက်မှာ တစ်ခုခုရှိနေတာကို မြင်လား?' လို့ ကျွန်မ ဒရိုင်ဘာကို မေးလိုက်တယ်။

တက္ကစီဒရိုင်ဘာက ကျွန်မကို အံ့အားသင့်သလိုကြည့်ပြီး 'အမှိုက်ကားက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ? လမ်းပေါ်မှာ တစ်ကောင် တစ်လေတောင် မရှိဘူး၊ မိန်းကလေးက လူတွေရဲ့ စကားကို ပြန်ပြောပြီး အဲ့လူကို ပြန်ခြောက်နေတာပဲ!' လို့ ပြန်ပြောတယ်။

သူ့စကားကိုကြားတော့ ကျွန်မ နားလည်သွားတယ်။

စိတ်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖိထားပြီး ဒရိုင်ဘာကို မေးလိုက်တယ်။ 'ဆရာ၊ အဲဒီ အမှိုက်ကားရဲ့ ဒရိုင်ဘာကကော ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ?'

တက္ကစီဒရိုင်ဘာက 'ဘာဖြစ်မှာလဲ၊ သူကိုယ်တိုင်ကပဲ ဒုက္ခရောက်သွားတာပဲ! ကားမောင်းရင်း အရမ်းမြန်နေတုန်း ရုတ်တရက် ကြောက်ပြီး ကားကိုလှည့်လိုက်မိရာက ကားမှောက်သွားပြီး အတွင်းမှာပဲ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။'

ဒါကိုကြားတော့ ကျွန်မမှာ မေးစရာမရှိတော့ဘူး။ မကြာခင်မှာပဲ ကားက အဆောင်နားမှာရပ်လိုက်တယ်။ အဆောင် ရောက်တာနဲ့ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ မတော်တဆမှုအကြောင်း ရှာဖွေလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရှာလိုက်တဲ့အခါ ဘာတွေ့လဲသိလား?"

"သုံးယောက် သေသွားခဲ့တယ်! အမှိုက်ကားဒရိုင်ဘာတင်မကဘူး၊ စက်ဘီးစီးနေတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့အတူ အမှိုက်ကား မှောက်ရာကနေ တက္ကစီတစ်စီးကိုပါ ဖိမိသွားတယ်။ အဲဒီတက္ကစီဒရိုင်ဘာလည်း သေသွားတယ်! သတင်းထဲမှာ သူတို့ရဲ့ဓာတ်ပုံတွေပါတယ်၊ အဲ့ဒီလူက အခု ကျွန်မကို စကားပြောနေတဲ့ ဒရိုင်ဘာပဲ!"

"သူတို့အားလုံး သေနေကြပြီ၊ ဘာလို့ သူတို့အားလုံးက ကျွန်မကို လိုက်ခြောက်နေကြတာလဲ?"

"ဝူး...ဝူး..."

ဖုန်းရဲ့ တစ်ဖက်က ရှောင်မိန်က ငိုနေတယ်။ ကျန်းရီက သက်သာသွားအောင် နှစ်သိမ့်ရင်း " သေတဲ့ သူတွေက တစ်ခါတစ်ရံ အကူအညီ လိုချင်လို့၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းနဲ့ ဆက်စပ်နေလို့ လာကြတာပါ။ ရှောင်မိန်၊ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီအိတ်ထဲက အရာတွေအကြောင်း မေးဖူးလား? စက်ဘီးပေါ်မှာပဲ ရှိနေသေးလား?"

"ဟုတ်တယ်။"

"ဟားဟား...

အဲဒီအိတ်ထဲက အရာတွေကြောင့်ပဲ သူမက ကျွန်မကို ဆက်ပြီးနှောင့်ယှက်နေတာ! တက္ကစီနဲ့ပြန်လာတဲ့ညမှာ မတော်တဆမှုအကြောင်း သိသွားပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောပြဖို့ လူ မရှိခဲ့ဘူး။

ကျွန်မ အရမ်းကြောက်နေတော့ အမေ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ အမေက အဖွားကို ခေါ်လိုက်ပြီး အဖွားကို ဖြစ်ပျက်သမျှ အကုန်ပြောပြလိုက်တယ်။

အဖွားက နားထောင်ပြီးတော့ 'မြေးလေး မြန်မြန်သွားပြီး ရဲစခန်းက အဲဒီပစ္စည်းတွေကို ပြန်ယူလိုက်။ ကျွန်မက အဖွားကို ဘာလို့ သွားယူရမှာလဲ လို့ မေးတော့။ အဖွားက အဲဒါတွေက မတော်တဆမှုမှာ သေသွားတဲ့ သူရဲ့ပစ္စည်းတွေပဲ။ အဲ့ဒါက ရဲတွေဆီမှာ ရှိနေသင့်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် မိသားစုဆီ ရောက်နေသင့်တာလေ။ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ စက်ဘီးပေါ်မှာ ရောက်နေရတာလဲ? ငတုံးမပဲ၊ သူမက အပြင်ရောက်အောင် ထုတ်ထားတာကို နင်က ရဲစခန်းကို ပြန်ပို့လိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့က နင်ကိုမနှောင့်ယှက်လို့ ဘယ်သူ့ကို နှောင့်ယှက်ရမှာလဲ? မှတ်ထား၊ အခုပဲ သွားယူလိုက်၊ ရဲတွေက မြေးလေးဆီ ပြန်မပို့ခင် သွားယူလိုက်!'

အဖွားပြောတာကြားတော့ ကျွန်မ ချက်ချင်းထသွားလိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် ထလိုက်တာနဲ့ တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်ရတယ်။

တံခါးဖွင့်ကြည့်တော့ အပြင်မှာ ရဲမေတစ်ယောက် ရပ်နေတယ်၊ မနေ့ညက ကျွန်မပို့ခဲ့တဲ့အိတ်ကို ကိုင်ထားတယ်။

သူမက ကျွန်မကိုမြင်တော့ 'ဒီဟာတွေက မင်းပစ္စည်းတွေမဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ သူများပစ္စည်းလို့ ပြောနေတာလဲ!' လို့ ပြုံးပြီးပြောတယ်။

"အဲဒီအိတ်ထဲက ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်နဲ့ အလှကုန်ပစ္စည်းတွေက ဘာလို့ ကျွန်မဟာတွေ ဖြစ်ရမှာလဲ?။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ရဲမေ ကိုယ်တိုင်ကလည်း သေနေပြီလားလို့တောင် သံသယဝင်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့လက်ကို ထိကြည့်တော့ နွေးနေတာကို သိလိုက်ရတယ်၊ သူမက အသက်ရှင်နေတဲ့သူပဲ။

ကျွန်မ စကားမ ပြန်မပြောတာကိုမြင်တော့ သူမက အိတ်ကို ကျွန်မလက်ထဲထည့်ပြီး ထွက်သွားတယ်။ အဖွားပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ဖို့ နောက်ကျသွားပြီဆိုတာ ကျွန်မသိလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ ဒီရဲမေက အဲဒီပစ္စည်းတွေကို ကျွန်မဟာတွေလို့ ပြောနေရတာလဲ? ကျွန်မ အိတ်ကိုဖွင့်ပြီး ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

အယ်လ်ဘမ်ထဲက ပထမဆုံးဓာတ်ပုံမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က မှန်ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး မိတ်ကပ်လိမ်းနေတယ်။ သူမက အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားပြီး လက်ထဲမှာ ဆံပင်ဖြီးတဲ့ဘီးကို ကိုင်ထားတယ်။ ဒါပေမယ့်... မှန်ထဲမှာက ဘာလို့ ကျွန်မဖြစ်နေတာလဲ?!"