ဘိုးဘေးချုံယန်

"ကိုယ်ခန္ဓာကို လက်နက် ချေဖျက်နည်းနဲ့ အမတ ဖြစ်နိုင်လို့လား..."

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားသည်။

လက်နက်ချေဖျက် ဆိုသည်မှာ အလောင်းကို အမတဖြစ်ခြင်းထဲ ပျော်ဝင်ခြင်း တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် လွတ်မြောက်ခြင်း နည်းလမ်းတစ်မျိုးလည်း ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပျော်ဝင်အောင် လုပ်နည်းတွေ အများကြီးရှိပါ၏​။ ပထမဦးစွာ ဓား၊ တုတ်၊ ဝါးနှင့် အခြားအရာများကဲ့သို့သော လက်နက်များကို သန့်စင်ပြီး ၎င်းတို့ကို ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် သန့်စင်ရမည်။ လူ့သက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ သရဲတစ္ဆေများကို လှည့်ဖြားရန် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုပြီး တကယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ လွတ်မြောက်စေနိုင်မည်။

ချန်ရှီအဘိုးက သူ့အသုဘကို ကျင်းပတဲ့အခါ အလောင်းကို လက်နက်ချေဖျက် နည်းကို သုံးခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်သိမ်းရန် ရွေးချယ်ပါက မှော်လက်နက်ဖြင့် သင့်ကိုယ်သင် သတ်သေရန် လိုအပ်ပြီး သင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ အမတတစ္ဆေအဖြစ် ကျင့်ကြံရမည်။ နောက်ဆုံးတွင် သင့်ဝိညာဉ်ကို တာအို နှင့် ပေါင်းစည်းရန် လိုအပ်သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လျစ်လျူရှုပြီး တာအိုနှင့်ဝိညာဉ်ကို ပေါင်းစည်းရန်သာ ကြိုးစားရသည်။

ရေမီးအဂ္ဂိရတ် သန့်စင်နည်းသည် လက်နက်ချေဖျက်နည်းနှင့် အလွန်ကွာခြားသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းထားရန် သုံးသော နည်းဖြစ်သည်။

'ဝိညာဉ်က တာအိုနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် မကောင်းဆိုးဝါး အသွင်ပြောင်းဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိ​တော့ဘူး..."

ချန်ရှီ တစ်ကိုယ်တည်း တွေးနေမိသည်။

သို့သော် သူသည် တာအိုနှင့် ပေါင်းစည်းရန် အတုအယောင် နယ်မြေကို သုံးဖို့ လိုအပ်နိုင်သည်ဟု ချက်ချင်း တွေးမိသည်။ ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်များ၏ တည်နေရာကို မှန်ကန်စွာ တွက်ချက်ရန် မူလကြယ်မြေပုံမရှိလျှင် တာအို နှင့် အမှန်တကယ် ပေါင်းစည်းရန် မဖြစ်နိုင်သည့်အပြင် ၎င်းသည် မကောင်းမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

ထိုအခါ ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်၏ ဘိုးဘေးများသည် လက်နက်များအဖြစ် အသွင်ပြောင်းပြီးနောက် အမှန်တကယ် အမတများ ဖြစ်လာကြသလားက မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲ။

သူတို့သည် အမတတစ္ဆေမများ ဖြစ်လာပါက မကောင်းမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကြလေမလား။

ချင်းယန် : "အားလုံးနီးပါးရဲ့ သင်္ချိုင်းတွေကို တူးဖော်ပြီးတော့ ငါတို့ တွေ့လိုက်ရတဲ့ လွတ်နေတဲ့ သင်္ချိုင်းဂူတွေက စတုတ္ထမျိုးဆက် ကျောင်းအုပ်ကြီး ကွမ်ရှန်၊ သတ္တမမျိုးဆက် တောက်ချန်၊ ၁၆ ယောက်မြောက် မျိုးဆက်သခင် ကျင့်ရွှီး... ၇၈ဆက်မြောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး တန်းချန်... မင်းအဘိုးက သူတို့တွေက အမတတစ္ဆေတွေဖြစ်လာပြီး တာအိုနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားလို့ ကမ္ဘာမှာ ထာဝရနေထိုင်ခဲ့ကြတယ်လို့ သံသယဝင်နေတာ..."

ခေတ္တရပ်ပြီး “သူတို့ဂူပေါ် မြက်ပင်ကို ငါစားဖူးတယ်... ရဲရင့်ပြီး အရသာမရှိဘူး"

ချန်ရှီ အံ့အားသင့်သွားသည်- "သင်္ချိုင်းမြက်ခင်းပြင်က သင်္ချိုင်းမှာ လွတ်နေကြတာလား"

"ဖြစ်နိုင်တယ်... ငါစားလိုက်တာပဲ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး တော်တော်များများရဲ့ သင်္ချိုင်းပေါ်က မြက်ခင်းပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မင်းအဖိုးကို သတ်လုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ အုတ်ဂူပေါ်က မြက်ခင်းတွေက နည်းနည်း မှိုင်းမှိုင်းနေတာပဲ... ဟေးကော် မင်းရော နည်းနည်းမှိုင်းနေတယ်လို့ ခံစားရလား"

ဟေးကော်က မတ်တပ်ထရပ်ပြီး :"ဝုတ်!"

ချန်ရှီ: "ဒီကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့အလောင်းကို အသွင်ပြောင်းပြီးရင် အမတတစ္ဆေ ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလား"

ချင်းယန်: "အဲဒါကို တူးပြီးရင် ငါတို့ သိပြီလေ.."

သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ "ချင်းယန်နန်းတော်မှာ လော်ယန်ဂေါ်ပြား တချို့ ငါဖွက်ထားတယ်... ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့လောက်သေးဘူး...ဟေးကော် မင်း ခဏစောင့်!"

ဟေးကော်က ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တာအိုလူငယ်တစ်ဦး ရောက်လာပြီး ချန်ရှီအား အနားယူရန် ဧည့်ခန်းတစ်ခန်း စီစဉ်ပေး​လေသည်။

ချန်ရှီ: "အစ်ကို ယွိလင်ကျစ်ရော တောင်ပေါ်မှာလား?"

တာအိုလူငယ်က :"ရှီးကျင်းက ပြန်လာပြီးနောက်ပိုင်း အစ်ကိုကြီး ယွိလင်ကျစ်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတယ်... ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်က ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တော့လည်း လက်ချောင်း​တွေကို ချိုးပစ်လို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီက ချုပ်နှောင်ခံထားရတယ်... သူအခု နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းဂူမှာပါ"

"နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းဂူ ဘယ်မှာလဲ"

တာအိုလူငယ်သည် မဝေးလှသော တောင်တစ်တောင်ကို ညွှန်ပြပြီး - "အဲဒါက ဝမ်ရွှိတောင်ထွတ်မှာ ရှိတယ်.. လှိမ့်နေတဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ရှိတဲ့ လှိုဏ်ဂူက အဲဒီမှာရှိတယ်"

ချန်ရှီ ဝမ်ရွှိတောင်ထွတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ကြီးသည် နေရောင်အောက်တွင် လှပသော ရောင်ဝါများဖြင့် လင်းလက်နေတာ တွေ့လိုက်ရသော်လည်း တောင်ပေါ်မှ သေးငယ်သော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များက ပြည့်လျှံနေပါသည်။

"ယွိလင်ကျစ်က ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးက ကျင့်ကြံသူ သူ့ကို ဝမ်ရွှိတောင်ထွတ်မှာ အကျဉ်းချထားရင် သူ့ကို နှောင့်နှေးစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ချန်ရှီသည် ၎င်း၏နေအိမ်မှ ထွက်ခွာကာ ချင်းယန်နန်းတော်သို့ သွားကာ ချင်းယန်ကို ရှာဖွေ၍ ယွိလင်ကျစ်ကို လွှတ်ပေးခိုင်းဖို့ ကြံရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်သည် အလုပ်များနေတာ သူမြင်ရပြီး တာအိုဝါဒီများသည် နန်းတော်သို့ပြန်လာသော အမတဓားကို ကြိုဆိုသည့်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေကြ၏။

ချင်းယန်တွင် အနီရောင်ပန်းပွင့်ကြီးတစ်ပွင့် လည်ပင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ရုပ်တုကြီးလို မြင့်မားသော ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် သူ့မျက်နှာကို ကြည့်နေသည်။ သူ့ကို တာအိုလူငယ်တွေက ဝန်းရံထားပြီး ကျေးလက်ကလူတွေကလည်း ချင်းယန်အတွက် နွားတွေ၊ မြင်းတွေကို ယဇ်ပူဇော်ကြသည်။

ယဇ်ပူဇော်မှုအချို့သည် ရိုးရိုးသိုးများဖြစ်ပြီး သွေးထွက်သံယို ယဇ်တွေလည်း ပါသေး၏။ ဒါက လောလောဆယ်မှာ အစမ်းလေ့ကျင့်မှုတစ်ခုပဲ ရှိပါသေးသည်။ နန်းတော်သို့ အမတဓား ပြန်လာသည်အား အမှန်တကယ် ကြိုဆိုရန်၊ တရားရုံးနှင့် အခြားသန့်ရှင်းသော နေရာများမှ သခင်များကို လာရောက်သက်သေခံရန် ဖိတ်ကြားပါက ပိုမိုအသက်ဝင်လာမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီက ဒါကိုမြင်တော့ မချဉ်းကပ်ခဲ့ပါ။ ထိုအချိန်တွင် သူ့နံဘေးမှ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်- "မင်းက... ချန်ရှီ?"

ချန်ရှီ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ စကားပြောတဲ့သူက ချောမောလှပတဲ့ အသားအရေ၊ တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သွားဖြူဖွေးနေတဲ့ အသက် ၂၀ လောက်သာ ရှိပုံပေါ်တဲ့ မိန်းမချောလေး ဖြစ်နေတာ မြင်လိုက်ရသဘ်။ သူမသည် တာအိုဝါဒီ ၀တ်စုံကို မ၀တ်ထားဘဲ ပုခုံးမှ ခြေကျင်းဝတ်အထိ အဝါဖျော့ဖျော့ ၀တ်စုံကို ဝတ်ထားသည်။ လက်နှစ်ဖက်မှ ဖြန့်ထားသော ပိုးဖဲကြိုးများက ချိုင်းကြားတွင် ရစ်ပတ်ကာ ခေါင်းအနောက်သို့ လွင့်မျောနေသည်။

သူမသည် နတ်သမီးနှင့်တူသော အသွင်အပြင်ရှိပြီး လင်းလက်တောက်ပနေသည်။ မျက်လုံးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် နေရောင်တွေ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသလား သို့မဟုတ် မျက်လုံးများက တောက်ပလွန်းနေသလား မပြောတတ်။

ချန်ရှီ ညင်ညင်သာသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျနော်ကချန်ရှီပါ... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ"

ချောမောလှပသောအမျိုးသမီးက သူ့ကို အပေါ်အောက်ငုံ့ကြည့်ကာ ပြုံးကာပြောသည်။

"မင်းကြီးလာပြီပဲ... မင်းကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်တုန်းက မင်းအခေါင်းထဲမှာ လဲလျောင်းနေတာ.... မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက မင်းအဖိုးနဲ့ ပိုတူတယ် ငါက ချုံယန်ပါ... ဘိုးဘေးချင်းယန်နဲ့ ကျန်းဝူကျူးရှဲ့ဓားကို မင်းပြန်ပို့ခဲ့တာလား"

"ကျနော်ပါပဲ... ဒါပေမယ့် ဦးလေးချင်းယန်က ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်နေပြီး အကြာကြီးနေဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး... မိန်းကလေးချုံယန် ခင်ဗျား...."

သူ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး လှပသော အမျိုးသမီးကို ဗြောင်ကျကျ စိုက်ကြည့်ရင်း။

"ခင်ဗျားက ဘိုးဘေးချုံယန် မဟုတ်လား"

ချောမောလှပတဲ့ အမျိုးသမီး : “မင်းဘာလို့ အံ့ဩနေတာလဲ... မင်းအဘိုးက မင်းကို ပြောပြခဲ့တာလား... မင်းဒုက္ခရောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ မင်းအဘိုးက ငါ့ကိုရှာပြီး ကယ်တင်ခိုင်းသေးတယ်...."

ချန်ရှီ လုံးဝမယုံပါ။ သူ့ရှေ့က အမျိုးသမီးကတော့ သူ့အဖိုး နဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့တယ် ဆိုတဲ့ ဘိုးဘေးချုံယန်ပင်။ ဘိုးဘေးချုံယန်က အလွန်အသက်ကြီးနေပြီ၊း အဘွားကြီး သို့မဟုတ် တာအိုသီလရှင်အိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်မိသော်လည်း သူမသည် နတ်သမီးနှင့်တူသော ရုပ်သွင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ချန်ရှီ ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးက ဘိုးဘေးအကြောင်း မပြောပြဖူးဘူး"

ဘိုးဘေးချုံယန်က မှုန်ကုပ်ကုပ်နဲ့ :"ဘယ်မိန်းမအကြောင်း ပြော​ပြတာလဲ... ကောင်းကင်ဆရာ စံအိမ်က သခင်မလင်စုလား? လီမိသားစုရဲ့ လီဟွာကျီလား? ဒါမှမဟုတ် ကျန်းမိသားစုရဲ့ ကျန်းချောင်ရှီး? ဒါမှမဟုတ် ဟွေ့ယင်းရှန်နီလား? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟွာလီမဟုတ်တာ သေချာပါတယ် သူက ကလေးမလေးပဲ..."

ချန်ရှီ သတိကြီးကြီးထားပြီး :"အဘိုးက ငါ့မှာ ဘယ်အမျိုးသမီးရဲ့ နာမည်ကိုမှ မပြော​ပြခဲ့ပါဘူး"

ဤတော့မှ ဘိုးဘေးချုံယန်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ငါတို့က သူ့တာအိုလမ်းစဥ်လောက် အရေးမကြီးသေးဘူး ထင်တယ် ဒါပေမယ့် သူတို့နဲ့ မယှဉ်နိုင်တာ ကောင်းပါတယ်"

သူမက ချန်ရှီကို မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကံကောင်းလိုက်တာ... မင်း ဒီတစ်ခေါက်လာခဲ့တာ ကံကောင်သွားရင်... မင်းအဖေသာ ငါ သူ့ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖိနပ်လေး မချုပ်ပေးနိုင်မှာကို ကြောက်မိတယ် ဟမ့် သူ့ကိုမွေးလာတဲ့ မိန်းမရိုင်းကို ငါအခုထိ မသိသေးဘူး!"

ချန်ရှီ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဖေ ဒီကို မလာရဲပါဘူး... ဘိုးဘေး ယွိလင်ကျစ်က နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းဂူမှာ အကျဉ်းချခံထားရတယ်.. သူ့ကို လွှတ်ပေးနိုင်မလား။"

"ယွိလင်ကျစ်? အကြီးတန်းညီအကိုပေါင်းများစွာရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ချိုးလိုက်တဲ့အတွက် လေ့ကျင့်ဖို့ အပြစ်ပေးခံရပုံရတယ်... ဒါက အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စပဲ"

သူမသည် သူမလက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ တာအိုလူငယ်တစ်ဦးကို ခေါ်ကာ ကျောက်စိမ်းလက်ရေး စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ငါ့လက်ရေးနဲ့ ရေးသားထားတဲ့ အမိန့်​ပြားကို ဝမ်ရွှိတောင်ထွတ်ကို ယူသွားပြီး ယွိလင်ကျစ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်..."

"ယွိလင်ကျစ်က ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးရဲ့ တပည့်ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့လို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထားတာပါ....."

ဘိုးဘေးချုံယန်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

"သွားပါလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ သွားလေ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ရှည်နေရတာလဲ ချောင်ယင် သူ့ကို မလွှတ်ပေးဘူးဆိုရင်တော့ ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကိုဂူထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး သူ့ဆရာနဲ့ ပြန်တွေ့ဖို့ လွှတ်လိုက်မယ်!"

တာအိုလူငယ်လည်း စကားမပြောဝံ့​တော့ဘဲ ဓားပျံဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။ ဘိုးဘေးချုံယန်က ချန်ရှီကို ကြည့်ပြီး သူ့အမူအရာက ပျော့ပျောင်းသွားလေ၏။

"မကြောက်ပါနဲ့... ငါက ဒီရက်တွေမှာ ဒေါသမဖြစ်ပါဘူး အရမ်းနူးညံ့တယ် မင်းအဖိုးလည်း အဲဒါကို သိတယ်..."

ချန်ရှီလည်း ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးက အရမ်းနူးညံ့ သိမ်မွေ့တယ်လို့ ကျွန်တော်လည်း ထင်ပါတယ်..."

ဘိုးဘေးချုံယန်လည်း အရမ်းပျော်သွားလေသည်။ ထိုစဥ် တာအိုချောင်ယင်လည်း ခပ်သုတ်သုတ် ရောက်လာကာ။

"ဘိုး​ဘေးဦးလေး ချုံယန်... ယွိလင်ကျစ်က ရှီးကျင်းက ပြန်လာတာ... နယ်ချဲ့ စာမေးပွဲမှာ မပါဝင်ခဲ့ဘူး... အကြီးတန်း ညီအကို တော်တော်များများက သူ့ကို စကားနည်းနည်း ပြောတာနဲ့ ဒေါသထွက်ပြီး လက်ချောင်းတွေကို ချိုးပစ်လိုက်တယ်"

ချုံယန်: "ဒီလောက်ကြာအောင် အထိန်းသိမ်းခံရပြီးနောက်မှာ သူ့အမှားတွေကို ပြန်တွေးကြည့်မိလောက်ပါပြီ..."

တာအိုချောင်ယင်: "တပည့်တွေရဲ့ လက်ဆယ်ချောင်းစလုံး ကျိုးသွားပြီ... ဦးလေးအိုက်က တိုက်ခိုက်တာကို ရပ်ဖို့ စည်းရုံးခဲ့ပေမယ့် သူ့လက်ချောင်းတွေကိုလည်း ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်... သူက သူ့ထက် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့သူ မဟုတ်ရင် သူလက်လည်း ကျိုးသွားမှာကို ကြောက်ရတယ်"

ချုံယန်: "တာအိုအိုက်က သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်... ဒါက ရန်ဖြစ်တာကို တားဖို့ မဟုတ်ဘဲ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်"

တာအိုချောင်ယင် တစ်ခုခုပြောတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ဘိုးဘေးချုံယန်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း အေးစက်သွားသည်-

"မင်းဆက်ပြောနေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဆရာနဲ့လိုက်သွားဖို့ ပို့ပေးလိုက်မယ်!"

တာအိုချောင်ယင်လည်း သူ့ဘေးနားက လူကို ကမန်းကတမ်း လှည့်ပြောလိုက်၏။

“ဘာလို့ သွားမလွှတ်ပေး​သေးတာလဲ”

တာအိုလူငယ်လည်း ကမန်းကတန်း သဘောတူလိုက်သည်။ ဘိုးဘေးချုံယန်က ထိုတာအိုလူငယ်ကို ခေါ်ပြီး။

"တိုင်ကြားဖို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီသွား... မင်းကို နတ်ဆိုးဂူထဲမှာ တစ်ရက်လောက်နေဖို့ ငါ အပြစ်ပေးမယ်"

တာအိုလူငယ်လည်း ဖြူဖျော့ဖျော့​ဖြင့် ကြည့်ကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဘိုးဘေးချုံယန်က တာအိုချောင်ယင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး။

"ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး... မင်းကဘာလို့ ဒီမှာရှိသေးတာလဲ... မင်းအလုပ်သွားလုပ် ငါ ချန်ရှီ နဲ့ လိုက်သွားမယ်..."

"ဘိုး​ဘေးဦးလေး... ချန်ရှီကို ခက်ခဲအောင်တော့ မလုပ်ပါနဲ့... ချန်ရှီက ဆရာ့ရဲ့ ဓားကို ပြန်ယူလာပေးခဲ့တယ်... ဒါက ဂိုဏ်းအတွက် ကြီးကြီးမားမား ကောင်းတဲ့ ဓားတစ်ချောင်းကို ပြန်ပေးလိုက်တာ... တောင်ပေါ်က တာအိုသမားတွေလည်း ချန်မိသားစုဝင်တွေ အကုန်လုံးကို နတ်ဆိုးတွေလို့ မပြောသင့်​တော့ဘူး..."

ဘိုးဘေးက ပြုံးလေသည်။

"ဘာလို့ သူ့အတွက် ခက်ခဲအောင် လုပ်ရမှာလဲ? တစ်ဆယ်လေး ဆုံးသွားတော့ သူ့ကိုကယ်ဖို့ မြေအောက်ကမ္ဘာကို ကိုယ်တိုင်သွားခဲ့တာပဲလေ... ဆင်းသွားတော့ ဒီမှာ မင်းအတွက် ဘာမှ လုပ်စရာမရှိဘူး"

တာအိုချောင်ယင်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"နားလည်မှုမလွဲပါနဲ့ ငါက အရမ်းနူးညံ့တယ်.. သူတို့တွေက ငါ့ကို မကြောက်ပါဘူး"

ချန်ရှီကတော့ သူ့စကားတွေက အနည်းငယ် မှားနိုင်တယ်လို့ တွေးကာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"ငါက များသောအားဖြင့် ချင်းလွမ်တောင်ထွတ်မှာ နေတယ်... မင်းအဖိုးနဲ့ ငါ တာအိုလက်တွဲဖော်ဖြစ်တုန်းက ချင်းလွမ်တောင်ထွတ်ကို ဟုန်လွမ်တောင်ထွတ်လို့ ပြောင်းခဲ့တယ်"

ဘိုးဘေးချုံယန်ရဲ့ ခြေရင်းအောက်တွင် ကံကောင်းခြင်း တိမ်တိုက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူနှင့် ဟေးကော်ကို တင်ဆောင်ကာ ချင်းလွမ်တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ အတိတ်ကို တွေးတောရင်း သူမမျက်လုံးတွေက ချစ်ခင်ကြင်နာမှုတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြုံးရယ်နေ၏။

"အဲဒီတုန်းကတော့ တကယ်ကို ရူးသွပ်တဲ့ ကာလပဲ... တောင်ပေါ်က တာအို သီလရှင်တွေနဲ့ တာအို ဘုန်းကြီးတွေက အဲဒီအကြောင်းကို ပြောနေကြတော့ ငါ့ဆရာက ငါ့ကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမနိုင် ဖြစ်ကုန်မှာ ကြောက်လာတယ်... ငါက အမတလမ်းစဥ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး တာအိုကို ရှာနေတာ.. ရက်စက်တဲ့ တဏှာ မဟုတ်ဘူးလားတဲ့.. သူ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘူး... နောက်တော့ မင်းအဘိုး ဆုံးပါးသွားတော့ ငါ အရမ်းဝမ်းနည်းလို့ ချင်းလွမ်တောင်ထွတ်လို့ နာမည်ပြောင်းလိုက်တယ်..."

သူမ၏ တိမ်တိုက်-လမ်းလျှောက်နည်းစနစ်က အလွန်လျင်မြန်ပြီး သူမစကားပြောနေစဉ် ချင်းလွမ်တောင်ထွတ်ပေါ် ဆင်းသက်ခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်တွင် စိမ်းလန်းသော နန်းတော်တစ်ခုရှိပြီး ချင်းလွမ်နန်းတော် ဟုခေါ်ကာ ချင်းယန်၏ ကြေးရုပ်တုကိုလည်း ထားရှိထားသည်။

အရင်တုန်းက ဟုန်လွမ်နန်းတော်လို့ ခေါ်ခဲ့ပုံပါပဲ။

ချင်းလွမ်နန်းတော်၏ နေရာတိုင်းတွင် အမျိုးသမီးများရှိကြပြီး တာအိုဝတ်လုံကို မ၀တ်ထားပေ။ သူတို့သည် ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ပေါ့ပါးကာ ပြောင်လက်တောက်ပလေသည်။

ချန်ရှီသည် သူ့အပေါ် အလောင်းနတ်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မြန်မြန် ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်ကာ သိချင်စွာ မေးလိုက်ပါ၏။

"ဘိုးဘေးချုံယန်ကလည်း ကျနော့်ကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးတာလား"

"မင်းအဘိုးက ငါ့ကို အဲလိုတောင်းဆိုတော့ ငါ ဘယ်လိုမှ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လိုက်သွားခဲ့တာ... သူ ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်က ထွက်သွားပြီးရင် သူနဲ့ ငါက မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာနှစ်ခုက လူတွေဖြစ်ကြပြီး နောက်ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆုံနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ... မင်းအတွက် တောင်းဆိုဖို့ သူ ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး... သူ့ကို ထပ်တွေ့တဲ့အခါ ငါ သူ့ကို မေ့နိုင်သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူက အဲ့မှာ ရှိ​နေသေးတယ်လေ..."

ချင်းလွမ် နန်းတော်တွင် တာအိုဘာသာကို ကျင့်သုံးသော အမျိုးသမီး အများအပြားသည် ချန်ရှီကို မကြာခဏ ကြည့်နေကြပြီး သူ့အကြောင်း အလွန် သိချင်​နေကြသည်။

ဘိုးဘေးချုံယန်က သူတို့ကို :"ထွက်သွား! ဒီနန်းတော်က ဒဏ်ရာရတာ မလုံလောက်ဘူးလား... ငါကိုယ်တိုင် မင်းတို့ကို မီးထဲပစ်ချပြီး ချန်မိသားစုကို နှိုးဆော်ချင်နေသေးတာလား... သူက ရုပ်ရည်ချောမောတာကို မြင်တိုင်း စိတ်မယိုင်နဲ့ လူရှုပ်တစ်ယောက်ပဲ... တစ်ဆယ်လေး ငါမင်းအကြောင်း မပြောပါဘူး။ မင်းအဘိုးအကြောင်း ပြောနေတာ!"

ချန်ရှီကတော့ ဒါကို ကျင့်သားရနေတာ ကြာပါပြီ။

ဘိုးဘေးချုံယန်က သူတို့ကို နှင်ထုတ်ပြီး လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ချန်ယင်တူးရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝအကြောင်း မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူက အကျယ်တဝင့် မေးပြီး အကြာကြီး ရယ်မောကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးလည်း ချလိုက်သည်။

"အဘိုး ကျနော့်ကို ကယ်တင်ဖို့ လုပ်နေရလို့သာ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်စော​စော သေသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ရှီ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားသည်။

ဘိုးဘေးချုံယန်က သက်ပြင်းချရင်း :"သူက အသက်ကြီးပြီလေ.. ငါလည်း အသက်ကြီးပြီ နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါနဲ့ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်အောင် ကျ​ဆင်းသွားလိမ့်မယ် ကံမကောင်းစွာပဲ၊ ငါ တာအိုဘာသာကို တစ်သက်လုံး လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး ဖောက်ပြန်မှုကို ရှာဖွေနေပေမယ့် ဖောက်ပြန်မှုကို မအောင်မြင်နိုင်ခဲ့ပါဘူး...ငါသာ အဲ့တုန်းက နည်းနည်း သတ္တိရှိခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို ချန်ထားခဲ့နိုင်ရင် မင်းရဲ့အဖွားအရင်း ဖြစ်လာလောက်တယ်....."

ဒီလိုပြော​ပြီးတော့ သူမ နည်းနည်း ဝမ်းနည်းသွားခဲ့သည်။ တာအိုက မပြီးသေးသလို အချစ်လည်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

ပြန်တွေးကြည့်ရင် ဝမ်းနည်းစရာချည်းပါပဲ။

ယခုအခါတွင် သူမသည် ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းရှိပြီး ငယ်ရွယ်နုပျိုနေပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်ပြီး သက်တမ်း အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

ချန်ရှီသည် သခင်မလင်စုကို တွေးကာ သူမ ကွယ်လွန်သွားပြီဟု မပြောခဲ့ပေ။

"ဘိုးဘေး.... တာအိုချောင်ယင်ရဲ့ အရင်ကျောင်းအုပ်က ဘယ်သူလဲ..."

ချန်ရှီ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာတူအစ်ကို ကျင်ဟုန်... သူက ငါ့ထက် အသက်နည်းနည်းကြီးပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကမှ ဆုံးသွားတာ... အဲဒီတုန်းက မင်းအဖိုးသူ့ကို ရိုက်နှက်​ပြီး သတ်မိလုမတတ် ဖြစ်သွားသေးတယ် "

"ဒါဆို သူက ငါ့အဖိုးကြောင့် အလုပ်ခါနီး ဖြစ်သွားတဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးပဲ!" ချန်ရှီ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"မင်းဘာလို့ သူ့အကြောင်း မေးနေတာလဲ"

ချန်ရှီ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ သင်္ချိုင်းမြက်ခင်းပြင်ပေါ်က မြက်ပင်များအကြောင်း ချင်းယန်နဲ့ ထပ်ခါတလဲလဲ ဆွေးနွေးခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

"ကျင်ဟုန်ရဲ့ ဦးခေါင်းက အမတဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ဦးလေးချင်းယန်က သံသယဝင်နေတာ..."

ဘိုးဘေးချုံယန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေလည်း တောက်ပလာတော့သည်။

"မင်းအဘိုးနဲ့ ငါ ဘိုးဘွားတွေရဲ့ အုတ်ဂူကို တူးတုန်းကလည်း အခေါင်းတလား အလွတ်နည်းနည်းကို တွေ့ခဲ့သေးတယ်!"

ချန်ရှီ သူမကို တအံ့တသြ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဘိုးဘေးချုံယန်လည်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး မျက်နှာက နီမြန်းလာကာ။

"ငယ်ငယ်တုန်းကလေ ဘယ်သူက မဆင်မခြင် မလုပ်ဖူးလို့လဲ.. အဲဒီတုန်းက ငါလည်း သတိကင်းမဲ့နေတာ... မင်းအဘိုးက ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးတွေ ပြည့်နှက်နေတော့ ငါလည်းသူ့နောက်ကို လိုက်ရင်း လုပ်မိတာ..."

သူမက အကြောင်းအရာကို မြန်မြန်ပြောင်းပြီး ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တော့ ချင်းယန်က ငါတို့ကို ရှာတွေ့သွားတယ်... အုတ်ဂူပေါ်က မြက်တွေကို စားလိုက်လို့ မင်းအဖိုးက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်တယ် ဒါကြောင့် ချင်းယန်လည်း ငါတို့နဲ့ ပေါင်းရရော ငါတို့ဘိုးဘွားတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းတွေအားလုံးကို တူးတယ်... ငါ့မှာ ​လော်ယန်ပေါက်တူးနှစ်ချောင်း ကျန်သေးတယ်... ငါက လက်နက်ဖြစ်အောင် သန့်စင်ထားပြီးသား တစ်ခုသွားယူပြီး ငါတို့ သွားတူးကြည့်ရအောင်"

ချန်ရှီ ထိတ်လန့်သွားပြီး :"ဘိုးဘေး ကျနော်က ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သတ္တိရှိမှာလဲ... ဦးလေးချင်းယန်နဲ့ ဒီညလုပ်ဖို့ ချိန်းထားတာရှိတယ်..."

ဘိုးဘေးချုံယန်က မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ခန်းမထဲကို ၀င်သွားကာ ရွှေရောင် ပေါက်တူးနှစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ သူ့လက်ထဲတစ်ချောင်း ထည့်​ပေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ချင်းယန်ကို အကောင်အဖြစ် ကိုးကွယ်ထားပြီးပြီ... ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်ထွက်သွားလို့ မရဘူး သူ့ကို စောင့်မနေပါနဲ့!"

ချန်ရှီလည်း ဂေါ်ပြားကို ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူ့နှလုံးခုန်သံက နေသည်။ ဘိုးဘေးချုံယန် သူ့ကို အပြင်ကို ခေါ်သွားတော့မလို့ ပြင်လိုက်စဥ် ယွိလင်ကျစ်ရဲ့ အသံက ထွက်ပေါ်လာ၏။

"တပည့် ယွိလင်ကျစ် အသနားခံမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

နှစ်ယောက်သား နန်းတော်ထဲမှ ထွက်လာကြစဥ် ယွိလင်ကျစ်သည် အပြင်ဘက်တွင် ဦးညွှတ်လျက်သား။ သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်စဥ် ချန်ရှီကို တွေ့ရတော့ အံ့အားသင့်သွားကာ။

"ဘုရင်အစစ်ချန်!"

သူက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်ပြီး သူ့စကားကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဆရာဦးလေး... မတွေ့တာကြာပြီ!"

ဘိုးဘေးချုံယန်က စိတ်တိုတတ်သော သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုကြည့်ကာ ခပ်ပြက်ပြက် ပြောလာသည်။

"ယွိလင်ကျစ် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့... လမ်းမှာစကားပြောလို့ရတယ်။"

ယွိလင်ကျစ် အံ့အားသင့်ပြီး ဝမ်းသာအားရနဲ့ လိုက်သွားသည်။

"ဘိုးဘေး ငါ့ကိုရာထူး တိုးပေးလိုက်ပြီ!"

နှစ်ယောက်သား အမြန်ဖမ်းပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“ဆရာဦးလေးတို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ”

ချန်ရှီ : "ဂိုဏ်းဆရာကျင်ဟုန်ရဲ့ အုတ်ဂူကို သွားတူးဖို့"

ယွိလင်ကျစ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့မျက်နှာက ပြာသွားကာ နတ်ဆိုးဂူဆီ ပြန်သွားချင်လာ​တော့သည်။

"ယွိလင်ကျစ်နဲ့ ဟေးကော်က သတင်းကို နောက်မှ ဖြန့်လိုက်.... တစ်ဆယ်လေး နဲ့ ငါ အုတ်ဂူတူးမယ်!"

ယွိလင်ကျစ် လျှို့ဝှက်စွာ ညည်းညူခဲ့သည်- "ငါက အကြီးတန်း ညီအကို တော်တော်များများရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ချိုးလိုက်ရုံပဲ... ငါ့ဆရာကို သစ္စာဖောက်ဖို့ မစဉ်းစားမိဘူး..."

မကြာမီ သူတို့သည် ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်၏ ကန့်သတ်နယ်မြေသို့ ရောက်လာပြီး သင်္ချိုင်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ ဟေးကော်က ယွိလင်ကျစ်ပုခုံးပေါ် ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ယွိလင်ကျစ် ဝမ်းနည်းတဲ့မျက်နှာနဲ့ ပြန်ကြည့်နေမိ၏။

ချန်ရှီနဲ့ ဘိုးဘေးချုံယန်တို့သည် လော်ယန် ဂေါ်ပြားကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လေကဲ့သို့ လှိမ့်လိုက်ကြသည်။

ဘိုးဘေးချုံယန်: "ဒီသင်္ချိုင်းမဟုတ်ဘူး... ဒါက ငါ့ဆရာရဲ့သင်္ချိုင်းပဲ ဆရာကြီး... တောင်းပန်ပါတယ်... အဲဒါက သူ့ဘေးမှာ ရှိမယ်ထင်တယ်"

ခဏအကြာတွင်တော့ ဘိုးဘေးကျင်ဟုန်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။

တာအိုဝတ်ရုံတစ်ထည်သာ ကျန်ရှိတော့ကာ အထဲမှာ လွတ်နေ၏။