ဆုံးဖြတ်ချက်

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် ဌာနချုပ်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဖိန်အန်းဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ဟိုတယ်ဧည့်ခန်းတွင် ကျန်းလေ့၊ ဟွမ်ဇီယာ၊ ဝမ်ကျန်းနှင့် ဖုန်းချွမ်တို့ပင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ရှုံးဝမ်ဝမ်သည် မထင်မရှားသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် မိုဘိုင်းဂိမ်းကစားရင်း ထိုင်နေပြီး သူတို့၏ခြေထောက်များကို တွယ်ကပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။

"ညီလေး၊ မင်း စောစော ပြန်လာတာပဲ။ ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ။" ဖုန်းချွမ်က တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ယခုလေးတင် လျှောက်ဝင်လာသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်ရမှာလဲ။ ငါထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ ချောင်ယန်ဟွာက ကြားဝင်ဖျန်ဖြေခဲ့တယ်။ မိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းက ငါ့အခြေအနေတွေကို တကယ်သဘောတူခဲ့ရင် ဒီကိစ္စက အဆုံးသတ်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်။ ငါ ချောင်ယန်ဟွာရဲ့မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး သူတို့ကို နာရီဝက် အချိန်ပေးခဲ့တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခု ဒီအကြောင်းကို မပြောနဲ့တော့။ ငါ မင်းတို့ကို ပြောစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ငါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရာထူးကို ငြင်းလိုက်ပြီ။"

"ဘာ"

ဖုန်းချွမ်သာမက ကျန်းလေ့နှင့် ဟွမ်ဇီယာတို့ပါ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ရှုံးဝမ်ဝမ်ပင်လျှင် ယန်ကျန့်ကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ ငြင်းလိုက်ရတာလဲ။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ အခု မင်းက မလိုချင်ဘူးလို့ ဒီအတိုင်းပဲ ပြောလိုက်တာလား။ ငါတို့အားလုံး အတူတူ အဖွဲ့ဖွဲ့လို့ရမယ်လို့ ငါ တွေးနေခဲ့တာ။ ငါတို့ ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး အဖွဲ့နာမည်တောင် နီးပါး သတ်မှတ်ပြီးပြီ။"

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ရတာ အဲ့လောက် မကောင်းပါဘူး။ ငါ့မှာ တခြားလုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်။ ဒီလိုဒုက္ခများတဲ့ကိစ္စတွေထဲ ပါဝင်ပတ်သက်ချင်စိတ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့တာကတော့ ဖြစ်နိုင်သေးတယ်။ ငါ အဲ့ဒီအခွင့်အရေးကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တယ်။ ဌာနချုပ်က ငါ့ကို ခြောက်နေရာ ပေးထားတယ်။ ဆိုလိုတာက ငါ ဌာနချုပ်ကနေ လူခြောက်ယောက်အထိ စုဆောင်းပြီး အဖွဲ့ဖွဲ့နိုင်တယ်။"

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အတွက် ဒီလိုကန့်သတ်ချက်မရှိဘူး။ မင်း ကြိုက်သလောက် လူစုဆောင်းလို့ရတယ်။"

"ခြောက်ယောက်ပဲလား။ ချောင်ယန်ဟွာက တကယ်ပဲ ချီးထုတ်ပဲ။"

ရှုံးဝမ်ဝမ်က မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာဖြင့် အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်။

"ခြောက်ယောက်ရှိတာ မဆိုးပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းနိုင်တယ်။ အဲ့ဒါက အနာဂတ်မှာ အပြန်အလှန်အထောက်အပံ့ပေးဖို့ ကောင်းတယ်။"

ဟွမ်ဇီယာ၏ မျက်လုံးများက ယန်ကျန့်အပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

သူမ၏အမြင်တွင် လူအရေအတွက်သည် အဓိကအချက်မဟုတ်ပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ ယန်ကျန့် အဖွဲ့ထဲတွင် ရှိ၊ မရှိပင်ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့် ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး လူနည်းလျှင်ပင် သူတို့ ရှင်သန်နိုင်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ တွေ့ဖူးသမျှထဲတွင် မည်သူမျှ ယန်ကျန့်ထက် ပိုကောင်းအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

"ခြောက်ယောက်က သေချာပေါက် မလုံလောက်ဘူး။ ငါ အနာဂတ်မှာ နောက်လိုက်တချို့ စုဆောင်းချင်တယ်။ အခု ဒီလူအနည်းငယ်နဲ့ဆိုရင် ငါက အငယ်ဆုံးဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းတို့ ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ရင် ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။"

"ငါ မင်းကို ဝင်ခွင့်ပေးဖို့တောင် သဘောမတူရသေးဘူး။ ပြီးတော့ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုအတွက် မင်း မိဘတွေကို အရင်ဆုံး မမေးသင့်ဘူးလား။ မင်းမိဘတွေသာ သဘောမတူရင် အခု ပြောနေလို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။"

"ငါ့အမေက သေချာပေါက် သဘောတူမှာပဲ။ မင်း အဲ့ဒါအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။"

"မေးတာက ပိုကောင်းတုန်းပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ နားလည်မှုလွဲတာတွေ မဖြစ်အောင်၊ ငါက ကလေး တစ်ယောက်ကို လှည့်စားနေတယ်လို့ စွပ်စွဲတာတွေ၊ ပြီးတော့ မင်း အရိုက်မခံရအောင် ကယ်တင်ဖို့ပဲ။"

"ကောင်းပြီ။ ငါ အခုပဲ သူတို့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်။"

ရှုံးဝမ်ဝမ်က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို ပြတ်သားစွာ ကိုက်ကာ နံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ရှုံးဝမ်ဝမ် ဖုန်းပေါ်တွင် သူ၏မိဘများကို မေးနေစဉ်တွင် ယန်ကျန့်က ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် အဖွဲ့ဖွဲ့စည်းတာကို လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရအောင်။ ငါ့လက်ထဲက အရာတွေကို ကိုင်တွယ်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့အားလုံး ဖိန်အန်းဟိုတယ်မှာ တည်းနေကြတာပဲ။ ဒါကြောင့် အတူတူတွေ့ပြီး အစည်းအဝေးလုပ်ဖို့ အချိန်ဇယားဆွဲရတာ လွယ်ပါလိမ့်မယ်။"

"ပြဿနာမရှိဘူး။ မင်း အရင်ဆုံး မင်းကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ။ အဖွဲ့ဖွဲ့စည်းတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အလျင်လိုစရာမရှိဘူး။"

"ဒါဆို အခုကစပြီး မင်းကို 'အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်' လို့ ခေါ်ရတော့မှာလား။"

ဟွမ်ဇီယာက ပြုံးလျက် ပြောသည်၊ ယန်ကျန့်ကို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် လက်ခံပြီးဖြစ်ပုံရသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဘွဲ့က အရေးမကြီးပါဘူး။ အရေးအကြီးဆုံးက ဘယ်လိုရှင်သန်ရမလဲဆိုတာကို ဖော်ထုတ်ဖို့ပဲ။"

"မင်း ထုံချန်အကြောင်း မေးပြီးပြီလား။ ငါတို့သာ သူမကို ရှာတွေ့ရင် ငါတို့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာက အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"ငါ မေးခဲ့တယ်။ ချောင်ယန်ဟွာက ငါ့ကို လိပ်စာတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။"

သူ၏ပြောဆိုချက်ကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် လိပ်စာတစ်ခု ရေးထားသော လိပ်စာကတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"သူက ထုံချန် အဲ့ဒီမှာ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ ကြည့်ရတာ သူမ ပျောက်ဆုံးသွားတာ ဒါမှမဟုတ် မတော်တဆမှုတစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ပြောခဲ့သလိုပဲ သက်ရှိလူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ပျောက်သွားနိုင်မှာလဲ။ ကြည့်ရတာ သူမက ပြဿနာတစ်ခုခုကြောင့် ပုန်းအောင်းနေတာပဲ။ မင်းသာ မကြာသေးခင်က အားရင် သူမကို သွားတွေ့ပြီး ဒီနေ့ဖြစ်ရပ်အကြောင်း ပြောပြလိုက်။ သူမ သဘောတူမလားဆိုတာ ကြည့်ဖို့ပဲ။"

"ကောင်းပြီ။ ငါ ဒီနေ့လည်ခင်း အဲ့ဒီကို သွားမယ်။"

ထိုအချိန်တွင် ရှုံးဝမ်ဝမ်သည် သူ၏ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး မသက်မသာဖြစ်နေပုံရသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါ အမေနဲ့ အဖွဲ့အကြောင်း ပြောခဲ့တယ်။ သူက မင်းနဲ့ တွေ့ပြီး စကားပြောချင်တယ်တဲ့။"

"ငါနဲ့ တွေ့ချင်တယ် ဟုတ်လား။"

ယန်ကျန့်သည် ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက တော်တော်လေး ပုံမှန်ပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်မိဘကမှ သူတို့ကလေးကို ရှင်းလင်းမှုမရှိပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ဆီကို ဆန္ဒအလျောက် လွှဲအပ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

သူ အချိန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်တော့ တွေ့ချင်တာလဲ။"

ရှုံးဝမ်ဝမ်သည် အလွန်ထူးခြားသော ကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အကယ်၍ သူတို့ အမှန်တကယ် အဖွဲ့ဖွဲ့မည်ဆိုပါက အရေးကြီးသည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် ယန်ကျန့်သည် သူ၏မိဘများ၏ သဘောတူညီချက်ကို ရယူရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ပဲ လုပ်လိုက်ကြစို့။ ငါ ညစာအတွက် အိမ်ပြန်ရဦးမှာပဲ။" သူက မာနကြီးစွာ ပြောသည်။

"ငါ မင်းကို မစောင့်ရှောက်ဘူးလို့ မပြောနဲ့။ မင်းသာ ငါ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ရင် ငါ မင်းကို ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးနိုင်တယ်။"

"မင်း အဲ့ဒီအကြောင်း ပိုပြောလေလေ ငါ သွားချင်စိတ်မရှိလေလေပဲ။"

"အမြန်လုပ်။ ငါ နောက်ကျပြီး ထပ်အဆူခံရမှာကို မလိုချင်ဘူး။"

ရှုံးဝမ်ဝမ်က ယန်ကျန့်ကို တံခါးဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားရင်း ပြောသည်။

ယန်ကျန့် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ ရှုံးဝမ်ဝမ်ကို အဖော်ပြုခြင်းသည် ဘာမှ မကြန့်ကြာစေပေ။ သူသည် နေ့လည်ခင်းအတွက် တာဝန်များမရှိဘဲ 'တစ္ဆေပန်းချီကား' ဖြစ်ရပ်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်လိုစိတ်မရှိပေ။

အချိန်အနည်းငယ် ဖြုန်းတီးပြီး နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် အခြေအနေထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရနိုင်ခြေကို ရှောင်ရှားခြင်းသည် ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့်သည် ရှုံးဝမ်ဝမ်ကို သူ၏မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံရန် အဖော်ပြုနေစဉ် ဖိန်အန်းတာဝါ၏ ထိပ်ဆုံးထပ်တွင် ကျန်းရှန်ဘိုင်သည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ချက်ချင်း အရေးပေါ် အစည်းအဝေးတစ်ခု ခေါ်ယူလိုက်သည်။

သို့သော် ပုဂ္ဂိုလ်အနည်းငယ် မရှိခြင်းနှင့် အချို့မှာ ခွင့်ရက်ယူထားသောကြောင့် အစည်းအဝေးသည် တက်ရောက်သူ နည်းပါးနေသည်။

"အခြေအနေက အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ဒီလိုပါပဲ။"

ကျန်းရှန်ဘိုင်သည် ယခင်ညနှင့် ယနေ့နံနက် ဌာနချုပ်အစည်းအဝေးခန်းမမှ ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည်ပြောပြပြီးနောက် ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။

"ချောင်ယန်ဟွာက ကြားဝင်ဖျန်ဖြေချင်နေတယ်။ ယန်ကျန့်ရဲ့အခြေအနေက တစ္ဆေကတ်ကြေးပဲ။ သူ သူ့သတင်းအချက်အလက်ကို ဘယ်ကနေ ရခဲ့လဲဆိုတာ ငါမသိပေမယ့် သူ့သတင်းက တကယ်ပဲ မှန်တယ်။ မဟုတ်ရင် သူက ဒီဓာတ်ပုံကို ငါ့ရှေ့မှာ ထုတ်ပြနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

သူ၏ရှင်းပြချက်ကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် သူသည် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး နောက်ထပ်မှတ်ချက်တစ်ခု ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

"ချောင်ယန်ဟွာက တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူပြီးပြီ။ သူက အခု ငါတို့ကို ဖိအားပေးနေတယ်။ ငါတို့သာ ယန်ကျန့်ရဲ့အခြေအနေတွေကို လက်မခံရင် ငါတို့မိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းက စက်မှုလုပ်ငန်း အားလုံးကို အမည်ပျက်စာရင်းသွင်းခံရလိမ့်မယ်။"

အစည်းအဝေးစားပွဲပတ်လည်မှ လေထုသည် တင်းမာနေသည်။

သူတို့သည် ဟဲထျန်းရှုံး၏ ပျောက်ဆုံးမှု၊ ကျန်းကျန့်၊ ဥက္ကဋ္ဌဖေးနှင့် လီယောင်တို့၏ ဒုက္ခများအကြောင်း ကြားရသောအခါ စိတ်အခြေအနေမကောင်းပေ။ အချို့မှာမူ အရိပ်အမြွက်ရရှိပြီး မပေါ်လာရန် ကြိုတင်ခွင့်ရက်ယူထားကြသည်။

သူတို့သည် ယန်ကျန့်၏ နည်းလမ်းများကို ကြောက်ရွံ့ပြီး လောလောဆယ် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မပြရဲကြပေ။

ဂုဏ်ထူးဆောင်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည်မှာ ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏အသားအရေမှာ ဖြူဖျော့ကာ ဖျားနာနေသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူသည် တည်ငြိမ်နေပုံရပြီး ကျန်းရှန်ဘိုင်၏ စကားများကြောင့် အံ့ဩပုံမပေါ်ပေ။

သူ၏အမည်မှာ ဖန်ရှီမင်ဖြစ်ပြီး မိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းမှ ဖိန်အန်းတာဝါ၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့်က တကယ်ပဲ ပြဿနာတစ်ခုပဲ။" ဖန်ရှီမင်က သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မော့ရင်း ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ချောင်ယန်ဟွာက ငါတို့ကို အလျှော့ပေးရုံသက်သက်ပဲ မျှော်လင့်နေတာလား။ သူက ဘာလဲ။ ဘယ်အချိန်မဆို ကြေမွသွားနိုင်တဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ သူက အဲ့ဒီခေတ်မမီတော့တဲ့ နည်းဗျူဟာတွေကို ဆက်ကစားနိုင်သေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

"ဖိအားပေးတယ် ဟုတ်လား။ သူ အရည်အချင်းမရှိဘူး။ ငါတို့ရဲ့ရန်ပုံငွေမရှိဘဲ သူ ဌာနချုပ်တောင် မဆောက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အခု သူက ယန်ကျန့်ကို သုံးပြီး ငါတို့ကို ဖိအားပေးချင်နေတာလား။"

"ဒါဆို မင်း ဘာအကြံပြုချင်တာလဲ။" ကျန်းရှန်ဘိုင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်ရင်း မေးလိုက်သည်၊ ဖန်ရှီမင်၏ ရန်လိုသော ရပ်တည်ချက်အပေါ် မသက်မသာဖြစ်နေသည်။

ဖန်ရှီမင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်က ခြောက်နာရီမှာ မင်းရဲ့အဖြေကို လိုချင်တယ်။ ဒါဆိုရင် ခြောက်နာရီပဲ ဖြစ်ပါစေ။ ခြောက်နာရီထိုးတဲ့အခိုက်အတန့်မှာ ငါ သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်မယ်။ ဘာဖုံးကွယ်မှုမှ မလိုအပ်ဘူး။ ဘာဟန်ဆောင်မှုမှ မလိုအပ်ဘူး။ ချောင်ယန်ဟွာကို နားလည်ပါစေ။ တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်ကို သတ်ရမယ်ဆိုရင် ငါတို့ကပဲ လုပ်ရမယ့်သူတွေပဲ။ သူသာ ကန့်ကွက်ရင် သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး ကြိုးစားကြည့်လို့ရတယ်။"

"ငါ ယန်ကျန့်ကို ဘယ်တော့မှ သိပ်အလေးအနက်မထားခဲ့ဘူး။ သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကိုင်တွယ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း အလျင်လိုစရာမရှိဘူး။ အဲ့ဒီကောင်က ဒီည ဒီလောက် တက်ကြွနေမှတော့ သူ့ကို အချိန်ဇယားထက်စောပြီး ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်လိုက်ကြရအောင်။ သူသာ သေသွားရင် ပြဿနာက သူ့အလိုလို ဖြေရှင်းသွားလိမ့်မယ်။ ငါ မယုံဘူး ချောင်ယန်ဟွာက လူသေတစ်ယောက်အတွက် တကယ်ပဲ တစ်ခုခုလုပ်လိမ့်မယ်လို့။ သူက အလျှော့ပေးရတာကို သဘောမကျဘူးလား။ ဒါဆိုရင် သူ နောက်တစ်ကြိမ် အလျှော့ပေးလို့ရတယ်။"

"ယန်ကျန့်က ဒုက္ခများပေမယ့် သူ လိုချင်တာကို လုပ်ပြီး သိပ်စိတ်မပူတဲ့သူ့ရဲ့ပုံစံကို ငါ အထင်ကြီးတယ်။ မင်းတို့ သိသင့်တယ်။ ငါတို့က တစ္ဆေဆရာတွေပဲ။"

ကျန်းရှန်ဘိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။ ဖြေရှင်းချက်မရှိတော့ပေ၊ မိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းနှင့် ယန်ကျန့်ကြားတွင် တစ်ဦးသာ တည်ရှိနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

"ခြောက်နာရီအထိ ဒီမှာနေပါ။ ယန်ကျန့် ဘာသတင်းမှ မရရှိပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ မလုပ်စေချင်ဘူး။ ဒီလိုလူမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ငါတို့ ဘာအားနည်းချက်မှ မပြနိုင်ဘူး။ မင်းတို့ရဲ့ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပဲ အစပိုင်းမှာ ဒီရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့တာ။"

ဖန်ရှီမင်က ပြောသည်၊ သူ၏အကြည့်သည် အစည်းအဝေးစားပွဲမှ လူအနည်းငယ်အပေါ် အေးစက်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်သွားသည်။

မည်သူမျှ စကားမပြောရဲပေ။