အဘိုးက သင်္ချိုင်းတွေတူးတယ်

"ဒီတာအိုချောင်ယန်က ငါ့အဖိုးကြောင့် ကျောင်းအုပ် လုပ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးလား"

ချန်ရှီသည် တာအိုချောင်ယင်ကိုကြည့်ကာ တစ်ယောက်တည်း တွေးနေမိသည်။

တာအိုချောင်ယင်သည် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးနှင့်တူသော်လည်း တာအိုဂိုဏ်းက လူများကို ထာဝစဉ်နုပျိုစေသည့် အသက်ရှည်ခြင်း ကျင့်စဥ်ကို ရထားပုံပင်။ ချန်ရှီလည်း တာအိုချောင်ယင်ရဲ့ အသက်ကို သေချာ မခန့်မှန်းတတ်ချေ။

လူသတ်ရန် ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး တာအိုချောင်ယင် နောက်က လိုက်လာသော တာအိုကျင့်ကြံသူများသည် အံသြသင့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ရောက်လာပြီး နတ်ဆိုးများကို ချေမှုန်းရန်နှင့် လမ်းကိုခုခံရန် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲဖြစ်တော့မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့ကြသည်။ ဘိုးဘေး၏အုတ်ဂူကို စော်ကားသူသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ဘိုးဘေးချင်းယန် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

"ဘိုးဘေးချင်းယန်က ဘယ်သူလဲ..."

တာအိုဝါဒီလူငယ် အချို့က အချင်းချင်း မေးကြသည်။ ထိုစဥ် ဇာတ်လမ်းကို သိသူတစ်ဦးက ပြောပြလာသည်။

"အဲဒီလူ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားတဲ့ ဘိုးဘေးချင်းယန်ကိုပဲ... အရင်ကျောင်းအုပ်ကြီးက ထိုက်ဟွာချင်းယန် နန်းတော်ကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်လို့ ပြောင်းပစ်တာ!"

တာအိုဝါဒီလူငယ်တွေလည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ဤကိစ္စသည် ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများသည် ယင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အလွန်လျှို့ဝှက်ထားကြသည်။ ဘိုးဘေးတစ်ဦး သို့မဟုတ် အမျိုးသမီးအများအပြား၏ ဂုဏ်သတင်းလည်း ပါဝင်သည်ဟု ဆိုသောကြောင့်ပင်။ တမင် ဖုံးကွယ်ထားမှုအောက်တွင် မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များသည် ဇာတ်လမ်းကို အခြေခံအားဖြင့် မသိကြပေ။

တာအိုချောင်ယင်က လေးလေးစားစား ပြုံးပြသည်။

"ဘိုးဘေး... ဒီမှာ လေစိမ်းတွေ တိုက်လို့ နေမကောင်းပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး နန်းတော်ကို ပြန်သွားရအောင်လား..."

ချင်းယန်က ပျင်းရိစွာနဲ့ :"ငါ အခုမှ မြက်တွေ အရမ်းစားထားလို့ အစာမကြေသေးဘူး... ငါ မထွက်ခင် ခဏလောက် အနားယူမယ် ငါ့ကို အလျင်စလို လာမလုပ်နဲ့..."

ချောင်ယင်လည်း ပြုံးပြီး။

"အလျင်မလိုပါဘူး အလျင်မလိုပါဘူး "

သူသည် ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်စောင့်နေသည်။ ချင်းယန်က သင်္ချိုင်းပေါ်တွင် ခဏအိပ်ပြီးနောက် သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ထားလိုက်တော့... မင်းတို့ ဒီမှာရှိနေရင် ငါကောင်းကောင်း အိပ်လို့မရဘူး... သွားရအောင်"

တာအိုချောင်ယင်လည်း အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ဘိုးဘေးအား နန်းတော်သို့ပြန်ပို့ရန် ကြံစည်နေသော်လည်း ဘိုးဘေးချင်းယန်သည် သစ်သားတွန်းလှည်းဆီသို့ ရောက်လာပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဇက်ကြိုးတင်ကာ လှည်းကို ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်သို့ ဆွဲတင်ရန် အမှန်တကယ် ကြံစည်နေခဲ့သည်။

ချင်းယန်က သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဇက်ကြိုးတပ်ပြီး လှည့်ကြည့်လာသည်။

"ချန်ရှီ... ဟေးကော်... လှည်းပေါ်တက်... မင်းတို့ကို ထိုက်ဟွာချင်းနန်းတော်ဆီ ခေါ်သွားမယ်"

"ဘိုးဘေး... နှစ်ခါပြန်စဉ်းစားပါဦး"

တက်ရောက်လာသူ တာအိုဝါဒီ အားလုံးနီးပါးကလည်း “ဒါက ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်ရဲ့ နောက်ဆုံး ဂုဏ်သိက္ခာပဲ” ဟု ဆုတောင်းနေကြသည်။

ချင်းယန်က ဟစ်အော်ပြီး :"တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ အလုပ်မလုပ်ဘူး!! မင်းတို့မှာ ငါ့ကို စိတ်အနှောက်အယှက် ဖြစ်စေတဲ့ စည်းကမ်းတွေ တန်းစီနေတာပဲ...တစ်ဆယ်လေး ဟေးကော်! လှည်းပေါ်တက်!"

"ရွှင်း!"

ချန်ရှီနဲ့ ဟေးကော်တို့၏လည်ပင်းတွင် ပျံသန်းနေသောဓား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရောက်လာ၏။

"ဦးလေးယန်... နှစ်ခါ ပြန်စဉ်းစားပါဦး!"

ချန်ရှီ ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။ ဟေးကော်ကလည် ကြိမ်ဖန်များစွာ ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်။ ထိုအခါ ချင်းယန်လည်း ဇက်ကြိုးဖြုတ်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"မင်းတို့ ငါ့ကို ဘိုးဘေးလို့ ခေါ်တာ ငါ စိတ်ဆိုးတယ်! ဒါတောင် မင်းတို့ငါ့ကို ချုပ်ကိုင်ထားချင်တုန်းပဲ... ငါက လွတ်လပ်ပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရတာ ကျင့်သားရနေပြီ! ချင်းယန်နန်းတော် သင်္ချိုင်းပေါ်က မြက်ခင်းပြင်တွေမှာတောင် မင်းတို့ကငါ့ကို နေ့တိုင်း ချုပ်ကိုင်ချင်နေတယ်... သွားမယ်! ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ"

တာအိုချောင်ယင်လည်း သူ့နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ့ခြေဖဝါးပေါ်က တိမ်များကိုနင်းရင်း လမ်းကို ဦးဆောင်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း ခြေဖဝါးပေါ်၌ ပေါ်လာသော တိမ်များကို ဓားဖြင့် ပျံသန်းခြင်းထက် များစွာပို၍ ခက်ခဲသော နျဲ့ယွင်ပညာ ဟုခေါ်သည်။ တာအို တပည့် အတော်များများက အဲဒီကျင့်စဥ်ကို မကျင့်နိုင်ကြဘဲ ဆရာတူ ဦးလေးကြီးတွေနဲ့ ဆရာတွေသာ လုပ်နိုင်၏။

ချန်ရှီသည်လည်း နျဲ့ယွင်ပညာက အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး သစ်သားလှည်းပေါ်တွင် တိမ်များ ပေါ်လာသည်အား ခံစားလိုက်ရသည်။ ဟေးကော်ကလည်း တိမ်တွေပေါ် တက်လာပြီး လူအုပ်နောက်ကို လိုက်လာ၏။ တာအိုကျင့်ကြံသူများက သူတို့ကို ကြည့်ကာ လျှို့ဝှက်စွာ အံ့သြနေကြသည်။

"ချန်ကျွမ့်ယွမ်လား?"

တာအိုအိုကြီးတစ်ဦးက ကြင်နာသော မျက်နှာဖြင့် မေးလာသည်။ ချန်ရှီ အတော်လေး ဝမ်းသာသွားပြီး အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"အငယ်တန်းပါ...."

တာအိုဝါဒီအိုကြီး၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားကာ: "မင်းအဖိုးရဲ့ အတိတ်က ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေကို ချင်းယန်နန်းတော်က မသုတ်သင်ခဲ့ဘူး... မင်း ငါ့ရဲ့ ထိုက်ဟွာချင်းယန် နန်းတော်ကို ဘယ်လိုတောင် လာရဲတာလဲ... မင်းမှာ ခေါင်းဘယ်နှစ်လုံးရှိလို့လဲ"

ချန်ရှီ ပြုံးပြီး။

"အငယ်တန်းမှာ ခေါင်းတစ်လုံးပဲ ရှိပါတယ်... ဒါပေမယ့် ကျနော်က တရားရုံးက ခန့်အပ်ထားတဲ့ တရားဝင်အရာရှိ ဟန့်လင်ကျောင်းတော်က ကဗျာစာပေပညာရှင်ပါ"

တာအိုဝါဒီအိုကြီးက ဟစ်အော်ကာ သူ့ကို အရှက်မခွဲတော့ပေ။

"လူကြီးမင်း ချင်းယန်နန်းတော်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ဘာလို့ဒီမှာမြှုပ်ထားတာလဲ... ဒီနေရာက ဝေးလံခေါင်သီပြီး တားမြစ်စရာ မရှိဘူး။ တောင်တွေက စိမ်းစိမ်းစိုစိုနဲ့ ရေလည်းမလှဘူး... ဖုန်းရွှေ ရတနာနယ်မြေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာပါတယ်... နောက်ပြီး ဒီဘိုးဘေးတွေရဲ့သင်္ချိုင်းတွေက အရမ်းရိုးရှင်းတယ် ဘိုးဘေးတွေက ဘယ်လိုအဆင့်အတန်းမျိုးနဲ့ မြှုပ်နှံထားတာလဲ?"

တာအိုဝါဒီအိုကြီးက လှောင်ပြောင်ပြီး :"ငါတို့ဘိုးဘေးတွေကို ခမ်းနားစွာ မြှုပ်နှံထားပြီး မင်းအဘိုး အုတ်ဂူတူးဖို့ လုပ်ပေးထားရမှာလား"

ဒီလိုပြော​ပြီးတဲ့အခါ နည်းနည်း လွန်သွားတယ်လို့ ခံစားရတဲ့အတွက် လေသံကို နည်းနည်း ပြန်လျှော့ချလိုက်သည်။

"ငါတို့ ကျင့်​ကြံသူတွေက ပြင်ပအရာတွေကို မလိုက်စားကြဘူး... ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူက ငါတို့တစ်သက်လုံး သင်္ဂြိုဟ်​ခြင်း အခမ်းအနားလို့ မရဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်... သေပြီးရင် ဘာကြောင့် ခမ်းခမ်းနားနား သင်္ဂြိုဟ်​နေရမှာလဲ... ဒါကြောင့် သူတို့ကသေတဲ့အခါ အားလုံးက ပျော့ပျောင်းတဲ့ ရုပ်အလောင်းနဲ့ မြေမြှုပ်လို့ရတဲ့ မြေဆီလွှာကိုပဲ တောင်းဆိုကြတယ်...."

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားပြီး :"မျိုးဆက်အားလုံးရဲ့ ဘိုးဘေးတွေမှာ မြင့်မြတ်တဲ့ နယ်ပယ်တွေရှိပြီး သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေက ဖြူစင်ပြီး အတားအဆီးမရှိကြဘူးကိုး..."

တာအိုဝါဒီအိုကြီးက ပြုံးကာ။

"တချို့က အမတအလောင်းကောင် ကျင့်စဥ်ကို ကျင့်ချင်ကြတယ်... သပ်သပ်ရပ်ရပ် မြှုပ်နှံထားရင် လူတွေက သင်္ချိုင်းတွင်းက ရတနာတွေကို လိုချင်တပ်မက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကို ဖျက်ဆီးမယ်... မသေနိုင်တဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေ ဖြစ်လာမှာကို ကြောက်ကြတယ်..."

ချန်ရှီရဲ့ မျက်လုံးများ တောက်ပလာလေသည်။

"ဒါဆို ဘိုးဘေး တစ်ကောင်က မသေနိုင်တဲ့ လူသေကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ဖူးလား?"

"အရင်က တစ်​ယောက်ရှိခဲ့ပေမယ့် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ ပျောက်သွားတယ်"

ချန်ရှီလည်း "လူတိုင်းက ရေနဲ့ မီးကို သန့်စင်တဲ့ အနုပညာကို သိပ်တန်ဖိုးထားကြတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိသောအခါတွင် အဖြူရောင်နံရံများနှင့် အစိမ်းရောင် ကြွေပြားများပါရှိသော နန်းတော်များစွာက တောင်များတစ်ခွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး စည်းစနစ်တကျ ဖုံးကွယ်ထားကာ အစိမ်းရောင် မီးပုံလေးများကြောင့် တောင်တန်းတွေက ပိုလို့တောင် စိမ်းလန်းနေပါသည်။

ဤနန်း​တော်များသည် ပုလဲများနှင့် ပိုးချည်မျှင်ကဲ့သို့ တောင်လမ်းများဖြင့် ဆက်သွယ် ချိတ်ဆက်ထားသည်။

တောင်တံခါးက တောင်ပေါ်တစ်ဝက်၌ တည်ထားသည်။ အနီးနားတွင် နေထိုင်သူ အများအပြားသည် တောင်တံခါးကို ဖြတ်၍ အဆုံးမရှိသော စမ်းချောင်းဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ နံ့သာပေါင်းကို ပူဇော်နိုင်ရန် လုပ်ပေးထားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ချန်ရှီသည် ယင်နှင့် ယန်တို့ကို သတိပြုမိပြီး ဤနေရာသည် ထူးကဲလှကြောင်း ဝန်ခံမိသည်။ ထိုက်ဟွာတောင်ရှိ အပင်များ၊ ငှက်များနှင့် တိရိစ္ဆာန်များသည် အမွှေးနံ့သာများဖြင့် လင်းထိန်လာသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်ပြီး တောင်များတွင် ပုန်းအောင်းနေထိုင်ကာ အလွန်အစွမ်းထက်သော သတ္တဝါများ ဖြစ်လာကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် အသွင်အပြင်မှာ အလွန်ကြီးမားပါသည်။ တောင်ထိပ်များစွာတွင် နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူများနှင့် ယှဉ်နိုင်သော ဘီလူးကြီးများသည် တောင်များနှင့် မြစ်များပေါ်၌ စောင့်ကြပ်နေကြ၏။

ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်၏ တာအိုဝါဒီများကြားတွင် လူအသွင်အသွင်ပြောင်းထားသည့် ထူးဆန်းသော ကျင့်​ကြံသူအချို့လည်း ရှိပါသည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန်လူများနှင့် မတူဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထူးဆန်းသော နတ်ဝိညာဉ်များက ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ပေါ်လာတတ်သည်။ ခြင်္သေ့များနှင့် ကျားများ၊ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲများ၊ ထူးဆန်းသောသားရဲများနှင့် အင်းဆက်များ ဖြစ်သည့် ဆောင်းဦးပေါက်ရင်ကွဲ၊ ကင်းခြေများ၊ နှင့် အဆိပ်ရှိသော မြွေများ စသဖြင့်။

သူတို့၏ နတ်ဝိညာဉ်များသည် တစ်ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ချန်ရှီပင်လျှင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ရန် ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်ရပေသည်။ ဒီမြင်ကွင်းကို သာမန်လူတွေက မမြင်နိုင်ဘဲ ကောင်းကင်မျက်လုံးနဲ့သာ မြင်နိုင်ပါ၏။ သာမန်လူတွေ အမြင်မှာတော့ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။

တာအိုဝါဒီအိုကြီးသည် သူ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာကို မြင်ပြီး ကျေနပ်စွာပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်ရဲ့ အုတ်မြစ်ကို မင်းမြင်ရတာလား"

ချန်ရှီလည်း လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း အဝေးက တောင်တန်းတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုက်ဟွာ တောင်ပတ်လည်ရှိ တောင်များသည် မကြာခဏ မည်း​မှောင်နေပြီး အပင်မရှိကြတာလည်း သူမြင်ရ၏။

ဤတောင်ထိပ်များသည် အပျက်အစီးများစွာ ရှိခဲ့သည်။ တောင်ထိပ်အချို့က ကျိုးသွားသည်၊ အချို့မှာ အလယ်တွင် အပေါက်တစ်ခု၊ အချို့မှာ တစ်စုံတစ်ဦးမှ မြေပြင်ပေါ်၌ ဇောက်ထိုးထည့်၍ အချို့သော တောင်များကို အင်းဆက်ပိုးမွှားများက ကိုက်စားနေပုံရပြီး အချို့မှာ အပေါက်ထောင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေပုံရသည်။

ဒီနေရာတွေကို ကြည့်ရင် အသက်ရှုမဝသလိုတောင် ဖြစ်လာသည်။

"အဲဒီနေရာက ဘာလဲ?"

"နတ်ဆိုးဆယ့်ရှစ်ပါးတောင်ထွတ်....ဒီနေရာက ငါတို့ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ ဆယ့်ရှစ်ယောက်က နတ်ဆိုးတွေကို ချေမှုန်းခဲ့တဲ့နေရာပဲ... တည်ထောင်သူ ဆယ့်ရှစ်ယောက်က ဒီတောင်ထိပ်မှာ တွယ်ကပ်နေတဲ့ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားတွေကို ပြားချပ်ချပ်လေး လုပ်ပြီး မင်မင်းဆက်က လူတွေ မျိုးပွားရှင်သန်ဖို့အတွက် ကောင်းကင်ကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာ..."

ချန်ရှီ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ တည်ထောင်သူ ဆယ့်ရှစ်ဦးကို အလွန်လေးစားသွားသည်။

ထိုစိတ်အားထက်သန်သော နှစ်များတွင် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် နေရာတိုင်းတွင် နတ်ဆိုးများနှင့် ​ဘေးဥပဒ်များရှိသည့် အနောက်နွားရှင်းကျိုး ကျွန်းပေါ်တွင် ရပ်တည်ရန် နေရာမရှိခဲ့ပေ။ ယင်းသည် ယနေ့ ရှင်းကျိုး ကျွန်းကို ဖန်တီးခဲ့သော နတ်ဆိုးများကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်သော လူများဖြစ်သည်။

တာအိုချောင်ယင်နှင့် အခြားသူများသည် ချင်းယန်ကို ချင်းယန်နန်းတော်သို့ ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် ရှေးကြေးရုပ်တု တစ်ခုရှိ၍ ၎င်းရှေ့တွင် အမွှေးတိုင်အိုး ရှိကာ အမွှေးတိုင်များကလည်း မပြတ်တောက်နေပါသည်။

ချင်းယန်သည် ဤနေရာမှ အကြာကြီး ဝေးကွာနေခဲ့သည်။ သူနေရာဟောင်းကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ စိတ်ခံစားမှု​တွေ တော်တော်လေး များလာတော့၏။

"ငါဒီမှာ နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်ကျော် နေခဲ့ရတာ... မိုက်မဲလိုက်တာ... တစ်ဆယ်လေး မင်းအဘိုးရောက်လာတာ ကောင်းတယ် မဟုတ်ရင် ငါ့ကို သားရဲကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဒီမှာပဲ ထားလိမ့်မယ်!"

တာအိုကျင့်ကြံသူများက ချန်ရှီကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ချန်ရှီ အနည်းငယ်ပြုံးပြီး ဂရုမစိုက်။

တာအိုချောင်ယင်: "ဘိုးဘေး ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာ မထွက်သွားတော့ဘူး မဟုတ်လား"

ချင်းယန်က ခေါင်းယမ်းပြီး :"ငါက ချင်းယန်နန်းတော်ကို ပြန်လာတာ မဟုတ်ဘူး ဒီတစ်ခေါက်က တစ်ဆယ်လေးကို လာပို့တာ... နောက်ပြီး ငါက သေပြီး နတ်ဆိုး ဖြစ်သွားပြီ နန်းတော်ထဲမှာ နေရတာက မင်းတို့ကို မထိခိုက်စေဖို့ ညစ်ညမ်းစေတဲ့ အရင်းအမြစ်တစ်ခုပဲ ဖြစ်လာမှာ"

"ဘိုးဘေး... တပည့်တို့က ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လို သဘောထားနိုင်မှာလဲ...ဘိုးဘေး ပြန်လာချင်ရင် နေ့ရောညပါ ကိုးကွယ်မှာပါ ဘိုးဘေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နတ်ဆိုးတွေ မဖောက်ပြန်စေရပါဘူး... ဘိုးဘေးက ထိုက်ဟွာကို ကာကွယ်ပြီး ကမ္ဘာက ချီးမြှောက်မယ့် နတ်ဘုရား ဖြစ်လာလိမ့်မယ်!"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းယန် အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူသည် ချန်ယန်တောင်၏ တောင်ရွာငယ်လေးတွင် အမွှေးနံ့သာ အကန့်အသတ်ဖြင့်သာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်များက တစ်နေ့တခြား တိုးများလာသည်။ အခုချိန်ထိ နှိမ်နှင်းထားနိုင်ပေမယ့် ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင်တော့ နှိမ်နှင်းလို့မရတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ရှိလာမှာပင်။

ချင်းယန် နန်းတော်သို့ ပြန်သွားပြီး သူ့တွင် အမွှေးတိုင်များ ဆက်တိုက်ရှိနေလျှင် နတ်ဆိုးဖြစ်လာနိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးလာမည်။ ထို့အပြင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ပိုမိုတိုးတက်စေရန် အမွှေးတိုင်ကို အသုံးပြုနိုင်ပြီး မသေဆုံးမီ သူ၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တာအိုချောင်ယင်က သူစိတ်ဝင်စားတာကို မြင်ပြီး ဆက်လက် ဆွဲဆောင်၏။

"သင်္ချိုင်းမှာလည်း မြက်အလုံအလောက် ရှိနေပါတယ်!"

ချင်းယန် ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး :"ရက်နည်းနည်းနေမယ်"

တာအိုချောင်ယင်လည်း အရမ်းပျော်သွားတော့သည်။ ချင်းယန်အတွက် ထိုက်ဟွာချင်းယန် နန်းတော်၏ ခံစားချက်များသည် အခြားတောင်တန်းများရှိ ဝိညာဉ်များနှင့် မယှဉ်နိုင်ပါ။

ဘိုးဘေးဆယ့်ရှစ်ပါးတို့သည် ဟွာရှရှန်ကျိုးက ပစ္စည်းများစွာကို ယူဆောင်လာခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းတို့အထဲတွင် ထူးဆန်းသော သားရဲများသည် ဘိုးဘေးများ ဖြစ်သည့် သိုးစိမ်း အထီးတစ်ကောင်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ဖြစ်သည်။ တာအိုဘာသာတွင် ချင်းယန် (သိုးစိမ်း) အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် မသေနိုင်သောလမ်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် တက်ကြွခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသောယန်ကို ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုက်ဟွာချင်းနန်းတော်ကို တည်ထောင်သူက ထိုက်ဟွာချင်းဟု အမည်တွင်ခဲ့၏။

ချင်းယန်သည် သိုးစိမ်းနှစ်ကောင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး သက်တမ်းရှည်သည်။ ကြီးပြင်းလာသောအခါတွင် သူသည် သာမန်ကျောင်းအုပ်ကြီးများထက် တန်ခိုးကြီးမားသည်။ ထို့ကြောင့် နန်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ကွယ်လွန်ပြီး ကျောင်းအုပ်အသစ် မတည်ထောင်ရသေးလျှင်တောင် ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်သည် မည်သည့်အခါမျှ ပရမ်းပတာဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ချင်းယန်သည် အလွန်တတ်ကျွမ်းသဖြင့် နန်းတော်၏ ကျွမ်းကျင်မှု အမျိုးမျိုးကို ဆုံးရှုံးရမည့်အရေးအားလည်း စိုးရိမ်စရာမလိုပါ။ ပျောက်သွားရင်တောင် သူ့ကိုမေးပြီး သင်ယူနိုင်ပါသေးသည်။ ထို့အပြင် ကျောင်းအုပ်ကြီး များစွာသည် သူ၏စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာတာမို့ သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြရာ ချင်းယန်သည် ထိုက်ဟွာချင်းယန် နန်းတော်၏သင်္ကေတ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဒါကလည်း ချင်းယန်ကို ချန်ယင်တူးက ပြန်ပေးဆွဲသွားတာကို အရင်ကျောင်းအုပ်ကြီးက သိသွားပြီး ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ့ကို မရိုက်နိုင်သဖြင့် ဤတာအိုဘာသာ၏ မြင့်မြတ်သော နေရာအမည်မှ "ယန်" ဟူသော စကားလုံးကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်။

ချင်းယန် :"ချောင်ယင်... မင်းရဲ့ဆရာ ဘယ်မှာလဲ"

သူ ယခင်ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ရည်ညွှန်းနေခြင်းပင်။

"သူ ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်သွားပါပြီ.... မသေခင်မှာ ဆရာကြီးက ဘိုးဘေးကို တွေ့ချင်တုန်းပဲ သူက ဘိုးဘေးအတွက် မကောင်းခဲ့ဘူးလို့ အမြဲခံစားခဲ့ရတာ... ဒါကြောင့် ဘိုးဘေးက လူဆိုးတွေဆီ ပြန်ပေးဆွဲခံရတော့ ဆရာကြီးက မေးသေးတယ်... ဘိုးဘေး နန်းတော်ကနေ ထွက်သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲတဲ့?"

ချင်းယန် ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"ဒါက အကြောင်းအရင်းပဲ"

တာအိုချောင်ယင်လည်း နားမလည်နိုင်စွာ အံ့ဩသွားသည်။

"ငါ ချင်းယန်နန်းတော်မှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေခဲ့ဖူးတယ်... မင်းတို့မျိုးဆက်တွေ ကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်ပြီး မင်းတို့ကို မသိမသာ တာအို ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကနေ တန်ခိုးအရှိဆုံး သခင်အထိ ကြီးပြင်းလာတာကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ... မင်းတို့ကို ငါ့သားသမီးတွေလို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့တယ် နောက်ပိုင်းမှာ မင်းတို့ကတော့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေသွားတယ်..."

သူ့ကြေးရုပ်တုကို ပွတ်သပ်ရင်း အတွေးပျောက်ကာ :“ဆရာတွေက မျိုးဆက်ပြီး အောင် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တယ် သခင်မျိုးဆက်ကို လွှတ်လိုက်တယ်...ဆရာသခင် မျိုးဆက်ပြီး ရင် တပည့်တွေ ကြီးပြင်းလာတာနဲ့အမျှ သူတို့လည်း တဖြည်းဖြည်း အသက်ကြီးလာပြီး သေသွားတာကို ငါက ကြည့်​နေရတယ်... သေခြင်းတိုင်းက ငါ့ရဲ့ သားသမီးတွေ သေသွားသလိုမျိုး ငါ့ကို နာကျင်စေတယ်... မင်းတို့ရဲ့ ရယ်မောသံတွေကို ငါ မမေ့နိုင်ဘူး... ဒါပေမယ့် မင်းတို့ရဲ့ ရယ်မောခြင်းကို ငါ့မှာ ထိန်းထားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး... မျိုးဆက် တစ်ဆက်ပြီးရင် သေသွားတာချည်းပဲ…”

ချောင်ယင်လည်း တိတ်ဆိတ်နေ၏။

"နောက်တော့ ချန်ယင်တူး ရောက်လာတယ်... သူက ထိုက်ဟွာချင်းယန် နန်းတော်ဆီ ပြေးလာတယ်။ သူ့အရည်အချင်းနဲ့ လာတာ ဒါပေမယ့် သူ့ဥာဏ်က အရမ်းမြင့်တော့ မင်းတို့ ဆရာဘိုးဘေးရဲ့ တပည့်ဖြစ်လာတယ်။ ဒီလူက အရမ်း ထက်မြက်တယ်.. သူ နန်းတော်ကို ရောက်ပြီး ဒုတိယလမှာပဲ ချင်းယန်နန်းတော်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုအားလုံးက တော်ရုံတန်ရုံပဲလို့ ခံစားရတယ်... သူ့ကို သွားကြည့်လိုက်တော့ အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်... ငါ ဆရာဘိုးဘေးရဲ့ သင်္ချိုင်းမှာ မြက်စားနေတုန်း သူက လော်ယန်ဂေါ်ပြားကို တိတ်တဆိတ်ကိုင်ပြီး ဆရာဘိုးဘေးရဲ့ သင်္ချိုင်းကို တူးဖို့ပြင်ဆင်နေတာကို ငါတွေ့လိုက်တယ်..."

ချန်ရှီလည်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ အကြိမ်ကြိမ် ချောင်းဆိုး​နေခဲ့သည်။

"... သူနဲ့ စကားတွေ အများကြီးပြောခဲ့ပြီးမှ သူ့မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ အများကြီးရှိနေတာကို တွေ့လိုက်တာ... သူက ဆရာဘိုးဘေးမှာ မသေနိုင်တဲ့နည်းလမ်းကို ဝှက်ထားသလား သိအောင် တူးဖော်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့ရုံတင်မကဘူး ဘုရင်ခေတ်ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုလည်း ရှာဖွေဖို့ ကြံစည်နေတာ အဲဒါကြောင့် ဆရာသခင်တွေရဲ့ သင်္ချိုင်းတွေ အများကြီးကို တူးခဲ့တာ..."

ချင်းယန်သည် ဤနေရာတွင် တာအိုချောင်ယင်ကို အလွန်အရှက်ခွဲနေခဲ့ကာ မကြာခဏ ချောင်းဆိုးနေတော့သည်။

ချင်းယန်: "... ဒီတော့ သူက နန်းတော်က ထွက်သွားတော့မယ်လို့ ပြောလိုက်တော့ ငါလည်း ဘုရင်ခေတ်ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ရှာဖွေဖို့ သူနဲ့အတူ လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်... အဲဒီလူလို လိုက်လုပ်ရုံနဲ့ မင်းတို့ တာအိုဝါဒီလေးတွေ အသက်ဆက်ရှင်စေမယ့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့နိုင်တယ်...ငါလည်း မျိုးဆက်သစ် မျိုးဆက်သစ်တွေ သေတာကို စောင့်ကြည့်နေစရာ မလိုတော့ဘူး..."

တာအိုချောင်ယင်လည်း လည်ချောင်းမှာ တစ်ဆို့လာပြီး။

"ဒါကို ဆရာကြီးသာသိရင် မသေခင်မှာ သူ့ကိုယ်သူ သိပ်အပြစ်မတင်ခဲ့​လောက်ဘူး... သူက အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိတယ်လို့ပဲ ခံစားနေရတာ..."

"သူ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့....အပြစ်မတင်နဲ့"

ချင်းယန်က သူ့ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ တာအိုချောင်ယင်က သူ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး။

"ဆရာဘိုးဘေး ခွင့်လွှတ်​ပေးပါ... တပည့် အရာတွေနဲ့ ခံစားချက်တွေကို မတွယ်တာဘဲ မနေနိုင်သေးဘူး"

ချင်းယန်က ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းမပြောနဲ့ ငါလည်း မလုပ်နိုင်ဘူးမလား... တစ်ဆယ်လေး...မင်းခရီးစဉ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချောင်ယင်ကို ပြောပြလိုက်..."

ချန်ရှီ ခေါင်းညိတ်ပြီး ယင်တောင်တန်းမှာ တာအိုထျန်းကျန်းနဲ့ တွေ့ခဲ့တာကို အကြမ်းဖျင်း ပြန်ပြောပြလိုက်သည်ဖယ သူနဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာမှာရှိတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေကြား မကျေမနပ်ဖြစ်မှုတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်။

"တာအိုထျန်းကျန်းက ချင်းယန်နန်းတော်ကို တည်ထောင်သူရဲ့ မီးဖန်တီးရှင် တာအိုကောင်လေးပါ... ဒါပေမယ့် သူ အမတတစ်ဝက် ရောက်နေပြီး ကျန်းဝူကျူးရှဲ့ဓား အောက်မှာ သေသွားခဲ့တယ်...ဒီဓားက အခု ချင်းယန်နန်းတော်ဆီ ပြန်ချင်နေပြီ... ခင်ဗျားတို့ သူ့ကို ပြန်ကြိုဆိုပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ဒီအကြောင်းကို ပြောပြီးနောက် ချန်ရှီ ကျန်းဝူကျူးရှဲ့ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒီအမတဓားက အဲဒီအချိန်တုန်းက တာအိုထျန်းကျန်းကို သတ်ခဲ့တဲ့ ဓားပါ... တာအိုထျန်းကျန်းက ဒီဓားကို ထိုက်ဟွာတောင်ကို ပြန်ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်..."

တာအိုချောင်ယင်လည်း တုန်လှုပ်သွားပြီး တာအိုကျင့်ကြံသူများလည်း အလောတကြီး ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"ဂိုဏ်းရဲ့ အမတလက်နက်ကို တောင်ပေါ် ပြန်ရောက်လာတဲ့အတွက် ကြိုဆိုပါတယ်!"

သူတို့ ဦးညွတ်နေတာက ကျန်းဝူကျူးရှဲ့ဓားကိုပဲ ဖြစ်သည်။

ဤဓားသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ မတက်မီ ဧကရာဇ်ကျန်းဝူမှ သန့်စင်ထားသော ကျူးရှဲ့ ဓားဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ကြွပြီးနောက် ဤဓားကို ကမ္ဘာတွင်ထားခဲ့ကာ ထိုက်ဟွာတောင်ပေါ်တွင် ကိုးကွယ်ခံ​စေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အနောက်နွားရှင်းကျိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး တာအိုဝါဒီ ဆယ့်ရှစ်ဦးသည် မကောင်းဆိုးဝါးများကို သတ်ရန်နှင့် နတ်ဆိုးများကို ချေမှုန်းရန်အတွက် ရှင်းကျိုးသို့ ယူဆောင်လာကာ ဘုန်းကြီးသော စစ်ရေးအရ အသုံးချမှုကို ထူထောင်ခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် ကျန်းဝူကျူးရှဲ့ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ တာအိုချောင်ယင် ရှေ့သို့ တလေးတစား လှမ်းလာကာ ဓားကို လက်နှစ်ဘက်နှင့် ကိုင်ယူလိုက်သည်။ သူက ဦးညွှတ်ကာ သေးငယ်သော ခြေလှမ်းများလှမ်းရင်း ချင်းယန်နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ကာ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် အမတဓားကို ပူဇော်ခဲ့သည်။

ဤတော့မှ ချန်ရှီလည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှ ကင်းဝေးသွားပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်လေတော့၏။

"ဘာမှ မရှိတော့ရင် ကျနော် ထွက်သွား​တော့မယ်... ချင်းယန်နန်းတော်က တာအိုထျန်းကျန်းရဲ့ အလောင်းကို ကြိုဆိုဖို့ စီစဉ်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ... ကျနော် လိုက်ပို့ပေးနိုင်ပါတယ်..."

တာအိုချောင်ယင်: "ချန်ကျွမ့်ယွမ်... ထွက်သွားဖို့ အလျင်စလို မလုပ်ပါနဲ့ဦး မင်းက နန်းတော်အတွက် ဒီဓားကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် နေပြီးတော့ အိမ်ရှင်ကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ငါတို့ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခွင့်ပေးပါ..."

ချန်ရှီလည်း အဲဒါကို စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချင်းယန်ကို တိတ်တဆိတ် ကပ်မေးလေ၏။

"အဖိုးနဲ့ ဦးလေးက မျိုးဆက်အားလုံးရဲ့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းတွေကို တကယ် တူးခဲ့တာလား"

ချင်းယန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး တိုးတိုး​လေး ပြောသည်။

"ငါတို့ တူးတယ်... အချည်းနှီးပဲ... သင်္ချိုင်းတွေ အများကြီးလည်း တူးဖော်ခဲ့တယ် တချို့က အဝတ်အစားတွေချည်းပဲ တချို့က ဓားတွေပဲ ရှိတယ်...."

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားသည်။

ချင်းယန်: "တစ်ယောက်ယောက်က လက်နက်ချေဖျက် အမတ အလောင်းကောင် ဖြစ်သွားတာ ဖြစ်မယ်..."