အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်က သိပ်ကိုကြောက်စရာကောင်းတာပဲ

"ဟမ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ချင်ဖုန်းက သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"သခင်လေး၊ ဘာကို အဲ့လောက်တောင် အာရုံစိုက်နေတာလဲ။"

"အားပြိုင်ကွင်းကို ကြည့်နေတာပေါ့။"

ချင်ဖုန်းက အပြစ်ရှိသလိုစိတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူက တကယ်တော့ ချန်းဖေးလန်ကို ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ထူးခြားသောစွမ်းရည်များကို အသုံးပြု၍ အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း နဂါးအမျိုးသမီးများ၏ ကျော့ရှင်းပြီး လှပသော ရုပ်သွင်များကြားတွင် ခြေတံရှည်ရှည်နှင့် ရင်းနှီးနေသောပုံရိပ်ကို သူရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ချင်ဖုန်းက စိတ်သက်သာရာရသွားသလိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သခင်မလေးချန်းကို မတွေ့ရသောကြောင့် စိတ်ပျက်ခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။

သူ သက်ပြင်းချမိသည်မှာ သခင်မလေးချန်းက ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူများထဲတွင် မရှိပါက သိုင်းပြိုင်ပွဲနှင့် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းသည့်ကိစ္စမှာ သူမနှင့် ဘာမှမသက်ဆိုင်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအတွေးကြောင့် ချင်ဖုန်း အနည်းငယ် မှင်သက်သွားသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် သူက သခင်မလေးချန်းကို ဤမျှလောက် ဂရုစိုက်နေမှန်း ပေါ်လွင်သွားသည်။

သူက သူ့ဝမ်းဗိုက်ကို ထိလိုက်ပြီး သူ၏တန်ထျန်းထဲမှ နဂါးပုလဲ၏ နွေးထွေးမှုကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်းက ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုခု ချလိုက်ပုံရသည်။ သူက ချန်းမူနှင့်တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုရှာပြီး သခင်မလေးချန်း ယခုဘယ်လိုနေသည်ကို သိအောင်လုပ်ချင်သည်။

နေဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ ထိုနေ့အတွက် သိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားသည်။

နဂါးမျိုးနွယ်၏ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဆိုမှုမှာ ဆွဲဆောင်မှုအလွန်ကြီးမားပြီး နဂါးမျိုးနွယ်နှင့် ပေါင်းဖက်လိုသူများစွာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့စင်မြင့်ပေါ်တွင် ယှဉ်ပြိုင်သူ အရေအတွက်မှာ တစ်ရာမပြည့်တောင်မှ အများကြီးတော့ မကွာပေ။

ထို့အပြင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူများမှာ လူငယ်မျိုးဆက်သစ်များထဲမှ ပါရမီရှင်တစ်ဦး သို့မဟုတ် နာမည်ကြီးကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ခြွင်းချက်မရှိဘဲ သူတို့ထဲမှတစ်ယောက်မှ ပထမစိန်ခေါ်မှုကိုပင် မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ၊ နဂါးမျိုးနွယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ချက်ကိုပင် ခံနိုင်ရည်မရှိခဲ့ကြပေ။

ဧကရာဇ်မြို့တော်မှ လူများ၏ အစပိုင်းတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရှုနေမှုမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နက်ရှိုင်းသော ကြည်ညိုလေးစားမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် နက်ရှိုင်းသော အားမလိုအားမရဖြစ်မှုနှင့် စိတ်ပျက်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လူသားမျိုးနွယ်မှာ တန်ခိုးကြီးမားသော နဂါးမျိုးနွယ်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။

သိုင်းပြိုင်ပွဲနှင့် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းသည့်ကိစ္စမှာ ချင်အိမ်တော်တွင် ဆွေးနွေးစရာ ခေါင်းစဉ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

မေမေလေးက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တော်သေးတာပေါ့၊ နဂါးမျိုးနွယ်က လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့ လာတာဖြစ်လို့။ သူတို့သာ လူသားမျိုးနွယ်ကို စစ်ခင်းဖို့လာတာဆိုရင် အန္တရာယ်များမှာပဲ။ ချင်းအာဆီက ကြားတာတော့ ဒီနေ့စိန်ခေါ်တဲ့သူတွေအားလုံး တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှုံးနိမ့်သွားကြပြီး သူတို့က နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်လုံးဝမဟုတ်ဘူးတဲ့။"

ဖခင်ချင်ကတော့ အေးတိအေးစက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမရယ်၊ မင်းက အတွေးလွန်နေပြီ။ မဟာချန် တိုင်းပြည်မှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ဒီနေ့ပါဝင်တဲ့သူတွေက နဂါးမျိုးနွယ်နဲ့မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီး အထက်တက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်တွေ သက်သက်ပဲ၊ တစ်မဟုတ်ချင်း အောင်မြင်ကျော်ကြားသွားဖို့ မျှော်လင့်နေကြတာ။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှုံးသွားတာက ဖြစ်သင့်တာပဲ။"

မေမေလေးက မျက်ခုံးပင့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆပြောလိုက်သည်။

" ဒီနေ့ ပြိုင်ပွဲသွားကြည့်ခဲ့တာလား။"

မကြာမီကျရောက်လာမည့် အန္တရာယ်ကို မသိဘဲ ဖခင်ချင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ်က စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းတွေများ ရှိမလားလို့ လျှောက်ပတ်ကြည့်ဖို့ စီစဉ်ရင်းနဲ့ ခဏဝင်ကြည့်လိုက်တာပါ။"

မေမေလေးက သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အမှတ်မထင်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လူတွေပြောတာ ကြားဖူးတယ်၊ အဲ့ဒီနဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးတွေက အရပ်ရှည်ပြီး လေးထောင့်ပဝါတွေနဲ့ မျက်နှာဖုံးအုပ်ထားတယ်၊ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေက အရောင်အမျိုးမျိုးနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်တဲ့။ လူသားအမျိုးသမီးတွေတောင် သူတို့ကိုမြင်ပြီးရင် မက်မောစိတ်တွေ မထိန်းနိုင်ဘူးတဲ့။ အဲ့ဒါတကယ်လား။"

ဖခင်ချင်က ခဏတာစဉ်းစားပြီး မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ၊ သူတို့က မဆိုးပါဘူး။"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် မေမေလေးက ချိုသာသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အော်၊ ရှင်က အဲ့ဒီနဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးတွေကို တကယ်ပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့တာကိုး။ ကိုယ်ကတော့ ရှင် ပြိုင်ပွဲသွားကြည့်တယ်ဆိုတာက အကြောင်းပြချက်သက်သက်ပဲထင်တယ်၊ တကယ့်အကြောင်းရင်းက အဲ့ဒီနဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးတွေကို သွားကြည့်ချင်လို့ပဲ။ ဘာဖြစ်လဲရှင့်။ အရင်တုန်းက သိုင်းမလေ့ကျင့်ခဲ့မိလို့ နောင်တရနေပြီလား။ အခု စင်ပေါ်တက်ပြီး စိန်ခေါ်ချင်ရင်တောင် အစွမ်းမရှိတော့ဘူးမလား။"

ဖခင်ချင်က အလျင်အမြန် ခုခံကာကွယ်လိုက်သည်။

"မိန်းမရယ်၊ မင်းက လျှောက်ပြောနေတာ၊ ကိုယ်က အဲ့လိုတစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးဘူး။"

"မစဉ်းစားဖူးရင် နဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးတွေ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲ ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက ဤသို့သောမြင်ကွင်းများကို အကြိမ်များစွာ မြင်ဖူးနေပြီ။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်း သူ့အဖေ၏ တောင်းပန်သောအကြည့်ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုကာ သူ့အဖေ၏အမိန့်အရ ဘယ်အချိန်မှာဝင်ပြီး ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုပေးရမလဲဟု စဉ်းစားနေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖခင်ချင်က ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နေဦး၊ မိန်းမ၊ မင်း ခုနက နဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်အကြောင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ မင်းမထင်ဘူးလား၊ ဒီပုံပန်းသဏ္ဍာန်က ငါတို့ ကျင့်ယန်မြို့မှာတွေ့ခဲ့တဲ့ သခင်မလေးချန်းနဲ့ ထူးထူးခြားခြား ဆင်တူနေတယ်ဆိုတာကို။"

"သခင်မလေးချန်း"

ဒုတိယသခင်မက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ အရင်က သခင်မလေးချန်းကလည်း ဒီလိုဝတ်စားထားပုံပဲ။ သခင်မလေးချန်းကလည်း နဂါးမျိုးနွယ်ကများလား။"

ဤစကားများထွက်လာသောအခါ လန်နင်ရွှမ်က သူမလည်း ဤအချက်ကို သိရှိသွားသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ ဘေးဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီက သူမ၏ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းကတော့ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အကြောင်းအရာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် သခင်မလေးချန်းဆီသို့ ရောက်သွားရသနည်း။

ဖခင်ချင်က သူ့ကိုကိုင်၊ ခေါင်းလှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ပြောရရင် သခင်မလေးချန်းက အရင်က ငါတို့ချင်မိသားစုကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကူညီခဲ့ဖူးတယ်။ ဖုန်းအာ ရှို့လျှန်မြို့ကို သွားပြီးပြန်လာပြီးတဲ့နောက် သူ့ကိုတစ်ခါမှ မတွေ့ရတော့ဘူး။ ဖုန်းအာ၊ သူဘယ်သွားလဲ မင်းသိလား။"

မေမေလေး၏ ယခင်မေးခွန်းကို သူ့အဖေက အောင်မြင်စွာ လမ်းလွှဲနိုင်ခဲ့ရုံသာမက ယခု စစ်မီးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ချင်ဖုန်းပေါ်သို့ လောင်ကျွမ်းလာသည်။

အပြစ်ရှိသလိုစိတ် ခံစားနေရပြီဖြစ်သော ချင်ဖုန်းက သူ့ဘေးမှသူ့ဇနီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆပြောလိုက်သည်။

"ရှို့လျှန်မြို့ကိုသွားတဲ့ခရီးက အလွန်အန္တရာယ်များခဲ့တယ်။ အလောင်းတစ္ဆေ ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် သတိလစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်နိုးလာတော့ သခင်မလေးချန်းကို ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ သူဘယ်သွားလဲ ကျွန်တော်မသိဘူး။"

ဖခင်ချင်က စွပ်ပြုတ်ဝက်သားတစ်ဖတ်ကိုယူပြီး အရသာခံစားရင်း စားလိုက်သည်။

"မဟုတ်သေးဘူးလေ ဖုန်းအာ၊ မင်းနဲ့သခင်မလေးချန်းက ရင်းနှီးတဲ့ဆက်ဆံရေးရှိတာပဲ။ သူက မင်းကိုမပြောဘဲ ထွက်သွားရင်တောင် တစ်ယောက်ယောက်ကနေတစ်ဆင့် သတင်းစကား ထားခဲ့မှာပေါ့။ ဘယ်လိုလုပ် နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ။"

'တော်လောက်ပြီ။'

ချင်ဖုန်းက မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ယားယံလာပြီး သူ့အဖေကို မသိမသာအကြည့်တစ်ချက် ပစ်လိုက်သည်။

သူ့အဖေကတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေသည်။

လန်နင်ရွှမ်ကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို သိရှိလိုက်သည်။

ကျင့်ယန်မြို့မှာတုန်းက သခင်မလေးချန်းက သခင်လေးအပေါ် စိတ် ရှိသည်ကို သူမ သတိပြုမိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ထူးခြားသော အလိုလိုသိစိတ်ပင်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သခင်မလေးချန်းက မထွက်ခွာမီ သူမ၏ သခင်လေးနှင့် အဘယ်ကြောင့် စကားမပြောခဲ့သနည်း။

ဤအခြေအနေတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေနှစ်ခုသာရှိသည်။

တစ်ခုမှာ သခင်မလေးချန်း၌ ဤသို့လုပ်ရန် အကြောင်းပြချက်ရှိခြင်း။

နောက်တစ်ခုမှာ သူမ၏သခင်လေး လိမ်ညာနေခြင်းဖြစ်သည်။

ပထမတစ်ခုဖြစ်ပါက လက်ခံနိုင်သေးသော်လည်း ဒုတိယတစ်ခုဖြစ်ပါက မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဝတ္ထုများစွာဖတ်ပြီး ဇာတ်ကွက်အမျိုးမျိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော လန်နင်ရွှမ်က ယောက်ျားတစ်ယောက်က အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် လိမ်ညာပါက သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ပြောမထွက်နိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သည်။

ပြီးတော့ ယောက်ျားနဲ့မိန်းမကြားမှာ ဘယ်လိုလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖြစ်ပျက်နိုင်မှာလဲ။ အဖွားလျိုပြောခဲ့တဲ့ အရာတွေပဲ မဟုတ်လား။

ဤသို့စဉ်းစားရင်း လန်နင်ရွှမ်က သူမ၏သခင်မလေးအတွက်နှင့် သူမ၏နှလုံးသားထဲမှ လျှို့ဝှက်ချက်လေးများအတွက် ပြုံးကာမေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ အရင်က ရှို့လျှန်မြို့ခရီးစဉ်က ဘယ်လောက်အန္တရာယ်များကြောင်း ပြောတုန်းက သခင်ကြီးစီးမာရော သခင်ကြီးကျိုးရော ပါပေမဲ့ သခင်မလေးချန်းအကြောင်း တစ်ခွန်းမှမပါခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဟင်။ သခင်မလေးချန်းက သခင်လေးနဲ့အတူ ရှို့လျှန်မြို့ကို သွားခဲ့တာလေ။ သခင်မလေးချန်းနဲ့ သခင်လေးကြားမှာ ရှို့လျှန်မြို့မှာ တစ်ခုခုများဖြစ်ခဲ့ပြီး သခင်လေးက ပြောလို့မရတာများလား။"

အာ၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်က သိပ်ကိုကြောက်စရာကောင်းတာပဲလား။

ဤသည်ကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းက သူ၏တည်ငြိမ်သောအမူအရာကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း သူ၏နဖူးပေါ်မှ ချွေးစေးတစ်စက်က သူ၏လက်ရှိစိတ်အခြေအနေကို ဖော်ပြနေသည် — စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

လျိုကျန့်လီက သူမ၏ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

မေမေလေးက စကားပြောရန် ချီတုံချတုံဖြစ်ပြီးနောက် သူမ၏တံတောင်ဖြင့် ဘေးသို့ အသာတွတ်လိုက်သည်။

ဖခင်ချင်၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အခွံခွာနှုန်းမှာ စားချင်စဖွယ်တစ်ခုခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား မြန်ဆန်လာသည်။

သတိကြီးသော ချင်ဖုန်းက ရှို့လျှန်မြို့ခရီးစဉ်တွင် ချန်းဖေးလန်နှင့်ပတ်သက်သော မဆက်စပ်သည့်ကိစ္စများကို စနစ်တကျရှင်းပြရင်း သူ၏စကားများကို ဆက်လက်စဉ်းစားနေသည်။

အခန်းတစ်ခန်းတည်း အတူတူနေခြင်း၊ မဖွယ်မရာအသံများပြုလုပ်ခြင်းနှင့် တစ်ဖက်လူက နဂါးပုလဲကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးခြင်းကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာများမှာမူ သူဘယ်တော့မှ ပြောရဲမည့်အရာများ မဟုတ်ပေ၊၊