ဖေးလန်ကို သူနဲ့ပေးစားလိုက်

လူအုပ်ကြီးက တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ရယ်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုရာ၊ ကြွားတာကတော့ ကြွားပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အလွယ်တကူ အဖော်မခံရအောင်တော့ ကြွားပါလား။ လူတိုင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ နဂါးမျိုးနွယ်က လူ့နယ်ပယ်ကို ခြေတောင်မချသလောက်ရှားပြီး သူတို့က ကောင်းကင်ဘုံရေကန် နယ်နိမိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ပုန်းအောင်းနေကြတာ။"

နောက်တစ်ယောက်က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ နဂါးမျိုးနွယ် နောက်ဆုံးပေါ်လာတာက မဟာချန် တိုင်းပြည်ရဲ့ စစ်သားတွေနဲ့ပေါင်းပြီး ဂဠုန်မျိုးနွယ်ကို ခုခံတိုက်ခိုက်တုန်းကပဲ။ အခု ဂဠုန်မျိုးနွယ်က ငြိမ်နေတာကို နဂါးမျိုးနွယ်က ဘာလို့ ပေါ်လာရမှာလဲ။"

ထိုလူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါက မင်းတို့ကို နောက်နေတယ် ထင်နေတာလား။ ငါ့ရဲ့ဒုတိယဦးလေးက မနေ့ကမှ တောင်ပိုင်းဒေသကနေ ပြန်လာတာ၊ သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့တာကွ။"

ထို့နောက် ထိုလူက သူ့ရဲ့ဒုတိယဦးလေး ပြောပြသည်များကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ဒါကိုကြားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးက မှင်သက်သွားကြသည်။

"ဒါ တကယ်အမှန်လား။"

ထိုလူက ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

" လိမ်ပြောခဲ့ရင် မိုးကြိုးပစ်ပါစေ။"

ဂလု။

တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တံတွေးကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မျိုချလိုက်ပြီး စည်ကားနေသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထိုလူ့စကားသာမှန်လျှင် နဂါးမျိုးနွယ်ဝင် အများအပြားက ကောင်းကင်ဘုံရေကန် နယ်နိမိတ်ကို စွန့်ခွာပြီး ဧကရာဇ်မြို့တော်သို့ အဘယ်ကြောင့် ဦးတည်လာကြသနည်း။

နဂါးမျိုးနွယ်က လူသားမျိုးနွယ်ကို စစ်ကြေညာဖို့ ပြင်ဆင်နေတာများလား။

လူတွေကြားထဲမှာ တင်းမာမှုနဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

နဂါးမျိုးနွယ်များ ဧကရာဇ်မြို့တော်သို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ရွှေ့ပြောင်းလာသည့်သတင်းကို လူသားများသာမက သိကြသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နဂါးမျိုးနွယ်က ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို မကြာမီ တိုက်ခိုက်တော့မည်ဟူသော သတင်းမှာ ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ညဘက်၊ ချင်အိမ်တော်၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်တွင် မိသားစုက ညစာစားနေကြသည်။

ချင်ဖုန်းက ဒီနေ့အပြင်ထွက်ရင်း ကြားခဲ့ရသည့် သတင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး စကားစလိုက်သည်။

မေမေလေးက စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ငါတို့ခမည်းခမက်တွေက ဗိုလ်ချုပ်လဲ့နဲ့ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသေးတယ်။ ငါက တောင်ပိုင်းဒေသကနေ ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ပြန်ပြောင်းလာနိုင်လို့ အောင်ပွဲခံနေတုန်း။ ဒါပေမဲ့ အခု ရက်နည်းနည်းပဲရှိသေးတာကို တစ်ယောက်ယောက်က နဂါးမျိုးနွယ်က ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်မယ်လို့ ပြောနေပြန်ပြီလား။"

ဖခင်ချင်ကတော့ ဒါကို အလေးအနက်မထားဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက ကောလာဟလတွေပါပဲ၊ နဂါးမျိုးနွယ်က တကယ်တမ်း ဘာလုပ်နေလဲ ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး။"

မေမေလေးက ဆူလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ကိစ္စကို ဒီလူတွေက ဘယ်လိုလုပ် ကောလာဟလတွေ လျှောက်ဖြန့်ရဲရတာလဲ။ မောင်က အမြဲတမ်းဒီလိုပဲ၊ ဘယ်အရာကိုမှ အလေးအနက်မထားဘူး။"

မေမေလေးက သူ့အဖေကို အပြစ်တင်နေသည်ကိုမြင်တော့ ချင်ဖုန်းက မီးလောင်ရာလေပင့်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။

နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ဧကရာဇ်မြို့တော်ရှိ လူတိုင်း၏ခေါင်းများကို ချက်ချင်း မူးနောက်သွားစေသည်။

လျိုကျန့်လီက တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပြီး ခန်းမဆောင်ထဲမှ အမြန်ရွှေ့လျားထွက်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများလည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြသည်။

ဧကရာဇ်မြို့တော်၏ တောင်ဘက်တွင် ညကောင်းကင်သည် ညဉ့်နက်ချိန်ထက်ပင် ပိုမိုနက်မှောင်သော တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

တိမ်တိုက်များအတွင်း၌ မိုးကြိုးမြွေများက လူးလွန့်နေကြပြီး မိုးခြိမ်းနဂါးများက ဟိန်းဟောက်နေကြရာ တရားစီရင်မည့်နေ့ ရောက်လာသည့်အလားပင်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဧရာမမိုးကြိုးတစ်စင်းက တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်ကာ အစွယ်များနှင့် လက်သည်းများကို ထုတ်ဖော်ထားပြီး ကောင်းကင်တွင် ခွေလျက်နေသော ရွှေနဂါးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းထုတ်လွှတ်လိုက်သော ခန့်ညားထည်ဝါသည့်အရှိန်အဝါကြောင့် ဧကရာဇ်မြို့တော်ရှိ လူတိုင်းက သူတို့၏နှလုံးသားပေါ်တွင် ကြီးမားသောကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ဖိထားသကဲ့သို့ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

မေမေလေးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဖခင်ချင်၏ လက်စကိုဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"ယောင်္ကျား နဂါးမျိုးနွယ်က တကယ်ပဲ ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်တော့မယ်။"

ဖခင်ချင်က အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မေမေလေး၏ လက်ဖမိုးကိုပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားသည်။ နဂါးမျိုးနွယ်က အဘယ်ကြောင့် ဤသို့သော အပြုအမူကို လုပ်ရသည်ကို သူနားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူက သူ့ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သည့်အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏နာမ်အာရုံဖြင့် သူ၏တန်ထျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

နဂါးပုလဲက ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်ကာ ပြင်းထန်သောအပူကို ပေးနေသည်။

ထိုအပူချိန်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး မခံမရပ်နိုင်သည့်အခြေအနေသို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိလာသည်။

နာမ်ပင်လယ်ထဲတွင်၊ နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်ပေါ်မှ အလင်းလုံးက အဖြူရောင်အလင်းများဖြင့် ထွန်းလင်းလာပြီး နဂါးပုလဲကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ရွှေရောင်အလင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး ပြင်းထန်သောအပူဒဏ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ကူညီတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆရာကြီးရွှမ်း။"

သို့သော် တုံ့ပြန်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်တွင်၊ ကောင်းကင်ထက်မှ ဧရာမရွှေနဂါးအရိပ်က မျက်လုံးများကိုဖွင့်လိုက်ရာ ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ချက်ချင်းပင် မိုးသားမည်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေပြီး လူတိုင်း၏ခေါင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဧရာမဓားကြီးကဲ့သို့ မိုးကြိုးပင်လယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် နန်းတော်ထဲရှိ ဧကရာဇ်မင်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။

ဧကရာဇ်မင်း၏ ခြေတော်ရင်း၊ ဤခန့်ညားထည်ဝါသော ဧကရာဇ်မြို့တော်တွင် တိုင်းတစ်ပါးသားများကို မည်သို့လျှင် ရမ်းကားခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် သူ၌ သံသယအချို့လည်းရှိသည်။ လူသားမျိုးနွယ်နှင့် နဂါးမျိုးနွယ်ကြားက ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေး နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ မဟာမိတ်ဟု တိတိကျကျ မဆိုနိုင်သော်လည်း ရန်သူများတော့ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

အဘယ်ကြောင့် နဂါးအိုကြီးက ဤသို့သော အပြုအမူကို လုပ်ရသနည်း။ သူက လူသားမျိုးနွယ်ကို တကယ်ပဲ စစ်ကြေညာဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလား။

မိုးကြိုးပင်လယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာစဉ် မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၏ ကြယ်တာရာ ဖမ်းယူမျှော်စင်ထိပ်မှ ကြည်လင်သောစွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးကြိုးပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

မိုးကြိုးပင်လယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

ရွှေနဂါးအရိပ်က ဤသည်ကိုမြင်လျှင် သူ၏အမြီးကို ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ဘက်သို့ လွှဲယမ်းလိုက်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤရွှေရောင်အလင်းတန်းက ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ထိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ ဧရာမနဂါးကြီးမှာ မရှိတော့ဘဲ၊ နေရာတွင် လုံးဝိုင်းတောက်ပသောမျက်လုံးများ၊ ခန့်ညားသောအမူအရာရှိပြီး အဝါရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြင့် အစားထိုးသွားသည် — ၎င်းမှာ ဧရာမနဂါးကြီး၏ ပြောင်းလဲထားသောပုံစံပင်။

ထိုသူမှာ ချန်းမူပြောခဲ့သော အပြာရောင်နဂါးမျိုးဆက်၏ ဘိုးဘေး၊ အဘိုးအို ချန်းရွှမ်းပင် ဖြစ်သည်။

ချန်းရွှမ်းက အရင်ဦးအောင် မေးလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး၊ နဂါးပုလဲရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားလဲ ဘာထူးမှာလဲ။ ငါ့မြေးမလေးရဲ့ နဂါးပုလဲကို ဆောင်ထားတဲ့ကောင်လေးက ဒီဧကရာဇ်မြို့တော်မှာရှိတာ ငါသိတယ်။ မင်း သူ့ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်ထင်လဲ။"

ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်၏ နန်းတွင်းဆရာတော်က အေးစက်စက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို မင်းနဲ့ငါ သဘောတူထားပြီးသားပဲ၊ တခြားသူကို သစ္စာဖောက်တဲ့အကြောင်း ပြောစရာမလိုဘူး။"

ချန်းရွှမ်းက ဒေါသတကြီး ကြေညာလိုက်သည်။

"မဟုတ်ကဟုတ်က။ ငါ့မြေးမလေးက သူ့နဂါးပုလဲကို စတေးပြီး သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ။ ဒီလောက်ကြာနေပြီ၊ သူက သူမကိုရှာဖို့ ကောင်းကင်ဘုံရေကန်ကို ရောက်မလာသေးဘူး။ သိသာနေတာပဲ၊ သူက နဂါးပုလဲကို သူ့အတွက် လိုချင်နေတာ။ သူ့ကို အမြန်ဆုံးထုတ်ပေး၊ ငါ နဂါးပုလဲကို ပြန်ယူပြီး သူ့ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် ထုချေပစ်ချင်နေပြီ။"

"ကောင်းကင်ဘုံရေကန်ဆိုတာ လောကကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့နေရာတစ်ခုပဲ၊ သူက ရှာချင်ရင်တောင် ဘယ်မှာ သွားရှာရမှာလဲ။"

"ငါ့ကို အဲ့ဒီအကြောင်းပြချက်တွေ လာမပေးနဲ့။ ကောင်းကင်ဘုံရေကန်ကို ရှာတဲ့နည်းလမ်း သူ့ကိုပြောပြဖို့ ငါ့လူတွေကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ညွှန်ကြားခဲ့တယ်။"

ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်၏ နန်းတွင်းဆရာတော်က အေးစက်စက်မေးလိုက်သည်။

"မင်း သေချာလို့လား။"

ချန်းရွှမ်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်းက အသက်ကြီးလွန်းလို့ ဒါလေးတောင် တွက်ချက်မကြည့်နိုင်တော့ဘူးလား။ ချန်းမူ၊ ဒီကိုလာစမ်း။"

တိမ်မည်းများထဲမှ နောက်ထပ်ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဧကရာဇ်မြို့တော်၏ မြို့သူမြို့သားများမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းထဲတွင် ကျော့ရှင်းသော ရုပ်သွင်တစ်ခုကို မသဲမကွဲ မြင်နေရသည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ထိပ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည် — သူမမှာ ချန်းမူပင် ဖြစ်သည်။

ချန်းရွှမ်းက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ဒီအဘိုးကြီးကိုပြောလိုက်စမ်း၊ အဲ့ဒီတုန်းက ဟိုကောင်လေးကို ကောင်းကင်ဘုံရေကန်ရဲ့ တည်နေရာရှာတဲ့နည်းလမ်း ပြောပြခဲ့လား မပြောပြခဲ့ဘူးလား။"

ချန်းမူက အဘိုးအိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်၏ နန်းတွင်းဆရာတော်ကို ကြည့်လိုက်ကာ မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုး၊ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မက ကောင်လေးက ကျွန်မတူမလေးကို ပေးတဲ့ အချစ်ရဲ့သက်သေခံ ပစ္စည်းကို ကောင်းကင်ဘုံရေကန်ဆီ အမြန်ယူသွားဖို့ လောနေတာနဲ့ မေ့သွားတယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသော် ချန်းရွှမ်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။

မြင်ကွင်းမှာ ခဏတာမျှ အနည်းငယ်အဆင်မပြေဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် နှစ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် အသက်ရှင်ခဲ့သော ချန်းရွှမ်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"သူသာ တကယ်ဂရုစိုက်ရင် ကောင်းကင်ဘုံရေကန် ဘယ်မှာရှိလဲမသိရင်တောင် ရှာလို့ရမှာပဲ။ သူက ငါ့မြေးမလေးရဲ့ လုံခြုံရေးကို ဂရုမစိုက်ဘူးလား။ အဘိုးကြီး၊ သူ့ကို ထုတ်ပေး၊ ငါ..."

သူ့စကားမဆုံးမီ ချန်းမူက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုး၊ ကျွန်မ ပြောဖို့မေ့သွားတာ။ ဖေးလန်က ဘေးမသီရန်မခဖြစ်ကြောင်း ကောင်လေးကို ကျွန်မ အကြောင်းကြားထားပါတယ်။ နဂါးပုလဲက ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကွဲကွာသွားလို့ ကောင်းကင်ဘုံရေကန်မှာ နာလန်ထဖို့ အချိန်နည်းနည်းလိုရုံပါပဲ။ သူက စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်နေရုံပဲလို့။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်းရွှမ်းမှာ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်တစ်ခုကို ရေတစ်ပုံးဖြင့် အငြှိမ်းသတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ဒေါသမှာ သွန်ချစရာနေရာမရှိ ဖြစ်သွားသည်။

ဤသို့ဖြစ်မည်မှန်းသာသိလျှင် သူ ချန်းမူကို ဒီကိုမခေါ်တာ ပိုကောင်းဦးမည်။

ချန်းရွှမ်းက ခေါင်းလှည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပြန်လို့ရပြီ။"

ချန်းမူက မတုံ့ပြန်ဘဲ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ သူမ၏နီထွေးသောနှုတ်ခမ်းကို အသာလှုပ်ရှားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေးက ဧကရာဇ်မြို့တော်မှာ ရှိနေမှတော့ အဘိုး၊ ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး ဖေးလန်ကို သူနဲ့ပေးစားလိုက်ပါလား။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သဘောတူကြတာပဲ၊ ပြီးတော့ တခြားတစ်ယောက်က ဖေးလန်ရဲ့ ပုံစံအမှန်ကိုလည်း မြင်ပြီးသွားပြီ၊ နဂါးပုလဲကိုလည်း သူက စုပ်ယူထားပြီးပြီ။ ဖေးလန်က သူကလွဲပြီး တခြားဘယ်သူနဲ့မှ လက်ထပ်လို့မရတော့ဘူး။"

ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်၏ နန်းတွင်းဆရာတော်က သဘောတူလိုက်သည်။

"မဆိုးတဲ့ အကြံပဲ။"