အမတတစ္ဆေ

ဆရာကြီးကျင်ဟုန် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဘေးဥပဒ်အဆင့် အန္တရာယ်လည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယွိလင်ကျစ် လန့်နိုးလာပြီး ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့ပုဂ္ဂလိက အစိတ်အပိုင်းတွေကို အမြန်ဖုံးအုပ်ပြီး ကျပန်းသားရေအိတ်ကို ရှာကာ သူ့ကိုယ်သူ ဝတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့က ဒီလောကမှာ အဝတ်ဗလာနဲ့ မွေးလာတာ... အခုလည်း အဝတ်ဗလာနဲ့ပဲ... ဘာလို့ ရှက်နေရမှာလဲ?"

အသံအိုတစ်ခု သူ့အနောက်က ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယွိလင်ကျစ် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အသက်ကြီးသူလေးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော တာအိုကျင်ထိုက် ဖြစ်နေ၏။ လူအိုကြီးသည် အရှက်မရှိ၊ နေရောင်အောက်တွင် ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ရပ်နေသည်။

ဆရာကြီးကျင်ဟုန် ကွယ်လွန်သွားသော နေရာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရင် အဲ့ဒီမှာ အသွေးအသားတွေက တောင်ကြီးကို ဖုံးလွှမ်းပြီး တုန်လှုပ်နေဆဲပါပဲ။

ယွိလင်ကျစ်သည် တာအိုဝါဒီတစ်ပါး၏ အဝတ်အစားများကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အား ချွတ်ကာ တာအိုကျင်ထိုက် ကိုယ်ပေါ်တွင် ၀တ်ထား​ပေးလိုက်သည်။

"ငါ အဝတ်အစားဝတ်ရတာ မကြိုက်ဘူး"

တာအိုကျင်ထိုက်သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွက်ပွက်ထအောင် ပွတ်သပ်ကာ ပုခုံးများကို လှုပ်ယမ်းရင်း အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။

"ငါ့အသက်အရွယ်မှာ အဝတ်ဗလာနဲ့ နေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... ငါအဝတ်မပါတော့ ဘာဖြစ်လဲ... ငါမွေးကတည်းက ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်နေပြီးသား!"

"ဆရာဘိုးဘေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်.... အဝတ်အစားတွေက ဘိုးဘေးကို နွေးနွေးထွေးထွေး ထားဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပါ... ကျင့်ဝတ်တွေက...."

“မွေးပြီးရင် ဘယ်လိုကျင့်ဝတ်မျိုးက ရှိနိုင်ဦးမှာလဲ”

နောက်ထပ် အသံအိုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသောအခါတွင် သူ စကားပြောရန် အချိန်မရှိလိုက်ပေ။

ယွိလင်ကျစ် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အကြီးအကဲလေးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ တာအိုကျင်ယွဲ့ကလည်း ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက သတိမထားမိသလိုမျိုး လမ်းလျှောက်လာရင်း တာအိုကျင်ထိုက်နဲ့ ပုခုံးချင်းယှဉ် ရပ်လိုက်သည်။

ယွိလင်ကျစ် :"ကလေးမွေးလာတဲ့အခါ ဘယ်သူမှ သင်ပေးစရာမလိုဘဲ ငိုတယ်။ မိခင်ကို အားကိုးရမှန်းမသိ မွေးလာတာကလည်း အကျင့်သီလပဲလား..."

"ငတုံး! မင်း ဘာမှကိုမသိဘူး!"

အကြီးအကဲ လေးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ တာအိုကျင်တုန်းကလည်း ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ တာအိုဝါဒီနှစ်ယောက်နဲ့ ပုခုံးချင်းယှဉ်ရပ်ပြီး ထွက်လာသည်။

"အရင်ကျောင်းအုပ် သေပြီလား?"

"သေပြီ...."

တာအိုကျင်ရှန်း ရောက်လာပြီး တာအိုဝါဒီလေးဦးသည် ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် တန်းစီရပ်နေ၏။

"သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ... အရင်ကျောင်းအုပ် ရဲ့လမ်းစဉ်က မသေနိုင်တဲ့လမ်းကို အမှန်တကယ် ဦးတည်သွားနိုင်လား ဆိုတာကို ငါတို့ အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး"

တာအိုကျင်ယွဲ့က ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ :"ဒီလမ်းက မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ငါအမြဲတမ်း ခံစားမိတယ်.... ဒါပေမယ့် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းရဲ့ စွက်ဖက်မှုနဲ့တော့ ငါစမ်းသပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

တာအိုဝါဒီ အများအပြားသည် ၎င်းတို့၏ နောင်တရမှုကို ဖော်ပြ​နေခဲ့ကြသည်။

ယွိလင်ကျစ်သည် သူတို့နှင့် အနည်းငယ်အကွာအဝေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး "အဘိုးကြီးလေးယောက်က နန်းတက်ဖို့အတွက် အသက်အန္တရာယ်ကို စွန့်စားနေကြတာ" ဟုသာ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့ရာတွင် သူတို့၏ အဓိက ပန်းတိုင်မှာ မသေနိုင်သော ဘဝကို ရရှိရန် ဖြစ်သည်။ ထိုက်ဟွာ သက်ကြီးရွယ်အို လေးဦး၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်တမ်းသည် ၎င်းတို့၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး နှစ်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သောကြောင့် ၎င်းတို့က စွန့်စားရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ကြခြင်းပင်။

ယွိလင်ကျစ်သည် အသက်ကြီးသူလေးဦး၏ မကောင်းသော အသွင်ပြောင်းခြင်းထဲသို့ မကျရောက်မီတွင်ပင် တိုက်ခိုက်ဖို့ မလှုပ်ရှားခဲ့ကြောင်း သံသယဖြစ်မိလာသည်။ ခုခံမှုကို သူတို့ဆန္ဒအလျောက်များ စွန့်လွှတ်ခဲ့​လေသလား။

တာအိုချောင်ယင်လည်း သတိပြန်ရလာသည်။ သူက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ၀တ်စားဆင်ယင်ပြီး နိုးကြားနေသော တာအိုဝါဒီများကို ၎င်းတို့၏ တပည့်ဖော်များကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ခေါ်ယူရင်း အလုပ်များနေသည်။

ယွိလင်ကျစ်လည်း အကူအညီပေးဖို့ ရှေ့ကို တိုးလာခဲ့သည်။ တာအိုချောင်ယင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးပြောသည်။

"တာအိုကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး သေသွားပြီ"

ယွိလင်ကျစ်ရဲ့ နှလုံးသားလည်း နစ်မြုပ်သွားသည်။

"တပည့် ဘယ်နှစ်ယောက်သေပြီလဲ"

တာအိုချောင်ယင်သည် ကျောင်းအုပ်အဖြစ် တာဝန်ယူထားသောကြောင့် အကြီးအကဲ လေးယောက်လောက် ပေါ့လျော့မှုမရှိပါ။ သူသည် ဂိုဏ်း၏ အမြတ်အစွန်းနှင့် ဆုံးရှုံးမှုများကို ပို၍ ဂရုစိုက်ပြီး အလောင်းကို ရေတွက်ရန် အမိန့်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် တောင်ပေါ်တွင် အရေခွံများက ရွှဲရွှဲစိုနေသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း ၎င်းတို့ကို ရေတွက်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

"သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်နိုင်တယ်... သူတို့သေတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး... သူတို့က အရေခွံတွေ ကျွတ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာ... ခန္ဓာကိုယ်မရှိ၊ အရိုးမရှိ၊ ဝိညာဉ်မရှိ... ပျက်ပြယ်သွားပြီ... လုံးဝ မရှိ​တော့သလိုပဲ"

ယွိလင်ကျစ်သည် အခြားသော တာအိုဝါဒီများအား ဖယ်ထားသော အရေခွံများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန်၊ အဝတ်အစားများ ရှာဖွေကာ ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသရန် သွားစဉ်တွင် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

မိုင်ရာနဲ့ချီဝေးတဲ့ ယိုးကျိုးမြို့က ဖူရှိုးလည်း သတိပြန်ရလာသည်။ သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သူလည်းပဲ အလွန်တည်ငြိမ်လာ၏။ သူသည် ယိုးကျိုးက တောင်နီခန်းမ ဌာနခွဲ၏ မှော်ဆရာများကို ဦးစွာ နှစ်သိမ့်ပေးကာ ငြိမ်သက်သွားမှသာ ယိုးကျိုးမြို့က လူများကို ကူညီရန် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

ဤဘေးဥပဒ်အဆင့် အန္တရာယ်သည် ကြာရှည်မခံဘဲ တစ်နာရီသာကြာသော်လည်း သက်ရောက်မှုမှာ ကြီးမားပါသည်။ လူနှင့်တိရစ္ဆာန်များစွာတို့သည် ၎င်းတို့၏ အရေခွံများကို အကြိမ်ကြိမ် သွန်းချခဲ့ပြီးနောက် ကမ္ဘာပေါ်တွင် တစ်ခါမျှမပေါ်ဖူးသကဲ့သို့ လေထုထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

အခြားများစွာသော အရေခွံ များစွာကို ချွတ်ယူပြီးနောက် အရပ်ပိုပုလာပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နှစ်တစ်ဒါဇင်ခန့် အိုမင်းသွားပုံရကာ နွမ်းလျပြီး မကျန်းမမာဖြစ်လာသည်။

ဖုရှိုးသည် တောင်နီခန်းမမှ မှော်ဆရာများကို ဦးဆောင်ကာ နေရာတိုင်းတွင် ကူညီပေးသည်၊ ဖျားနာမှုများကို ကုသပေးပြီး အသက်များကို ကယ်တင်ကာ လူတိုင်း၏ တက်ကြွမှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။

သူတို့သည် နံနက်မှ ညအထိ အလုပ်များကို လစ်လျူရှုပြီး အနားယူကြသည်။ ကျင့်ကြံသူတို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကြောင့် တခြားအဆောင်ဆွဲ ဆရာများနှင့် ကျင့်ကြံသူများက လာရောက်ကူညီကြပြီး အရေအတွက် တိုးများလာ၏။

ဖုရှိုးသည် ရွာသားများကို ကုသရန် အနီးနားရှိ ရွာများနှင့် မြို့များသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ရန် လူအုပ်စုများစွာကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ အစိုးရရုံးသို့ မပြန်မီ ညဉ့်နက်သည်အထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။

သူ အစိုးရရုံးသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဝိညာဥ်တစ်သောင်းအလံကို လွှင့်တင်ကာ မြို့တွင်းသို့ နတ်ဆိုးများဝင်ရောက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် လေထဲသို့ဆွဲထားတော့မည့် အခိုက် ယိုးကျိုး စီရင်စုမှူး ရှဖုန်းဟွာသည် အစိုးရရုံး၏ ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်တွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထိုင်နေတာ မြင်လိုက်ရသည်။

ရှဖုန်းဟွာသည် သူ၏တံတောင်ဆစ်များကို ဒူးပေါ်တင်ကာ နှစ်အတော်ကြာ အသက်ကြီးသွားသကဲ့သို့ မျက်လုံးများ မှိုင်းမှိုင်းနေသည်။ ဖူရှိုးမှာ သူ သတိပြန်မဝင်သေးခင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခေါ်ခဲ့ရသည်။

"အရာရှိဖု ပြန်ရောက်ပြီလား"

ရှဖုန်းဟွာက ခေါင်းညိမ့် နှုတ်ဆက်သည်။

"လူကြီးမင်း မိသားစုနဲ့ မလွတ်သွားဘူးလား"

ဖုရှိုး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး :"အခု ဘေးဥပဒ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ... ခင်ဗျား စီရင်စုနယ်ကို ပြန်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

ရှဖုန်းဟွာက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါလိုက်ရင်း။

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ငါ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ ငါပြီးသွားပြီ..."

ဖူရှိုး အံ့သြသွားသည်။

တစ်ဖက်လူက ရှိုက်ကြီးတငင် ရယ်မောရင်း။

"ငါ ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေနဲ့အတူ သဘာဝဘေးဒဏ်သင့်တဲ့ နေရာကနေ ပျံသန်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ပျံသန်းရင်းနဲ့ ကောင်းကင်ကနေ အသွင်ပြောင်းပြီး ပြုတ်ကျသွားတယ်... လူကြီးမင်းဖု... ငါ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ...ဇနီး၊ သားသမီးတွေ၊ အရာအားလုံးပဲ"

ခေါင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငို​တော့သည်။

သူသည် မြင့်မြတ်သော မျိုးနွယ်နယ်ပယ်၏ သခင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး အမြင့်မှ ပြုတ်ကျခြင်းက သူ့အတွက် မပြင်းထန်ပါ။ သို့သော်လည်း ဇနီးနှင့် သားသမီးများသည် အသွင်ပြောင်းခြင်း ဖြစ်စဉ်တွင် ပျော့ဖတ်အဖြစ် လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

မှိန်းပြီး သူ့ခြေထောက်ကို လှုပ်လိုက်တဲ့အခါ သဘာဝဘေးဒဏ်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအခိုက် မိုင်ပေါင်းများစွာ ပတ်၀န်းကျင်တွင် သူ့ဇနီးနှင့် သားသမီးများ၏ အလောင်းများက လဲလျောင်းနေလျက်။

ရှဖုန်းဟွာသည် အနီးနားတွင် ရူးသွပ်လုနီးပါး ငိုယိုအော်ဟစ်ကာ ဆံပင်များကို စုတ်ဖြဲနေသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ကျိန်ဆဲကာ ချစ်ရသူ၏ အလောင်းများကို ပွေ့ပိုက်ကာ ကောင်းကင်ဘုံကို ကရုဏာတရား တောင်းခံခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အားလုံးက အချည်းနှီးပါပဲ။

အစိုးရရုံးကို ဘယ်လိုပြန်သွားရမလဲ မသိသလို ထိုင်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာနေလဲ မသိတော့ဘဲ စိတ်ထဲမှာ ဗလာကြီး ဖြစ်နေသည်။

ဖုရှိုးလည်း ဒီလူကို ကြည့်ကာ တန်ဖိုးမရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ယိုးကျိုးကို အုပ်စိုးပြီး လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ သူ့ကို အားကိုးလို့မရချေ။ သူ့ဘာသာ အစိုးရရုံးထဲသို့ ဝင်ကာ ဝိညာဥ်တစ်သောင်းအလံကို မြှောက်ကာ နံ့သာပေါင်းဖြင့် ပူဇော်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အလံဖခင်တို့... တစ်သက်လုံး ဓားပြ လူသတ် ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အလံထဲမှာ ဖခင်များ ကိန်းဝပ်နေပြီး ပြည်သူတွေကို အကာအကွယ် ပေးထားပြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ ကြီးကြီးမားမား ရရှိထားပါတယ်... အပြင်က ပြည်သူတွေ ဘေးရန်ကင်းဖို့ မေတ္တာရပ်ခံအပ်ပါတယ်... နောက်နောင် ဝိညာဥ်တစ်သောင်းအလံကို လူတစ်ထောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ ခင်ဗျားတို့ကိုယ်စား အသနားခံပါ့မယ်"

အလံက ညင်ညင်သာသာ ရွေ့လျားသွားသည်။ အတွင်းစိတ်ဝိညာဉ်များက သူ့ကို သဘောကျကြကြောင်း သိသာလေ၏။ ဖုရှိုး အစိုးရရုံးက ထွက်သွားပြီး ရှဖုန်းဟွာကို သွားတွေ့သည်။

"လူကြီးမင်း... ယိုးကျိုးရဲ့ ကမ္ဘာမြေစာအုပ် ဘယ်မှာလဲ... အဲဒါမရှိရင် လူတွေကို မကယ်နိုင်ဘူး!"

ရှဖုန်းဟွာက ဘာမှ မပြောပါဘူး။ သို့နှင့် ဖူရှိုးလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် မြေစာအုပ်ကို အထည်အိတ်သေးသေးလေးထဲတွင် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

"မင်းက အသုံးမကျဘူး... နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် မင်းရဲ့တာဝန်တွေကို ငါတာဝန်ယူမယ်...."

ဖုရှိုးသည် လေးလံသော ကမ္ဘာမြေစာအုပ်ကို သိမ်းယူလိုက်ပြီး ယိုးကျိုးခရိုင် ခြောက်ဆယ့်နှစ်မြို့ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ စာမျက်နှာများက လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤရွှေရောင် စာမျက်နှာများသည် ခရိုင်နှင့်ကျေးရွာတစ်ခုစီကို စောင့်ကြပ်ပေးမည် ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းရန်နှင့် ပရမ်းပတာကြား အခွင့်ကောင်းယူခြင်းမှ တားဆီးရန် ဝိညာဥ်စည်းတံဆိပ်နှင့် ရွာ ကန့်ညောင်များ၏ စွမ်းအားကို စုစည်းထားသည်။

သူ ဒါတွေကို ကိုင်တွယ်ပြီးတဲ့အခါ ရုတ်တရက် မူးဝေလာသည်။ ထိုအခါမှ ထမင်းမစားဘဲ အိပ်တောင် မအိပ်ရသေးတာကို သတိရလိုက်သညိ။

လမ်းထောင့်တွင် တောင်နီခန်းမမှ မှော်ဆရာကြီးသည် အစားအသောက် ကျွေးမွေးရန်အတွက် ယာဂုဆိုင်တစ်ခု တည်ထောင်ထားခဲ့သည်။ သူအဲဒီကိုသွားပြီးတော့ ယာဂုတစ်ပန်းကန် စားလိုက်တော့မှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့၏။

"ဘေးဥပဒ် အန္တရာယ်တွေက ကျော်လွှားရခက်ပေမယ့် သက်သာသွားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရာအားလုံး တဖြည်းဖြည်း ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်"

သူ တိတ်တိတ်လေး တွေးလိုက်မိသည်။

ယန်ရှန့်ကျစ်နဲ့ ရှချန်းဟိုင်တို့သည် ဘေးအန္တရာယ် ငြိမ်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းရရှိချိန်တွင် နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အစိုးရအဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးသည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကြပြီး။

ရှချန်းဟိုင်: "စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက ဧည့်သည်"

ယန်ရှန့်ကျစ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး။

"ဘယ်သူလဲ သိချင်လိုက်တာ"

စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းရဲ့ စွမ်းအားသည် သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေပါသည်။ ဒီမိုးကောင်းကင် ဘေးဥပဒ် အန္တရာယ်ကို စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက ချေမှုန်းခဲ့တဲ့အရှိန်က တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပါပဲ၊ မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ သူတို့မရောက်ခင်မှာတင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

"ယုတ္တိဗေဒအရပြောရရင် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက လွယ်လွယ်နဲ့ လှုပ်ရှားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှချန်းဟိုင်ရဲ့ နှလုံးက တုန်လှုပ်သွားသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာက နတ်ဆိုးပြောင်းလဲမှု​တွေကို ကျုပ်တို့တရားရုံး ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်အပြင် နတ်ဘုရားကပဲ ကိုင်တွယ်ခဲ့တာ ဘေးဥပဒ်အဆင့်လည်း အလားတူပဲ... ကျုပ်တို့ ရှီးကျင်း တရားရုံးက ဘေးဥပဒ်ကို ချက်ချင်းကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းခဲ့တာ... အဲဒါ မအောင်မြင်ရင် ကောင်းကင်အပြင် နတ်ဘုရားရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုက ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်... စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက ဒီလိုကိစ္စရပ်​တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲပါတယ်... အခုမှ ဘာလို့ ဒီလောက် တက်ကြွနေတာလဲ?"

ယန်ရှန့်ကျစ်: "စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်း တက်တက်ကြွကြွ ပါဝင်လာတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး... သူတို့ရဲ့ တက်ကြွမှုက သဘာဝ အပြောင်းအလဲတွေကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်... ညတာတွေ ပိုရှည်လာတယ်၊ နေ့တွေ ပိုတိုလာပြီး စကြဝဠာရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားက သတိမပြုမိတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို ကြုံတွေ့နေရပြီ... စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းကိုလည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ဖြစ်စေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်"

နှစ်ယောက်သား ယိုးကျိုးကိုရောက်တဲ့အခါ ၎င်းက စနစ်တကျဖြစ်လာပြီး ကျေးလက်မှာလည်း တချို့တွေ ပြန်လည် အခြေချလာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သဘာဝဘေးဒဏ်ကြောင့် ထိခိုက်ပျက်စီးမှု သိပ်မရှိခဲ့ပါဘူး။ ယွိတူးသာမက ကူးရှင်းပြည်နယ်ရှိ အခြားသော ခရိုင်များကလည်း အလွန်တည်ငြိမ်သည်။

ယန်ရှန့်ကျစ်ရဲ့ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး။

"ယိုးကျိုးစီရင်စုက ထက်မြတ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတာပဲ... ဂုဏ်ယူပါတယ် လူကြီးမင်းရှ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုက နောက်ထပ် အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရရှိခဲ့ပါပြီ!"

ရှချန်းဟိုင်ကလည်း :"ယိုးကျိုးစီရင်စုက ရှဖုန်းဟွာ တာဝန်ယူနေတာ... တစ်ချိန်က အလယ်အလတ် လူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် မထင်မှတ်ပဲ ယိုးကျိုးကို ရောက်လာပြီး သူ့အရည်အချင်းကို ပြသခဲ့တယ်... သူသာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထမ်းဆောင်ရင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဆီ အကြောင်းကြားပြီး ရာထူးတိုးပေးမှာပါ"

ယန်ရှန့်ကျစ်က ပြုံးပြီး :"တရားရုံးက သူ့ကို သဘောကျအောင် မြှင့်တင်ပေးလိမ့်မယ်... သူ့လို လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ယိုးကျိုးမှာ ချုပ်နှောင်ထားတာ ရှက်စရာပဲ"

ရှဖုန်းဟွာသည် မည်သည့်တရားဝင်တာဝန်များကိုမျှ လုံးဝ မထမ်းဆောင်ကြောင်း အစိုးရရုံးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခါမှ သိလိုက်ရလေသည်။ ၎င်းအစား သူ့ခမျာ သေလုနီးပါး​တောင် ဖြစ်နေ၏။ ယိုးကျိုးနဲ့ ကူးရှင်း ပြည်နယ်၏ အခြားဒေသများကို ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့သော အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမှာ ဖုရှိုး အမည်ရှိ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသာ ဖြစ်သည်။

နှစ်ယောက်သား ခေါင်းယမ်းကာ ဖုရှိုးကို ခေါ်ကာ အားပေးစကားများ ပြောကြသည်။

ယန်ရှန့်ကျစ်: "မင်းက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေပါပြီ... ငါမင်းကို အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ အရာရှိ၊ ဒုတိယအဆင့်ရာထူးကို ရာထူးတိုးပေးမယ်...."

ရှချန်းဟိုင် : "လျိုလီက အဋ္ဌမတန်း အရာရှိ... ဝန်ကြီးချုပ်ယန်ကို ဘာလို့ ကျေးဇူးမတင်​သေးတာလဲ"

ဖုရှိုးလည်း သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး။

"လူကြီးမင်း ကျွန်တော့်မှာ အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်... စီစဥ်ရဦးမှာမို့ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ယန်ရှန့်ကျစ်လည်း သူ့ကို လက်ပြပြီး ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

"ရှဖုန်းဟွာကို ရာထူးမြှင့်တင်ချင်သေးလား"

ရှချန်းဟိုင်က ခါးသက်စွာ ပြုံး၍။

"ဝန်ကြီးချုပ်... မနောက်ပါနဲ့ဗျာ... ရှဖုန်းဟွာက ဘုရင်ခံဖြစ်ဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူး ဒါကို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို ငါသတင်းပို့ပြီး ရှဖုန်းဟွာ နေရာမှာ အစားထိုးဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ခိုင်းလိုက်ပါမယ်... ဒါပေမယ့် ဖူရှိုးက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိပြီး သီလရှိတဲ့သူ... လျိုလီက နည်းနည်းတော့ အဆင့်သတ်မှတ်ထားလို့ရတယ်..."

"သူက ချန်ကျွမ့်ယွမ်ရဲ့ တပည့်ပဲ"

ရှချန်းဟိုင်လည်း အနည်းငယ် အံ့သြထိတ်လန့်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ချန်ကျွမ့်ယွမ်ရဲ့ တပည့်တွေကို ပြန်သုံးလို့တော့ မဖြစ်ဘူး.... ချန်ကျွမ့်ယွမ်က ပုန်ကန်မယ့် ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ချုပ်ကိုင်ထားတာ"

ယန်ရှန့်ကျစ် : "သူလည်း ယိုးကျိုးမှာလား?"

"သူက ထိုက်ဟွာတောင်မှာ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပါ... အမတဓားကို ထိုက်ဟွာတောင်ကို ပြန်ပေးတယ်လို့ ကြားတယ်.... ရလဒ်အနေနဲ့ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး အဲဒီမှာပဲ ပိတ်မိနေခဲ့တာပါ"

ယန်ရှန့်ကျစ်က ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် : "သူက ဘေးဥပဒ်အဆင့် အန္တရာယ်ကို ဖြစ်စေခဲ့တာလား"

ရှချန်းဟိုင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ကျုပ် မေးပြီးပြီ ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးဟောင်း ကျင်ဟုန်က သူ့ရဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး တရားဓမ္မကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ သူ့ကိုယ်သူ သေခြင်းတရားကို အတုခိုးပြီး ကပ်ဆိုးကြီးဆီ ဦးတည်သွားခဲ့တာ..."

"သနားစရာကောင်းလိုက်တာ.. မဟုတ်ရင် ချန်ကျွမ့်ယွမ်ကို နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုနဲ့ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်လို့ ရတယ်"

ယန်ရှန့်ကျစ်က ဝမ်းနည်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အားသစ်လောင်းကာ :"ငါတို့ ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်မှာ သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးရလိမ့်မယ်...ကျင်ဟုန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သူကျင့်သုံးနေတဲ့ တရားဓမ္မကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ အတင်းအကြပ် လုပ်ရလိမ့်မယ်... ဒီနည်းနဲ့ ထိန်းကြရအောင်"

ရှချန်းဟိုင်: "ဒါဆို ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်ရဲ့ အမတဓားက..."

"ထားလိုက်ပါတော့... လူတွေကို သိပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်လို့မရဘူး ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်မှာ သမိုင်းကြောင်းတချို့ရှိတယ်... အဲဒီက သခင်တွေက ဘယ်သူ့ကိုမှ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ မလွယ်ကူဘူး... ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်ရဲ့ သူတော်စင် သုံးယောက်က အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေပြီး သူတို့အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်တယ်... ငါတို့ ယန့်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ပြောတယ်... ဓားရှည်ကို ယူသွားရင်တော့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်တဲ့..."

ရှချန်းဟိုင် : "ဒါဆို ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်ရဲ့ ဓားပြန်လာတဲ့ အခမ်းအနားမှာ ပါဝင်ဦးမှာလား?"

ယန်ရှန့်ကျစ် အံ့အားသင့်စွာ လှည့်မေးလိုက်သည်။

"သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီပွဲမျိုးတောင် ကျင်းပရဲတာလဲ..."

"ဖိတ်စာတွေ ပို့​ပြီးပြီလို့ တောင်ပေါ်က တာအိုဝါဒီတွေက ပြောတယ်... ဒီတော့ ငါတို့ လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ရမှာပဲ"

ရှချန်းဟိုင်က ကူကယ်ရာမဲ့ပြောသည်။

ယန်ရှန့်ကျစ်: "သူတို့မှာ အရှက်မရှိမှတော့ ငါတို့လည်း ပါဝင်ရတော့မှာပေါ့"

ထိုက်ဟွာတောင်ပေါ်တွင်တော့ ချင်းယန်သည် တာအိုဝါဒီများ၏ ဖက်ထုပ်ကဲ့သို့ ထုပ်ပိုးထား​လေသည်။ တာအိုဝါဒီများကလည်း ဘိုးဘေးအား ဒဏ်ရာများ ပေါက်ပြဲနေတာကို ကုသရန် အနားယူရန်နှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ပြောခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ချင်းယန်က ထပြီး လမ်းလျှောက်သွားနေကာ သူ့မျက်လုံးတွေက "ချန်ရှီ" ရဲ့ အပြုံးကို အဆက်မပြတ် စိုက်ကြည့်နေ၏။

"ငါ့ရဲ့ ခေါင်းမာတဲ့စိတ်က ငါ့မိဘတွေလိုပဲ ဟုတ်လား..."

"ချန်ရှီ" ဆီသို့ လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့မိဘတွေနဲ့ တွေ့ဖူးလား..."

"ချန်ရှီ" က ပြုံးပြီး။

"ဟုတ်တယ် ငါ သက်ရှိထင်ရှား ရှိတုန်းက မင်းက ကလေးပဲရှိသေးတာ..."

ချင်းယန် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဤဘေးဥပဒ်အကြောင်း ပို၍ပင် သိချင်လာသည်။

"မင်းက ဘေးဥပဒ် မဟုတ်ဘူးလား... မင်းဘယ်သူလဲ"

ချောင်ယင်သည် ဆရာကြီးကျင်ဟုန် အလောင်းကို အခြားတောင်ထိပ်မှ သယ်ဆောင်ကာ ထိုက်ဟွာတောင်ထိပ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ တာအိုဝါဒီ အများအပြားကလည်း ကြည့်ရှုရန် စုရုံးခဲ့ကြသည်။ "ချန်ရှီ" သည်လည်း စွဲမက်ဖွယ်အကြည့်ဖြင့် ကြီးမားသော အလောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်​နေသည်။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီသည် အလောင်း၏ဘေးတွင် အလွန်သတိထား ရပ်နေကာ နောက်တစ်ကြိမ် အသွင်ပြောင်းလာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေ၏။ သို့သော် သူမသည် "ချန်ရှီ" ကို ပို၍သတိထားကာ "ချန်ရှီ" ဘုံကျောင်းငယ်လေးသို့ ပြန်သွားရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။

တာအိုကျင်ဟုန်ဟာ ကပ်ဆိုးတစ်ခုကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး​ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အလျား ဆယ်ပေကျော်အထိ ကြီးမားကြီးထွားလာပြီး သူ၏ အသားထူသည့် လက်တံများသည် ပေပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ ထောင်ပေါင်းများစွာအထိ ရှည်လျားကာ အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

တာအိုဝါဒီများသည် "ချန်ရှီ" နှင့် ချင်းယန်တို့ကို အလွန်လေးစားကြောင်း ပြသ​နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ဟာ သွားနဲ့ လက်သည်းတွေရင်း၍ သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည်လေ။ သူတို့နှစ်ယောက် အနီးကပ် လာကြည့်နိုင့်ဖို့ အမြန်လမ်းလုပ်ပေးကြသည်။

"ချန်ရှီ" သည် တာအိုကျင်ဟုန်ရဲ့ အလောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ အုတ်ဂူကို တူးပြီး ငါကျန်ခဲ့တဲ့ ရွှေပုစဥ်းရင်ကွဲ အမတကောင်းကင်လမ်းစဥ် ပုံကြမ်းကို ခိုးယူဖို့ တခြားသူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့တာတောင် ငါဘယ်သူလဲလို့ မေးနေသေးတယ်ပေါ့...ကျင်ဟုန် ကျင့်ကြံထားတာ သိပ်မကောင်းဘူး"

သူ ခေါင်းခါသည်။

ချင်းယန်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ခင်ဗျားက ၇၈ ဆက်မြောက် ကျောင်းအုပ် တန်းချန်ကျစ်... ခင်ဗျား လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် သေမင်းအတုသုံးပြီး အမတတစ္ဆေ ဖြစ်လာတဲ့သူ!"