အခန်း (၁၅၅)

ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အကယ်ဒမီသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သူ့၏ငှက်နှုတ်သီးပုံ အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထား၏။

ရှေးခေတ်က ပညာရပ်များတွင် အသုံးဝင်ပုံများ ရှိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဂါးရက်တွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဆင့်မီ အကာအကွယ်မျက်နှာဖုံးများ ပြုလုပ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်မရှိသေးပေ။ ၎င်းသည် အပ်နှင့်ချည်ဖြင့် ချုပ်လုပ်နိုင်သည့်အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။ အရည်ပျော်ပြီး အမျှင်

အဖြစ်ပြုလုပ်ထားသော အဝတ်စကို ကြည့်နိုင်သည်။ တရုတ် ရေနံဓာတုကော်ပိုရေးရှင်းပင်လျှင် လက်မောင်းများလှန်ကာ ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းများ အလျင်အမြန်ချထားခဲ့ရသည်။

၁၆ ထပ်ပါသော ပိတ်စမျက်နှာဖုံးသည် ဝူလီယန်ဒေ မျက်နှာဖုံးဟုလည်း လူသိများပြီး ဂါးရက် အားထားဝံ့သည့်အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

မစ္စတာ ဝူလီယန်ဒေ နှင့်အတူ ရှိခဲ့စဉ်ကလို ဘက်တီးရီးယားများကိုတော့ အကာအကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ဗိုင်းရပ်စ်များအပြင် လူတိုင်း သွေးစွန်းခဲ့သည့် သင်ခန်းစာကို မြင်ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် “ဟိုးအရင်က ငါတို့ ဆင်းရဲတော့ ပိတ်စမျက်နှာဖုံးပဲ ရှိခဲ့တယ်။ အခု ချမ်းသာလာတော့ ဗဟုသုတတွေလည်း ပိုရလာတယ်။ N95 မျက်နှာဖုံး ပေါ်လာပြီကွ” ဆိုပြီးဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဂါးရက်သည် မှော်ပညာကိုလည်း စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့နဖူးပေါ်တွင် ပူဖောင်းစာလုံးပေါင်းကို ရွတ်ဆိုကာ သူ့နဖူးကို ပူဖောင်းတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ခဲ့သည်။ သီအိုရီအရ ၎င်းသည် အတွင်းနှင့်အပြင် လေဖလှယ်မှုကို ကာကွယ်နိုင်ပြီး လက်ခံရရှိသူကို ပူဖောင်းအတွင်းရှိ လေကိုသာ ရှူရှိုက်စေမည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ကံကောင်းလျှင် အရည်စင်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။

ထို့နောက် စမ်းသပ်မှုအဆင့်သို့ ရောက်လာသည်။ ဘားနတ်သည် မှင်ဖြင့် ရောထားသော ရေတစ်ခွက်ကို မကာ တစ်ငုံကြီး သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ၏အဆုတ်တစ်ခုလုံးကို အားစိုက်ပြီး ဂါးရက်ထံသို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဖြန်း”

ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်သည် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးအိမ်နှစ်လုံးက ဖြူဖွေးနေ၏။

သို့သော် သူ့မျက်နှာက ယခုအခါ မှင်ကွက်များဖြင့် လုံးဝရှုပ်ပွနေတော့သည်။

ရေပက်ခြင်းကို မခံနိုင်သလို နှာချေခြင်းကိုလည်း မခုခံနိုင်သည်မှာ သဘာဝပင်။

ပူဖောင်းစာလုံးပေါင်းသည် ဂါးရက် တွေးထုတ်နိုင်ခဲ့သည့် ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံးသော ကာကွယ်ရေးမှော်ပညာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နိဂုံးချုပ်မှာ ဂါးရက်သည် ငှက်နှုတ်သီးဝတ်စုံနှင့် ဓာတ်ငွေ့ကာမျက်နှာဖုံးတို့ကြားတွင် ရွေးချယ်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ဖန်တီးနိုင်စွမ်းကို အကဲဖြတ်ပြီး ဘားနတ်

နှင့် တိုင်ပင်ပြီးနောက် သူသည် ဒုတိယတစ်ခုကို ဆန္ဒအလျောက် လက်လျှော့လိုက်သည်။

ဝက်နှာခေါင်းဟုလည်း လူသိများသော ဓာတ်ငွေ့ကာမျက်နှာဖုံးသည် လုံလောက်သော ရိုးရှင်းသည့် လက်မှုပညာဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် မျက်နှာဖုံးကိုယ်ထည်၊ စစ်ထုတ်နိုင်သော ဗူးတစ်ခု ပါရှိပြီး မျက်နှာနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်ရန် လိုအပ်သည်။ သားရေလုပ်ငန်း၊ ပန်းပဲလုပ်ငန်းနှင့် အခြားအမျိုးမျိုးသော လက်မှုပညာများ ပါဝင်သောကြောင့် ဂါးရက် မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ဂါးရက်သည် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အကာအကွယ်ပစ္စည်းများ၏ ရှေ့ပြေးဖြစ်သော ဝတ်စုံအပြည့်အစုံကို ဝမ်းနည်းစွာ ပြန်ယူလာခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့အဝတ်အစားများကို လဲ၍ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဆွဲကာ စမ်းသပ်မှုများအတွက် နေရာရှာရန် လမ်းမများပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လူရိုင်းကြီးအတွက် တည်းခိုရန် နေရာတစ်ခုလည်း ရှာရမည်ဖြစ်သည်။

ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

မှော်ကောင်စီသည် သင်တန်းသားများအတွက် နေရာထိုင်ခင်းပေးသော်လည်း နောက်လိုက်များကို ထိုသို့သော အခွင့်အရေးမျိုး မပေးခဲ့ပေ။

တကယ်တော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ မေးရဲလျှင် ကောင်စီက ပြန်ပြောနိုင်သည်။

“Level 1 မှော်ပညာရှင်တစ်ယောက်က ဘာလို့ နောက်လိုက်တစ်ယောက်ကို ခေါ်ထားရမှာလဲ”

“အိုး မိသားစုကို မှီခိုပြီးလား”

"ဒါဆို မင်းမိသားစုကိုသာ ဆက်မှီခိုနေလိုက်။ ကောင်စီက ကူညီမယ်လို့ မမျှော်လင့်နဲ့"

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသည့် ဂါးရက်သည် ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်လာပြီး အိမ်ရှာရန် လမ်းမပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

အကယ်ဒမီတံခါးဝတွင် ရပ်လျက် တောင်ထိပ်သို့ မော့ကြည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာလိုက်သည်။ အကယ်ဒမီမှ အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆီးနှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းများသည် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွေ့ကောက်နေပြီး အမြင့်ဆုံးတောင်ထိပ်တွင် မိုးတိမ်များစုဝေးနေသည်။ မှော်ကောင်စီ၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော မှော်တာဝါအဆောက်အအုံသည် တောင်ထိပ်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး တိမ်များကို တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်နေသည်။

ဂါးရက်သည် တောင်ခြေရင်းတွင် ရပ်နေသော်လည်း မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်များအတွင်းတွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ လင်းလက်နေသည်ကို မြင်နိုင်ပြီး ရွှေရောင်မြွေများ ကခုန်နေကြသည်။ ရံဖန်ရံခါ လျှပ်စီးကြောင်းကြီးတစ်ခုက တာဝါကို ထွန်းညှိပေးနေလျက်ရှိသည်။

“…ဘယ် တာအိုမိတ်ဆွေက ဒီမှာ ဘေးဒုက္ခကို ကျော်လွှားနေတာပါလိမ့်?”

ဂါးရက်သည် တိုးတိုးလေးရေရွတ်ရင်း သူ့အကြည့်ကို အောက်ဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများ အဆက်မပြတ်ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ထိပ်တန်းမှော်ဆရာများမှလွဲ၍ မည်သူမျှ နေထိုင်ရန် မသင့်တော်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ထို့ကြောင့် မှော်ဆရာအများစု၊ နောက်လိုက်များနှင့် မှော်ဆရာများကို အလုပ်အကျွေးပြုသော သာမန်လူများက တောင်ခြေရှိ မြို့ထဲတွင် စုဝေးနေကြသည်။

၎င်းကို မြို့ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း ၎င်း၏ပုံသဏ္ဍာန်က ပုံမှန်စတုရန်းပုံမဟုတ်ပေ။ အပြာရောင်ပင်လယ်အော်သည် အနောက်တောင်ဘက်မှ ကုန်းမြေအတွင်းသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး တောင်ခြေသို့ ရောက်သည်အထိ ကွေးညွှတ်ကာ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ကွေ့သွားသည်။ မှော်ကောင်စီ၏ဌာနချုပ်သည် တောင်ဘက်နှင့် ပင်လယ်ကို မျက်နှာမူထားပြီး “C” ပုံသဏ္ဍာန် မြို့တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဤကဲ့သို့သော မြို့မျိုးတွင် နေထိုင်မှုအဆင့်အတန်းက သူ့အလိုလို ထင်ရှားနေသည်။ ဂါးရက်သည် လမ်းများတစ်လျှောက် နာရီဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရာ ဥယျာဉ်များ၊ ဗီလာများ၊ ကျောက်တုံးတိုင်များဖြင့် အလှဆင်ထားသော စားသောက်ဆိုင်များ၊ သုံးထပ်မှ လေးထပ်အထိရှိသော ဇိမ်ခံဟိုတယ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ သူသည် ပြဇာတ်ရုံတစ်ခုကိုပင် မြင်ခဲ့ရပြီး ထိုနေရာတွင် မှော်ဆရာတစ်ဦးက ယနေ့ကစားမည့် ပြဇာတ်ကြော်ငြာကို ဝင်ပေါက်ရှိ စကျင်ကျောက်အဖြူနံရံပေါ်တွင် ရေးဆွဲနေသည်။

ရွှေရောင်သရဖူဆောင်းထားသည့် ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် အရောင်အသွေးစုံလင်သော ဒေါင်လိုက်အစင်းပါသည့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ပွေ့ဖက်ကာ လှပစွာ ကခုန်နေသည်။ သူတို့၏ ခြေထောက်များတွင် သိုးဖြူလေးများ ကပ်နေပြီး လူငယ်နှင့် မိန်းကလေးတို့က ပျော်ရွှင်သောအပြုံးများဖြင့် တစ်ယောက်မျက်လုံးကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

မှော်ဆရာသည် ဂါးရက်ကို ကျောပေးထားပြီး လက်များကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ အနုပညာလက်ရာသည် ပြီးဆုံးသွားပြီး သူ့လက်ချောင်းများ ထိလိုက်သည်နှင့် ကွက်လပ်နေရာတွင် ပြဇာတ်မိတ်ဆက် ပေါ်လာသည်-

"မင်းသားနှင့် သိုးထိန်းမလေး" သရုပ်ဆောင်များ- အီဒင်ဆင် လင်ဒန်၊ မာတီလ်ဒါ ရီးစ်။

အဲ...

မှော်ဆရာ၏ ပန်းချီစွမ်းရည်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သော်လည်း မှော်ဆန်သော အရောင်ခြယ်

ခြင်းက တစ်နာရီသာ ခံသည်။ တစ်နာရီတိုင်း ပျောက်သွားပြီး အကြိမ်တိုင်း ပြန်ဆွဲရခြင်းကြောင့် ဤကြော်ငြာနည်းလမ်းက... အလွန်အမင်း ဖြုန်းတီးရာ ရောက်သည်။

ဂါးရက် အံ့ဩမိသည်။ သူသည် လမ်းတစ်ဖက်မှ အခြားတစ်ဖက်သို့ လမ်းလျှောက်ခဲ့ပြီး ဗီလာများကိုမူ မတတ်နိုင်သည်မှာ သေချာသောကြောင့် ကျော်သွားခဲ့သည်။ ဆက်လက်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့ရာ ရေကန်ဘေးရှိ မြို့ပြင်သို့ ရောက်သောအခါ အိမ်ငယ်လေးများ တန်းစီပေါ်လာသည်။ ဂါးရက်သည် အိမ်တံခါးများကို တစ်အိမ်တက်ဆင်း မေးမြန်းခဲ့ပြီး ခုနစ်အိမ်၊ ရှစ်အိမ်ခန့်အကြာတွင် နောက်ဆုံး၌ သီးခြားခြံဝန်းငယ်တစ်ခုကို ရခဲ့သည်။

ခြံဝန်းသည် နှစ်ထပ်သစ်သားအိမ်၏ နောက်တွင်တည်ရှိပြီး မူလက မြေပိုင်ရှင်က ပြုပြင်ထားသော ဂိုဒေါင်တစ်ခုဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ အလင်းရောင်သည် သိပ်မကောင်းသော်လည်း ဧရိယာမှာ လေးဆယ်မှ ငါးဆယ် စတုရန်းမီတာခန့် ရှိပြီး အတော်လေးကျယ်ဝန်းသည်။ ခြံစည်းရိုးတစ်ခုက တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စတုရန်းမီတာ နှစ်ဆယ်ကျော်ရှိသော ခြံဝန်းကို ပိုင်းခြားထားသည်။

အိမ်ထဲမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ကျယ်ပြောလှသော မြက်ခင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်သည်။ ပို၍ဝေးသော နေရာတွင် ချုံပုတ်များနှင့် သစ်တောများရှိပြီး တောင်ခြေရင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးချဲ့သွားသည်။ ဘားနတ်သာ ခြေဆန့်လိုပါက နေရာများစွာ ရှိသည်။

“…ဘုန်းတော်ကြီးလေးလား”

အိမ်ရှင်မသည် သတိရှိသော အကြည့်ဖြင့် လူရိုင်းကြီးကို အကဲဖြတ်ကြည့်ပြီးနောက် ဂါးရက်၏ အဝတ်အစားပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင်အရွက်များနှင့် လက်ထဲရှိ ဝက်သစ်ချသားလှံတံကို မြင်

သောအခါ သူမအမူအရာက တဖြည်းဖြည်း ပျော့ပျောင်းလာခဲ့သည်။

တစ်လကို ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြား အစားအသောက်တော့ မပါဘူး။ မင်း အိမ်ထဲမှာ တိရစ္ဆာန်လေးတွေ မွေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သေချာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရမယ်။ နံစော်တဲ့အနံ့ရတာနဲ့ မင်းရော တိရစ္ဆာန်တွေရောပါ ချက်ချင်း ထွက်သွားရမယ်”

ဂါးရက်က ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ခြံဝန်းသည် နေထိုင်သူများနှင့် တိရစ္ဆာန်ငယ်များအတွက် လုံလောက်သည်။ ကြီးမားသည့် စမ်းသပ်မှုသုံး တိရစ္ဆာန်များကိုတော့ အခြားနေရာတွင် ထားနိုင်သည်။ သူသည် “နောက်ဖေးတံခါးအပြင်ဘက်မှာ အမိုးအကာလေးတွေ ဆောက်လို့ရမလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်း ဆောက်ချင်တာ ဆောက်ပေါ့”

“သဘောတူတယ်”

သုံးရက်အကြာတွင် သစ်သားအကြီးအကဲ၏ တပည့်ဖြစ်သူ၊ စတုတ္ထအဆင့်ဘုန်းတော်ကြီး မက်သယူးသည် ဝက်များနှင့် သိုးအုပ်တစ်အုပ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်ငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဂါးရက်သည် သူ့ပါးစပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။

“ဒါတွေက ဘယ်လောက်...ကျလဲ” ဟု တုန်ရီစွာ မေးလိုက်သည်။ မက်သယူးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပခုံးတွန့်ပြသည်။

“ဘာပိုက်ဆံလဲ။ ဒါတွေက ငှားထားတာ။ အချိန်တန်ရင် ပြန်ပေးလိုက်ရုံပဲ။ ငါတို့က အစာကျွေးဖို့တာဝန်ယူတယ်။ ပိုင်ရှင်ကိုယ်စား ကျွေးမွေးပေးတယ်။ သေသွားရင်တော့ လျော်ကြေးပေးပြီး ဘုရားကျောင်းက တာဝန်ယူလိမ့်မယ်။ ပိုက်ဆံမရမှာကို မကြောက်ဘူး”

သူသည် ဝက်သစ်ချသားလှံတံကို ကိုင်ရင်း စကားအနည်းငယ် ရေရွတ်လိုက်ရာ အိမ်နောက်

ဘက်တွင် ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းတစ်ရစ် ပေါက်လာပြီး ဝက်နှင့် သိုးအားလုံးကို ပိတ်လှောင်

ထားသည်။ ထို့နောက် သူသည် လှည်းပေါ်မှ ပစ္စည်းများ စတင်၍ချတော့သည်။ ယုန်လှောင်အိမ်တစ်အိမ်၊ နောက်ထပ် ယုန်လှောင်အိမ်တစ်အိမ်၊ နောက်ထပ် ယုန်လှောင်အိမ်တစ်အိမ်... လင်းနို့လှောင်အိမ်တစ်အိမ်၊ နောက်ထပ် လင်းနို့လှောင်အိမ်တစ်အိမ်...

“ဒီယုန်တွေကိုလည်း ငှားထားတာလို့ မင်းပြောတော့မလို့လား”

“မဟုတ်တာ”

မက်သယူးက သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“သဘာဝဘုရားသခင်ရဲ့ အစေခံတွေက ယုန်အနည်းငယ်ကို ငှားမယ်ဟုတ်လား။ တောထဲမှာ ဖမ်းလိုက်ရုံပဲ။ အိုး ဒီမှာလည်း ဖီရက်အဖြူ လှောင်အိမ်တစ်အိမ် ရှိသေးတယ်။ မင်းက ဖီရက်အဖြူတွေက အကောင်းဆုံးလို့ အရင်က ပြောခဲ့တာဆိုတော့ အနည်းငယ် ယူလာခဲ့တယ်။ မျောက်တွေတော့ မရခဲ့တာ စိတ်မကောင်းပါဘူး”

ဂါးရက် သေချာကြည့်လိုက်သည်။ တိရစ္ဆာန်လှောင်အိမ်များအားလုံးသည် နွယ်ပင်များဖြင့် အနုစိတ်ယက်လုပ်ထားပြီး ခုတ်ထစ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် ချည်နှောင်ထားခြင်း လုံးဝမရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ မမေးဘဲ သိနိုင်သည်မှာ ၎င်းတို့က ဘုရားသခင့်မှော်ပညာဖြင့် ဖန်ဆင်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ကုန်ကျမည်မဟုတ်ပေ။

“ဒါဆို... လင်းနို့တွေကကော...”

“ဆရာကိုယ်တိုင် ဖမ်းလာတာ”

ဂါးရက်: “...”

ဘာမှမပေးဘဲ တစ်ခုခုရအောင် လုပ်ရာမှာ ငါတော်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ငါ့ထက်တောင် ပိုကျွမ်းကျင်တဲ့လူ ရှိနေတာပဲ။ ညီလေး မက်သယူးက စမ်းသပ်မှုသုံး တိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီးနဲ့ မင်းတစ်ပြားမှ မကုန်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။