ယောက္ခမများ စုစည်းကြခြင်း

ချင်ဖုန်းက နဂါးမျိုးနွယ်၏စိန်ခေါ်ပွဲကို အနိုင်ရခဲ့သည့်သတင်းမှာ လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများတစ်လျှောက် သဘာဝအတိုင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူတိုင်းသိရှိသွားကြသည်။

လူအများအပြားက သခင်လေးချင်က မည်သည့်နဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးကို လက်ထပ်မည်ကို ထင်ကြေးပေးနေကြသည်။

လျိုအိမ်တော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်တွင် ယောက္ခမက အစေခံမလေး ဤကိစ္စကိုပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူမက ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်သည်။

"နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့စိန်ခေါ်ပွဲကို နိုင်သွားတဲ့သူက ချင်ဖုန်းလား။"

" သခင်မ၊ ဒီကိစ္စက ဧကရာဇ်မြို့တော်တစ်ခွင်လုံး သိနေကြပါပြီ။ သခင်လေးချင်က နဂါးမျိုးနွယ်ကတည်ခင်းတဲ့ စမ်းသပ်မှုသုံးခုကို တစ်ယောက်တည်း ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီး လူတိုင်းက အဲ့ဒီအကြောင်းကို စိတ်ဝင်တစားပြောနေကြပါတယ်။"

ဟို့ဖေးချင်းက သူ့ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီးလှည့်လိုက်သည်။

" ရှင်က ဒီမှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ အားနေသေးတာလား။ ကျွန်မပြောတာ မကြားဘူးလား။"

လျိုထန်းလုက သူ၏လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုချကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြန်ဖြေသည်။

"သူက နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့အားပြိုင်ကွင်းကို တကယ်ပဲကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး။ ငါ့အဖေရော ငါရော နဂါးမျိုးနွယ်နဲ့ ဆက်ဆံဖူးပြီး သူတို့ရဲ့အစွမ်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတာကို သိတယ်။ ဒီရလဒ်က တကယ်ပဲ မမျှော်လင့်ထားတာပဲ။"

ယောက္ခမအမေ၏ လှပသောမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ခုနက စကားပြောဆိုမှုရဲ့အဓိကအချက်က ဒါအကြောင်းလား။ ငါတို့သားမက်က ငါတို့သမီးကို လက်ထပ်ရုံတင်မကဘဲ နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့တောင် ရည်ရွယ်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ နေဦး၊ ရှင့်စကားအရဆိုရင် ငါ့သားမက်က အားပြိုင်ကွင်းကိုစိန်ခေါ်ဖို့ သွားမယ်ဆိုတာကို ရှင်က ကြိုသိနေခဲ့တာပေါ့။"

လျိုထန်းလုက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယောက္ခမက အံ့အားသင့်စွာပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က သိရဲ့သားနဲ့ သူ့ကိုမတားခဲ့ဘူး ဟုတ်လား။ ရှင်က ဘယ်လိုအဖေမျိုးလဲ။ ကျန့်လီရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ရှင်စဉ်းစားကြည့်ဖူးရဲ့လား။"

လျိုထန်းလုက ရှင်းပြသည်။

"ကျန့်လီကလည်း ဒီကိစ္စကို သိပါတယ်။ ချင်ဖုန်းက ဒီနေ့အားပြိုင်ကွင်းကို စိန်ခေါ်ဖို့သွားတုန်းက သူ့ကိုစင်မြင့်ပေါ်တက်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာ ကျန့်လီပဲ။"

ဒါကိုကြားသော် ဟို့ဖေးချင်း၏လှပသောမျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်ခြင်းဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းက နောက်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လက်ထပ်တော့မည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏သမီးက ဝင်မတားရုံသာမက သူ့ကိုစင်မြင့်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ဒါက ဘယ်လိုကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမျိုးလဲ။

သူမက ပို၍စဉ်းစားလေ၊ ပို၍ဒေါသထွက်လေဖြစ်သည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မနဲ့လိုက်ခဲ့။"

"ဘယ်ကိုလဲ။"

လျိုထန်းလုက မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်ကိုသွားနိုင်ဦးမှာလဲ။ ချင်မိသားစုကိုပေါ့။ ကျန့်လီက ကျွန်မရဲ့အချစ်ဆုံးသမီး။ သူက ဒီလောက်နစ်နာမှုကိုခံစားခဲ့ရတော့ သူ့အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မက သူ့ကိုသွားတွေ့ရမှာပေါ့။ ပြီးတော့ ကျွန်မက ယောက္ခမတွေကို သူတို့သားကို ဘယ်လိုပျိုးထောင်ခဲ့လဲဆိုတာကိုလည်း မေးရမယ်။ သူက အိမ်မှာဇနီးတစ်ယောက်ရှိရဲ့သားနဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်ကအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ချင်နေတုန်းပဲလား။"

ယောက္ခမအမေ၏မျက်ခုံးများမှာ ဒေါသဖြင့် တွန့်ချိုးနေသည်။

"အချိန်က ညဉ့်နက်နေပြီ။ ဒီအချိန်မှာ သွားလည်တာက ရိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ အရာရာက မင်းထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူး။"

လျိုထန်းလုက ခေါင်းခါပြီးနောက် ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို အမှန်အတိုင်းပြောပြလိုက်သည်။

ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကိုကြားပြီးနောက် ဟို့ဖေးချင်းက ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ထိုနဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးက သူမ၏သားမက်အပေါ် ထိုမျှလောက် နက်ရှိုင်းသောချစ်ခင်မှုနှင့် လေးစားမှုရှိခဲ့သည်။

လျိုထန်းလုက နောက်တစ်ကြိမ်ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးတွေကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လာရင် သူတို့ကိုသူတို့ဘာသာ ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ ဒါက နောက်မိန်းမတစ်ယောက်ယူတာသက်သက်ပဲ။ မကြာသေးခင်က အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့သားမက်ကို အစိုးရအဖွဲ့ အဓိပတိဘွဲ့ကို ချီးမြှင့်ခဲ့ပြီး လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့လာတဲ့သူတွေက အဆုံးမရှိဘူး၊

ဒါပေမဲ့ ငါတို့ယောက္ခမတွေက သဘောမတူခဲ့ဘူး။ ချင်မိသားစုက ကျန့်လီကို သူတို့ကိုယ်ပိုင်သမီးလို သဘောထားတယ်။ ဒီစိန်ခေါ်ပွဲမှာတောင် ငါတို့ယောက္ခမတွေက ငါ့ကိုကြိုတင်အသိပေးခဲ့တယ်။ ကျန့်လီက ကန့်ကွက်မှုမရှိသရွေ့ ငါက သဘာဝအတိုင်း အများကြီးမပြောဘူး။"

"ဒီကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုကို ကျွန်မကောင်းကောင်းနားလည်ပါတယ်။"

ဟို့ဖေးချင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခန်းမဆောင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး နောက်တစ်ကြိမ်ထရပ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ မနက်ဖြန် ချင်အိမ်တော်ကို သွားရမယ်။"

"ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ။"

"လက်ထပ်ပွဲက အတည်ပြုပြီးသားဆိုတော့ သဘာဝအတိုင်း ကျွန်မဘာမှထပ်မပြောတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျန့်လီက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ခဲ့တော့ သူ့စိတ်က ရိုးရှင်းတယ်။ သူက အဲ့ဒီနဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးနဲ့ မယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်ဘူး။ ကျွန်မက ယောက္ခမအမေကို တစ်ဖက်ကို မျက်နှာသာမပေးဘဲ ငါတို့ကျန့်လီကို လျစ်လျူမရှုဖို့ အရင်ဆုံးသွားအကြံပေးရမယ်။ ဒုတိယအနေနဲ့ ကျွန်မက ကျန့်လီကို အနာဂတ်မှာ အဲ့ဒီနဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးလက်ထဲမှာ မနစ်နာရအောင် လှည့်ကွက်အနည်းငယ် သင်ပေးရမယ်။"

လျိုထန်းလုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက လိုအပ်လို့လား။"

"ဟုတ်တယ်၊ လိုအပ်တယ်၊ ပြီးတော့ ရှင်လည်း ကျွန်မနဲ့လိုက်ခဲ့ရမယ်။ ပြီးတော့ ကျန့်လီရဲ့စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးရမယ်။"

သူ၏အခန်းထဲတွင် ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက် တုန်သွားသည်။ နွေဦးပေါက်တော့မည်ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် သူက အအေးဓာတ်ကို ခံစားနေရသေးသနည်း။

"ငါ နိမိတ်မကောင်းတာကို ခံစားနေရတယ်။"

နောက်တစ်နေ့တွင် ခန်းမဆောင်ထဲ၌ ဒုတိယအမေက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုအရဆိုရင် ဖုန်းအာက နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့စိန်ခေါ်ပွဲကိုကျော်ဖြတ်ပြီးတဲ့နောက် လက်ထပ်ပွဲက အခြေကျသင့်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အခုထိ နဂါးမျိုးနွယ်က တံခါးလာမခေါက်ရုံတင်မကဘူး၊ ငါတို့က သခင်မလေးချန်းကိုတောင် မတွေ့ရသေးဘူး။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ သိပ်နားမလည်ပေ။

မနေ့က သူက ချန်းမူကို ရှင်းလင်းချက်သွားတောင်းချင်ခဲ့သော်လည်း နဂါးမျိုးနွယ်လူများမှာ အမြဲတမ်း ခြေရာမကျန် လာလေ့သွားလေ့ရှိသည်။ စိန်ခေါ်ပွဲပြီးဆုံးပြီးနောက် သူက သူတို့၏ ခြေရာတစ်စုံတစ်ရာကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

သူက နဂါးမျိုးနွယ်က သူ့ကိုလာတွေ့သည်အထိ စောင့်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအစား များစွာသောလူများက သူ့ကိုဂုဏ်ပြုရန် လာရောက်ကြသော်လည်း သူက နဂါးမျိုးနွယ်၏အရိပ်ကိုပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

ချင်ဖုန်း ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် တံခါးစောင့်က တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် ခန်းမဆောင်ထဲမှထွက်လာသည်:

"သခင်ကြီး၊ နဂါးမျိုးနွယ်က တစ်ယောက်ယောက် အိမ်တော်ကို လာလည်ပါတယ်။"

ဒါကိုကြားသော် လူတိုင်းက သူတို့၏ခေါင်းများကို တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း မော့လိုက်ကြသည်။

ဖခင်ချင်က ပြန်ဖြေသည်။

"သူတို့ကို အမြန်ဆုံး ဖိတ်ခေါ်လိုက်။"

"ရှင့်အမှားကြောင့် ငါတို့အချိန်တွေ အများကြီးကုန်သွားတာပဲ။"

ယောက္ခမက သူ့ကိုအပြစ်တင်လိုက်သည်။

ဒါကိုကြားသော် လျိုထန်းလုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ကဟုတ်က မပြောနဲ့။ သိသာနေတာပဲ၊ မင်းကိုယ်တိုင် အလှပြင်နေလို့ ငါတို့ကို ကြန့်ကြာစေခဲ့တာ။"

ထိုစကားများနှင့်အတူ လျိုထန်းလုက ချင်အိမ်တော်၏တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

တံခါးစောင့်က တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး လျိုမိသားစုကိုမြင်သောအခါ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူတို့က ဘာလို့ ဒီအချိန်မှာ လာရတာလဲ။

လျိုထန်းလုက နဂါးမျိုးနွယ်၏အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အချိန်မှားလာခဲ့ပုံပဲ။"

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

ဟို့ဖေးချင်းက ရှုပ်ထွေးစွာမေးလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ချင်အိမ်တော်ကို လာလည်နေနှင့်ပြီ။ ငါ့ခန့်မှန်းချက်မှန်ရင် လက်ထပ်ပွဲ ဆွေးနွေးဖို့ရောက်နေတဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်ပဲဖြစ်ရမယ်။"

ခဏတာရပ်ပြီးနောက် လျိုထန်းလုက ခဏစဉ်းစားပြီးပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့က မသင့်တော်ဘူး။ ငါတို့ အရင်ဆုံးအိမ်ပြန်ပြီး နောက်တစ်နေ့မှ ပြန်လာကြမယ်။"

သူတို့သာ ယခုသွားလည်လျှင် သူတို့က နဂါးမျိုးနွယ်လူများနှင့် မလွဲမသွေတွေ့ဆုံရမည်ဖြစ်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံး၏မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် မသက်မသာဖြစ်ရမည်မှာ မလွဲမသွေဖြစ်သည်။ ကျင့်ဝတ်ကိုသိသော လျိုထန်းလုမှာ သဘာဝအတိုင်း တက်ကြွစွာရှောင်ရှားလိုသည်။

သို့သော် ဟို့ဖေးချင်း၏မျက်လုံးများမှာ ထိုသည်ကိုကြားသောအခါ အရောင်တောက်လာသည်။

"နဂါးမျိုးနွယ်လူတွေကလည်း ဒီမှာရှိနေတာလား။ ဒါက ပိုတောင်ကောင်းသေးတာပေါ့။ ငါတို့က သူတို့ရဲ့အကြီးအကဲက ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေရှိလဲဆိုတာကို ကြည့်လို့ရတာပေါ့။"

သူမစကားဆုံးသည်နှင့် သူမက လျိုထန်းလုက သူမကိုတားဆီးသည်ကို မစောင့်တော့ပေ။

ဟို့ဖေးချင်းက သူမ၏စကတ်ကိုမကာ ချင်အိမ်တော်၏ခန်းမဆောင်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လျိုထန်းလုက အားမလိုအားမရဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏ဇနီးနှင့် သခင်မလေးချန်းတို့ ပြန်လည်တွေ့ဆုံသောအခါ မည်သို့ဖြစ်မည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်မည်လော။

သို့သော် သူ၏ဇနီးနှင့် သခင်မလေးချန်းကြားမှ ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲမှာ မစတင်သေးဘဲ မိသားစုနှစ်ခုကြားမှ တိုက်ပွဲမှာ စောစီးစွာရောက်ရှိလာမည်ကို သူဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ခန်းမဆောင်ထဲမှလေထုမှာ ပုံမှန်မဟုတ်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်၊ အပ်ကျသံပင်ကြားရလောက်သည်။

ဒုတိယအမေမှာ စကားမပြောရဲဘဲ ချင်ကျန့်အန်းကို သူမ၏တံတောင်ဖြင့် မသိမသာတွတ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

တိုက်ပွဲများစွာကိုမြင်ဖူးသော ချင်ကျန့်အန်းပင် အခြေအနေကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကိုမသိဘဲ ချင်ဖုန်းကိုကြည့်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများဖြင့် အချက်ပြလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

သူ၏အမူအရာမှာ "ကလေး၊ မင်းက ဒီရှုပ်ထွေးမှုကို မင်းဘာသာမင်းလုပ်ခဲ့တာ၊ အခု မင်းဘာသာမင်း ဖြေရှင်းလိုက်" ဟု ပြောနေပုံရသည်။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်းကတိတ်ဆိတ်မှုကိုချိုးဖျက်ရန် မလိုလားဘဲ ရှေ့တိုးလိုက်သည်။

"အဖေ၊ အမေ၊ ဒီနေ့ ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကိုရောက်လာတာလဲ။"

ယောက္ခမမှာ မဖြေပေ၊ သိသာစွာပင် သူမ၏သားမက် ချင်ဖုန်းအပေါ် အချို့သောမကျေနပ်မှုများကို ဆက်လက်ထားရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

နဂါးမျိုးနွယ်ဘက်သို့လှည့်ကာ သူမက ယဉ်ကျေးသောအပြုံးတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့က ကျန့်လီရဲ့ကောင်းကျိုးချမ်းသာအတွက် စိုးရိမ်လို့ပါပဲ။ ငါတို့က သူဒီမှာ မသက်မသာမဖြစ်စေချင်ဘူး။"

ဤသည်ကိုကြားသော် လျိုကျန့်လီက ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူမ၏ခေါင်းကိုမော့လိုက်သည်။

"အမေ၊ သမီး အဆင်ပြေပါတယ်။"

"ကျန့်လီ၊ အမေ နည်းနည်းရေဆာတယ်။ လက်ဖက်ရည်နည်းနည်းလောက် ဖျော်ပေးလို့ရမလား။"