ဒေါသအမျက်

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေနယ်မြေသည် အလွန်ပြင်းထန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ယခင်က ၎င်းသည် လမ်းတစ်လမ်းတည်းကိုသာ သက်ရောက်မှုရှိခဲ့သော်လည်း ညအချိန်တစ်ခုတွင် ဤနယ်နိမိတ်သည် အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ချိုးဖောက်ခံလိုက်ရသည်။ တစ္ဆေနယ်မြေ၏ အတိုင်းအတာသည် ရုတ်တရက် စိတ်ကူးအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားပြီး ဆယ်စက္ကန့်ထက်မနည်းသော အချိန်အတွင်း မြို့တစ်ဝက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ဌာနချုပ်ရုံးခန်းတွင် မကြာသေးမီကမှ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သော ချောင်ယန်ဟွာသည် အရေးတကြီး နှိုးခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိပြီး ရှန်လျန်၏ အစီရင်ခံစာကို ကြားသောအခါ သူ၏မျက်နှာရောင်သည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏လက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ထုနှက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေသည် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့ပြီး တစ္ဆေနယ်မြေသည် ယခုအခါ မြို့၏ တစ်ဝက်နီးပါးကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"အရင်က ဒါက လမ်းတစ်လမ်းတည်းပဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိခဲ့တာ…"

ချောင်ယန်ဟွာသည် သူ၏လက်ထဲမှ အစီရင်ခံစာကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရှန်လျန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ... ချောင်ယန်ဟွာ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်ကို ခံစားမိသောအခါ ရှန်လျန်တွင် အပြင်းအထန် လုပ်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

"ခန့်မှန်းချက်က မတိကျခဲ့ဘူး… ယန်ကျန့်ရဲ့တစ္ဆေက ငါတို့ စိတ်ကူးထားတာထက် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က သူ့ကို တစ်ချိန်လုံး တာဝန်ယူထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်အပိုင်းအစများစွာအပေါ် ကျွန်တော့်ရဲ့နားလည်မှုက မပြည့်စုံဘူး။ ကျောက်ကျန့်ကော်နဲ့ ပြဿနာမရှိခဲ့ရင် သူက အကဲဖြတ်အစီရင်ခံစာအသစ်တစ်ခု ရှိသင့်တယ်။"

ချောင်ယန်ဟွာသည် ကျောက်ကျန့်ကော်၏ တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်ကာလအတွင်းမှ အစီရင်ခံစာ အများအပြားကို တွေးမိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့တွင် ယန်ကျန့်သည် အထူးအာရုံစိုက်မှု လိုအပ်ပြီး သူသည် ထူးခြားကြောင်း အမှန်တကယ် ဖော်ပြခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် ထိုအချိန်က ၎င်းကို အလွန်အလေးအနက်မထားခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ အနီးကပ်အာရုံစိုက်ခဲ့သော်လည်း သူသည် နက်နက်နဲနဲ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

ရှန်လျန်က ဖိနှိပ်ထားသော အသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ဒါ့အပြင် ဒီဖြစ်ရပ်က အရမ်းရုတ်တရက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ လူတိုင်းရဲ့အစီအစဉ်တွေကို နှောင့်ယှက်ခဲ့တယ်။ တစ္ဆေဆရာတချို့က မြို့ဧရိယာကနေ ထွက်ပြေးချင်နေနှင့်ပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ ယန်ကျန့်ရဲ့ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ တစ္ဆေပန်းချီဖြစ်ရပ်က မဖြေရှင်းရသေးဘဲ ဖိအားက ကြီးမားတယ်။ ငါတို့အဖွဲ့အစည်းကလူတွေတောင် ဆုတ်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ။ အတည်မပြုရသေးပေမယ့် အခြေအနေတွေက ဆိုးရွားနေပုံပဲ… ဒုဝန်ကြီး၊ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲစပြုနေပြီ။"

"ဒီမိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းတွေကို သေစမ်း။ ဒီခွေးမသားတွေ၊ အရင်းရှင်တွေ၊ သူတို့က ငါ့ကို ထိပ်တန်းအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးစေခဲ့ရုံတင်မကဘဲ နောက်ထပ်အက်စ်အဆင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကိုလည်း ဖန်တီးခဲ့တယ်။ အနည်းငယ် စီမံခန့်ခွဲနိုင်တဲ့အခြေအနေတစ်ခုကို ပရမ်းပတာဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ ကယ်တင်လို့မရအောင်ပဲ။ အခု သူတို့က ကြောက်နေကြပြီ။ အရာရာကို ချောမွေ့အောင်လုပ်ပြီး ထွက်သွားချင်နေကြတယ်။ ဒုက္ခအားလုံးကို ငါတို့အပေါ် ပြန်ပုံချပြီးတော့လား။"

ချောင်ယန်ဟွာသည် သူ၏လက်ထဲမှ အစီရင်ခံစာကို ဘောလုံးတစ်လုံးအဖြစ် ချေမွလိုက်ပြီး သူ၏သွေးရောင်သန်းနေသော မျက်လုံးများတွင် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ရင်း ပစ်လွှင့်လိုက်သည်။

"ငါ ယန်ကျန့်ကို မိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းနဲ့ ပြန်လည်သင့်မြတ်ဖို့ ဘယ်တော့မှ မဖျောင်းဖျသင့်ခဲ့ဘူး။ ငါ ထွက်ရပ်ပြီး ဒီကပ်ပါးကောင်တွေကို ရှင်းလင်းရာမှာ ယန်ကျန့်ကို ထောက်ခံခဲ့သင့်တယ်။ ဒီလူတွေက တကယ့်တစ္ဆေတွေနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အခါ အသုံးမဝင်ဘူး။ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပိုကြောက်တတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အခါ သူတို့အားလုံး ရက်စက်ကြတယ်။ ယန်ကျန့်၊ လီကျွင်း၊ လျိုစန်း၊ ချောင်ယန်တို့ အခြေအနေကို မထိန်းသိမ်းပေးခဲ့ရင် သူတို့ ဖိန်အန်းတာဝါမှာ ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ကြံစည်နေနိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား။"

"အခု သူတို့က ပြေးချင်နေကြပြီ။ အခု သူတို့ ပြေးနိုင်တယ်လို့ ထင်နေကြတယ်…"

ချောင်ယန်ဟွာသည် ဒေါသဖြင့် တုန်လှုပ်နေပြီး အရေးပေါ်အစီအမံများကို စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်နေသည်။

အချိန်သည် ယခုအခါ မယုံနိုင်လောက်အောင် အရေးကြီးနေသည်။ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များ ပြန်လည် ရှင်သန်လာခဲ့ပြီး တစ္ဆေနယ်မြေသည် မြို့၏ တစ်ဝက်နီးပါးကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဖြစ်ရပ်ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အခြေအနေအပေါ် ၎င်းက ဖြစ်ပေါ်စေမည့် မယုံနိုင်စရာအကျိုးသက်ရောက်မှုများအပြင် ဤကာလအတွင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုတည်းပင်လျှင် ချမ်းစိမ့်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ငတ်မွတ်သောတစ္ဆေဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် သူသည် တာချန်းမြို့၏ အစီရင်ခံစာကို သူ၏မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ထိုဖြစ်ရပ်သည် အစမှအဆုံးအထိ ဒါဇင်ရက်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

"ငါတို့ မိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းကလူတွေကို လွတ်မြောက်ခွင့် မပေးရဘူး။ သူတို့သာ ပြေးသွားရင် အဖွဲ့ရဲ့စိတ်ဓာတ်က လုံးဝ ကျိုးပဲ့သွားလိမ့်မယ်။"

ချောင်ယန်ဟွာ၏ စိတ်သည် ဒေါသကြောင့် မမှောင်မိုက်သွားပေ။ အကယ်၍ မိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းမှ လူများသည် ကိစ္စသည် သူတို့နှင့်မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ထွက်ပြေးသွားပါက အခြားသူများ ဘယ်လိုထင်မည်နည်း။

သူတို့သည် သေခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ကြပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်တစ္ဆေဆရာများသည်လည်း ထိုနည်းတူပင်။

"သွားပြီး အဖိုးကြီးချင်ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်။ အဖိုးကြီးချင်ကို ဖိန်အန်းတာဝါကို ခရီးတစ်ခေါက် ထွက်ခိုင်းပြီး မိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းကလူတွေကို ဘယ်သူမှ ထွက်ခွာခွင့်မပြုဘူးလို့ ပြောလိုက်။ သူတို့ ဒီကိစ္စအတွက် တာဝန်ယူရမယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ပြေးရဲရင် ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်။ ညှိနှိုင်းဖို့ နေရာမရှိဘူး။ ရွေးချယ်နိုင်ခြေမရှိဘူး။ အဲ့ဒါ အပေးအယူပဲ။ သူတို့ ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ သူတို့ လုပ်ရမယ်။"

"အဖိုးကြီးချင်သာ ထွက်သွားရင် ဒီမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အခု ဌာနချုပ်ကလည်း သက်ရောက်မှုရှိတဲ့ဧရိယာထဲမှာ ရှိနေတာ။"

ရှန်လျန်က သူ့ကို သတိပေးလိုက်ပြီး မဆင်မခြင်ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက အရာအားလုံးကို ပျက်စီးစေမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

"ငါတို့သာ အရာအားလုံးကို စိုးရိမ်နေရင် ငါတို့ ဘာမှပြီးမြောက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ အခု အဲ့လောက်အများကြီး မစီမံခန့်ခွဲနိုင်ဘူး။ အန္တရာယ်ရှိတယ် ဟုတ်လား။ အခု ဘယ်နေရာမှာ ဘေးကင်းတဲ့နေရာ ရှိလို့လဲ။ ငါတို့သာ ဒီကိစ္စကို အတိုဆုံးအချိန်အတွင်းမှာ ဖြေရှင်းနိုင်ရင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိနေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြန့်ကြာနေရင် အကျိုးဆက်တွေက စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"ငါတို့ ဒါကို ဆွေးနွေးပြီး သတင်းပို့ဖို့ လိုအပ်သလား။"

ချောင်ယန်ဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာ မည်းမှောင်သွားသည်။

"မလိုအပ်ဘူး။ ငါ တာဝန်ယူမယ်။ ဒါပြီးသွားတာနဲ့ ငါ နုတ်ထွက်မယ်။ ဒါကြောင့် မင်း တခြားဘာမှ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။"

ရှန်လျန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းတစ်လုံး မြည်လာသည်။

ချောင်ယန်ဟွာက ၎င်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး ချက်ချင်း ကိုင်လိုက်သည်။

လီကျွင်း ခေါ်ဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒုဝန်ကြီး၊ ခင်ဗျား ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရုံးခန်းကို ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို မတွေ့ဘူး။"

"မင်း ငါ့ရုံးခန်းမှာ ဟုတ်လား။ သေချာလို့လား။"

ချောင်ယန်ဟွာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လီကျွင်း၏ အရိပ်အယောင်မရှိပေ။

"မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားစားပွဲရှေ့မှာပဲ ရပ်နေတာ။ ဒီကိစ္စက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့တာ။"

ရှန်လျန်က အံ့ဩစွာ အော်လိုက်သည်။ "လီကျွင်း၊ ငါလည်း ဒုဝန်ကြီးနဲ့အတူ ရုံးခန်းထဲမှာ ရှိနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို မတွေ့ဘူး။"

ဤစကားများကို ကြားပြီးနောက် လီကျွင်းသည် ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ချောင်ယန်ဟွာသည်လည်း လျင်မြန်စွာ အသက်ရှူစပြုလာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြေအနေသည် စိတ်ကူးထားသည်ထက် ပိုဆိုးရွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်…

"ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေပဲ။ တစ္ဆေနယ်မြေက ငါတို့ကို ခွဲခြားထားတယ်။ ငါ ခုနကမှ ဌာနချုပ်တစ်ခုလုံးမှာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတာ။"

လီကျွင်းသည် လွန်ခဲ့သော ခဏကမှ အခြေအနေကို အတည်ပြုခဲ့ပုံရပြီး ထူးထူးခြားခြား လေးနက်စွာ ပြောသည်။

ဤသို့ကြားသောအခါ ချောင်ယန်ဟွာသည် ယိုင်နဲ့သွားပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက်အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် သူ၏ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြိုလဲကျသွားသည်။

"ဒုဝန်ကြီး။"

ချောင်ယန်ဟွာက သွားကြိတ်ပြီး "သွား။ ပါမောက္ခဝမ်ကို အကြောင်းကြားလိုက်။ အခုကစပြီး အရာအားလုံးကို ပါမောက္ခဝမ်က စီစဉ်လိမ့်မယ်။ အဖိုးကြီးချင်ရဲ့ကိစ္စကို ခေတ္တရပ်ထားလိုက်။ ပါမောက္ခဝမ် လိုအပ်ရင် လိုအပ်ရင် ငတ်မွတ်သောတစ္ဆေရဲ့ အလောင်းကောင်သံချောင်းကို သုံးလို့ရတယ်။"

သူသည် အမိန့်ပေးရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ထူးဆန်းသည့် အခြေအနေကို နားမလည်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များနှင့် အရင်းနှီးဆုံးပုဂ္ဂိုလ်အား အစီအစဉ်တစ်ခု ချမှတ်ရန် ထားခဲ့ရသည်။

ဝမ်ရှောင်မင်သည် ဤကိစ္စရပ်များကို အမြဲတမ်း သုတေသနပြုလုပ်နေခဲ့သည်၊ မည်သူမျှ လက်ရှိအခြေအနေကို သူ့ထက် ပိုနားလည်မည်မဟုတ်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းတွင် မြို့ထဲမှ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ထိပ်ဆုံးထပ်တွင် ယန်ကျန့်သည် အဆောက်အအုံ၏ လက်ရန်းထိပ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်နေပြီး သူ၏ခြေထောက်များသည် မီတာနှစ်ရာနီးပါး မြင့်သော လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။ အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံများမှ အေးစက်သော လေသည် ရိုင်းစိုင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းနေပြီး သူ့ကို လွင့်ပါသွားစေတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မလှုပ်မယှက် ကျန်ရှိနေသည်၊ လုံးဝ မသက်ရောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူ၏ခေါင်းအထက်တွင် အနီရောင်မျက်လုံးသုံးလုံးသည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သော ထူးဆန်းမှုတစ်မျိုးဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။

တစ္ဆေမျက်လုံးသုံးလုံးသည် တစ္ဆေနယ်မြေ၏ အလွှာသုံးလွှာကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးကိုးလုံးလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဘာမှမချန်လှပ်ခဲ့ပေ။

သူ၏သုံးလွှာတစ္ဆေနယ်မြေကို အသက်သွင်းခြင်းသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါမှုမဟုတ်ပေ။ ၎င်း ဖုံးလွှမ်းထားသော ဧရိယာသည် ကျပန်းရွေးချယ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်။

"တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ ပထမအလွှာက သာမန်လူအားလုံးကို ခွဲခြားထားတယ်။ သူတို့က တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ ပထမအလွှာထဲမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ သူတို့ဘဝတွေကို နေထိုင်သင့်တယ်။ သူတို့က ဒီရှုပ်ထွေးမှုထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့ မလိုအပ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေနယ်မြေ၏ ပထမအလွှာကို လက်တွေ့ဘဝနှင့် ထပ်ဆင့်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့် သာမန်လူများသည် သတိပြုမိမည်မဟုတ်သလို သက်ရောက်မှုလည်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ဖြစ်ပျက်တော့မည့် ဖြစ်ရပ်များနှင့် ဘာမှမသက်ဆိုင်ပေ — အမှန်တကယ်တွင် သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေထဲတွင် နေထိုင်ခြင်းသည် သူတို့အတွက် ကာကွယ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သာမန်လူများကြားတွင် သူ၏သူငယ်ချင်းများနှင့် အသိမိတ်ဆွေများ ရှိသည်၊ သူသည် ကြမ်းတမ်းသော ဝိညာဉ်များကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေသည်ဟု ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤအစီအမံများသည် လိုအပ်သည်။

"တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ ဒုတိယအလွှာက တစ္ဆေဆရာအားလုံး နေထိုင်ရာပဲ။ သူတို့အတွက်တော့ မြို့တစ်မြို့လုံးက လူသူကင်းမဲ့ပြီး အလင်းရောင်ကင်းမဲ့နေတယ်။ အနီရောင်ဆိုးထားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပဲ။ ဒါက တကယ်ပဲ အန္တရာယ်ရှိတဲ့နေရာပဲ။"

"ငါကတော့ တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ တတိယအလွှာထဲမှာ ရှိနေတယ်။"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို လွယ်ကူချောမွေ့စေရန် တစ္ဆေနယ်မြေအတွင်းမှ လူအားလုံးကို စစ်ထုတ်ပြီး ခွဲခြားရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံးကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက် သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"အခုတော့ ဒီအချိန်ကစပြီး ငါက ဒီမြို့ကို ထိန်းချုပ်တယ်။" ယန်ကျန့်က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ခြေလှမ်းသည် မီတာနှစ်ရာမြင့်သော လေဟာနယ်ထဲသို့ ချထားသော်လည်း သူ မပြုတ်ကျပေ။ ယင်းအစား သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူ၏ပုံရိပ်သည် တဖျပ်ဖျပ်လင်းကာ ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ချမ်းစိမ့်ဖွယ်ကောင်းသော လေသည် ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားသည်၊ အရာအားလုံးသည် လူသူကင်းမဲ့ပြီး အသက်မဲ့သွားသည်၊ မည်သည့်သက်ဝင်မှုမှ ကင်းမဲ့နေသည်။

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေနယ်မြေ၏ တတိယအလွှာသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ၏ တတိယအလွှာအတွင်းတွင် သူသည် မြို့ထဲမှ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ပေါ်ပေါက်နိုင်ပြီး တစ္ဆေနယ်မြေ၏ ဖုံးလွှမ်းထားသော အတိုင်းအတာအတွင်းမှ မည်သည့်အရာကမှ သူ၏ကျူးကျော်မှုကို မခံနိုင်ပေ။

နံရံများ၊ ကြမ်းပြင်များ၊ ဘဏ်များ၏ ဘဏ္ဍာတိုက်များ… သူသည် အရာအားလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားနိုင်သည်၊ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအိမ်များမှလွဲ၍ပေါ့။ မဟုတ်ပါက မြို့ထဲတွင် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးများရှေ့တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များ မကျန်တော့ပေ။