အခန်း (၁၆၀)
Vol. 12 Ch. 160
ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်သည် စမ်းသပ်မှုကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ပြန်လည်ပြုလုပ်ရန် သဘောတူခဲ့သည်။
ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။ မှော်ကောင်စီက ရက်ရောလွန်းနေသည်။
သူ၏ပြီးခဲ့သည့် စာမေးပွဲအဆင့်များသည် အားလုံး A+ ဖြစ်ပြီး၊ အဆင့် ၁ မှော်ပညာနှစ်ခု၊ အဆင့် ၀ မှော်ပညာသုံးခုနှင့် ရက် ၂၀ စာကြည့်တိုက်ချေးယူခွင့်ကို လဲလှယ်နိုင်ခဲ့သည်။ ပြန်လည်စမ်းသပ်မှုကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် အချိန်ကုန်မည်ဖြစ်ရာ ဤလဲလှယ်ခွင့်များကို နောက်သင်တန်း၏ မည်သည့်နေ့တွင်မဆို အသုံးပြုနိုင်သည်။ ပြန်လည်စမ်းသပ်မှုပြီးနောက် ပစ္စည်းများ၊ စမ်းသပ်မှုသုံး တိရစ္ဆာန်များနှင့် ကိရိယာအားလုံးသည် ဂါးရက်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ လင်းနို့များက ရောဂါများကို အမှန်တကယ် ကူးစက်နိုင်သည်ကို သူ သက်သေပြနိုင်ပါက ဒီဇိုင်းလိုအပ်ချက်များစွာရှိသော ဓာတ်ခွဲခန်းသည်လည်း သူ့အတွက် ဖြစ်လာနိုင်သည်။
သူ ယခင်က ရေးသားခဲ့သော စာတမ်းကို “သာမန်မှော်ဆရာ လစဉ်ထုတ်” တွင် ထုတ်ဝေရန် အကြံပြုထားသည်။
ဂါးရက်က စောင့်ဆိုင်းလိုပါက၊ နောက်ပိုင်း ပြန်လည်စမ်းသပ်မှုများ၏ ရလဒ်များကို ပေါင်းစပ်၍ “နက်နဲသောပညာ” သို့မဟုတ် “မှော်ပညာ” တွင် တိုက်ရိုက်ထုတ်ဝေရန် အကြံပြုနိုင်သည်။ စာတမ်းထုတ်ဝေခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ဆုလာဘ်များလည်း လုံလောက်စွာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
သင်တန်းပြီးနောက် ဂါးရက်ကို တံတားဦးမှော်မျှော်စင်တွင် နောက်ထပ်သုံးလနေထိုင်ခွင့် ပေးခဲ့ပြီး စာကြည့်တိုက်ရှိ စာအုပ်များကို လွတ်လပ်စွာ ဖတ်ရှုခွင့်ရသည် (ငွေ သို့မဟုတ် ပံ့ပိုးမှုအမှတ်များ လိုအပ်သော မှော်ပညာများ မပါဝင်)။
“ဆရာက မင်းကို တကယ်ပဲ တန်ဖိုးထားတယ်”
မှော်ဆရာ ဟာဗေးသည် ဆရာ၏ မှတ်စုဖြင့် အလုပ်များပြေးလွှားနေရင်း ဂါးရက်ကို သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကိုယ်ပိုင်စီမံခန့်ခွဲမှုနဲ့ စီမံကိန်းတစ်ခုကို ခေါင်းဆောင်တာ... ငါ အဆင့် ၅ ရောက်မှပဲ ဒီအခွင့်အရေးကို ရခဲ့တာ။ ငါ့အဖွဲ့မှာ မင်းထက် အများကြီးနည်းတဲ့ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်”
ဂါးရက်က သူ့ကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြသည်။
“စိုးရိမ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်၊ မှော်ဆရာ ဟာဗေး” ဟု တိုးတိုးလေးနှင့် လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ကျွန်တော့် သုတေသနအဖွဲ့ထဲမှာ ပါဝင်နိုင်မလား။ ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး စာရေးသူအဖြစ် ခွဲဝေယူနိုင်ပါတယ်။ မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဒီစမ်းသပ်မှုအတွက် လူအတော်များများ လိုအပ်တယ်။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မလုပ်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ”
အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မှော်ဆရာသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး။ ဒီစမ်းသပ်မှုက ငါ့သုတေသနလမ်းကြောင်းထဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဆင်ပြေရင်တော့ ငါ့တပည့်တစ်ယောက်ကို မင်းအဖွဲ့အောက်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ စေလွှတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ စာရေးသူကိစ္စကို မင်းဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ စာရေးသူသုံးဦးအထိ ပါဝင်တာလည်း လက်ခံနိုင်ပါတယ်”
ဂါးရက်သည် မှော်ကောင်စီ၏ အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြု၍ နောက်ထပ် ပြန်လည်စမ်းသပ်မှုတစ်ခု လုပ်ဆောင်ရန် အခွင့်အရေးရရှိခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူးအားလပ်ရက် တစ်လျှောက်လုံး၊ ဒီဇင်ဘာ ၂၁ ရက်မှ နောက်နှစ် ဇန်နဝါရီ ၁၀ ရက်အထိ၊ သူသည် စမ်းသပ်မှုတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်
တခြားသူတွေက စျေးဝယ်နေချိန်မှာ သူက P4 ဓာတ်ခွဲခန်းဒီဇိုင်းကို ဆွဲနေခဲ့သည်။
တခြားသူတွေက နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကျင်းပနေချိန်မှာ သူက သဘာဝကိုးကွယ်မှုမှ ဘုန်းတော်ကြီးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ယုန်၊ ဖီရက်၊ ဝက်၊ သိုးနှင့် မြင်းများကို ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသို့ ထည့်သွင်းနေခဲ့သည်။
တခြားသူတွေက မှော်ကျမ်းလိပ်အသစ်တွေ သင်ယူနေချိန်မှာ သူက သာမိုမီတာကို တစ်ဖက်၊ ယုန်ကို တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး ယုန်ရဲ့ ကိုယ်အပူချိန်ကို တိုင်းနေခဲ့သည်။
တခြားသူတွေက အကယ်ဒမီစာကြည့်တိုက်မှာ ရှိနေချိန်မှာ သူ့ဘယ်ဘက်မှာ စမ်းသပ်မှတ်တမ်းတွေပုံနေကာ ညာဘက်မှာ သစ်သားအကြီးအကဲဆီက ဆေးမှတ်တမ်းတွေပုံနဲ့ သူ့လျှာကိုပင် ထုတ်လုနီးပါး ကြိုးစားပမ်းစား စာတမ်းရေးနေခဲ့သည်...
ဇန်နဝါရီ ၁၁ ရက်တွင် သင်တန်းပြန်စသည်။ ဂါးရက်၏ ထိုင်ခုံသည် ဗလာဖြစ်နေပြီး သူ့အရိပ်အယောင်မရှိပေ။
ဇန်နဝါရီ ၁၂ ရက်တွင် ဂါးရက်က ဆက်လက်ပေါ်မလာသေးပေ။
ဇန်နဝါရီ ၁၃ ရက်တွင် ဂါးရက်သည် ဆက်လက်ပျောက်ဆုံးနေသည်။ သို့သော် သူ၏ပျောက်ဆုံးမှုသည် သိပ်အာရုံစိုက်မခံခဲ့ရပေ။ ဂါးရက်သည် သူ့သုတေသနလုပ်ငန်းနှင့် အလုပ်များနေပြီး အတန်းတက်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပြန်သွားသည်။ အတန်းဖော်များနှင့်အတူ စာကြည့်တိုက်သို့ တစ်ခါမျှမသွားသလို အဖွဲ့လိုက် သုတေသနလုပ်ငန်းများတွင်လည်း ပါဝင်ခြင်းမရှိပေ။ အတန်းချိန်တွင် သူ စကားမပြောပေ။ ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းထွက်သွားပြီး အားလပ်ချိန်များတွင်...
အိုး…
သင်တန်းဆရာများက အားလပ်ချိန်မပေးဘဲ သင်ကြားကြသည်...
အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သင်တန်းကျောင်းသားအများစုသည် သူ့အပေါ် “ငါတို့အတန်းထဲမှာ အဲလိုလူမျိုး ရှိခဲ့လို့လား” နှင့် “အော် ပြီးခဲ့တဲ့ အတန်းမှာ သုံးလပျက်ခဲ့တဲ့လူ” ဟူသော အပြန်အလှန် ခံစားချက်များ ရှိနေခဲ့သည်။
အခု နောက်ထပ်တစ်ခု ထပ်တိုးဖို့ ရှိသေးသည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့ အတန်းမှာ အမှတ်မရခဲ့တဲ့လူ...”
‘ဟုတ်ပါတယ် သူ တစ်ယောက်တည်း ပျက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အတန်းပျက်တဲ့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာအချို့က မျက်စိမှိတ်ပေးတယ်။ တချို့က ရင်းနှီးတဲ့ မိသားစုက ကလေးတွေကိုသာ ဆူပူကြပြီး တချို့ကတော့ အလွန်အမင်း တင်းကျပ်တာကြောင့် အကြောင်းမဲ့ အတန်းပျက်တာကို မခံရပ်နိုင်ကြပါဘူး’
ဇန်နဝါရီ ၁၅ ရက်တွင် သေဆုံးခြင်းမှော်ဆရာ အက်ဒ်ဂါသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် မျက်နှာအေးစက်စွာဖြင့် ရပ်နေပြီး စာအုပ်ကိုကိုင်ထားသော လက်ထောက်ကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အမည်ခေါ်သည်။
“အာမန်ဒါ တေဒါ”
“ရှိပါတယ်”
“ခရစ်စတင် ပရိုက်စ်”
“ရှိပါတယ်”
“ကိုရင်း ဖရန့်ဇ်”
“ရှိပါတယ်”
“ပီဒရို မေယား”
“ရှိပါတယ်”
“အန်တိုနီ ဗယ်လင်တိုင်း”
“...”
“...”
“အန်တိုနီ ဗယ်လင်တိုင်း”
“သူ မရှိရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့”
သေဆုံးခြင်းမှော်ဆရာအက်ဒ်ဂါသည် လက်ထောက်ကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ့လေသံက ရိုးရိုးလေးဖြစ်နေကာ ပျော်ရွှင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသအမူအရာမပြချေ။
“နောက်တစ်ယောက်”
“ဟုတ်ကဲ့။ ဂျက်ဆီကာ အက်ကင်ဆင်”
“ရှိပါတယ်”
အမည်ခေါ်ပြီးနောက် ကျောင်းသား ၈၀ ထဲမှ ၁၅ ယောက်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အတန်းပျက်နေသည်။
ဂါးရက်လည်း ပါဝင်သည်မှာ သေချာသည်။ ဆရာ အက်ဒ်ဂါသည် လက်ထောက်ကို မျက်နှာတည်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာဆင်ခြေမှမပေးနဲ့ မလာသူအားလုံးကို တစ်အဆင့်လျှော့လိုက်။ အခု စာသင်ချိန်စမယ်”
“တောင်းပန်ပါတယ် တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော်တို့ နောက်ကျသွားလို့ပါ”
လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးများ အုပ်စုလိုက် တံခါးမှ အပြေးအလွှားဝင်လာပြီး ဝင်ပေါက်ကို တန်းနှစ်တန်းဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဆံပင်ရွှေရောင်ရှိသော ကောင်လေး၏ ပါးရိုးများနှင့် မျက်လုံးထောင့်များတွင် နီရဲနေသည်။ အရက်နာကျနေသေးသည့် လက္ခဏာများ ထင်ရှားနေသည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် သူသည် ခါးကို ၇၀ ဒီဂရီခန့် ညွှတ်လိုက်သည်။
“အရှင် မှော်ဆရာခေါင်းဆောင် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နည်းနည်းလေး နောက်ကျသွားလို့ပါ...”
“အကယ်ဒမီမှာ အတန်းနောက်ကျလို့ ရတယ်”
မှော်ဆရာ အက်ဒ်ဂါက ပြတ်သားစွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အကွာအဝေးအတွက် မင်းတို့ နောက်ကျနိုင်တယ်ဆိုရင် စစ်မြေပြင်မှာ တစ်နေ့တာလုံး နောက်မကျနိုင်တော့ဘူးလား။ အပြင်မှာ သွားရပ်နေ”
“ဒါပေမဲ့ ဆရာ ကျွန်တော် အဆင့် ၂ ကို တိုးတက်လာလို့ နောက်ကျတာပါ...”
“မင်း ဆယ်ရက်အားယူခဲ့တာကို ငါသိတယ်”
မှော်ဆရာ အက်ဒ်ဂါ၏ ပါးလျသောမျက်နှာသည် အေးစက်နေပြီး နွေးထွေးမှုမရှိပေ။
“မင်း မနေ့က အဆင့် ၂ ကို တိုးတက်လာပြီး လူအုပ်စုနဲ့ အတူ သောက်စားပြီး ပျော်ပွဲစားတာကိုလည်း ငါသိတယ်။
ငြင်းမနေနဲ့ အရက်ဆိုင်အပြင်မှာ မင်းကို ငါမြင်ခဲ့တယ်။ အဆင့် ၂ ကို တိုးတက်လာတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းတို့အားလုံးက ခရိုင်အသီးသီးကနေ ရွေးချယ်ထားတဲ့ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ။ သင်တန်းက တစ်နှစ်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ရှိနေပြီ၊ ကျောင်းအသီးသီးက ဂရင်းမှော်ဆရာတွေလည်း တစ်ဝက်လောက် အလှည့်ကျ သင်ကြားပေးခဲ့ကြပြီ။ မင်းတို့ အဆင့်တစ်ဆင့် တိုးလာတာက သဘာဝပဲ မဟုတ်ဘူးလား။
ဒီလို အရေးမကြီးတဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခုအတွက် မင်းတို့ အပြင်ထွက်ပြီး အရက်သောက်တယ်။ ပြီးတော့ လူအုပ်စုလိုက်ပါ ခေါ်သွားသေးတယ်။ ပြီးတော့ အတန်းပျက်ဖို့တောင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့လုပ်တယ်။ ဒီလိုမျိုးအောင်မြင်မှုအဆင့်နဲ့ မင်းတို့ ကျေနပ်နေမယ်ဆိုရင် သင်တန်းကို လာခဲ့သင့်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ရဲ့နေရာကို ပိုပြီးအလားအလာရှိတဲ့လူကို ပေးလိုက်”
အက်ဒ်ဂါသည် ပိန်လှီပြီး အရိုးစုနှင့်တူသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသော်လည်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အဆုတ်စွမ်းရည်ဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေခဲ့ပြီး ငါးမိနစ်ကြာအောင် မရပ်မနား ဆက်တိုက်ပြောနေခဲ့သည်။ သေဆုံးခြင်းမှော်ဆရာဘေးတွင် မှောင်မိုက်သော ရွှေရောင်အရိုးစုတစ်ခုက စာရွက်ထူထူတစ်ပုံကို ကိုင်ထားပြီး အပေါ်နှင့်အောက် မေးရိုးများဖြင့် အသံများမြည်အောင် လှုပ်ရှားနေခဲ့ရာ လှောင်ပြောင်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် အတူတူ ဆူပူနေခြင်းလားတော့ မသိပေ။
အန်တိုနီသည် အဆူခံရမှုအောက်တွင် ခေါင်းမဖော်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့နောက်တွင် ပျော်ပွဲစားရန် ထွက်သွားခဲ့သော လူငယ်များနှင့် မိန်းကလေးများ အုပ်စုသည် အားလုံး ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။ အချို့က တိတ်တဆိတ် နံရံဘေးသို့ ရွှေ့ကာ ကပ်၍ ရပ်နေကြသည်။ မှော်ဆရာ အက်ဒ်ဂါသည် အားရပါးရ ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး အတန်းစတင်တော့မည်ကို ရုတ်တရက် အပြင်မှ အခြားလူတစ်ဦး ပြေးလာသည်။
“အရှင် မှော်ဆရာခေါင်းဆောင် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် နောက်ကျသွားလို့ပါ”
“မင်းက ဘယ်သူလဲ ထပ်ပြီးတော့”
မှော်ဆရာ အက်ဒ်ဂါသည် အနီရောင်ဘောပင်ကို ကိုင်ပြီးသားဖြစ်ပြီး တက်ရောက်သူစာရင်းကို ကြည့်ကာ အသစ်ရောက်လာသူ၏ နာမည်ဘေးတွင် X မှတ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။ ထိုလူက ခါးကို ၅၀ ဒီဂရီခန့် ညွှတ်လိုက်သည်။
“ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်ပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်”
မှော်ဆရာခေါင်းဆောင်၏ ဘောပင်က ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ဂါးရက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နဖူးပေါ်ရှိ ပြားနေသောဆံပင်များမှ (ခွဲစိတ်ကုသရာတွင် ဆောင်းသည့် ဦးထုပ်ကြောင့် ဖိမိ၍)၊ အရောင်မှိန်နေသော မှော်ဆရာဝတ်ရုံ (နေ့စဉ်ဆေးကြောသည့် မှော်စာလုံးပေါင်းများ၏ ရလဒ်) နှင့် ဖိနပ်ပေါ်ရှိ ရွှံ့များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ကြည့်လေလေ သူ့အမူအရာက ပိုမိုဖော်ရွေလေလေ ဖြစ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အတန်းထဲသို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“နောက်တစ်ခါ နောက်မကျအောင် သတိထားပါ။ အထဲဝင်ပြီး စာသင်တာ နားထောင်”
“ဘာလို့ သူကျတော့ ဝင်ခွင့်ရပြီး နားထောင်ရတာလဲ”
အန်တိုနီ၏နောက်တွင် ပို၍ငယ်သော ကောင်လေးတစ်ဦးက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
အန်တိုနီသည် သူ့ကို တံတောင်နှင့် ချက်ချင်းတွန်းလိုက်သည်။ ကောင်လေးသည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသော်လည်း စိတ်မကျေနပ်သော အမူအရာရှိနေသေးသည်။ ရှေ့နှင့်နောက်တွင် အပြင်ဘက်၌ ရပ်တန့်အပြစ်ပေးခံရသော နောက်ကျသည့် လူငယ်များနှင့် မိန်းကလေးများအားလုံးသည် ဂါးရက်ကို ကြည့်နေကြပြီး အချို့က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ တိုက်မိသလို လုပ်နေကြသည်။
ဂါးရက်သည် ထူးဆန်းသော အကြည့်များကြားမှ လျှောက်သွားပြီး သူ့ထိုင်ခုံဆီသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူသည် သူ့ထိုင်ခုံသို့ ရောက်သည်နှင့် သူ့နောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် တိုးတိုးလေး ပြောသည်ကို သူ ကြားလိုက်သည်။
“အားလုံး နောက်ကျတာပဲ ဟုတ်တယ်မလား...”
ဂါးရက်သည် သူ့ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့စာရေးကိရိယာများကိုပင် မဖြန့်ရသေးခင် စာရွက်ပုံကြီးသည် ပန်းပွင့်များကြွေကျသကဲ့သို့ လွင့်မြောလာပြီး လူတိုင်း၏ စားပွဲခုံပေါ်သို့ တိကျစွာ ကျရောက်လာသည်။ ဂါးရက်သည် ခေါင်းငုံ့၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအချိန်
တွင် မှော်ဆရာခေါင်းဆောင် အက်ဒ်ဂါ၏ ကြမ်းတမ်းသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒီနေ့ ငါတို့ အသစ်ထွက်ရှိလာတဲ့ စာတမ်းတစ်ခုအကြောင်း ဆွေးနွေးကြမယ်။ သေဆုံးခြင်းမှော်ပညာနယ်ပယ် အထူးသဖြင့် ကပ်ရောဂါများအပေါ် အာရုံစိုက်ထားတဲ့ ဒီစာတမ်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးကော်မတီက အခုမှပဲ အတည်ပြုခဲ့ပြီး အာကိန်းရဲ့ နောက်ထုတ်မှာ ထုတ်ဝေတော့မှာပါ။ စာရေးသူကတော့ ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်”