နဂါးမျိုးနွယ် ရောက်ရှိလာခြင်း

သေရည်သုံးခွက်ဝင်သွားပြီးနောက်မှာတော့ ဗိုလ်ချုပ်လဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောလိုက်သည်။

"နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ သတိပေးစကားကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲကွာ။ သူတို့သာ လူသားမျိုးနွယ်ကို ထိရဲထိကြည့်၊ ပြန်လွှတ်လိုက်ရုံပဲ။"

"အခွင့်အရေးရရင် နဂါးတစ်ကောင်ဖမ်းပြီး အနာဂတ်တိုက်ပွဲတွေအတွက် စီးတော်ယာဉ်အဖြစ်သုံးလို့တောင် ရနိုင်သေးတယ်။"

"ငါက ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ဦးဆောင်ပြီး အောက်မှာရှိတဲ့ စစ်သားတွေက အားပေးစည်တီး နေကြမယ်ဆိုရင် တကယ်ပဲ ခန့်ညားထည်ဝါနေမှာပဲ။"

"နဂါးစီးသူရဲကောင်းလား"

ချင်ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းထောင့်တွန့်ရုံပြုံးလိုက်သည်။

ဒီနဂါးစီးသူရဲကောင်းဆိုတဲ့လူက တကယ်ပြောနေတာလား နောက်နေတာလားဆိုတာ သူလည်း မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။

တော်သေးတာက ဗိုလ်ချုပ်လဲ့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က 'လဲ့' ဖြစ်နေလို့ပဲ၊ 'ယင်' မဟုတ်ဘူး။

စိတ်အနည်းငယ် အာရုံလွင့်သွားပြီး ချင်ဖုန်းက တောင်ပိုင်းဒေသမှာ နဂါးမျိုးနွယ်တွေ ရောက်ရှိနေတာကို စပြီး စိုးရိမ်လာသည်။ သူတို့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေက ကြီးကြီးမားမား အကျိုးဆက်တွေ မဖြစ်လာဖို့ သူမျှော်လင့်နေမိသည်။

နဂါးမျိုးနွယ် ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာကို သူ တကယ်တော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ အဓိက စိုးရိမ်နေတာက သခင်မလေးချန်းအတွက်ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့လုံခြုံရေးကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး။

ယောက္ခမကလည်း ဒီအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘူး။ သူ ဒီနေ့ ဒီကိုလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က သူ့သမီးကို လာတွေ့ရင်း စစ်ရေးဗျူဟာအကြံဉာဏ်တောင်းဖို့ပဲ။

အခု သူ့ရည်မှန်းချက် ပြည့်သွားပြီဆိုတော့ ညစာကလည်းစားလို့ ပြီးပြီမို့ ပြန်ဖို့အချိန်တန်ပြီ။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ လဲ့ယင်းက စစ်ဦးစီးအရာရှိကိစ္စကို သတိရသွားပြီး သူ့နဖူးသူပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အော် ဟုတ်သားပဲ၊ ကောင်လေး၊ မင်း ငါ့ရဲ့ စစ်ဘုရင်တပ်မတော်ထဲကို စစ်ဦးစီးအရာရှိအဖြစ်ဝင်ပြီး တပ်တွေဦးဆောင် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား။ မင်းသာသဘောတူရင် ဒီနေ့ကစပြီး စစ်ဘုရင်တပ်မတော်မှာ ငါက နံပါတ်တစ်၊ မင်းက နံပါတ်နှစ်ပဲ။"

မေမေလေးက သူ့စကားကြောင့် အံ့ဩသွားပြီး ဖခင်ချင်ရဲ့ လက်စကို ဆွဲလိုက်သည်။

ဖခင်ချင်က မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြပြီး မေမေလေးကို စိတ်မပူဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ငြင်းလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်လဲ့ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အစောကပြောခဲ့သလိုပဲ စစ်ရေးဗျူဟာနဲ့ပတ်သက်ရင် ကျွန်တော့်အသိပညာက ရေပေါ်ဆီလောက်ပါပဲ။ စာရွက်ပေါ်မှာ ဆွေးနွေးရတာက တစ်မျိုး၊ တကယ်တမ်း အလောင်းတွေတောင်လိုပုံနေပြီး သွေးတွေပင်လယ်လို စီးနေတဲ့ စစ်မြေပြင်မှာတော့ ကျွန်တော် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိပါတယ်။"

လဲ့ယင်းက ဟွန်းခနဲအသံပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုလာမလှည့်စားနဲ့။ တကယ့်အရည်အချင်းနည်းနည်းပါးပါးမရှိဘဲနဲ့ စစ်သားတစ်ရာနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ တခြားသူတွေကို အနိုင်ရဖို့ ဖြစ်နိုင်မယ်ထင်လို့လား။ မင်းက ဟိုကောင် မင်းကို အပြစ်တင်မှာစိုးလို့ မဟုတ်လား။"

ဒီ 'ဟိုကောင်' ဆိုတာကတော့ လျိုထန်းလုကို ရည်ညွှန်းတာပဲဖြစ်တယ်။

လဲ့ယင်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"သူ့သမီးကို မင်းနဲ့ပေးစားလိုက်ရုံနဲ့ မပြီးသေးဘူးလား။ အဲ့ဒါမရရင် ငါ့သမီးကိုလည်း မင်းနဲ့ပေးစားလိုက်မယ်ကွာ။"

ဒီစကားကြောင့် လန်နင်ရွှမ်ရဲ့ လှပတဲ့မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်သွားပြီး ညစာစားပွဲမှာ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတဲ့ လျိုကျန့်လီတောင်မှ စစ်ဘုရင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြီး ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်လဲ့၊ ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ ခြောက်နှစ်သမီးလေးကိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ ဂရုစိုက်ပါဗျာ။ ကျွန်တော်က ကိုယ့်မိန်းမအပေါ်ပဲ သစ္စာရှိပြီး မောင်းမတော်တွေ ထားဖို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးပါဘူး။"

အင်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ဒီနေ့အတွက်တော့ မစဉ်းစားသေးဘူး။

ယောက္ခမကတော့ ဒီအဖြေကို သိပ်ကိုသဘောကျသွားသည်။

သူပြန်ခါနီးမှာ ချင်ဖုန်းကို သေရည်တစ်ခွက်ထပ်သောက်ဖို့ အချက်ပြပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်လဲ့၊ ခင်ဗျား အိမ်နဲ့ဝေးနေတာကြာပြီ။ အိမ်တော်ကို အရင်ပြန်သင့်တယ် မဟုတ်လား။ ခင်ဗျား အိမ်တန်းမပြန်ဘဲ တခြားနေရာမှာ သေရည်သွားသောက်နေတာ၊ ခြောက်နှစ်သမီးလေးကိုတောင် ပေးစားဖို့ ကြွားလုံးထုတ်နေတာကို ခင်ဗျားမိန်းမသာ သိသွားရင် ဘယ်လိုခံစားရမလဲ။"

ဒီစကားကိုကြားတော့ လဲ့ယင်းရဲ့တုတ်ခိုင်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်က မထင်မှတ်ဘဲနဲ့ နည်းနည်းတုန်သွားသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို ချင်ဖုန်းက မလွတ်တမ်း သတိထားမိလိုက်တာပေါ့။ ဒီလောက်တန်ခိုးထွားတဲ့လူက မိန်းမကြောက်ဖြစ်နေတာကို သူအံ့ဩမိတယ်။ ယောက်ျားတွေ သိက္ခာကျလိုက်တာ...

သူမော့ကြည့်လိုက်တော့ သူ့အဖေကိုတွေ့သွားသည်။

'အော်၊ ငါ့အိမ်မှာလည်း တစ်ယောက်ရှိတာပဲ၊ ဒါဆို အိုကေပါတယ်။'

လဲ့ယင်းက လက်ထဲကခွက်ကိုမော့ချလိုက်ပြီး အမြန်ထရပ်လိုက်သည်။ မပြန်ခင်မှာ သူက နောက်တစ်ယောက်ကို စနောက်သွားဖို့ မမေ့ဘူး။

"လျို၊ မင်းမှာ ယောက္ခမကောင်းတစ်ယောက်ရထားတာနဲ့ သိပ်ပြီးတော့ အထင်ကြီးမနေနဲ့ဦး။ ဒီကောင်လေးက ဧကရာဇ်မြို့တော်မှာ တော်တော်လေးနာမည်ကြီးတာကွ။ သူ့ကို သမီး ပေးစားချင်တဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။ ဘယ်နေ့မှာ သူက တခြားတစ်ယောက်ကို စိတ်ဝင်စားသွားမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။"

အဲ့ဒီလိုပြောပြီး သူက အလျင်အမြန်ထွက်သွားတော့သည်။

လဲ့ယင်းရဲ့စကားတွေက ညစာစားပွဲရဲ့လေထုကို တကယ်ပဲ အဆင်မပြေဖြစ်သွားစေတယ်။

လျိုထန်းလုက ချင်ကျန့်အန်းဘက်လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"သခင်ချင်၊ သူပြောသွားတဲ့စကားတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဗျ။"

ဖခင်ချင်ကလည်း နေ့လယ်ကဖြစ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းကို အမှန်အတိုင်းပြောပြရုံကလွဲပြီး တခြားမရှိတော့ဘူး။

"အော် ဒီလိုကိုး။"

လျိုထန်းလုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့သမီးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ချင်ဖုန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

လန်နင်ရွှမ်နဲ့ လျိုကျန့်လီတို့ကလည်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အလိုက်တသိ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

'သေစမ်း၊ ဒါက ငါ့ကို သဘောထားထုတ်ပြန်ခိုင်းနေတာ သိသာနေတာပဲ။'

ချင်ဖုန်းက တံတွေးကို ဂလုခနဲမျိုချလိုက်သည်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူက လက်သုံးချောင်းထောင်ပြီး ကောင်းကင်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောရုံကလွဲပြီး တခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး။

"အားလုံး စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် ဒီတစ်သက်မှာ ကျွန်တော့်မိန်းမတစ်ယောက်ကိုပဲ လက်ထပ်မှာပါ။ ဒီစကားကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့ရင် မိုးကြိုးပစ်ခံရပါစေ။"

"မိုးကြိုး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးမဆုံးခင်မှာပဲ နဂါးတစ်ကောင်လို ကြီးမားတဲ့ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတစ်ခုက ညကောင်းကင်ကိုဖြတ်ပြီး ပျံသန်းသွားကာ နေ့ခင်းဘက်လို လင်းထိန်သွားစေတယ်။

'တကယ်ပဲ တိုက်ဆိုင်တာလား။' ချင်ဖုန်းရဲ့နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်နဲ့ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အဲ့ဒီမှာရှိနေတဲ့ တခြားလူတွေရဲ့ မျက်နှာမှာလည်း ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာတွေ ပေါ်လာသည်။

မဟာစာပေအကယ်ဒမီရဲ့ ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ထိပ်မှာတော့ နန်းတွင်းဆရာတော်က ကြီးမားတဲ့ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကိုကြည့်ပြီး သူ့ဘေးက ကွဲနေတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"စိတ်ကတော့ ပေါက်ကွဲလွယ်တုန်းပဲ။ အင်းလေ၊ လာသင့်တာကတော့ လာမှာပဲ။"

ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ ကြာရှည်စွာဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ရေလွှမ်းမိုးမှုတွေက ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ လေနဲ့တိမ်တွေက အပြင်းအထန်ပြောင်းလဲလာသည်။ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီရှည်တဲ့ မှင်လိုမဲနက်နေတဲ့ တိမ်မည်းတွေ။

တိမ်မည်းတွေထဲမှာတော့ မိုးခြိမ်းသံတွေလိပ်တက်လာပြီး ဧရာမလက်သည်းကြီးတွေ ပေါ်ထွက်လာသည်။

မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မိစ္ဆာတွေက ငြိမ်သက်နေကြပြီး ငှက်တွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကလည်း အသံတစ်စက်မှ မထွက်ကြဘူး။

ကောင်းကင်ကြီးပြိုကျလာသလို ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့အရှိန်အဝါက လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို အသက်ရှုမှားသွားစေသည်။

တောင်ပိုင်းဒေသက လူတွေ ဒီမြင်ကွင်းကိုတွေ့တော့ ကမ္ဘာပျက်ကိန်းဆိုက်ပြီလို့ ခံစားရပြီး တစ်နေ့လုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။

တောင်ပိုင်းဒေသမှာ လေ့ကျင့်နေတဲ့ လီလော့က ခေါင်းမော့ပြီး အံ့ဩတဲ့အမူအရာနဲ့ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်းမေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ။"

သူတောင်မှ တိမ်မည်းတွေရဲ့ဖိအားကြောင့် နှလုံးခုန်မြန်လာပြီး ခုခံဖို့သတ္တိမရှိတော့ဘူး။

နန်ထျန်းလုံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။

"နဂါးမျိုးနွယ်ပဲ။"

လီလော့က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"နဂါးမျိုးနွယ် ဟုတ်လား။ သူတို့က ကောင်းကင်ဘုံရေကန်မှာ သီးခြားနေပြီး လူ့လောကကို ခြေတောင်မချကြဘူး မဟုတ်လား။ ဘာလို့ အခုလို ပွဲအကြီးကြီးလုပ်နေရတာလဲ။ နဂါးမျိုးနွယ်က ဒဏ္ဍာရီထဲမှာပဲ နေတာ။ သူတို့သာ လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်ရှိရင် ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး။"

နန်ထျန်းလုံက မျက်လုံးကိုကျဉ်းလိုက်ပြီး ခြေချောင်းထိပ်ကို တို့လိုက်ကာ နေရာမှာပဲ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခဏအကြာမှာပဲ တိမ်မည်းတွေထဲကနေ နဂါးဟိန်းသံတွေထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးခြိမ်းသံတွေ လှိုင်းထန်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီမြင်ကွင်းက ကြာကြာမခံလိုက်ပါဘူး။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာလောက်ကြာတော့ နန်ထျန်းလုံက သူ့ရဲ့ညာဘက်လက်စစုတ်ပြဲနေတဲ့ပုံနဲ့ ပြန်ရောက်လာတယ်။

လီလော့က အလျင်အမြန်မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ။"

နန်ထျန်းလုံရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ဒီကောင်တွေက ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို တရားခံနဲ့ ရင်ဆိုင်တွေ့ဖို့ သွားနေကြတာ။"

လီလော့က နားမလည်စွာနဲ့ မေးလိုက်သည်။

"တရားခံနဲ့ ရင်ဆိုင်တွေ့ဖို့ ဟုတ်လား။ ဘယ်သူက သူ့အဆင့်အတန်းသူမသိဘဲ နဂါးမျိုးနွယ်ကို သွားစော်ကားမိတာလဲ။"

နန်ထျန်းလုံက ပြန်ဖြေသည်။

"တစ်နည်းပြောရရင်တော့ အဲ့လိုပြောလို့ရတယ်။"

"ဆရာ၊ ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို အမြန်ဆုံး သတင်းပို့ရမယ်။"

နန်ထျန်းလုံက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ပွဲအကြီးကြီးလုပ်နေတာ ဧကရာဇ်မြို့တော်က ဘယ်လိုလုပ်မသိဘဲနေမလဲ။ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စမှာ တခြားလူတွေ ဝင်မပါတာ ပိုကောင်းတယ်။"

မကြာခင်မှာပဲ တောင်ပိုင်းဒေသက အပြောင်းအလဲတွေနဲ့ ရွှေ့ပြောင်းလာတဲ့ တိမ်မည်းတွေအကြောင်း သတင်းက ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူထုအကြား ထိတ်လန့်မှုကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

လမ်းတွေ၊ လမ်းကြားတွေ၊ စားသောက်ဆိုင်တွေ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေ၊ လူစုလူဝေးရှိတဲ့ ဘယ်နေရာမှာမဆို လူတွေက ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြတယ်။

"မင်းတို့သိလား။ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ မကြာသေးခင်က ထူးဆန်းတာတွေဖြစ်နေတယ်။ ရှင်းမပြနိုင်တဲ့ ရေကြီးတာတွေတင်မကဘူး၊ မိုင်ပေါင်းများစွာရှည်တဲ့ တိမ်မည်းတိုက်ကြီးက ငါတို့ဆီကို ရွေ့လာနေတယ်တဲ့။"

"တချို့လူတွေပြောတာတော့ အဲ့ဒီတိမ်မည်းတွေထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင် ပုန်းနေတယ်တဲ့၊ အဲ့တိမ်တွေက အဲ့ဒီမိစ္ဆာကောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်တွေ ထွက်ပေါ်လာတာတဲ့။"

"တကယ်လား။ အဲ့ဒီမိစ္ဆာကောင်က ဘာလို့ ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ဦးတည်လာနေတာလဲ။ သေချင်လို့လား။"

လူတိုင်းက သူတို့စိတ်ကူးနဲ့ဖန်တီးထားတဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကြီးအကြောင်းကို အပူတပြင်းဆွေးနွေးနေကြတုန်းမှာ လူတစ်ယောက်က ထပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီတိမ်မည်းတွေထဲမှာ ပုန်းနေတာက မိစ္ဆာကောင်ကြီး လုံးဝမဟုတ်ဘူး။"

လူအတော်များများက လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ကြတယ်။

"မင်းက ဘာသိလို့လဲ။ သိရင်ပြောပြစမ်း။ အဲ့ဒီတိမ်မည်းတွေထဲမှာ တကယ်တမ်း ဘာရှိနေတာလဲ။"

အဲ့ဒီလူက သူ့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုချလိုက်ပြီး မျက်နှာတည်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါတွေက နဂါးတွေ၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နဂါးတွေပဲ။"