မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

ရှုံးဝမ်ဝမ်၏ အပြင်းအထန် ဆွဲခေါ်မှုအောက်တွင် ယန်ကျန့်သည် သူ၏မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံရန် သဘောတူလိုက်ရသည်။

သူ၏အားလပ်ချိန်တွင် သူသည် ရှုံးဝမ်ဝမ်၏ ဖိုင်ကို ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းတွင် ရှုံးဝမ်ဝမ်သည် ကားမတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအချိန်က သူ၏မိဘများသည် သူ့ကို ခရီးစဉ်တစ်ခု ခေါ်ဆောင်သွားစဉ်တွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ကြုံတွေ့မှု၏ အသေးစိတ်နှင့် အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကိုမူ ဖိုင်ထဲတွင် ရှင်းပြထားခြင်းမရှိပေ။

ဖြစ်ရပ်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်မှု၏ ရလဒ်အဖြစ် ရှုံးဝမ်ဝမ်၏ ဖခင် သေဆုံးခဲ့ပြီး မတော်တဆမှုအကြောင်း သိရှိသော သူ၏မိခင်မှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာ နေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ဆန္ဒမရှိပုံရသည်။

ရှုံးဝမ်ဝမ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် သူသည် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်က ပူးကပ်ခံခဲ့ရသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် တစ္ဆေတစ်ကောင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းကို ရရှိခဲ့သည်။

ရှုံးဝမ်ဝမ်၏ ကြိုတင်သိမြင်မှုသည် ကန့်သတ်ထားပြီး ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ ကြာမြင့်သည်။ ဤကြာချိန်ကို ကျော်လွန်ပါက မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်ကောင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာနိုင်ခြေ ရှိသည်။

ထို့အပြင် မြင်ယောင်နေသော အနာဂတ်သည် ပုံသေမဟုတ်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ပြောင်းလဲမှုများနှင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်လုပ်ဆောင်ချက်များအပေါ် မူတည်၍ စဉ်ဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။

နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ဆီဇာဟိုတယ်တွင် ရှိနေစဉ်ကကဲ့သို့ပင် သူသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကြောင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်သေဆုံးမှုကို ကြိုတင်မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ အမှန်တကယ် သေဆုံးမည် မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ သူသည် ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသော သေဆုံးမှုမတိုင်မီ ရလဒ်ကို ပြောင်းလဲရန် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်နိုင်သည်။

ဆယ်မိနစ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤထူးခြားသော စွမ်းရည်သည် အလွန်အဖိုးတန်သည်။

အနည်းဆုံး အေအဆင့် အန္တရာယ်အဆင့်ရှိသော ကြီးမားသည့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမဟုတ်လျှင် ဌာနချုပ်သည် ရှုံးဝမ်ဝမ်ကို အထောက်အပံ့အတွက် ခေါ်ယူမည်မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် တစ္ဆေဆရာများစွာ ရှိသော်လည်း ရှုံးဝမ်ဝမ် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

တစ်ခုတည်းသော နောင်တရစရာမှာ ဤအနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းသည် ဆိုးသွမ်းသော ကလေးတစ်ဦးတွင် ထင်ရှားလာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဌာနချုပ်မှ အခြားတစ္ဆေဆရာများထဲမှ မည်သူမဆို ဤစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပါက သူတို့သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ယန်ကျန့်တွင် ထိုတစ္ဆေသရဲဆန်သော စွမ်းအားရှိပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်ကောင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာနိုင်ခြေကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပါက ထိုအခါ သူသည် ဖြေရှင်းမရနိုင်သောအဆင့် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး တကယ့်တစ္ဆေများကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့်၏ အမြင်တွင် ထိုသို့သော ကြိုတင်သိမြင်မှုသည် အက်စ်အဆင့် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနှင့် နီးပါး ညီမျှသည်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ပို၍ပင် အားကောင်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းများသည် ကျရှုံးနိုင်သော်လည်း ကြိုတင်သိမြင်မှုတွင် ထိုသို့သော စွန့်စားမှုမရှိဘဲ အစပြုလုပ်ဆောင်ခွင့်သည် မိမိလက်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ ရှိနေသည်။

"ငါတို့ ရောက်ပြီ။ ဒါ ငါ့အိမ်ပဲ။"

ရှုံးဝမ်ဝမ်နှင့် ယန်ကျန့်တို့သည် ဖိန်အန်းဟိုတယ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ အဆင့်မြင့်လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုသို့ ကားဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရပ်ကွက်၏ လုံခြုံရေးသည် ယန်ကျန့်ကို မှတ်မိပုံရပြီး သူ သူစိမ်းတစ်ဦးကို မတားဆီးခဲ့ပေ။

ရပ်ကွက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ဆယ်ထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ရှုံးဝမ်ဝမ်၏ အိမ်မှာ တိုက်ခန်း ၁၀၀၁ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ သော့များကို ထုတ်ယူပြီး တံခါးဖွင့်ကာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"မေမေ၊ သား ပြန်ရောက်ပြီ—ပြီးတော့ ယန်ကျန့်ကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့တယ်! သူက အခုကစပြီး သားရဲ့အဖွဲ့ဖော် ဖြစ်တော့မှာ။"

သူ စကားမဆုံးမီ အိမ်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ကြားသွားပုံရပြီး ကြည့်ရှုရန် ထွက်လာသည်။

ယန်ကျန့် အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းတော့မည်အပြုတွင် သူသည် ဧည့်ခန်းတွင် ရပ်နေသော အေပရွန်ဝတ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ဟု ထင်ရသည်။ အနည်းငယ် ပွနေသော အိမ်တွင်းဝတ်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ပြီးပြည့်စုံသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်၊ သွယ်လျသော ခြေထောက်များနှင့် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ သူမ၏ဖြူစင်သော မက်မွန်စေ့ပုံမျက်နှာတွင် အသက်အရွယ်၏ ခြေရာများမရှိပေ။ ယင်းအစား သူမသည် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု သယ်ဆောင်ထားပြီး သူမအား အားနည်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ပေးနေသည်။

သို့သော်လည်း ဆယ်နှစ်အကြာက ဤအမျိုးသမီးသည် ကျောင်းပန်းဘုရင်မအဆင့်ရှိ ထူးချွန်သည့် အလှမယ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။

ထိုသို့သော အလှမယ်တစ်ဦး အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးစောစောရကာ ဒုက္ခပေးတတ်သော ကလေး ရှုံးဝမ်ဝမ်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်မှာ ကံမကောင်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ဖခင်သည် သူ၏မိခင်ကို လိုက်လံပိုးပန်းရန် မည်သို့သော မသမာသည့် နည်းဗျူဟာများကို အသုံးပြုခဲ့သည်ကို အမှန်တကယ်ပင် တွေးတောမိစေသည်။

ရှုံးဝမ်ဝမ်သည် နေ့စဉ် မာနကြီးပြီး ရိုင်းစိုင်းသော်လည်း သူ လုံးဝမှန်ကန်သောအရာတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်—သူ၏မိခင်သည် အမှန်တကယ်ပင် လှပသည်။ သူမနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူမ ဆွဲဆောင်မှုရှိကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ရသည်၊ ရှုံးဝမ်ဝမ် သူမအကြောင်း ပြောသည့်အခါ အမြဲတမ်း ကြွားဝါပုံရသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

"အန်တီ၊ မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော် ယန်ကျန့်ပါ။ ဒီနေ့ ရုတ်တရက် လာရောက်လည်ပတ်တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"

အန်တီလား။

ဤအသုံးအနှုန်းကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီး၏ မိခင်ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ကြောင့် ချန်ရှုမေ၏ နားများ ထောင်သွားသည်။ သူ အသက်သုံးဆယ်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင်ဖြစ်စေ ရပ်ကွက်ထဲမှ အခြားသူများနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါဖြစ်စေ သူမကို အမြဲတမ်း အလှမယ်လေးဟု နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူမ ခင်ပွန်းနှင့် ဈေးဝယ်ထွက်စဉ်ကပင် ခဏမျှ ကွဲကွာသွားပါက အမျိုးသားအများအပြားက သူမထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီနည်း။

အရေးကြီးသော ဧည့်သည်တစ်ဦးက သူမအား "အန်တီ" ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းသည် သူမအတွက် အနည်းငယ် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ရန် ခက်ခဲသည်။

"ဒါဆို ရှင်က ယန်ကျန့်လား။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယန်လား။ မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မက ရှုံးဝမ်ဝမ်ရဲ့အမေ ချန်ရှုမေပါ။ ဒီနေ့ ရှင်နဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံရတာဖြစ်ပြီး တွေ့ဆုံရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။"

ချန်ရှုမေက ယဉ်ကျေးစွာ လျှောက်လာသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ထိုင်ပါ။ ကျွန်မ ခုနကမှ ချက်ပြုတ်ပြီးသွားတာ။ ရှင် နေ့လည်စာ မစားရသေးဘူး ထင်တယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယန်။ ရိုးရှင်းတဲ့အစားအစာလေး အတူတူစားဖို့ ကျွန်မတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပါလား။"

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ယဉ်ကျေးမနေတော့ပါဘူး။"

ချန်ရှုမေသည် သူမ၏အိမ်သို့ ဝင်ရောက်တော့မည့် သူစိမ်းကို တစ်ဖန်ပြန်၍ အကဲဖြတ်လိုက်သည်။

ယခင်က သူမသည် ရှုံးဝမ်ဝမ် သူ၏အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်ဆောင်လာမည်ဟု ကြားသောအခါ ၎င်းသည် အသက်သုံးဆယ် သို့မဟုတ် လေးဆယ်အရွယ် ရင့်ကျက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ရမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် အများဆုံး အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်သာ ရှိပုံရသည်။ ထို့အပြင် သူ၏အရေပြားသည် အလွန်ဖြူဖျော့ပြီး သဘာဝမကျပေ။ အနည်းငယ် ချောမောသည် – အတိအကျ ချောမောသော ကောင်လေးတစ်ဦးတော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် "ကလေးမျက်နှာ" ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် သူ့အပေါ် သေချာပေါက် သက်ရောက်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများမှာမူ ထက်မြက်ပြီး လူငယ်တို့၏ စူးစိုက်မှု့မရှိ၊လွင့်မျောနေသော ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသည်။ ဖော်ပြမရနိုင်သော အန္တရာယ်ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းပြီး သူနှင့် ပေါင်းသင်းရလွယ်ကူမည်မဟုတ်ဟု ခံစားမိစေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ။ ကျွန်မ အစားအစာတွေ ယူလာခဲ့မယ်။"

ချန်ရှုမေက အလွန်အကျွံ မစူးစမ်းတော့ပေ။ သူမသည် ဤယန်ကျန့်အမည်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ယုံကြည်စိတ်ချရသူဟုတ်၊ မဟုတ်ကိုသာ အတည်ပြုလိုသည်။

သူမ၏သား၊ ရှုံးဝမ်ဝမ်သည် ယုံကြည်၍မရနိုင်သော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနောက်သို့ လုံးဝ မလိုက်နိုင်ပေ။

သို့သော် သူမ လှည့်ထွက်သွားသည်နှင့် ရှုံးဝမ်ဝမ်၏ ဆိုးသွမ်းသော သဘာဝသည် ပေါ်လွင်လာသည်။ သူသည် ကြီးမားသော ဂုဏ်ယူမှုဖြင့် "ဘယ်လိုထင်လဲ။ ငါ ကြွားနေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။ ငါ့အမေ လှတယ်မဟုတ်လား။ အခု ငါ မင်းကို ငါ့အမေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပြီးပြီ။ မင်း ကတိဖျက်လို့မရတော့ဘူး။ အနာဂတ်မှာ မင်း ငါ့ကို စောင့်ရှောက်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းအကြောင်း ငါ့အမေကို နေ့တိုင်း မကောင်းပြောမယ်။"

"…"

ထိုအခါမှသာ ယန်ကျန့်သည် ဤလူဆိုးလေး ဘာကြံစည်နေသည်ကို နားလည်သွားသည်။

အစားအစာများနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သော ချန်ရှုမေသည် ရှုံးဝမ်ဝမ်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ယိုင်နဲ့သွားပြီး အစားအစာများ ဖိတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ရှုံးဝမ်ဝမ်သည် ယန်ကျန့်ကို ဤအကြောင်းကြောင့် အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သလား။

ဒီကလေး အရိုက်မခံရတာ ကြာပြီလား။ သူ သူ့ကိုယ်ပိုင်မိခင်ကိုပင် လှည့်စားရဲသည်။

သို့သော် ချန်ရှုမေသည် သူမ၏ကလေးအပေါ် ဒေါသမထွက်ပေ။ သူမသည် အနည်းငယ် သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ဝမ်၏ ဖခင် ကွယ်လွန်သွားကတည်းက သူသည် သူတို့အိမ်သို့ ဝင်ရောက်လာသော မည်သည့်အမျိုးသားကိုမဆို အလွန်သတိထားခဲ့သည်။

သူမ သူ့အတွက် ပထွေးတစ်ဦး ရှာဖွေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆွေများစွာကိုပင် ခြောက်လှန့်မောင်းထုတ်ခဲ့ပြီး ၎င်းကြောင့် သူတို့အိမ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ အဘယ်ကြောင့် ယန်ကျန့်ကို အစပြု၍ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သနည်း။

ကလေး အပြင်ဘက်တွင် လှည့်စားခံခဲ့ရသလား။

ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ နည်းပါးသည်။ ဝမ်ဝမ်သည် အလွန်သတိထားပြီး သူ၏အထူးပင်ကိုယ် အသိစိတ်နှင့်ဆိုလျှင် မည်သူမျှ သူ၏စောင့်ကြပ်မှု့ကို မကျော်လွှားနိုင်ပေ။

နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်တွင် လူငယ်ကုမ္ပဏီဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦးသည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်လည်ပတ်ပြီး သူမနှင့် ရှုံးဝမ်ဝမ်အကြောင်း စကားပြောခဲ့သည်၊ သူ့ကို သူ၏ကုမ္ပဏီသို့ စုဆောင်းလိုခဲ့သော်လည်း သူသည်လည်း ဝမ်ဝမ်၏ မောင်းထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် အစားအစာတွေ ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ အရင်ဆုံး စားကြရအောင်။ ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့အိမ်ချက်ဟင်းအချို့ပါပဲ။ ရှင့်အရသာနဲ့ ကိုက်ညီမလားတော့ ကျွန်မ မသေချာဘူး။" ချန်ရှုမေက ပြောသည်။

"ဝမ်ဝမ်၊ မင်းလည်း စားလေ။ မင်းရဲ့ဆဲလ်ဖုန်းနဲ့ ထပ်မကစားနဲ့တော့။ ရာသီဥတုအေးတာနဲ့ အစားအစာတွေ မြန်မြန်အေးသွားတယ်။"

"အန်တီချန်၊ ကျွန်တော့်ကို ယန်ကျန့်လို့ပဲ ခေါ်ပါ။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လို့ တကယ် မယူဆသေးဘူး။"

ချန်ရှုမေက သူ့ကို ကြည့်ပြီး "ကျွန်မ ဌာနချုပ်အကြောင်း သိပ်မသိပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ မေးတာကို စိတ်မရှိပါနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ရှင် အရမ်းငယ်ပုံရတယ်။ ရှင် အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။"

"ကျွန်တော် အသက်နှစ်ဆယ် တိတိပါ။ ကျွန်တော် မနှစ်က အထက်တန်းကျောင်း ပြီးခဲ့ပါတယ်။"

စားသောက်နေသော ချန်ရှုမေသည် ဤသို့ကြားသောအခါ သူ၏အစားအစာ သီးလုနီးပါးသွားပြီး ယန်ကျန့်ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဘာ

အထက်တန်းကျောင်းမှ ယခုလေးတင် ဘွဲ့ရခဲ့သော ကျောင်းသားတစ်ဦးလား။

"ရှင် အထက်တန်းကျောင်းက အခုမှ ဘွဲ့ရခဲ့တာလား။"

" အဲ့ဒီဖြစ်ရပ်တွေသာ မရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော် အခုလောက်ဆို ကောလိပ်ပထမနှစ်မှာ ရှိနေလောက်ပြီ။"

ချန်ရှုမေက အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ရှင် တကယ်ပဲ ထူးချွန်တာပဲ။ ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာတာ။"

"အန်တီချန်၊ ဒါကို ချီးကျူးစကားလို့ သိပ်မယူဆနိုင်ပါဘူး။ ငါတို့လိုလူတွေက အသက်တို တတ်ကြတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်တော် ဒီလမှာ အသက်ရှင်နေပြီး နောက်လမှာ ကျွန်တော့် သင်္ချိုင်းပေါ်မှာ မြက်တွေ ပေါက်နေလောက်ပြီ။"

ယန်ကျန့်က ထမင်းတစ်လုတ်ကို မျိုချပြီး ရှုံးဝမ်ဝမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"သူလည်း မထူးခြားဘူး။ ဌာနချုပ်က သူ့ကို ကောင်းကောင်းကာကွယ်ပေးထားပေမယ့် လက်တွေ့က လက်တွေ့ပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် မပြောင်းလဲဘူး။"

"အန်တီချန်က ဒီကိစ္စတွေအကြောင်း သိမှတော့ ဒါကို သူ့စိတ်ထဲမှာ နားလည်သင့်တယ်။"

ချန်ရှုမေ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အနေရခက်သော အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။ ယန်ကျန့်၏ စကားများသည် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အမှန်တရားဖြစ်သည်။

ရှုံးဝမ်ဝမ်၏ ထူးခြားသော စွမ်းရည်သည် တန်ဖိုးတစ်ခုနှင့် လာသည်၊ ၎င်းကို ထိုအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျောက်၊ ကျောက်ကျန့်ကော်က ယခင်က ဖော်ပြခဲ့သည်။

"ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်မက ရှုံးဝမ်ဝမ် အနာဂတ်မှာ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့် အရည်အချင်းရှိတဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တာ။ သူ အသက်ရှင်နေနိုင်အောင်လို့ပေါ့။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယန် ကျွန်မကို အဲ့ဒီအာမခံချက် ပေးနိုင်မလား။"

"ကျွန်တော် မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ခံစားချက်တွေကို နားလည်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကတော့ ဘယ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကမှ သူ့ကို ကောင်းကောင်းကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်လို့ သေချာပေါက် ပြောရဲမှာမဟုတ်ဘူး။ အသက်ရှင်နေတဲ့ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ရင် အဲ့ဒါက ပိုတောင်ခက်ခဲသေးတယ်။ ကျွန်တော်တောင်မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရှင်သန်မှုကို အာမမခံနိုင်ဘူး။ ရှုံးဝမ်ဝမ်အတွက်လည်း အတူတူပဲ။"

"ဒါ့အပြင်… ရှင်သန်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိခဲ့ရင်တောင် အဲ့ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အဲ့ဒီအာမခံချက် မပေးနိုင်ဘူး။"

ဤသို့ကြားသောအခါ ချန်ရှုမေ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။ သူမ သူမ၏တူများကို ချလိုက်ပြီး "ရှင်က ဝမ်ဝမ်ရဲ့ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အာမမခံနိုင်ရင် ကျွန်မ သူ့ကို ရှင့်လက်ထဲကို စိတ်အေးလက်အေး ဘယ်လိုအပ်နိုင်မှာလဲ။"

"ခင်ဗျား သူ့ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲကို မအပ်ရသေးပါဘူး။ သူက ရွေးချယ်မှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့ရုံပဲ။ ကျွန်တော်နဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့ဖို့ပေါ့။ သူက ငြင်းပယ်လို့လည်း ရပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီကို အခြေအနေကို ရှင်းပြဖို့ပဲ လာခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တာက ရှုံးဝမ်ဝမ်က ကျွန်တော်နဲ့အတူဆိုရင် အသက်အရှည်ဆုံး နေရလိမ့်မယ်။ သူသာ တခြားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ရင် သူက ပိုမြန်မြန်ပဲ သေသွားလိမ့်မယ်။"

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျား နားလည်သွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့တည့်တိုးစကားတွေအတွက် ခင်ဗျား စိတ်မရှိသင့်ဘူး အန်တီချန်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က အမှန်တရားကိုပဲ ပြောနေတာ။

တခြားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်သာ ခင်ဗျားတံခါးဝမှာ ရှိခဲ့ရင် သူတို့က ဘာမဆို ကတိပေးပြီး ဘာမဆို သဘောတူလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ခင်ဗျားက ရှုံးဝမ်ဝမ်ကို ကြီးမားတဲ့ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ လွှတ်လိုက်မှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ ပြောင်းလဲမှာမဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက် သေရမယ့်အချိန်ကျရင် သူတို့ သေမှာပဲ။"

"ကောင်းပြီ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယန်။ တခြားဘာမှမရှိရင် ရှင် စားပြီးရင် ထွက်သွားလို့ရပြီ။ ကျွန်မ ဝမ်ဝမ်ကို ရှင့်နောက် လိုက်ခွင့်မပြုဘူး။" ခ

ျန်ရှုမေသည် တိုး၍တိုး၍ မကျေမနပ်ဖြစ်လာပြီး အနည်းငယ် ဒေါသပင် ထွက်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မည်သူမျှ တစ်စုံတစ်ယောက်က မိခင်တစ်ဦးအား သူမ၏ကလေး သေဆုံးတော့မည်ဖြစ်ပြီး ရှေ့တွင် လျင်မြန်စွာ သေဆုံးမည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားရသည့်အခါ ပျော်ရွှင်မည်မဟုတ်ပေ။

"အန်တီချန် မပျော်မှတော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် စားသောက်ပြီးခါစဖြစ်ပြီး သူ မတ်တပ်ထရပ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးသည်နှင့် သူ ရပ်တန့်ပြီး "စကားမစပ် အန်တီချန်၊ ရှုံးဝမ်ဝမ်က ခင်ဗျား အရမ်းလှတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူ လုံးဝမမှားခဲ့ဘူး။ ခင်ဗျား ချက်တဲ့အစားအစာကလည်း အရသာရှိတယ်။ ငါတို့ စကားများများမပြောခဲ့ကြပေမယ့် ခင်ဗျားက အမျိုးသမီးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့မိခင်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတလေ ခင်ဗျား ကလေးတွေကို ပိုနားထောင်သင့်တယ်။ အလွန်အကျွံ အလိုလိုက်တာက အန္တရာယ်တစ်မျိုးပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ခဏစောင့်ဦး…"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ထိုင်ပြီး စား။"

ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ရှုံးဝမ်ဝမ်သည် သူ၏လည်ပင်းကို ကျုံ့ပြီး နာခံစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်း သူနဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့လို့မဖြစ်ဘူး။ သူက မင်းကို ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့နောက်လိုက်တာက သေချာပေါက် အန္တရာယ်များတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့် ဘာမှမှားတာ မပြောခဲ့ဘူး။"

"ကလေးတွေက ဘာသိမှာလဲ။ ဒါက မှန်၊ မမှန်အကြောင်း မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အကြောင်းပဲ။ ငါတို့ ပေါ့ဆလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါ့စကားကိုပဲ နားထောင်။ အဲ့ဒါက မှန်ကန်တဲ့အရာပဲ။ မင်း စိတ်ပူစရာ ဒါမှမဟုတ် ဘာမှပြောစရာမလိုဘူး။ ငါက အဲ့ဒီလူတွေကို မင်းအတွက် ငြင်းပယ်ပေးမယ်။ မင်း စကားမှားပြောပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတာကို ရှောင်ရှားဖို့ပဲ။"

သူ၏မိခင် ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှုံးဝမ်ဝမ်သည် ထပ်မံ၍ စကားမပြောရဲတော့ဘဲ သူ၏ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ငုံ့ပြီး စားသောက်လိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ရှုမေ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသော်လည်း သူ ခုနက ယန်ကျန့်ကို မောင်းထုတ်ခဲ့သည်ကို တွေးမိသောအခါ သူ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ဧည့်သည်တစ်ဦး မဟုတ်လော။ သူမ အရမ်း စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြစ်ခဲ့သလား။

ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့သော ယန်ကျန့်သည် သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ရှုံးဝမ်ဝမ်နှင့် အဖွဲ့ဖွဲ့စည်းခြင်းသည် ခက်ခဲသောအလုပ်တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး သူ၏မိခင်ကို မကျော်လွှားနိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ရှုံးဝမ်ဝမ်သည် ကလေးတစ်ဦးမျှသာဖြစ်ပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို မချမှတ်နိုင်ပေ။

"နှမြောစရာပဲ။"

သူသည် အဖွဲ့ဖော်တစ်ဦး ဆုံးရှုံးခဲ့သောကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရှုံးဝမ်ဝမ်ကဲ့သို့သော ကလေးတစ်ဦးသည် "လူကြီးများ" ဟုခေါ်သော အုပ်စုတစ်စု၏ အမြတ်ထုတ်ခြင်းကို ခံနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့ကိုယ်သူ ဘေးဖယ်ထားလျှင် ဌာနချုပ်မှ မည်သူသည် ရှုံးဝမ်ဝမ်၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ရန် သင့်တော်မည်နည်း။

ကျန်းရှန်ဘိုင်လား။ ချောင်ယန်လား။

လျိုစန်းလား။ ဒါမှမဟုတ် လီကျွင်းလား။

လီကျွင်းသည် သူတို့ထဲတွင် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူသည် တာဝန်အပေါ် အလွန်သစ္စာရှိသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏တာဝန်များသည် တိုးပွားလာမည်ဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်အဆင့်သည် လျော်ညီစွာ မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်မှာမူ ကွဲပြားသည်၊ သူသည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရာထူးမှ နုတ်ထွက်နှင့်ပြီဖြစ်သောကြောင့် သူသည် တာချန်းမြို့တစ်မြို့တည်းအတွက်သာ တာဝန်ယူရန် လိုအပ်သည်။

တာချန်းမြို့တစ်မြို့နှင့် ၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်ဧရိယာတွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ မည်မျှ ရှိနိုင်မည်နည်း။

တစ်ခုခု ရှိခဲ့လျှင်ပင် ရှုံးဝမ်ဝမ်ကို အကြိမ်တိုင်း အသုံးပြုနိုင်မည်မှာ မသေချာပေ။

ဤသည်မှာ ယန်ကျန့်နှင့် အဖွဲ့ဖွဲ့စည်းခြင်းသည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေကို အနည်းဆုံးသို့ လျှော့ချပေးမည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ဒါ့အပြင် တကယ့်အန္တရာယ်ကြုံသည့်အခါ သူ၏အလွှာငါးလွှာရှိသော တစ္ဆေနယ်မြေသည် ရှုံးဝမ်ဝမ်ကို အရေးကြီးသည့်အခိုက်အတန့်များတွင် ကာကွယ်ပေးနိုင်ပြီး အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်စေနိုင်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် ဤအရာအားလုံးကို မပြောခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ချန်ရှုမေသည် ဤကိစ္စများကို နားမလည်ဘဲ မည်သည့်ရွေးချယ်မှုက အကောင်းဆုံး သို့မဟုတ် အဆိုးဆုံးဖြစ်သည်ကို မသိပေ။ သူသည် အခြားသူများ ပြောသည်နှင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်သုံးသပ်ချက်အပေါ် အခြေခံ၍ သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ရိုးရှင်းစွာ ချမှတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယန်ကျန့် အကောင်းဆုံးဟု ယူဆသောအရာသည် သူမ၏မျက်စိထဲတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် ဘက်လိုက်မှုတစ်ခု ဖွဲ့စည်းနှင့်ပြီးဖြစ်သောအခါ စကားဝိုင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

အချိန် တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားသည်။

ယန်ကျန့် မသိခဲ့သည်မှာ ဖိန်အန်းတာဝါ၏ ထိပ်ဆုံးထပ်တွင် မိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းအစည်းအဝေးတစ်ခု၌ ဥက္ကဋ္ဌ ဖန်ရှီမင်သည် သူ့ကို ရှင်းပစ်ရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်နှင့်ပြီဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့်သတင်းအချက်အလက်မှ ပေါက်ကြားထွက်မသွားသောကြောင့် သူသည် လုံးဝ အမှောင်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌဖန်၊ ချောင်ယန်ဟွာဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု။ သူ ငါတို့ကို ထပ်ပြီး ဖိအားပေးနေတယ်။"

နေ့လည်ခင်းတွင် ကျန်းရှန်ဘိုင်သည် ဌာနချုပ်မှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ချောင်ယန်ဟွာကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဖန်ရှီမင်က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "မင်း ကိုင်တွယ်လိုက်။ ပြီးတော့ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ထား။ သူတို့ကို ထွက်မသွားစေနဲ့။ ငါ ပြင်ဆင်မှုတချို့ သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်။ အရေးတကြီးတစ်ခုခုမဟုတ်ရင် ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။"

အချိန်ကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် သူ မတ်တပ်ထရပ်ကာ ပျင်းရိစွာ ဆန့်တန်းပြီးနောက် အစည်းအဝေးခန်းမမှ ထွက်လျှောက်သွားသည်။

သူသည် အောက်ထပ်မှ မှတ်တမ်းခန်းသို့ ဆင်းသွားသည်။

မိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းသည် နိုင်ငံအတွင်း ရရှိနိုင်သော တစ္ဆေဆရာများအပေါ် သတင်းအချက်အလက် အားလုံးကို စုဆောင်းထားသည်။ ကွန်ပျူတာသိုလှောင်မှုအပြင် စက္ကူစာရွက်စာတမ်းများအတွက် သီးသန့်မှတ်တမ်းခန်းတစ်ခုလည်း ရှိသည်၊ ဤသို့သော အဆောက်အအုံတစ်ခုကို သိသာထင်ရှားသော ဘဏ္ဍာရေးအရင်းအမြစ်များနှင့် ထောက်လှမ်းရေးစနစ်မရှိဘဲ လည်ပတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အထောက်အထားစိစစ်မှု ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ဖန်ရှီမင်သည် မှတ်တမ်းခန်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူ၏လက်ထဲတွင် ဖိုင်တွဲတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဖိုင်တွဲပေါ်တွင် ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည်မှာ နှစ်ကြောင်း- ကုတ်နံပါတ် တစ္ဆေမျက်လုံး၊ အမည်: ယန်ကျန့်။

သူသည် အနီးအနားမှ ရုံးခန်းတစ်ခုသို့ ဝင်သွားပြီး ထိုင်ချကာ ယန်ကျန့်၏ ဖိုင်ကို ဖွင့်လှန်လိုက်သည်။ သူသည် ယန်ကျန့်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအချက်အလက်များကို စိတ်မဝင်စားပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူသေတစ်ဦးကို မှတ်မိရန် မလိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖိုင်ထဲမှ ယန်ကျန့်၏ တစ်ကိုယ်လုံးဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူတို့သည် ဤဓာတ်ပုံကို မည်သည့်နေရာမှ စုဆောင်းခဲ့သည်မှာ မရှင်းလင်းပေ။

ဓာတ်ပုံကို စားပွဲပေါ်တွင် ချထားသည်နှင့် ဖန်ရှီမင်သည် ၎င်းကို များစွာ အာရုံမစိုက်ဘဲ အချိန်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူသည် ခြောက်နာရီထိုးသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

အကြောင်းပြချက်မှာမူ ဌာနချုပ်သည် ခြောက်နာရီမတိုင်မီ သူတို့ထံမှ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်၏ သေဆုံးမှုသည် အကောင်းဆုံးတုံ့ပြန်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ထက်ပို၍ ဘာမှမရှိပေ။