အခန်း (၄၅၈)

ဒီနေရာကလူသားတွေအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြပေမဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်ကတော့ ဒီအဖြစ်အပျက်ကို ကြာရှည်စွာ ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့က ချန်းမျိုးနွယ်အကြီးအကဲရဲ့အစွမ်းကို ကောင်းကောင်းသိကြပါတယ်။

ဒီလိုတိုက်ခိုက်မှုတွေက ကလေးကစားစရာသက်သက်ပါပဲ၊ ချန်းအကြီးအကဲက သူတို့ကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ တားဆီးနိုင်တယ်။

ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ထိပ်မှာ ယန်ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒါက နဂါးလေးကောင် ဝန်းရံတံတိုင်းပေါ့။ ညီလေးချင်ရဲ့အစီအရင်တွေက တကယ်ပဲ ထူးခြားတယ်။"

ဖေးရွှင့်ရဲ့အမူအရာက ညှိုးငယ်နေသည်။

"ဘယ်လောက်ပဲ ကျွမ်းကျင်မှုမြင့်မားနေပါစေ၊ အသုံးမဝင်သေးဘူး။ အစ်ကိုယန်၊ ပြိုင်ဘက်က လုံးဝမလှုပ်ရှားခဲ့တာကို ခင်ဗျားမမြင်ဘူးလား။"

"ဒီလောကကြီးမှာ လက်ရှိနဂါးမျိုးနွယ်အကြီးအကဲကို တည့်တည့်တိုးအနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိမှာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းစိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ငါမှားမမှားဘူးဆိုရင် နဂါးလေးကောင် ဝန်းရံတံတိုင်းက နောက်ထပ်ကြီးမားတဲ့အစီအရင်တစ်ခုအတွက် အဖွင့်သဘောအစီအရင်ပဲ။ ညီလေးချင်က ဒီတစ်ခါ ပြင်ဆင်လာခဲ့တယ်။"

ဖေးရွှင့်က ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"အဖွင့်သဘော အစီအရင် ဟုတ်လား။ အစ်ကိုယန်၊ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

ယန်ချန်က မဖြေပေ။

"မင်း မကြာခင်နားလည်သွားမှာပါ။"

ပြင်းထန်သောလေများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ချန်းကျုံးက ချင်ဖုန်းကို သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ်သဘောကျသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်ကွက်ကုန်သွားပြီ။"

ချင်ဖုန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့အစီအရင်ရှေ့မှာ သူက ခြေတစ်လှမ်းတောင် နောက်မဆုတ်ခဲ့ဘူး၊ သူက လူသားတစ်ယောက်ရော ဟုတ်ရဲ့လား။

အော်၊ သူက နဂါးတစ်ကောင်ပဲ၊ ဒါဆို အဆင်ပြေပါတယ်။

ယန်ချန်ပြောသလိုပဲ နဂါးလေးကောင် ဝန်းရံတံတိုင်းက နောက်ထပ်သတ်ဖြတ်ရေးအစီအရင်တစ်ခုရဲ့ အဖွင့်သဘောဖြစ်တယ်။

မူလက ချင်ဖုန်းက ဒါကိုမသုံးချင်ခဲ့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအစီအရင်ရဲ့အစွမ်းက အရမ်းကြီးမားပြီး သူက ကောင်းကောင်းမထိန်းချုပ်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်လို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုဒီအခြေအနေရောက်လာမှတော့ မသုံးဘဲနေလို့မရတော့ဘူး။

ပြီးတော့ အနာဂတ်ယောက္ခမရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အစွမ်းကို ထည့်စဉ်းစားရင် သူဒီအစီအရင်ကို သုံးရင်တောင် ကိစ္စကြီးမဟုတ်သင့်ဘူး။

ဒီလိုစဉ်းစားရင်း ချင်ဖုန်းက လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ၊ နောက်တစ်ကွက်ကို သတိထားပါ။"

ချန်းကျုံးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။

"ငါနောက်ဆုံးအကြိမ် အဲ့ဒီစကားတွေကိုကြားခဲ့တာက ဆယ်နှစ်ကျော်လောက်ကပဲ၊ ပြီးတော့ မျိုးနွယ်ထဲက ဂျူနီယာတစ်ယောက်ဆီကပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက ငါသူ့ကိုလည်း သုံးကွက်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတိုက်ပွဲကို ငါလုံးဝမကျေနပ်ခဲ့ဘူး။ ဒီတစ်ခါ မင်းငါ့ကိုစိတ်ပျက်စေမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။"

ဟမ်။ ဘာလို့ ဒါက ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။

"အားပြိုင်ကွင်းရဲ့ ပထမအဆင့်ကိုစောင့်တဲ့သူများလား။"

"မဆိုးဘူး။"

"အွန်း။"

ချင်ဖုန်းရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက အတည်ပြုချက်ရလို့ ကျေနပ်စွာကွေးတက်သွားတယ်။ ဒီကောင်ကလည်း နောက်ဆုံးအကြိမ်က ရှုံးခဲ့တာကိုး။

စင်မြင့်အောက်က ချန်းမင်က တောင့်တင်းသွားပြီး အခြားမျိုးနွယ်ဝင်တွေရဲ့အကြည့်ကိုလျစ်လျူရှုကာ သူ့ခေါင်းကို တိတ်တဆိတ်လွှဲလိုက်တယ်။

ချင်ဖုန်းက အများကြီးထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ့အိတ်ကပ်ထဲကနေ တစ်ခုခုထုတ်လိုက်တယ်။

ဒါက လက်သည်းခွံအရွယ်အစားရှိတဲ့ ကောင်းကင်ပြာရောင်အကြေးခွံတစ်ခုဖြစ်တယ်။ အကြေးခွံကို ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့လေပွေက မထင်မှတ်ဘဲ ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာတယ်၊ အရင်ကထက်တောင် ပိုကြီးသေးတယ်။

ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ထဲမှာ ဖေးရွှင့်က အံ့ဩစွာကြည့်လိုက်တယ်။

"ကောင်းကင်ပြာတိမ်လိပ်ရဲ့ အကြေးခွံလား။"

ကောင်းကင်ပြာတိမ်လိပ်၊ လေထဲမှာပျံသန်းနိုင်ပြီး တစ်နေ့ကို မိုင်ပေါင်းသောင်းချီခရီးသွားနိုင်တဲ့ အစွမ်းထက်မိစ္ဆာတစ်ကောင်။

ဒီလိုမိစ္ဆာတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် သတ္တမမြောက် ကပ်ဘေးသံသရာထက်ကျော်လွန်တဲ့အစွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကအရာတွေက ရှားပါးတဲ့ရတနာတွေချည်းပဲ။

"ညီလေးချင်က ဒီလောက်ရှားပါးတဲ့ပစ္စည်းကို ဘယ်ကရခဲ့တာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက အကြေးခွံကို သူ့လက်ထဲမှာကိုင်ပြီး ကံကောင်းတယ်လို့ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဂူသင်္ချိုင်းမိသားစုက မုယိုချန်က ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျစေတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့မှာ ကောင်းတဲ့အရာတွေအများကြီးရှိနေတုန်းပဲ။

သူအရင်ကထွက်သွားတုန်းက ချင်ဖုန်းက သူ့ဆီကနေ ဒီပစ္စည်းကို နောက်တစ်ခါခိုးယူနိုင်ခဲ့တယ်။

မဟုတ်ရင် ဒီအကြေးခွံက အစီအရင်ရဲ့အဓိကအမာခံအဖြစ်မရှိဘဲနဲ့ နောက်အစီအရင်ကို လုပ်ဆောင်နိုင်မလားဆိုတာ မသေချာဘူး။

သူက အကြေးခွံကို လေထဲပစ်တင်လိုက်ပြီး လေကိုဆန့်ကျင်ပျံသန်းသွားတယ်။

ပိုပြီးအံ့ဩစရာကောင်းတာက စင်မြင့်အထက်လေထဲမှာ လျှံထွက်နေတဲ့ပြင်းထန်တဲ့လေက မသိမသာအလင်းရောင်တစ်ခုထုတ်လွှတ်ပြီး အပြာရောင်တောက်နေတဲ့အကြေးခွံဆီရောက်တဲ့အထိ တစ်ခုနဲ့တစ်ခုချိတ်ဆက်သွားတယ်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်ချက်လှမ်းမြင်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

"ဒါက အစီအရင်ပဲ။ သခင်လေးချင်က နောက်ထပ်အစီအရင်တစ်ခုခုကို သုံးတော့မယ်။"

လေပွေက ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာတာနဲ့ ကောင်းကင်ပြာတိမ်လိပ်ရဲ့အကြေးခွံနဲ့ လျင်မြန်စွာပေါင်းစပ်သွားတယ်။

လေက တဖြည်းဖြည်းငြိမ်သက်သွားပေမဲ့ အလင်းအစီအရင်က လေထဲမှာကျန်နေတုန်းပဲ။

ဒီအစီအရင်ရဲ့အရှိန်အဝါက နဂါးလေးကောင် ဝန်းရံတံတိုင်းရဲ့ခန့်ညားထည်ဝါမှုထက် အများကြီးလျော့နည်းပေမဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ဖိအားပေးမှုက ကြည့်ရှုသူတွေရဲ့နှလုံးသားကို ဧရာမလက်ကြီးတစ်ဖက်က ဆုပ်ကိုင်ထားသလိုပဲ။

"လေက လုံးဝရပ်သွားပြီ။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။

လေကရပ်သွားရုံတင်မကဘူး၊ လေထုကလည်း စီးဆင်းမှုရပ်တန့်သွားသလိုပဲ၊ လူတွေက သူတို့အသက်ရှူကြပ်လာတယ်လို့ခံစားလိုက်ရတယ်။

"ဒီလောက်ငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်မှာ ဒီလိုနည်းလမ်းတွေကိုသုံးနိုင်တာ၊ ကျန့်အန်းက တကယ်ပဲ သားကောင်းတစ်ယောက်မွေးထားတာပဲ"

အဖြူရောင်ဆံပင်၊ အနက်ရောင်မုတ်ဆိတ်နဲ့ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က မြစ်ကွေးကိုးသွယ်ဘေးမှာ ငြိမ်သက်နေတဲ့ငါးမျှားတံကိုကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"အကြီးအကဲဒန်၊ ခင်ဗျား တစ်ခုခုခံစားမိလား။"

ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးထဲက သခင်ကြီးချန်က လေးနက်တဲ့ အမူအရာနဲ့မေးလိုက်တယ်။

ဒန်မော့က သူ့မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်လိုက်တယ်။ တစ္ဆေတစ်ရာ လမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက သဘာဝအတိုင်း အပြင်လောကကို ပိုပြီးထက်မြက်တဲ့အာရုံခံစားမှုရှိတယ်။

"မုန်တိုင်းမတိုင်ခင် အမြဲတမ်းငြိမ်သက်မှုရှိတယ်။"

ဧကရီရဲ့နန်းတော်ထဲမှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက စပ်စုစွာမေးလိုက်တယ်။

"သခင်လေးချင်က ဘာကြံနေတာလဲ။ နောက်ထပ်အစီအရင်တစ်ခုများလား။"

မင်းသမီးအန်ယာက ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့လှပတဲ့မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်သွားတယ်။

"အန်ယာ၊ မင်းဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ဧကရီက ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။

အန်ယာက အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

"ကျွန်မ သတိရပြီ။ နဂါးလေးကောင် ဝန်းရံတံတိုင်းက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ချီကို တစ်နေရာတည်းမှာ စုစည်းဖို့အတွက်ပဲ။ ဒါက ပိုပြီးအစွမ်းထက်တဲ့အစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ပဲ။ သူသုံးတော့မယ့် အစီအရင်က လေပြင်းငြိမ်သက်ခြင်း အစီအရင်ပဲ။"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက လှမ်းကြည့်ရင်းမေးလိုက်တယ်။

"ဘာအစီအရင်လဲ။"

"လေပြင်းငြိမ်သက်ခြင်း အစီအရင်။"

အန်ယာက တုန်လှုပ်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။

မဟာစာပေအကယ်ဒမီမှာ၊ ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ထိပ်မှာ ရွှီလဲ့ရှန်က အံ့ဩစွာ သူ့မုတ်ဆိတ်ကိုထိလိုက်တယ်။

"ဆရာ၊ ဒီညီလေးက အရမ်းထူးခြားလွန်းတာမဟုတ်ဘူးလား။ သူအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက လေပြင်းငြိမ်သက်ခြင်း အစီအရင်ကို တည်ဆောက်နိုင်တယ်ဟုတ်လား။ ယန်ချန်တောင် ဒီလိုအစီအရင်ကို မတည်ဆောက်နိုင်တာ။"

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ၊ အဖြူရောင်ဆံပင်နဲ့ ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ရဲ့ နန်းတွင်းဆရာတော်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်တယ်။

"အနန္တဓားဂိုဏ်းမှာတုန်းက သူက ရေစိမ့်တော ကောင်းကင်ဘုံနဂါး အစီအရင်ကို တစ်ခါတည်ဆောက်ခဲ့ဖူးတယ်။"

ရွှီလဲ့ရှန်က မှင်သက်သွားတယ်၊ သူ့နှလုံးသားက ပိုပြီးတုန်လှုပ်မှုတွေနဲ့ပြည့်နှက်သွားတယ်။

"ဆရာ၊ နောက်နေတာမဟုတ်ဘူးမလား။"

စင်မြင့်ကိုပြန်ကြည့်လိုက်တော့ တိမ်တိုက်လိုမျောလွင့်နေတဲ့လိပ်ခွံအကြေးခွံတွေက ပိုပြီးတောက်ပလာတယ်။

ရုတ်တရက် ကျွတ်ခနဲအသံတစ်ခုထွက်လာတယ်။

"ဒါဘာသံလဲ။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က တုန်ရီစွာပြောလိုက်တယ်။

စကားသံထွက်လာတာနဲ့ မြင့်မားတဲ့ကျောက်တိုင်စင်မြင့်ရဲ့ထောင့်တစ်ထောင့်က တကယ်ပဲကွဲထွက်သွားပြီး ဧရာမကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ပြုတ်ကျလာတယ်။

ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့မြင်ကွင်းက အောက်ကလူတွေကို ကြောက်လန့်သွားစေတယ်။

ဒါကိုမြင်တော့ ချန်းမူက ကျောက်တုံးကြီးကိုထုချေဖို့ပြင်ဆင်လိုက်ပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိုမြန်တယ်။

လျိုကျန့်လီရဲ့အရိုးဓားက ပြောင်းလဲသွားပြီး အပေါ်ကိုလွှဲလိုက်တာနဲ့ ပြုတ်ကျလာတဲ့ကျောက်တုံးကြီးက ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် ချက်ချင်းအမှုန့်ဖြစ်သွားတယ်။

လူအုပ်က သူတို့ရဲ့ကျေးဇူးတင်မှုကိုပြသနေကြတုန်းမှာ သူတို့က ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ စင်မြင့်က ဘာလို့အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရုတ်တရက်ကွဲသွားရတာလဲ။ သူတို့အားလုံးက ကွဲသွားတဲ့အပိုင်းကိုကြည့်လိုက်တော့ ချောမွေ့တဲ့ဖြတ်ရာကိုတွေ့ပြီး သူတို့ကျောရိုးထဲစိမ့်သွားတယ်။

"ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ဖေးရွှင့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

ယန်ချန်က ရှင်းပြသည်။

"ဒါက လေပြင်းငြိမ်သက်ခြင်း အစီအရင်ပဲ။ ဒါက ပြင်းထန်တဲ့လေကို အစွန်းဆုံးအထိဖိသိပ်ထားတာ၊ ဒါကြောင့် မျက်စိနဲ့မမြင်နိုင်ဘူး။ ဒါက လေပြင်းငြိမ်သက်ခြင်း အစီအရင်ပဲ။"

ထိုအချိန်မှာပဲ ချင်ဖုန်းက အားပြိုင်ကွင်းထဲမှာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

"ဖြတ်။"

ကောင်းကင်ပြာလိပ်အကြေးခွံပေါ်မှာ စူးရှတဲ့အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုတောက်ပလာပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့အစွမ်းထက်လေတွေက ချန်းကျုံးကို ပြင်းထန်စွာခုတ်ပိုင်းလိုက်တယ်။

တစ်ခဏအတွင်း အားပြိုင်ကွင်းတစ်ခွင် အက်ကြောင်းတွေပျံ့နှံ့သွားပြီး ဖုန်မှုန့်တွေထလာတယ်။

ကွဲကြေသွားတဲ့ကျောက်တုံးတွေက ဆက်လက်ပြုတ်ကျလာတယ်။

တော်သေးတာက လျိုကျန့်လီက ဝင်ပြီး ကျောက်တုံးတွေမြေပြင်မထိခင် ထုချေပေးခဲ့တယ်။

လူအုပ်က သူတို့မျက်လုံးတွေကိုမယုံနိုင်ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့သုံးရက်အတွင်းမှာ ဒါက အားပြိုင်ကွင်းက ဒီလောက်ပျက်စီးမှုကိုခံစားရတဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ၊ ဒါက သခင်လေးချင်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုရဲ့ မယုံနိုင်လောက်တဲ့အစွမ်းကိုပြသနေတယ်။

အန္တရာယ်ရှိတဲ့အခြေအနေဖြစ်နေပေမဲ့ ဘယ်သူမှနောက်မဆုတ်ဘူး။ သူတို့အားလုံးက အားပြိုင်ကွင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာကြည့်နေပြီး နောက်ဆုံးရလဒ်ကိုစောင့်နေကြတယ်။

အစွမ်းထက်တဲ့နဂါးမျိုးနွယ်တောင်မှ ဒီလိုတိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို ခြေတစ်လှမ်းတောင်နောက်မဆုတ်ဘဲ ခံယူဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ချင်ဖုန်းကတော့ သဘာဝအတိုင်း ပိုပြီးတွေးနေတယ်။ အနာဂတ်မှာ ယောက္ခမရဲ့အစွမ်းက ထူးခြားရင်တောင် သူက ပြင်းထန်တဲ့လေအားလုံးကို ခံနိုင်ပါ့မလား။

နောက်ဆုံးတော့ တစ်ဖက်လူပြောခဲ့သလိုပဲ နည်းလမ်းကိုမခွဲခြားဘဲ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားမှုရှိတာနဲ့ သူရှုံးမှာပဲ။

ဒီလိုဆိုရင် သူက ပြင်းထန်တဲ့လေတွေကို အားပြိုင်ကွင်းဘက်ကိုဦးတည်ပြီး ယောက္ခမအဖေရဲ့ခြေကုပ်နေရာကိုဖျက်ဆီးလိုက်ရင် ဒီတိုက်ပွဲမှာအနိုင်က သေချာနေပြီမဟုတ်လား။

'ငါက တကယ်ပဲ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။' ချင်ဖုန်းက ဂုဏ်ယူစွာတွေးလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ပြင်းထန်တဲ့လေတွေက သူ့ဆန္ဒအတိုင်းလိုက်နာပြီး အားပြိုင်ကွင်းကို ရက်စက်စွာခုတ်ပိုင်းလိုက်တယ်။