စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း

"ဟယ်လို။ ယန်ကျန့် ရှိလား။ ဒါက လျိုရှောင်ယွိပါ။ ကြားရင် တစ်ခုခု ပြန်ပြောပါ။"

"ယန်ကျန့်၊ မင်းရဲ့ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်း ပျောက်သွားတာလား။ မင်းဘက်က အသံတစ်စက်မှတောင် မထွက်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခုခု ပြောပါ။"

"မင်း ဒုဝန်ကြီးကို စိတ်ဆိုးနေတာလား။"

သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ရုံးခန်းတွင် လျိုရှောင်ယွိသည် စားပွဲပေါ်တွင် ကိုယ်ကိုင်းပြီး မိုက်ခရိုဖုန်းထဲသို့ မမောမပန်း ခေါ်ဆိုနေသည်။ သူမသည် ယန်ကျန့်နှင့် အောင်မြင်စွာ ဆက်သွယ်နိုင်ရန် မျှော်လင့်နေသည်။

သူမသည် ဤတစ်ကြိမ် ဆက်သွယ်မှုတွင် ပြဿနာမရှိကြောင်း သေချာသည်။ ၎င်းသည် အစကတည်းက ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီး တစ်ဖက်မှ အသံမထွက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဒီလိုမျိုး ဖြစ်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ—ယန်ကျန့်ဘက်မှာ တစ်ခုခု မှားသွားတာ ဖြစ်နိုင်သလား။"

လျိုရှောင်ယွိ၏ ခေါ်ဆိုမှုများကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်သောအခါ သူမသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် စတင်ခံစားမိလာသည်။ ... သူမ၏အလုပ်အတွေ့အကြုံက သူမအား ထိုသည်မှာ ဖုန်းမဖြေဆိုခြင်းကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသောကိစ္စတစ်ခု သေချာပေါက် မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်မှ တုံ့ပြန်မှုမရှိခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ထိုသို့ ခေါ်ဆိုနေရုံမျှဖြင့် ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ လျိုရှောင်ယွိသည် တည်နေရာကို လှမ်းကြည့်ပြီး ယန်ကျန့်၏ ဖုန်းသည် ယခင်မှ ယခုအထိ သူ၏နေရာမှ မရွေ့လျားခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဖြစ်ပွားရာနေရာသည်လည်း အတော်အတန် ထူးဆန်းသည်၊ ၎င်းသည် ဝေးလံသော နေရာတစ်ခုတွင်မဟုတ်ဘဲ ဖိန်အန်းဟိုတယ်အနီးမှ လမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းသာ မတုံ့ပြန်ရင် ငါ မင်းကို ရှာဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်တော့မယ်။"

လျိုရှောင်ယွိသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်စမ်းသပ်လိုက်သည်။

မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်သေးပေ။

မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသော်လည်း လျိုရှောင်ယွိသည် ယခုအခါ ယန်ကျန့်သည် ဂြိုလ်တု တည်နေရာပြဖုန်းကို ထောင့်တစ်ခုခုတွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ထားပြီးနောက် အခြားတစ်ခုခု လုပ်ရန် ထွက်သွားခဲ့နိုင်သည်ဟု အမှန်တကယ် သံသယဝင်နေသည်။

ကူညီ၍မရပေ။

သူမသည် ထိုမျှသာ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

"တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်နေလဲ ကြည့်ကြရအောင်။ ယန်ကျန့် တကယ်ပဲ သူ့ဖုန်း ပျောက်သွားရင် ငါတို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရယူခိုင်းရမယ်။"

လျိုရှောင်ယွိသည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးရန် ဖုန်း၏ကင်မရာကို အတင်းအကျပ် အသက်သွင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လုပ်ဆောင်မှုစဉ်ဆက်တစ်ခုပြီးနောက်။

မကြာမီ လျိုရှောင်ယွိသည် ယန်ကျန့်၏ ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်း၏ ကင်မရာကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်ပြီး ၎င်းပတ်လည်တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ကင်မရာ အသက်ဝင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လျိုရှောင်ယွိသည် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိသည်။

ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ထုတ်လွှင့်သော ပုံရိပ်သည် ညနေခင်း၏ မှိန်ဖျော့သော အရောင်အဆင်းများမဟုတ်ဘဲ အနီရောင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံနေသည်။

ဗီဒီယိုတွင် ဖမ်းယူထားသော အရာများသည် အတော်အတန် ပုံမှန်ဖြစ်သည်၊ ၎င်းသည် လမ်းတစ်ဖက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖုန်းပေါ်မှ ထောင့်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထားရှိထားပုံရပြီး ထို့အပြင် ၎င်းသည် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ထားသည်။

"ဒါကို တကယ်ပဲ ယန်ကျန့်က လမ်းဘေးမှာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ စွန့်ပစ်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။"

လျိုရှောင်ယွိသည် ရုတ်တရက် သူ၏ခေါင်းကို ထိလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်က တကယ်တမ်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ဖုန်းက ပျောက်နေတယ်။ သူ နုတ်ထွက်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား။ အိုး ဘုရားသခင်။ ရှင် ရုတ်တရက် နုတ်မထွက်ပါနဲ့။ ရှင်သာ နုတ်ထွက်ရင် ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ရှင့်ရဲ့အော်ပရေတာဖြစ်ရတာက လုံလောက်အောင် ခက်ခဲနေပြီ။ ကျွန်မ တခြားဘယ်သူ့အတွက်မှ အော်ပရေတာ မလုပ်ချင်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ရှင် တကယ်ပဲ နုတ်ထွက်ချင်ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မနဲ့ ကြိုတင်ပြောပြပါလား။ ရှင် ကျွန်မကို မယုံကြည်ဘူးလား။"

သူမသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

ညည်းညူမှုများ ဘေးဖယ်ထားလျှင် သူမသည် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လိုက်နာရမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဖုန်းသည် ပျောက်ဆုံးသွားပါက လျိုရှောင်ယွိသည် ၎င်း၏တည်နေရာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် အမြန်ဆုံး ဖုန်းကို ပြန်လည်ရယူရမည်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဖုန်းတွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပေါက်ကြား၍မရနိုင်သော ကြီးမားသည့် ထောက်လှမ်းရေးအချက်အလက်ပမာဏ ပါဝင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လျိုရှောင်ယွိသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိကျသော တည်နေရာကို အတည်ပြုရန် မြင်ကွင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ပတ်ရန် ကင်မရာကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် မြင်ကွင်း ရွှေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏မျက်နှာရောင်သည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိတ်လန့်မှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှု ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူမ၏စိတ်အောက်ခြေမှ လွှမ်းမိုးလာသည်။

လျိုရှောင်ယွိသည် ကင်မရာ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသော လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤလူသည် အေးစက်သော မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် သွေးများ ဖိတ်စင်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်ဘေးမှ မြေပြင်ကို အနီရောင်ရင့်ရင့်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ သူမသည် ထိုသူ၏ ပုံရိပ်အပြည့်အစုံကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အဝတ်အစားများသည်… ယန်ကျန့်နှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။

"မဟုတ်ဘူး။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

လျိုရှောင်ယွိ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး အမှန်တရားကို သိရှိရန် ကြိုးစားရင်း ကင်မရာကို ဆက်လက်ရွေ့လျားနေသည်။

မြင်ကွင်း တစ်ဖန်ပြန်လည်အပေါ်သို့ ရွှေ့သွားသောအခါ။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း သူ၏ပုံရိပ်အပြည့်အစုံကို ဖော်ပြလာပြီး သူမသည် ၎င်းဘေးတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အနီရောင်တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်နှင့် ရင်းနှီးသော အဝတ်အစားတစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ထိုနေ့ အစည်းအဝေးတွင် ယန်ကျန့် ဝတ်ဆင်ခဲ့သောအရာဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

မြင်ကွင်း တစ်ဖန်ပြန်လည်ရွှေ့သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ခေါင်းပြတ်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုသည် လျိုရှောင်ယွိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ခေါင်းမရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ဘေးတွင် ယန်ကျန့်၏ ခေါင်းသည် ထင်ရှားစွာ ရှိနေသည်…

"အား!"

လျိုရှောင်ယွိသည် သူမ၏ကုလားထိုင်မှ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်၊ သူမ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖန်သားပြင်ပေါ်မှ ရက်စက်သော ပုံရိပ်နှင့် သူမကိုယ်သူမ အလှမ်းဝေးစေရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ဆုတ်သွားသည်။

သို့သော် သူမသည် သူမနောက်မှ နံရံနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ပြီး သွားစရာနေရာမရှိတော့ပေ။ ယန်ကျန့်၏ ဖြတ်တောက်ထားသော ခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ ပုံရိပ်သည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲထင်သွားသည်။

သူမသည် သူမ၏ပါးစပ်ကို အုပ်ထားပြီး ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်ကာ မျက်ရည်များသည် သူမ၏မျက်လုံးများမှ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စီးကျလာပြီး သူမသည် ကြီးမားသော ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ထိမှန်သွားသည်။

"ဝူး-ဝူး!"

လျိုရှောင်ယွိသည် ကိုယ်ကိုင်းပြီး ငိုကြွေးအော်ဟစ်ကာ သူမ၏စိတ်ခံစားချက်များကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားသည်။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် သူမ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုမူနေသည်ကို မသိပေ။

သူမ သိသည်မှာ ယန်ကျန့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူမသည် နာကျင်မှုကြောင့် ပြိုလဲတော့မည်ဟု ခံစားနေရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဤသည်မှာ ရှင်းပြရန် မခက်ခဲပေ။ သူမသည် ယန်ကျန့်၏ ဆက်သွယ်ရေး အော်ပရေတာအဖြစ် နှစ်ဝက်နီးပါးကြာအောင် အမှုထမ်းခဲ့စဉ်အတွင်း သူမ၏ဘဝနှင့် အလုပ်တစ်ခုလုံးသည် သူ့ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေခဲ့ပြီး ကြာမြင့်စွာ ဆက်သွယ်မှုများ၊ သူ၏အသံသည် သူမ၏နားထဲတွင် အမြဲရှိနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ တစ်နေ့လျှင် နှစ်ဆယ့်လေးနာရီ ဆက်တိုက် ဆက်သွယ်မှု ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

သူမသည် ယန်ကျန့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဘာလုပ်နေသည်ကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ သိသည်။

ဤကြာမြင့်သော ဘဝကာလသည် လျိုရှောင်ယွိအား သူမသည် ယန်ကျန့်အတွက်သာ တည်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားမိစေပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အလွန်ထူးခြားသော ဆက်ဆံရေးတစ်မျိုး ဖွဲ့စည်းပြီးဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုင်တစ်လုံး၊ သူမ၏ဘဝအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သောအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လျိုရှောင်ယွိသည် ဌာနချုပ်တွင် ကောင်းကျိ့ချန်၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့်အခါ ယန်ကျန့်သည် ထိုလူကို ရှင်းလင်းရန် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ – တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိပေ။ လျိုရှောင်ယွိသည်လည်း ယန်ကျန့်၏ အချို့သော အူကြောင်ကြောင် လုပ်ဆောင်ချက် အချို့အကြောင်းကို သိသည်၊

ဥပမာ သူမသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း ဆံပင်နှစ်ဖက်စည်းပြီး Lolita ဖက်ရှင်ဝတ်ဆင်ကာ နှုတ်ဆက်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် အရာအားလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။

လျိုရှောင်ယွိသည် ယန်ကျန့်၏ ကြေကွဲဖွယ်ရာအခြေအနေကို သူမ၏မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော ထိုခန္ဓာကိုယ်၊ လည်ပင်းမှ ဖြတ်တောက်ထားသော ခေါင်း၊ နှစ်ခြမ်းကွဲနေသော ဦးနှောက်။

သက်ရောက်မှုသည် အလွန်ကြီးမားသည်။

ငိုကြွေးခြင်း၊ အော်ဟစ်ခြင်း။

လျိုရှောင်ယွိသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင် သီးသန့်ဆက်သွယ်ရေးအခန်းတွင် သူမ၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။ ဤအခြေအနေသည် အတော်အတန် ကြာမြင့်ပြီးနောက် သူမ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်မှု ပြန်လည်ရရှိလာပြီးနောက် ငိုကြွေးနေဆဲဖြစ်စဉ်မှာပင် ဆက်သွယ်ရေးအခန်းမှ ပြေးထွက်ကာ ဒုဝန်ကြီး ချောင်ယန်ဟွာ၏ ရုံးခန်းသို့ ပြေးသွားသည်။

"ဖိန်အန်းဟိုတယ်၊ အနီးအနားမှ လမ်းတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီလား။ ဒါက 'တစ္ဆေပန်းချီကား' ဖြစ်ရပ်လား။"

ထိုအချိန်တွင် ချောင်ယန်ဟွာသည် အရေးကြီးသော ခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

တစ်ဖက်မှ အသံမှာ လီကျွင်းဖြစ်သည်

"မရှင်းလင်းဘူး။ ကျွန်တော် အခု ဖြစ်ပွားရာနေရာမှာ ရှိနေတယ်။ ပြီးတော့ ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေဆိုတာ သေချာတယ်။ လမ်းတစ်ခုလုံး တစ္ဆေနယ်မြေထဲကို ဆွဲသွင်းခံခဲ့ရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက 'တစ္ဆေပန်းချီကား' ဖြစ်ရပ်နဲ့ မတူဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ 'တစ္ဆေပန်းချီကား' ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေက လမ်းတစ်ခုလုံးကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒီကအခြေအနေက လက်တွေ့ဘဝကို လုံးဝ သက်ရောက်နေပြီ…"

"ကောင်းပြီ။ ငါ သိပြီ။ ပတ်ဝန်းကျင်ဧရိယာကို ယာယီ ပိတ်ဆို့လိုက်။ အန္တရာယ်အဆင့်ကို အကဲဖြတ်ပြီး ဘာသတင်းမဆို ချက်ချင်း သတင်းပို့။ အန္တရာယ်ရှိရင် ငါ ချက်ချင်း မင်းအတွက် အထောက်အပံ့ လွှတ်ပေးမယ်။"

ချောင်ယန်ဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်သွားသည်။

ဤသည်မှာ နောက်ထပ်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလော။

လမ်းတစ်ခုလုံး လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းလား။ ဤသည်မှာ အသေးအဖွဲကိစ္စမဟုတ်ပေ။

"ဘုန်း!"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် သူ၏ရုံးခန်းတံခါးသည် အတင်းအကျပ် တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံက သူ့ကို အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး သူသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လျိုရှောင်ယွိကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ထိုအချိန်တွင် အသက်ရှူမဝဖြစ်ပြီး ငိုကြွေးနေသည်၊ သူမ၏စိတ်ခံစားချက်များသည် အလွန်မတည်ငြိမ်ပုံရသည်။

"လျိုရှောင်ယွိ၊ မင်း သတင်းပို့စရာတစ်ခုခု ရှိလို့လား။"

လျိုရှောင်ယွိ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများသည် ချောင်ယန်ဟွာအပေါ် စူးစိုက်နေသည်၊ သူမ၏နှုတ်ခမ်းများ တုန်လှုပ်နေပြီး သူမ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ခက်ခဲသော သတင်းတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်

"ယန်… ယန်ကျန့် သေသွားပြီ။"

ဟင်

ချောင်ယန်ဟွာသည် အစပိုင်းတွင် မှင်သက်သွားပြီး လျိုရှောင်ယွိ၏ အခြေအနေကို မြင်ပြီး သူမ၏စကားများကို ပြန်လည်စဉ်းစားပြီးနောက် ပြဿနာ၏ ပြင်းထန်မှုကို စတင်သိရှိသွားသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်"

သူသည် သူ၏ကုလားထိုင်မှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြင်းထန်သော ပြောင်းလဲမှုဖြင့် ဒေါသအရောင် ဖြစ်သွားသည်။

"ယန်ကျန့် သေသွားပြီ။"

လျိုရှောင်ယွိက ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

ချောင်ယန်ဟွာသည် သူ၏ဘေးမှ ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လီကျွင်းသည် အစောပိုင်းက လမ်းတစ်လမ်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ္ဆေနယ်မြေ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံခဲ့ရကြောင်း သတင်းပို့ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုတစ္ဆေနယ်မြေသည် 'တစ္ဆေပန်းချီကား' ဖြစ်ရပ်ကြောင့် မဟုတ်ပါက ၎င်းသည် ယန်ကျန့်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယန်ကျန့်၏ ကုတ်နံပါတ်မှာ 'တစ္ဆေမျက်လုံး' ဖြစ်ပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်တစ္ဆေနယ်မြေရှိသော တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူသည် ထို့နောက် သူ၏ဘေးတွင် ပြသထားသော အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အချိန်က ၆:၁၅ ကို ပြနေသည်။

ဤအချိန်သည် မိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းမှ နောက်ဆုံးတုံ့ပြန်မှုပြီးနောက် မကြာမီပင်ဖြစ်သည်… ယန်ကျန့်နှင့် ရုတ်တရက် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသော ယခင်ခေါ်ဆိုမှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။

ချောင်ယန်ဟွာသည် အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

"အားလုံး ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။"

သူသည် အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသောအမူအရာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နာခံမှုကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ထို့နောက် ရုံးခန်းမှ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားပြီး လျိုရှောင်ယွိ၏ ဆက်သွယ်ရေးအခန်းသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။

ထိုနေရာသို့ သွားရာလမ်းတွင် ချောင်ယန်ဟွာ၏ လက်ဖဝါးများသည် တုန်လှုပ်နေပြီး ထိတ်လန့်မှုအလယ်တွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော ဒေါသတစ်ခု ရှိနေသည်။