အခန်း (၁၆၄)

ဓားသွား၏ အရောင်တောက်ပမှုနှင့်အတူ ရင်ဘတ်၊ ဝမ်းဗိုက်၊ လည်ပင်းနှင့် ဦးခေါင်းတို့ကို ခွဲစိတ်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ၊ သွေးကြောများ၊ မျက်လုံးအာရုံခံလွှာများနှင့် အရေပြားအောက်ရှိ တစ်ရှူးများကို စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာကြည့်ရှုနေသည်။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် သေဆုံးသည်ကို မသိရသည့်အခါ ခွဲစိတ်ဓားသည် မှောင်မိုက်သောနေရာရှိ မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားပေးသော မီးရှူးတိုင်သဖွယ်ပင်။

ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်သည် ခွဲစိတ်စစ်ဆေးခြင်းနှင့် သုတေသနပြုလုပ်ခြင်းကို အာရုံစိုက်နေသည်။ ယုန်၏ အဆုတ်များ၊ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ၊ သွေးကြောများတွင် သွေးယိုစီးမှုများ ပျံ့နှံ့နေသည်။ သွေးများ အများအပြား ယိုစီးနေသော်လည်း ကပ်ငြိနေခြင်း၊ ရောင်ရမ်းနေခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာများ မတွေ့ရပေ။ ထက်သော အရာဖြင့် ထိခိုက်ထားသော ဒဏ်ရာများလည်း မရှိခြင်းကြောင့် ၎င်းသည် အာထရာဆောင်း မှော်ပညာကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု အခြေခံအားဖြင့် ညွှန်ပြနေသည်။

“အင်း... ဘားနတ်... ဘားနတ်”

ဂါးရက်သည် ခွဲစိတ်ဓားကို ချလိုက်ပြီး ဒီယုန်ကို ဟင်းချက်ဖို့ သို့မဟုတ် ကင်ဖို့အတွက် လူရိုင်းကြီးကို လှမ်းခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ လှည့်လိုက်သည့်အခါ လူရိုင်းကြီးသည် နောက်ထပ်ယုန်တစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားပြီး စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

ယုန်အသစ်၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် အမွေးများ ရိတ်ထားသောကြောင့် အနက်ရောင်အမွေးများကြားတွင် ပန်းရောင်ရဲရဲသဏ္ဌာန် ရှိနေသည်။ ဘားနတ်၏လက်ထဲတွင် ခြေထောက်များကို ခပ်သွက်သွက်ရုန်းကန်နေပြီး အပူဒဏ်ကြောင့် မသေဆုံးသေးသကဲ့သို့ အသက်ဝင်နေပုံရသည်။

အိုး...

ဂါးရက် ချွေးပြန်သွားသည်။ ယုန်တစ်ကောင်က မင်းစားဖို့ မလုံလောက်ဘူး။ ညစာအတွက် ယုန်ခြေထောက်တွေ စားဖို့ ငါ မစဉ်းစားထားဘူး။

“ဘားနတ် ဒီယုန်ကို အခုတော့ မစားရသေးဘူး... မဟုတ်ဘူး မစမ်းသပ်ရသေးဘူး။ ငါ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားဖို့လိုတယ်... ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ ဘာတွေမှားနေလဲဆိုတာကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်လိုတယ်...”

ဂါးရက်သည် အိမ်တွင် ပုံမှန်တရားထိုင်ခြင်း ပြီးဆုံးပြီးနောက် စိတ်စွမ်းအားဖြင့် အရိုးတစ်ခုကို ထပ်မံပုံသွင်းခဲ့သည်။ ဤအရိုးအစုအဝေးကို ပြီးဆုံးဖို့အတွက် နောက်ထပ် ရှစ်ခုသာ လိုတော့သည်။ ထို့နောက် သူ၏အာရုံကို အာထရာဆောင်း မှော်ပညာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။ သူသည် စဉ်းစားကာ တရားထိုင်ပြီး တွေးတောနေသည်။

အင်း...

အကြိမ်ကြိမ်စဉ်းစားပြီးနောက်မှာလည်း ပြဿနာက ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာကို သူ တိတိကျကျ မပြောနိုင်သေးပေ။ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် “Medical Imaging” စာအုပ်ထဲရှိ အာထရာဆောင်း၏ ဖော်ပြချက်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် စဉ်းစားကြည့်သည်။

“အာထရာဆောင်းသည် ၁ မှ ၁၀ မီဂါဟက်ဇ်ရှိသော အာထရာဆောင်းလှိုင်းများကို လူ့တစ်ရှူးများတွင် ပျံ့နှံ့စေသည်... အမ်...”

၁ မှ ၁၀ မီဂါဟက်ဇ်။

ဒါဆို ၁,၀၀၀,၀၀၀ ဟက်ဇ်ကနေ ၁၀,၀၀၀,၀၀၀ ဟက်ဇ်လား။

လင်းနို့တွေက ဘယ်လောက်ကြိမ်နှုန်းရှိတဲ့ အာထရာဆောင်းကို ထုတ်လွှတ်တာလဲ။

ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး...

သို့သော် ဤတွေးတောနေစဉ်တွင် ဂါးရက်သည် တစ်ခုခုကို သတိရလိုက်သည်။

အာထရာဆောင်း၏ ကြိမ်နှုန်း မြင့်မားလေလေ တစ်ရှူးများထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း နည်းပါးလေဖြစ်သော်လည်း အနီးအနားရှိ အရာဝတ္ထုများအတွက် ပုံရိပ်ကြည်လင်ပြတ်သားမှု ပိုမိုမြင့်မားလေဖြစ်သည်။ ကြိမ်နှုန်း နိမ့်လေလေ တစ်ရှူးများထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း ပိုမိုထိရောက်လေဖြစ်သော်လည်း အနီးအနားရှိ အရာဝတ္ထုများအတွက် ပုံရိပ်ကြည်လင်ပြတ်သားမှု ပိုမိုညံ့ဖျင်းလေဖြစ်သည်။

ဒါဆို ငါ အရင်က ပဲ့တင်သံ မှော်ပညာ ကို သုံးတုန်းက ယုန်ကနေတစ်ဆင့် ယုန်လှောင်အိမ်၊ စားပွဲနဲ့ ကြမ်းပြင်အောက်ကိုပါ မြင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ယုန်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို မမြင်ခဲ့ရတာက အာထရာဆောင်း ကြိမ်နှုန်း အရမ်းနိမ့်နေလို့လား။

အာထရာဆောင်း ကြိမ်နှုန်းကို ဘယ်လိုများ တိုးမြှင့်နိုင်မလဲ။

အာထရာဆောင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးတဲ့ ကိရိယာတစ်ခု ရှာရမလား။

အရမ်းကို လွန်လွန်ကျူးကျူး တွေးနေတာပဲ။

အသံလှိုင်းခရင်းတစ်ခု ရှာရမလား။

အဲဒီအသံလှိုင်းခရင်းက အာထရာဆောင်းကို ထုတ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။

အသံလှိုင်းကြိမ်နှုန်းကို ချိန်ညှိဖို့ မှော်ပညာ တစ်ခုခုများ ရှိမလား။

ဂါးရက်၏ စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်များနှင့် အသံများ ပေါ်လာသည်။

ရေဒီယို၊ ခလုတ်ခုံများ "FM89.7 မဂ္ဂါဟက်ဇ်သို့ ကြိုဆိုပါသည်..." ဟူသော အသံများပင်။

"ရပ် ရပ် အဲဒါက နားထောင်ဖို့၊ ထုတ်လွှတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး"

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မှော်ပညာ မအောင်မြင်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်

ခြင်းက ကောင်းသောလက္ခဏာပင်။ နောက်တစ်နေ့ သင်ခန်းစာပြီးဆုံးသည့်အခါ ဂါးရက်သည် ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ မတူညီသော လင်းနို့ငါးကောင်ကို ထုတ်၍ တန်းစီလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယုန်တစ်ကောင်ကို ကောက်ယူပြီး ချိုသောဗာဒံဆီ လိမ်းကာ စတင်စမ်းသပ်လိုက်သည်။

တကယ်ပင် ကွာခြားမှုများ ရှိနေသည်။ အကြီးဆုံးနှင့် အတောင်ပံအကျယ်ဆုံးဖြစ်သော မြေခွေးလင်းနို့သည် အနိမ့်ဆုံး အာထရာဆောင်း ကြိမ်နှုန်းကို ထုတ်လွှတ်ပြီး သူ၏တရားထိုင်သည့်နယ်ပယ်အတွင်းမှ ပုံရိပ်မှာ အမှုန်ဝါးဆုံး ဖြစ်နေသည်။ အတွေ့ရများပြီး ဈေးအသက်သာဆုံးဖြစ်သည့် အနက်ရောင်လင်းနို့ကမူ ကြိမ်နှုန်းအနည်းငယ် ပိုမြင့်ပြီး ပုံရိပ်ကြည်လင်မှုလည်း ပိုကောင်းသော်လည်း ဂါးရက်၏လိုအပ်ချက်ကို မပြည့်မီသေးပေ။ ဂါးရက်၏ လက်ဖဝါးခန့်သာရှိသော အသေးဆုံး မီးခိုးရောင်လင်းနို့ကမူ အာထရာဆောင်းပုံရိပ်ဖြင့် ယုန်နှင့် ယုန်လှောင်အိမ်ကို အတိအကျ ဖုံးလွှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ယုန်၏အရွယ်အစားအရ နောက်တစ်ပတ် ထပ်လျှော့လိုက်ပါက အတွင်းပိုင်းအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို စစ်ဆေးရန် လုံလောက်မည်ဟု ယူဆသည်။

"လင်းနို့ ပြောင်းလဲခြင်း" ဟူသော စိတ်ကူးသည် မှန်ကန်ကြောင်း သိရှိရသည့်အခါ ဂါးရက် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သို့သော် သူ အရင်စမ်းသပ်စဉ်က မှော်ကောင်စီက လင်းနို့ငါးမျိုးသာ ပံ့ပိုးပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အပြင်ထွက်၍ နောက်ထပ်ဝယ်ယူရတော့မည်။

"အိုး ဘုရားသခင် ကံကောင်းပါစေ။ သဘာဝနဲ့ မှော်ပညာနတ်ဘုရားတွေ ကောင်းချီးပေးပါစေ။ လင်းနို့တွေ အရမ်းမဈေးကြီးပါစေနဲ့"

တစ်ကောင်လျှင် ရွှေဒင်္ဂါး ၅ ပြားစီဆိုပါက သူမည်သို့မျှ တတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် အရင်တစ်ခေါက်က စုံစမ်းခဲ့သော ဆိုင်သို့ တန်းသွားလိုက်သည်။ စပေါ်ငွေ ပေးစဉ်က လင်းနို့များကို သူ့အတွက် ကိုင်ထားပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည့် ဆိုင်မှကောင်လေးက ဂါးရက်ကို အမှတ်တရ ရှိပုံရသည်။ သူ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်လေး၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"ဆရာ ဆရာ ပြန်လာပြီ။ ဆရာ လင်းနို့တွေ ထပ်လိုသေးလား"

"ငါ လင်းနို့တွေ လိုချင်မှန်း မင်း ဘယ်လိုသိလဲ"

ဂါးရက် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"တစ်ကောင်ကို ဘယ်လောက်လဲ"

"...အရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ် အသေပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ကောင်ကို ကြေးနီဒင်္ဂါး ၅ ပြားစီပါ"

ကောင်လေး၏အသံမှာ မှိုင်တွေနေသည်။

ဂါးရက်က တုန်လှုပ်သွားပြီး "ဈေးက အဲလောက်တောင် ကျသွားတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မကျဘူးလား..."

ကောင်လေးက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်မရှိသည့်အတွက် သူသည် ကောင်တာကို မှီကာ လက်ပိုက်၍ သူ့မေးစေ့ကို တင်ထားသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံမှ ကျောရိုးအထိ လုံးဝ အရှုံးသမား ပုံစံပေါက်နေပြီး ဤစကားလုံးသည် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အပေါ်မှအောက်သို့ ရေးထားသကဲ့သို့ပင်။

“ဘယ်ဆရာက စာတမ်းရေးခဲ့လဲ မသိဘူး။ လင်းနို့တွေ သုတေသနလုပ်တာ အန္တရာယ်ရှိပြီး ရောဂါဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့။ အခု လင်းနို့မှာထားတဲ့ ဖောက်သည်တွေ အများကြီးက မလိုချင်တော့ဘူး။ ဝယ်သွားတဲ့သူတချို့က ပြန်လာအပ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်မှာ ထောင်နဲ့ချီပြီး ပိတ်မိနေတယ်။ သူတို့ကို ရောင်းမထွက်ရင် ဂရုစိုက်ဖို့ ပိုက်ဆံတောင် မတတ်နိုင်တော့ဘူး...”

ဒီလအတွက် လစာကိုလည်း လျှော့ချခံရဦးမှာ။ ဒီလတင် မဟုတ်ဘူး။ နောက်လ နောက်လ နောက်လ နောက်လတွေမှာပါ တစ်ဝက်လောက် ဖြတ်တောက်ခံရနိုင်တယ်။

“အမ်...”

လင်းနို့ဈေးတွေ ပြုတ်ကျရခြင်း၏ တရားခံဖြစ်သည့် ဂါးရက်က နည်းနည်းတော့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပေမယ့် တစ်ဖက်မှာလည်း ပျော်နေမိသည်။ သူ မျက်တောင်ခတ်ပြီး ပိုနီးကပ်သွားကာ "ခင်ဗျားတို့ ဆိုင်မှာ လင်းနို့မျိုးစိတ်တွေ အစုံအလင်ရှိလား။ ရှိရင် တခြားနေရာ မသွားတော့ဘဲ ဒီမှာပဲ ဝယ်လိုက်မယ်" ဟု မေးလိုက်သည်။

“အမျိုးအစုံအလင် ရှိပါတယ်”

ဆိုင်မှကောင်လေးက ဝမ်းသာအားရ ခုန်လိုက်သည်။

“မျိုးစိတ် ၁၀ မျိုးကျော် ရှိတယ်။ အစုံမရှိရင်တောင် တခြားဆိုင်တွေကနေ ပြန်ဖြည့်နိုင်တယ်။ ဆရာ ဒီမှာပဲ ထိုင်နေပါ၊ ကျွန်တော် အကုန်လုံး စုစည်းပေးမယ်။ တစ်မျိုးကို ဘယ်လောက်ယူမလဲ”

တစ်ကောင်ကို ကြေးနီဒင်္ဂါး ၅ ပြား၊ မျိုးစိတ် ၂၀ ဆိုလျှင် ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားသာ ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။ ဂါးရက်သည် သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို ညှစ်ပြီး ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ဝက်ကို ကောင်တာပေါ်သို့ တွန်းတင်လိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်နှစ်မျိုး စုစည်းနိုင်လဲ ကြည့်။ ၂၀ ရရင် တစ်မျိုးကို ၅ ကောင်စီ ဝယ်မယ်။ ငါ့အတွက် လိုအပ်တဲ့အမျိုးအစားကို တွေ့ရင် ပိုဝယ်ခဲ့”

“ကောင်းပြီ။ ဆရာ စိတ်ချပါ။ ဒါမှမဟုတ် ဆရာ့လိပ်စာကို ချန်ခဲ့မလား။ အိမ်အရောက်ပို့ပေးနိုင်တယ်”

ညနေစောင်း ကောင်းကင် မှောင်လာသောအခါ ဂါးရက်သည် လင်းနို့တွေ အပြည့်ပါသော ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ အရွယ်အစားအမျိုးမျိုး၊ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခွဲထားပြီး၊ မျိုးစိတ်ပေါင်း ၄၀ မှ ၅၀ ခန့်အထိ ရှိသည်။ အားလုံးမှာ သေနေပြီဖြစ်သည်။ တစ်ကောင်စီကို မြက်အိတ်ဖြင့် ပတ်ထားပြီး မှတ်စုတစ်ခုစီ ကပ်ထားသည်။ ထိုမှတ်စုများတွင် လင်းနို့တစ်ကောင်ချင်းစီ၏ နာမည်ကို ရေးထားသည်။ သူ့၏အရင်ဘဝတွင် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံး၌ လင်းနို့မျိုးစိတ် ၉၀၀ ကျော်သာ ရှိသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ဂါးရက်သည် တစ်နိုင်ငံလုံးမှ လင်းနို့များကို သူစုစည်းမိပြီဟု သံသယဝင်နေသည်။

...ပိုက်ဆံအိတ်က သွေးထွက်သလိုပင်။

စိတ်နာကျင်မှုကို ခံစားရင်း ဂါးရက်သည် သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ဝက်ကို ထုတ်ပြီး ကောင်လေးကို ပေးလိုက်ကာ သူ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ လှည့်လိုက်သောအခါ ကြောက်စရာကောင်းသည့် သတ္တဝါများ အပြည့်ပါသော ခြင်းတောင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းကြီးကြီး ချလိုက်တော့သည်။

“...အား”

ငါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ စမ်းသပ်ရမလဲ။

ငါ့မှာ နေ့စဉ် မှော်ပညာအရေအတွက် အကန့်အသတ်ရှိတယ်။

စမ်းသပ်မှုအတွက် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို သုတေသနလုပ်ဖို့ လိုအပ်ပေမဲ့ အက်ဒီဆင်က မီးသီးကို တီထွင်တုန်းက ဖီလာမန်ပစ္စည်း ၁၆၀၀ နီးပါး စမ်းခဲ့ရသလိုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အဖွဲ့တစ်ခုရှိခဲ့တယ်လေ။ ငါကရော…

ငါ့ကိုယ်ငါပဲ အားကိုးနေရတာ။

ငါ့မှာ လက်ထောက်တစ်ယောက် လိုအပ်တယ်။ လက်ထောက်…

“ဂါးရက် အလျင်မလိုပါနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စမ်းကြည့်ရအောင်”

သူ့၏ တစ်ဦးတည်းသော လက်ထောက်ဖြစ်သည့် လူရိုင်းကြီး ဘားနတ်က သူ့ကို နားလည်ပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ ငါ တစ်နေ့ကို ယုန် ၁၀ ကောင်စားလို့မရဘူး...”