အခန်း (၁၅၈)

မှော်ကောင်စီ၏ သင်တန်းကာလသည် ဇူလိုင်လလယ်တွင် စတင်ခဲ့ပြီး ဒီဇင်ဘာ ၂၁ ရက်နေ့တွင် ယာယီရပ်နားခဲ့သည်။

နှစ်သစ်ကူး အားလပ်ရက် စတင်ခြင်းပင်။

၂၂ ရက်နေ့မှစ၍ ကျောင်းသားများသည် မှော်ကောင်စီဌာနချုပ်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်၊ သောက်စား၊ ကစားနိုင်ကြသည်။ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ပြန်လာ၍ သင်တန်း၏ ဒုတိယပိုင်းကို ဆက်လက်သင်ယူကြမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဒီဇင်ဘာ ၂၁ ရက်သည် သင်တန်းအတန်းအတွက် အဆင့်များ လက်ခံရယူမည့်နေ့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“အာမန်ဒါ တေဒါ၊ C+”

“အာ...”

အနီရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချရင်း လက်ထောက်ဆရာထံမှ သူမ၏ အဆင့်နှင့် စာတမ်းကို ယူရန် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ဤကာလအတွင်း အနည်းငယ် ပေါ့ဆခဲ့ပြီး ငါးလကြာပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားသည် ၃၀% သာ တိုးတက်ခဲ့ကာ ဒုတိယအဆင့်ပင် မရောက်သေးပေ။ သူမ၏စာတမ်းနှစ်ခုတွင် အမြင့်ဆုံးအမှတ်မှာ B- သာဖြစ်သည်။ ဝမ်းနည်းသော်လည်း ထိုအဆင့်က လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသောအရာတော့ မဟုတ်ပေ။

“ခရစ်စတင် ပရိုက်စ်၊ B-”

ဆံပင်ရွှေရောင်ရှိသော ကောင်လေးတစ်ဦးသည် သူ့စာရွက်စာတမ်းများကို ယူရန် လျှောက်သွားသည်။ စာတမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် မျက်ခုံးများ ချက်ချင်း တွန့်ကွေးသွားသည်။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

“လင်းနို့၏ မတူညီသော အစိတ်အပိုင်းများက မှော်စာလုံးပေါင်းကျောက်စာပစ္စည်းများအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းနှင့် Echo Magic အပေါ် ၎င်းတို့၏ သက်ရောက်မှု” စာတမ်းသည် B- သာရခဲ့သည်။

ငါက A ရမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ။

ဒုက္ခက ရောက်လာတော့မည်။ ဒီနှစ်သစ်ကူးက သာယာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...

“ကိုရင်း ဖရန့်ဇ်၊ B+”

နာမည်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါ်လိုက်ပြီး ကျောင်းသားများသည် သူတို့၏စာတမ်းများကို ယူရန် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာကြကာ ဝမ်းနည်းသောအမူအရာများဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဤသင်တန်းအတန်းအတွက် အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်းက အတော်လေးတင်းကြပ်သည်။ ကျောင်းသား ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ရှိသော အတန်းတွင် သုံးယောက်သာ A- ရရှိပြီး ခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်ခန့်က B+ ရရှိကာ ကျန်သူများမှာ B အဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက်နိမ့်သည်။

“ပါရမီရှင်” နှင့် “ထိပ်တန်း” ဟူသော ခေါင်းစဉ်များပါသော လူငယ်အုပ်စုသည် မကျေနပ်သော မျက်နှာများဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ C- ရရှိခဲ့သော ကျောင်းသားအချို့မှာတော့ စိတ်သက်သာရာရကာ ရင်ဘတ်ကိုပုတ်၍ ကျေးဇူးတင်နေသည်။

“တော်သေးတယ် D ရလုနီးပါးပဲ။ D ရရင် စာသင်တာကို ရပ်ဆိုင်းပြီး အိမ်ပြန်ပို့ခံရလိမ့်မယ်”

လက်ထောက်ဆရာသည် ဘက်မလိုက်ဘဲ စာရင်းကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လိုက်ဖတ်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ

“ဂါးရက် နော့ဒ်မတ် အမ်...”

ဘာလဲ။ ဘာမှမရှိဘူးလား။

ဘာလို့ မရှိရမှာလဲ။

အတန်းထဲတွင် အနည်းငယ် ဆူညံသွားသည်။ လက်ထောက်ဆရာသည် သူ၏မျက်မှန်ကို ချွတ်ကာ သန့်စင်ပြီး ပြန်တပ်ကာ ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ စာရွက်၏အဆုံးတွင် ဂါးရက်၏နာမည်ဘေးတွင် အမှတ်မရှိသေးပေ။ ထို့အစား စာကြောင်းအသေးလေးတစ်ကြောင်း ရှိနေသည်။

"စာတမ်းအမှတ်စဥ် ဆိုင်းငံ့ထားသည်"

လက်ထောက်ဆရာက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။ ဂါးရက်သည် သူ့အဆင့်ကို ယူရန် တက်သွားပြီး လမ်းတွင် ကျောင်းသားများက တိုးတိုးလေး ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြသည်။

“ထူးဆန်းမနေဘူးလား။ သူ့အတွက် ဘာမှမရှိဘူးလား”

“သူက သူ့စာတမ်းကို ဆယ်ရက်လောက်ကတည်းက တင်ထားတာ...”

“သူ ပြီးခဲ့တဲ့လကမှ ရောက်လာတာကို ငါမှတ်မိတယ်”

“ဟုတ်တယ် ငါလည်း အဲဒါကို မှတ်မိတယ်”

“သူ့စာတမ်းက အရမ်းဆိုးလို့ ဖျောက်ထားတာများလား”

“ဒါမှမဟုတ် သူ လုံးဝမရေးခဲ့တာလား”

ဂါးရက်သည် စူးစမ်းလိုသော အကြည့်များအောက်တွင် သူ့ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လက်ထောက်ဆရာက စင်မြင့်ကို ခေါက်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ လူကြီးမင်းတို့ နှစ်သစ်ကူးအားလပ်ရက်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းကြပါ။ ဒါနဲ့ အားလပ်ရက်မစခင် မင်းတို့ရဲ့ အဆင့်တွေအပေါ် မူတည်ပြီး မှော်စာအုပ်အနည်းငယ်ကို လဲလှယ်ဖို့ အကယ်ဒမီစာကြည့်တိုက်ကို သွားရောက်နိုင်ပါတယ်”

ကျောင်းသားများသည် အပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားကြသည်။ လဲလှယ်ရန် အခွင့်အလမ်းများစွာရှိခြင်းက ရှားပါးသော အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။ စာကြည့်တိုက်၏ မှော်ကျမ်းလိပ်များသည် အကန့်အသတ်ရှိပြီး၊ အရင်လာသူ အရင်ရမည်ဖြစ်ရာ နောက်မှလာသူများသည် အခြားသူများ ချန်ထားခဲ့သည်များကိုသာ ရွေးချယ်နိုင်တော့မည်...

ဂါးရက်သည် နောက်ဆုံးတန်းတွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ထိုင်ခုံထဲတွင် ပုသေးသေးလေးဖြစ်နေသည်။ စားပွဲခုံသည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို အကြိမ်များစွာ တိုက်မိသည်။ ဒီမှော်ဆရာတွေက ပုံမှန်ဆိုရင် သိမ်မွေ့နူးညံ့ပေမဲ့ အခုတော့ ရပ်မသွားဘဲ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ခြင်းလည်း မရှိကြပေ။ စားပွဲခုံကို တိုက်မိပြီးနောက်တွင် နောက်ကျောတံခါးဆီသို့ လှည့်ကာ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြသည်။

ဒုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဂါးရက်သည် မှော်ဆရာနှစ်ဦး နောက်ကျောတံခါးတွင် စုပုံနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်...

အတန်းထဲတွင် လူမရှိတော့မှ သူ၏အိတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကောက်ယူကာ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

မှော်မျှော်စင်တွင် ကျောင်းသားများအား စာအုပ်ချေးယူခွင့်မပေးသည့် စာကြည့်တိုက်ငယ်

တစ်ခု ရှိသည်။ သူတို့သည် စာကြည့်တိုက်အတွင်းတွင်သာ အခြေခံနှင့် သီအိုရီစာအုပ်များကို ဖတ်ရှုနိုင်သည်။

တိကျသော မှော်ပညာကို သင်ယူလိုပါက….

ရွှေဒင်္ဂါးများ သုံး၍ ဝယ်ယူရမည် သို့မဟုတ် မှော်ကောင်စီ၏ ပံ့ပိုးမှုအမှတ်များဖြင့် လဲလှယ်ရမည်...

ယခုမူ စာအုပ်ချေးယူသည့်နေရာတွင် ကျောင်းသား ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ခန့်ဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး သဋတို့သည် စည်းကမ်းတကျ တန်းစီနေသော်လည်း ပိုမိုနီးကပ်စေရန် အတင်းတိုးဝှေ့နေကြသည်။ ဂါးရက်သည် စာဖတ်ခန်းဆီသို့ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး သူ့နောက်မှ စာကြည့်တိုက်မှူးက ပြန်ဖြေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“C+ လား မမလေး၊ အဆင့် ၀ မှော်ပညာနှစ်ခု လဲလှယ်နိုင်ပါတယ်။ စာရင်းကို ကိုယ်တိုင်ကြည့်လိုက်ပါ”

“B- လား။ အဆင့် ၁ မှော်ပညာတစ်ခု၊ အဆင့် ၀ မှော်ပညာတစ်ခု”

“A- လား။ မောင်ရင်၊ အဆင့် ၁ မှော်ပညာနှစ်ခု၊ အဆင့် ၀ မှော်ပညာတစ်ခု။ သင်ကြားမှုဆိုင်ရာ မှော်ကျမ်းလိပ်များ ချေးယူသည့်အချိန်က ၁၀ ရက်ဖြစ်တယ်... အိုး ကြည့်ပါဦး။ အားလပ်

ရက်နီးပြီဆိုတော့ နှစ်သစ်ကူးအားလပ်ရက်ပြီးတဲ့အထိ ချေးယူနိုင်ပါတယ်”

ဒါဆို ငါ အဆင့်သတ်မှတ်ခံရမယ့် အခွင့်အရေးကို လွဲချော်သွားခဲ့တာပေါ့... အဲဒါက အခမဲ့ မှော်ပညာသင်ယူခွင့်ကို လွဲချော်သွားတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရသလား။

ဂါးရက်သည် စာအုပ်ချေးယူသည့် ပြတင်းပေါက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ စာအုပ်ချေးယူရာနေရာ၏ တစ်ဖက်တွင် အနီရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သက်တောင့်သက်သာ စာဖတ်နေသည်။ ဂါးရက်သည် သူမကို အပြုံးအတုဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်... မှော်ပညာချေးယူဖို့ ဘယ်လိုအခြေအနေတွေရှိလဲ”

“ကိုယ်တိုင်ဖတ်ကြည့်”

အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းမဖော်ဘဲ နံရံဆီသို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူမ၏ နီညိုရောင်ဝတ်ရုံမှ အရောင်တစ်မျိုး လင်းလက်သွားပြီး ဂါးရက်သည် ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး နံရံပေါ်ရှိ ဈေးနှုန်းစာရင်းကို အလျင်အမြန် စကင်ဖတ်

လိုက်သည်။

အဆင့် ၀ မှော်ပညာ၊ ချေးယူခ ၁၀၀ ရွှေဒင်္ဂါး သို့မဟုတ် ပံ့ပိုးမှုအမှတ် ၁၀၀

အဆင့် ၁ မှော်ပညာ၊ ချေးယူခ ၅၀၀ မှ ၂၀၀၀ ရွှေဒင်္ဂါး သို့မဟုတ် တန်ဖိုးတူ ပံ့ပိုးမှုအမှတ်များ။

အဆင့် ၂ မှော်ပညာ...

ချေးယူချိန်က ၁၀ ရက်ဖြစ်ပြီး ပျက်စီးပါက လျော်ကြေးပေးရမည်။

ဂါးရက်: “…”

ဘီလီယံတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ ရွှေဒင်္ဂါးထောင်ချီ ဆုံးရှုံးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်...

ဂါးရက်သည် သူ့လည်ပင်းကို အနည်းငယ်စောင်းကာ ဈေးနှုန်းစာရင်းရှေ့တွင် အချိန်

အတော်ကြာ ရပ်နေခဲ့ပြီးနောက် လှည့်ကာ သူ့ခေါင်းကိုငုံ့၍ ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် ထွက်သွားသည်။

အာ သူ့ရှေ့မှာ မှော်ပညာတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ သူက ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နိုင်ပြီး သင်ယူနိုင်ခြင်း မရှိ...

ဟာ့တ်လန်းမြို့ရှိ မှော်တာဝါတွင် အဆင့် ၀ မှော်ပညာများ၏ နာမည်တစ်ဝက်ကိုသာ စာရင်းပြုထားပြီး အဆင့် ၁ မှော်ပညာများ၏ သုံးပုံတစ်ပုံနှင့် အဆင့် ၂ မှော်ပညာများအတွက်မူ ထိုထက်မက အများကြီး နည်းပါးသည်။ အခြားအရာများကို သင်ယူရန်အတွက် မှော်ဆရာများအချင်းချင်း သီးသန့်လဲလှယ်ရမည် သို့မဟုတ် မှော်ကောင်စီထံမှ ပိုက်ဆံပေး၍ ဝယ်ယူရမည်။

သူ့စာတမ်းကို ဘယ်သူက အမှတ်ပေးနေတာလဲ... ဘာလို့ တခြားလူတွေရဲ့ အမှတ်တွေ အကုန်လုံး ထွက်လာပြီး သူ့အမှတ်က မထွက်တာလဲ... ဒီနှစ်သစ်ကူးအားလပ်ရက်မှာ မှော်ပညာအသစ် အများအပြားကို သူ သင်ယူနိုင်ခဲ့မှာ...

“ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်”

တံခါးဝတွင် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဂါးရက်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ လှည့်ပတ်ပြီး သူ့အတန်းဖော်များနှင့်အတူ ဝင်ပေါက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အနီရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အဆင့်ငါး မှော်ဆရာတစ်ဦးသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ဆောင်ပြီး လူအုပ်ကို စကင်ဖတ်ရင်း အလျင်အမြန် ဝင်လာသည်။

“ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်က ဘယ်သူလဲ။ မင်းလား ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့”

“ဘာ”

“မှော်ဆရာခေါင်းဆောင်က မင်းကို တွေ့ချင်နေတယ်”

ပတ်ဝန်းကျင်သည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ့အတန်းဖော်များ၏ အံ့အားသင့်သော အကြည့်များအောက်တွင် ဂါးရက်သည် မှော်ဆရာက စာကြည့်တိုက်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ပြီး အနက်ရောင်မြင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်မြင်းသည် အရွယ်အစားမှ စက်ရင်ကုန်း၊ အကြည့်အထိ အလွန်ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး တောင်ကိုဆင့်ခေါ်ခြင်း မှော်စာလုံးပေါင်း၏ ထုတ်ကုန်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရသည်။ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မှော်ဆရာသည် မြင်းကြိုးများကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မြင်းနှစ်ကောင်သည် အကယ်ဒမီကို ဖြတ်၍ လမ်းပေါ်သို့ ပြေးသွားသည်။

ပို၍အမြင့်သို့ ရောက်လေလေ တောင်ခြေနှင့် ပိုနီးလာလေလေ ဖြစ်သည်။ မကြာခင်မှာပင် လေးထောင့်မိုးရှိသော အဆောက်အအုံရှည်တစ်ခုရှေ့တွင် သူတို့ ရပ်လိုက်သည်။

ဂါးရက်သည် ထိုမိုးကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ပုံစံက ရင်းနှီးနေသလို... ရထားဘူတာရုံနဲ့တူတယ်... သူတို့က နည်းပညာအဆင့်ကို မြှင့်တင်ပြီး ရထားတွေ တီထွင်ထားတာလား။ ဘယ်တုန်းကလဲ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်အကိုင်တွေတောင် လှည်းတွေကို အသုံးပြုကြပြီး မှော်ဆရာတွေကတော့ မြင်းတွေကို ခေါ်ယူရတာကို ပိုနှစ်သက်ကြတယ်...

ထို့နောက် ဂါးရက်သည် တကယ်ပဲ ရထားကို မြင်လိုက်ရသည်... သို့မဟုတ် ရထားနှင့်တူသောအရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ အလျားက သိပ်မရှည်သလို သူ့အရင်ဘဝက အမြန်ရထားတွေ၊ ပုံမှန်ရထားတွေထက်တောင် ပိုတိုသည်။ ရထားတွဲများကလည်း ပိုကျဉ်းသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် တောင်စောင်းတစ်လျှောက် တဖြည်းဖြည်း တက်သွားသည်နှင့်အမျှ တကယ်ကို သံလမ်းများပေါ်တွင် လျှောတိုက်သွားကြသည်။

“ငါတို့ ဘယ်သွားနေတာလဲ”

ဂါးရက်က စိတ်ဝင်စားစွာ မေးလိုက်သည်။ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မှော်ဆရာက သဘာဝအတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ငါတို့ အပေါ်က မှော်တာဝါကို သွားနေတာ။ မှော်ဆရာခေါင်းဆောင်က အလုပ်များနေတယ်။ သူက မင်းကိုတွေ့ဖို့ ဆင်းလာရမှာလား”