ဒီကလေး ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ

ချင်ဖုန်းမှာ သူ၏ကလိမ်ကျသောကြိုးပမ်းမှုကို ယခုအခါ နောင်တရနေသည်။ စိတ်ကူးယဉ်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးခြင်းဖြင့် အာရုံလွှဲနိုင်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ သူက သူ၏ဇနီး၏ ခံစားချက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ စမ်းစစ်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း အရာရာကို ပိုဆိုးသွားစေခဲ့သည်သာ ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြစ်မည်မှန်းသာသိလျှင် သူက အစကတည်းက သူ၏ဇနီးကို ရိုးသားစွာပြောပြခြင်းက ပိုကောင်းဦးမည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ဇနီးမှာ သူမ၏ကပ်ဘေးကို မအောင်မြင်ခဲ့ပြီးနောက် အဆောင်တွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်နေစဉ်ကထက် ပို၍ညှိုးငယ်နေပုံရသည်။ ပြီးတော့ အားလုံးက သူ့အပြစ်ပင်။

သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ချင်ဖုန်းက သူ၏စကားများကို စဉ်းစားရင်း အဆောင်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ရှင်းပြချက်အားလုံးမှာ ဆင်ခြေများသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သူက အဆောင်အောက်ခြေသို့ရောက်လာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာထိုင်ချကာ ချန်းဖေးလန်နှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို စတင်ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ဤသည်တွင် ရှို့လျှန်မြို့သို့ ခရီးစဉ်နှင့် ချန်းဖေးလန်က နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခြင်း၏ အမှန်တရားတို့ ပါဝင်သည်။

စင်္ကြံထောင့်တွင် စိုးရိမ်နေသောဖခင်နှင့်အခြားသူများမှာ နံရံနောက်ကွယ်တွင်ပုန်းကာ ချောင်းနားထောင်နေကြသည်။

ချန်းဖေးလန်က နှလုံးသားကဲ့သို့ အရေးကြီးသော နဂါးပုလဲကို ချင်ဖုန်း၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ သူ့ကိုကယ်တင်ခဲ့သည်ဟု ကြားသောအခါ လန်နင်ရွှမ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

နဂါးပုလဲမှာ အပြာရောင်နဂါးမျိုးဆက်၏ ထူးခြားသောပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းမှုကို အံ့ဖွယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော မှော်ဆန်သောအာနိသင်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

နဂါးပုလဲ ခန္ဓာကိုယ်မှထွက်ခွာသွားသည်နှင့် နဂါးမျိုးနွယ်အတွက် အကျိုးဆက်များမှာ မတွေးဝံ့စရာပင်။

လန်နင်ရွှမ်က အလိုအလျောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သခင်မလေးချန်းက သခင်လေးအပေါ် တကယ်ပဲ နက်ရှိုင်းတဲ့ချစ်ခင်မှုရှိပုံပဲ။"

ဒုတိယသခင်မမှာ ချင်ဖုန်း၏ ရှို့လျှန်မြို့သို့ခရီးစဉ်မှာ ဤမျှလောက်အန္တရာယ်များပြီး ပြန်မလာနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမက ကြောက်လန့်နေစဉ်တွင် သူက အကြိမ်ပေါင်းများစွာတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော သခင်မလေးချန်းကိုလည်း ကျေးဇူးတင်နေသည်။ သခင်မလေးချန်းသာမရှိလျှင် ဖုန်းအာ ဒုက္ခရောက်နေမည်မဟုတ်လော။

လျိုကျန့်လီ ကျင့်ယန်မြို့သို့ မလက်ထပ်မီက သူမက မူလက သခင်မလေးချန်းကို သူမ၏ချွေးမအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဤအတွေးမှာ လျိုကျန့်လီရောက်ရှိလာသည်နှင့် တဖြည်းဖြည်း မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် သခင်မလေးချန်းတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသမျှကို ကြားသောအခါ၊ အထူးသဖြင့် သခင်မလေးချန်းက ချင်ဖုန်းအတွက် သူမကိုယ်သူမ စတေးရန်ဆန္ဒရှိသည်ကို ကြားသောအခါ ဆက်ဆံရေးတွင် သစ္စာရှိမှုကို အမြဲတမ်းလိုက်နာသော ဒုတိယသခင်မမှာ ချင်ဖုန်းက သခင်မလေးချန်းကို လက်ထပ်ခြင်းမှာ မဆိုးသောကိစ္စတစ်ခုဖြစ်နိုင်သည်ဟု မတွေးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူမဆုံးဖြတ်ရမည့်ကိစ္စမဟုတ်၊ လျိုမိသားစုမှ သခင်မလေး၏ အတွေးအမြင်များပေါ်တွင် မူတည်သည်။

ဇာတ်လမ်းက ရှည်လျားသော်လည်း တစ်ချိန်ချိန်တွင်တော့ ပြီးဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းက အသက်တစ်ချက်ရှိုက်ပြီးနောက် ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် မင်းကို ဒီအကြောင်းကို စောစောကတည်းက ပြောပြသင့်တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ဘယ်လိုစကားစရမလဲ ကိုယ်မသိခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့..."

သူစကားမဆုံးမီ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လျိုကျန့်လီက ညင်သာစွာဆင်းသက်လာသည်။ သူမက ဘာမှမပြောဘဲ သူမ၏လက်ကို ချင်ဖုန်း၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာတင်လိုက်သည်။

သူမ၏ချီကို အသက်သွင်းပြီးနောက် သူမက သူ၏တန်ထျန်းထဲမှ နဂါးပုလဲကို အာရုံခံမိပြီး ချင်ဖုန်း၏ ယခင်စကားများမှာ လိမ်ညာခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ၏နှလုံးသားထဲမှ မသက်မသာဖြစ်မှုမှာ အတော်အတန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက လျိုကျန့်လီ၏ နူးညံ့သောလက်ကို ဂရုတစိုက်ကိုင်ကာ သူမကို ညင်သာစွာပွေ့ဖက်ပြီး သူမ၏ကျောကိုပွတ်သပ်ရင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။

အချိန်မှာ ဤတိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

လျိုကျန့်လီက နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောသည်အထိပင်။

"ဒါဆို နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ လက်ထပ်ပြိုင်ပွဲက သခင်မလေးချန်းအတွက်ပေါ့။"

ချင်ဖုန်းက ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။"

လျိုကျန့်လီက သူမ၏ခေါင်းကိုမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာက ကျွန်မကို နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့အစွမ်းက ထူးချွန်တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို ဖိနှိပ်ထားရင်တောင် သာမန်လူတွေနဲ့ အများကြီးကွာသေးတယ်။ ရှင်က စိန်ခေါ်ပွဲကိုရင်ဆိုင်ဖို့ ယုံကြည်မှုရှိလား။"

"ကိုယ် ကျော်ဖြတ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မကျော်ဖြတ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ ကြိုးစားရမှာပဲ။ ကိုယ့်အဖေက ကိုယ့်ကို အရာရာတိုင်းမှာ စိတ်သန့်ရှင်းစွာနဲ့လုပ်သရွေ့ ကောင်းတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။"

ချင်ဖုန်းက ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟင်။ မိန်းမ၊ မင်းက ကိုယ့်ကို အားပြိုင်ကွင်းကို စိန်ခေါ်စေချင်တာလား။"

လျိုကျန့်လီက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။"

သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုထဲတွင် ချင်ဖုန်းက လျိုကျန့်လီကို သူ၏လက်မောင်းများထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ဤသို့သော ဆန္ဒရှိသောဇနီးတစ်ယောက်ရှိရုံဖြင့် ခင်ပွန်းတစ်ယောက်အတွက် ဘာများထပ်လိုသေးသနည်းဟုသာ တွေးနေတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင် စင်္ကြံထောင့်တွင်ပုန်းနေသောလူများမှာ ဤသည်ကိုကြားသော် သက်ပြင်းချ လိုက်ကြသည်။

လျိုကျန့်လီက သဘောတူသရွေ့ သူတို့စိုးရိမ်နေခဲ့သော ပြဿနာများမှာ ဖြေရှင်းပြီးသားဖြစ်သည်။

သို့သော် စိန်ခေါ်မှုအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မီးသွေးခေါင်းက ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေးက သခင်လေးကို သခင်မလေးချန်းနဲ့လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူရင်တောင် လက်ထပ်ဖို့အတွက် အဓိကလိုအပ်ချက်က သခင်လေးက နဂါးမျိုးနွယ်က အားပြိုင်ကွင်းမှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့စိန်ခေါ်မှုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှဖြစ်မယ်။ သခင်လေးက စာပေသူတော်စင်လမ်းစဉ်ကို လိုက်နေတာ၊ သိုင်းပညာမှာ မကျွမ်းကျင်ဘူး။ သူလုပ်နိုင်ပါ့မလား။"

ဤသည်ကိုကြားသော် ဒုတိယအမေကလည်း စိုးရိမ်သောအမူအရာပြလိုက်သည်။ စာပေပညာရှင်တစ်ယောက်က တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် မည်သို့ပတ်သက်နိုင်မည်နည်း။

ဖခင်ချင်က ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်၏ နန်းတွင်းဆရာတော်ပြောခဲ့သည်များကို စဉ်းစားရင်း တွေးတောနေသည်။

ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦး စိန်ခေါ်မှုကိုမကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်းမှာ ဧကရာဇ်မြို့တော်မှ လူများအတွက် ကြီးမားသောထိုးနှက်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကြယ်တာရာစစ်သူကြီး သုံးဆယ့်ခြောက်ဦးနှင့် နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးတို့မှာ ဧကရာဇ်မြို့တော်မှလူများ၏နှလုံးသားထဲတွင် မရှုံးနိမ့်နိုင်သူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

သို့သော် ခန့်ညားထည်ဝါသော ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးက ထိုနဂါးမျိုးနွယ် အမျိုးသမီး၏ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်ဟု မည်သူက ထင်မည်နည်း။

နောက်တစ်နေ့တွင် နဂါးမျိုးနွယ်လူများ အချိန်မီရောက်ရှိလာပြီး ချန်းမင်က အားပြိုင်ကွင်းကို စောင့်ကြပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ပထမနေ့တွင် အလွန်စိတ်အားထက်သန်ခဲ့သော ကြည့်ရှုသူများမှာ ယခုအခါ စိတ်ဓာတ်ကျနေကြသည်။

သူတို့က မည်သူက နဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးကို လက်ထပ်နိုင်မည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အားပြိုင်ကွင်းကို စောင့်နေသော နဂါးမျိုးနွယ်ကို အနိုင်ယူပြီး လူသားမျိုးနွယ်၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မည့်သူတစ်ဦးကိုသာ မျှော်လင့်နေကြသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ မြင့်မားသောစင်မြင့်ပေါ်တွင် အကြီးအကဲဒန်က ညှိုးငယ်သောမျက်နှာဖြင့် ရှိနေသည်။ ဧကရာဇ်မင်း၏အမိန့်ကိုလိုက်နာကာ သူက ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးကို လှုပ်ရှားစေခဲ့သော်လည်း သူတို့က ပထမအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

သဘာဝအတိုင်း သူက ဧကရာဇ်မင်း၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ရှောင်လွှဲမရခဲ့ဘဲ ထိုဒေါသမှာ နောက်ဆုံးတွင် ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးမှ သခင်ကြီးချန်အပေါ်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

ကြိမ်းမောင်းခံရပြီးနောက် သခင်ကြီးချန်က ဒေါသမထွက်ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ ၎င်းမှာ သူ၏ကျွမ်းကျင်မှု မရှိခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဒီနဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးက အားမနည်းဘူး၊ သူမက နတ်စစ်သူကြီးတွေလောက် အားမကြီးရင်တောင် ကွာခြားမှုက သိပ်မများဘူး။ ပြီးတော့ သူမက အားပြိုင်ကွင်းကိုစောင့်တဲ့ ဒုတိယလူပဲရှိသေးတယ်၊ တတိယလူရဲ့အစွမ်းက ပိုပြီးကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်။ အကြီးအကဲဒန်၊ ကျွန်တော်သံသယ ရှိတာက နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့လက်ထပ်ဖိတ်ခေါ်မှုက အတုအယောင်ပဲ၊ သူတို့က သူတို့ရဲ့တကယ့်အစွမ်းကို မဖော်ပြခင် လူသားမျိုးနွယ်ကို အရှက်ခွဲချင်နေတာ။"

ဤသည်ကိုကြားသော် အကြီးအကဲဒန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဤစကားများမှာ အခြေအမြစ်မရှိသည်မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာနားလည်လိုက်သည်။

ခဏတာရပ်ပြီးနောက် သခင်ကြီးချန်က နောက်တစ်ကြိမ်ပြောလိုက်သည်။

"အခု မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနထဲမှာ အားပြိုင်ကွင်းကိုကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့စွမ်းရည်ရှိသူက အကြီးအကဲဒန် ခင်ဗျားတစ်ယောက်ပဲရှိပုံရတယ်။ နှစ်ရက်ဆက်တိုက်ရှုံးနိမ့်ပြီးတော့ ဧကရာဇ်မင်းက ဒေါသထွက်နေပြီ။ တကယ်လို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ခင်ဗျား..."

အကြီးအကဲဒန်က သူစကားမဆုံးမီ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ကဟုတ်က။ ငါက အသက်ကြီးနေပြီ၊ မင်းက ငါ့ကို လက်ထပ်စိန်ခေါ်ပွဲမှာ ပါဝင်စေချင်တာလား။ ငါက အဆင့်သုံးဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင်တောင် ငါ့မျက်နှာအိုကြီးကို ဘယ်မှာထားရမှာလဲ။"

အကြီးအကဲဒန်က သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ဒေါသတကြီးပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်မင်းက..."

"ဒါက မင်းတို့က မျှော်လင့်ချက်အတိုင်းမလုပ်နိုင်ဘဲ ကွင်းကိုမကျော်ဖြတ်နိုင်လို့ဖြစ်တာ။ ဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။"

ချန်းမင်က မြင့်မားသောကျောက်တိုင်အားပြိုင်ကွင်းပေါ်တွင် နာရီဝက်ကြာ ရပ်နေခဲ့သော်လည်း မည်သူမှ စင်မြင့်ပေါ်သို့တက်ရဲခြင်းမရှိပေ။

ဤအခြေအနေမှာ မနေ့က ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦး ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ဖြစ်ပွားနေခြင်းဖြစ်သည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် မဟာချန် တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သော ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးပင် အားပြိုင်ကွင်းကို မကျော်ဖြတ်နိုင်လျှင် အခြားသူများက မည်သို့လုပ်နိုင်မည်နည်း။

သူတို့က စိန်ခေါ်လျှင်ပင် ၎င်းမှာ အရှက်ရခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။

နန်းတော်ထဲတွင် ဧကရာဇ်မင်း၏အမူအရာမှာ အလွန်ညှိုးငယ်နေသည်။

"ငါ့ရဲ့ မဟာချန် တိုင်းပြည်မှာ လူတစ်ယောက်မှမရှိတော့ဘူးလား။ ဒါက နဂါးမျိုးနွယ်တစ်ခုပဲ၊ ပြီးတော့ စင်မြင့်ပေါ်တက်ပြီးပြိုင်ရဲတဲ့လူ အနည်းငယ်ပဲရှိတယ်။ အရပ်လေးမျက်နှာက မိစ္ဆာအင်အားစုတွေကို ချေမှုန်းပြီး လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဘယ်လိုအာမခံနိုင်မလဲ။"

မိန်းမစိုးလီက ဘေးဘက်တွင် တုန်ရီနေပြီး စကားပြောရန်မရဲဘဲ ရပ်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူက အဖိုးတန်မှန်ထဲတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော လူအုပ်ထဲမှ လှုပ်ရှားမှုကို ရုတ်တရက်သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကျောက်တိုင်အားပြိုင်ကွင်းပတ်ဝန်းကျင်မှလူများ လှုပ်ရှားနေကြသည်။

မိန်းမစိုးလီ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကြည့်ပါဦး၊ တစ်ယောက်ယောက်က အားပြိုင်ကွင်းကို နောက်တစ်ခါစိန်ခေါ်နေပြန်ပြီ။"

ဧကရာဇ်မင်းက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသောအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီကလေး ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

မှန်ထဲတွင် ကျောက်တိုင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာချဉ်းကပ်နေသောသူမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ချင်ဖုန်းမှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပေ။