ဒုတိယလ၏ ရှစ်ရက်မြောက်နေ့ - လက်ထပ်ရန် နေ့ကောင်းရက်သာ

နန်းတော်ထဲတွင်၊ တော်ဝင်စာသင်ခန်း၌ ဧကရာဇ်မင်းက သံတော်ဦးတင်လွှာကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ချင်မိသားစုကကောင်လေးနဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်ကြားက လက်ထပ်ပွဲက မနက်ဖြန်ဟုတ်လား။"

"ဟုတ်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး" မိန်းမစိုးလီက ရိုသေစွာပြန်ဖြေသည်။

"ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာနက အစီအစဉ်တွေအားလုံးကို လုပ်ပြီးပြီလား။"

"အရှင်မင်းကြီး စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံးကို ကြီးကြပ်နေပါတယ်။"

"ဟွန်း"

ဧကရာဇ်မင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှသံတော်ဦးတင်လွှာများကို ချထားလိုက်သည်။

"ချင်မိသားစုက နဂါဇ်မျိုးနွယ်ကိုပို့မယ့် စေ့စပ်လက်ဆောင်အတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေကရော ဘယ်လိုလဲ။"

"ဒီမှာ လက်ဆောင်စာရင်းပါ၊ အရှင်မင်းကြီး ပြန်လည်သုံးသပ်ပေးပါ"

မိန်းမစိုးလီက စာအုပ်ငယ်ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

လှန်လှောကြည့်ပြီးနောက် ဧကရာဇ်မင်းက သူ၏ခေါင်းကိုငုံ့ကာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ငါကိုယ်တိုင်စီစဉ်တာဖြစ်တဲ့အတွက် ချို့တဲ့နေလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့အားလုံး သိတဲ့အတိုင်းပဲ နဂါးမျိုးနွယ်က ချမ်းသာတယ်။ ငါတို့ပေးတဲ့စေ့စပ်လက်ဆောင်က ด้อยกว่าလို့မဖြစ်ဘူး။ သူတို့က ငါတို့ကိုကျော်လွန်သွားတာကို ငါခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ပေါ်လွင်စေဖို့ ဒီစာရင်းပေါ်က ပမာဏကို နှစ်ဆတိုးလိုက်။"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး" မိန်းမစိုးလီက ဦးညွှတ်ပြီး ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ဒုတိယလ၏ ရှစ်ရက်မြောက်နေ့မှာ လက်ထပ်ရန် အချိန်ကောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ချင်အိမ်တော်မှာ တောက်ပသောမီးများနှင့် အလှဆင်မှုများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး အိမ်တစ်အိမ်လုံးမှာ အနီရောင်နှင့် ပွဲတော်အရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာနမှစေလွှတ်လိုက်သောအစေခံမလေးက ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးချင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်မြှောက်ပေးပါ။"

ချင်ဖုန်းမှာ အနီရောင်အခမ်းအနားဝတ်ရုံကြီးနှင့် ရွှေချည်ထိုးအနက်ရောင်ခါးပတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သတို့သားဝတ်စုံမှာလည်း ဧကရာဇ် ကောင်းမွန်ခြင်းတိုက်မှ အထူးပြုလုပ်ထားသောကြောင့် ခမ်းနားပြီး လှပနေသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏ဇနီးကို ပထမဆုံးအကြိမ်လက်ထပ်စဉ်ကမြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက်သတိရသွားသည်၊ ထိုတစ်ခုနှင့် ဆင်တူနေပုံရသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ နှစ်ကြိမ်စလုံးတွင် ချင်မိသားစုမှာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတစ်စုံတစ်ရာပြုလုပ်စရာမလိုဘဲ အရာအားလုံးကို အပြင်လူများက စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

ချင်အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်မှာ စုရုံးနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ အဝေးမှပွဲတော်ကို ကြည့်ရှုရန် လာရောက်သော သာမန်ပြည်သူများအပြင် ဆက်ဆံရေးထူထောင်ရန် လက်ဆောင်များပို့ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေသော အရာရှိများနှင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်များလည်း ရှိသည်။

ချင်ဖုန်း၏အရှိန်အဝါမှာ ဧကရာဇ်မြို့တော်တွင် မြင့်တက်နေသည်။ ယနေ့နဂါးမျိုးနွယ်နှင့် လက်ထပ်ခြင်းနှင့်အတူ သူ၏အနာဂတ်အလားအလာများမှာ အကန့်အသတ်မရှိပေ။ သဘာဝအတိုင်း လူများက ပို၍အာရုံစိုက်လိုကြသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် အရာရှိအချို့မှာ နောင်တရနေကြသည်။ သူတို့သာ စောစောကသိခဲ့လျှင် ချင်ဖုန်းက အစိုးရအဖွဲ့ အဓိပတိဖြစ်လာစဉ်က သူတို့က ပို၍တက်ကြွသင့်ပြီး သူတို့၏သမီးများကို ချင်မိသားစုသို့ ပို့ဆောင်ရန် နည်းလမ်းများရှာဖွေသင့်သည်၊ သို့မှသာ သူတို့လည်း အကျိုးအမြတ်ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် ချင်ဖုန်းမှာ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို လက်ထပ်ထားသည်၊ တစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ လှပသောသမီးတော် လျိုကျန့်လီဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ နဂါးမျိုးနွယ်မှအမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သာမန်နှုတ်ခမ်းနီနှင့် ပေါင်ဒါများမှာ သူ၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဤသို့သောအမျိုးသမီးနှစ်ဦးရှေ့တွင် အခြားအမျိုးသမီးများက ချင်ဖုန်းအပေါ် အတွေးများရှိခဲ့လျှင်ပင် သူတို့က သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းကို ဦးစွာချိန်ဆရမည်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် မိမိကိုယ်ကို အရှက်ခွဲခြင်းသက်သက်သာဖြစ်သည်။

ကြည့်ရှုသူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

"ကြည့်စမ်း၊ သခင်လေးချင်ကို ဂုဏ်ပြုဖို့လာတဲ့လူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ အခြေခံအားဖြင့် သူတို့အားလုံးက နန်းတွင်းကခန့်အပ်ထားတဲ့ အရာရှိတွေချည်းပဲ။"

"အဲ့ဒီလူကို ကျွန်တော်မှတ်မိတယ်၊ သူက စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဒုတိယဝန်ကြီးတစ်ယောက်ထင်တယ်၊ တတိယအဆင့်အရာရှိတစ်ယောက်။"

"အိုး၊ အဲ့ဒါက မဟာစာပေအကယ်ဒမီရဲ့ အမျိုးသားအကယ်ဒမီက တပည့်ထင်တယ်။"

"နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံက လက်မှုပညာရှင်တွေလည်း ရောက်နေတယ်။ သူတို့က ဒီလိုအခမ်းအနားတွေမှာ ဘယ်တော့မှမပေါ်လာဘူးမဟုတ်လား။"

"သခင်လေးချင်ကို သာမန်လူတွေနဲ့ ဘယ်လိုနှိုင်းယှဉ်လို့ရမှာလဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလူတွေက အိမ်တော်ထဲမဝင်ကြတာလဲ။"

"မင်းဘာသိလို့လဲ၊ နဂါးမျိုးနွယ်က မရောက်သေးဘူး။ သူတို့က ဒီအချိန်မှာ အိမ်တော်ထဲဝင်ရင် ရိုင်းစိုင်းရာကျမှာပေါ့။"

"ပြောရရင် နဂါးမျိုးနွယ်လူတွေက ဘယ်တော့ရောက်မှာလဲ။ ကျွန်တော် ဒီမှာ မိုးလင်းကတည်းက စောင့်နေတာ၊ ကောလာဟလထဲက နဂါးမျိုးနွယ်မင်္ဂလာဆောင်က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာကိုပဲ ကြည့်ချင်တာ။"

ထိုလူစကားဆုံးသည်နှင့် ကောင်းကင်မှ ကျယ်လောင်သောနဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်းက အသံလာရာသို့ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူတို့က အဝေးမှမိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် အရှည်ကိုမသိနိုင်သော အနက်ရောင်ဧရာမနဂါးကြီး တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ အစွယ်များနှင့်လက်သည်းများဖြင့် သူတို့၏ဘက်သို့ တဟုန်ထိုးလာနေသည်။

ပြီးတော့ နဂါး၏ခေါင်းတွင် အနီရောင်ဧရာမ ဝေါယာဉ်တစ်ခုရှိသည်၊ သိသာစွာပင် သတို့သမီးကို သယ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်သည်။

နဂါး၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နဂါးမျိုးနွယ်လူများအပြင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော မရေမတွက်နိုင်သော တင်တောင်းပစ္စည်းများလည်း ရှိသည်။

တင်တောင်းပစ္စည်းများမှာ တောက်ပပြီး ရောင်စုံဖြစ်ကာ အဝေးမှကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်၊ ပထမတစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သာမန်ကုန်ပစ္စည်းများမဟုတ်သည်မှာ သိသာသည်။

အဓိကအချက်မှာ အရေအတွက်ဖြစ်သည်၊ ၎င်းမှာ လူများကို မှင်သက်သွားစေသည်။

လူအုပ်တုန်လှုပ်နေစဉ်တွင် အနက်ရောင်ဧရာမနဂါးကြီးမှာ အောက်သို့ထိုးဆင်းလာပြီး ချင်အိမ်တော်အထက်ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

နောက်ထပ်ကျယ်လောင်သောနဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနက်ရောင်ဧရာမနဂါးကြီးမှာ ဆင်းသက်လာသည်၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူ့ပုံစံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်၊ အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းမှာ ချန်းမင်ဖြစ်သည်။

သူ၏နောက်တွင် ဧရာမအနီရောင်ဝေါယာဉ်နှင့်အတူ သူတစ်ဦးတည်းက ၎င်းကို သူ၏ပခုံးပေါ်တွင်ထမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာဆင်းသက်လာသည်။

နဂါးမျိုးနွယ်ဝင်များနောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သောတင်တောင်းပစ္စည်းများမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာချထားသည်။

ဧကရာဇ်မြို့တော်၏မြို့သူမြို့သားများမှာ နဂါးမျိုးနွယ်က သူတို့၏သမီးကို လက်ထပ်ပေးသည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်ခဲ့ကြသည်၊ နဂါးမျိုးနွယ်က ကောလာဟလတွေအတိုင်း နှိမ့်ချမှာမဟုတ်ဘူး။

သို့သော် သူတို့၏အတွေ့အကြုံမှာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏စိတ်ကူးကို ကန့်သတ်လိုက်သည်။ ဧရာမနဂါးကြီး တစ်ကောင်က ကောင်းကင်မှဝေါယာဉ်တစ်စီးကို ချီမလာသည်၊ တော်ဝင်မင်းသမီးတစ်ပါးလက်ထပ်လျှင်ပင် သူမက ဤသို့သောခမ်းနားမှုကို မရနိုင်ပေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ နဂါး၏ဟိန်းသံကိုကြားသောအခါ သူတို့က နဂါးမျိုးနွယ် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။

သူတို့က ချင်အိမ်တော်အပြင်ထွက်၍ ကြိုဆိုသောအခါ ဧရာမနဂါးကြီးဆင်းသက်လာသည့်မြင်ကွင်းကို ကြုံကြိုက်စွာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံလိုက်ရသည်။ ချင်ဖုန်းအပါအဝင် လူတိုင်းမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။

ချင်အိမ်တော်အပြင်ဘက်မှအခြေအနေကိုမြင်လျှင် အပြင်ဘက်တွင်စောင့်နေသော ယောက္ခမမှာ ပြုံးနေသော်လည်း သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်စိုးရိမ်နေသည်။ နဂါးမျိုးနွယ်၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ဤသို့သောခမ်းနားသောအခမ်းအနားတစ်ခုရှိခြင်းမှာ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်သမီးကို သေးသိမ်စေမည်မှာ သေချာသည်။

လမ်းတစ်ဝက်နီးပါးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော စေ့စပ်လက်ဆောင်များကိုကြည့်ရင်း ယောက္ခမအမေ၏ နှလုံးသားမှာ ပို၍ပင် နစ်မြုပ်သွားသည်။

သူမက လျိုထန်းလုကို မသိမသာ ဆွဲဆိတ်ပြီး ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က ဘာလို့အစပိုင်းမှာ ကျန့်လီအတွက် စေ့စပ်လက်ဆောင်တွေ ပိုပြီးမစီစဉ်ခဲ့ရတာလဲ။"

လျိုထန်းလုက တည်ငြိမ်စွာပြန်ဖြေသည်။

"ငါတို့က လျိုမိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကုန်အောင်ထုတ်ရင်တောင် အဲ့လောက်များတဲ့ စေ့စပ်လက်ဆောင်တွေကို မတတ်နိုင်ဘူး။"

ယောက္ခမမှာ ခဏတာမျှ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်၊ သူ၏စကားများမှာ မှန်ကန်ကြောင်းကို သိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လျိုမိသားစုမှာ မြို့စားဘွဲ့ကို ရယူထားပြီး လျိုထန်းလုမှာ နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးတပ်မတော်၏ စစ်သူကြီးချုပ်ဖြစ်သော်လည်း လျိုမိသားစုကို ချမ်းသာသည်ဟု မသတ်မှတ်နိုင်ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ မိသားစု၏ငွေအများစုမှာ နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးတပ်မတော်ကို ထောက်ပံ့ရန် သို့မဟုတ် စစ်သားများ၏မိသားစုများကို ကူညီရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူတို့က ပိုလျှံသောငွေကို ဘယ်မှာရှာနိုင်မည်နည်း။

ချင်အိမ်တော်၏တံခါးဝတွင်ရပ်ရင်း ချင်ဖုန်းက အနီရောင်ဝေါယာဉ်ကြီးကိုကြည့်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အတွင်းထဲမှတစ်ဦးမှာ သခင်မလေးချန်းဖြစ်ရမည်။ ရှို့လျှန်မြို့တွင် သူတို့ခွဲခွာခဲ့သည်မှာ ခြောက်လကျော်ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူတို့ပြန်လည်တွေ့ဆုံသောအခါ သူတို့က လက်ထပ်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ဘဝမှာ ကြိုတင်ခန့်မှန်းမရနိုင်ပေ။

သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး သတို့သမီးကိုအထဲမှ ထွက်ဖို့ ကူညီရန် ရှေ့တိုးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် မြင်းခွာသံများ လျင်မြန်စွာချဉ်းကပ်လာပြီး မိန်းမစိုးလီက စေ့စပ်လက်ဆောင်သေတ္တာများ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံးထမ်းလာသော လူတစ်စုနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။

"သခင်လေးချင်၊ အရှင်မင်းကြီးရဲ့အမိန့်တော်အရ ကျွန်တော်တို့က တင်တောင်းပစ္စည်းတွေကို ယူဆောင်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒီတင်တောင်းပစ္စည်းတွေက ဂရုတစိုက်ရွေးချယ်ထားတဲ့ပစ္စည်းတွေဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ခင်ဗျားအပေါ်ထားရှိတဲ့စေတနာရဲ့သက်သေတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။"

မိန်းမစိုးလီက လူတိုင်း၏အာရုံကိုဆွဲဆောင်ရန် သူ၏အသံကို တမင်တကာမြှင့်လိုက်သည်၊ အရှင်မင်းကြီး၏ ရက်ရောမှုနှင့် တော်ဝင်မိသားစု၏ဂုဏ်သိက္ခာကို အလေးပေးပြောကြားသည်။

သို့သော် သူက နဂါးမျိုးနွယ်ကယူဆောင်လာသော စေ့စပ်လက်ဆောင်များကိုမြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏စကားများ ရပ်တန့်သွားသည်။

နဂါးမျိုးနွယ်၏လက်ထပ်ပွဲအတွက် စေ့စပ်လက်ဆောင်များမှာ မထင်မှတ်ဘဲ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး မိန်းမစိုးလီ၏မျှော်လင့်ချက်ထက် အများကြီးကျော်လွန်နေသည်။

ဘေးတွင် နဂါးမျိုးနွယ်အကြီးအကဲ ချန်းရွှမ်းက မိန်းမစိုးလီယူဆောင်လာသောစေ့စပ်ပွဲကိုကြည့်ပြီး လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်များကို ရိုသေစွာယှက်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ကျေးဇူးတော်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းမစိုးလီ။"

"အလွန်အကျွံကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး" မိန်းမစိုးလီက အပြုံးဖြင့်ပြန်ဖြေသည်၊ သိသာစွာပင် အရင်ကလောက် ယုံကြည်မှုမရှိတော့ပေ။

ချင်အိမ်တော်၏တံခါးဘေးတွင် ဖခင်ချင်က လမ်းတစ်ခုလုံးနီးပါးပြည့်နေသော တင်တောင်းပစ္စည်းများနှင့် စေ့စပ်လက်ဆောင်များကိုကြည့်ရင်း သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ်ပျော်ရွှင်နေသည်။

တော်သေးသည်မှာ စေ့စပ်ပွဲကို ဧကရာဇ်မင်းက စီစဉ်ပေးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်၊ မဟုတ်လျှင် သူက မိသားစု၏အကြီးအကဲတစ်ဦးအနေဖြင့် မျက်နှာပျက်ရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ မျက်နှာပျက်ရသူမှာ ဧကရာဇ်မင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူနှင့်ဘာမှမဆိုင်ပေ။

စေ့စပ်လက်ဆောင်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လမ်းများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဗလာဖြစ်သွားသည်။

ချန်းမူမှာ အရင်ကနှင့်မတူတော့ဘဲ အနက်ရောင်ဝတ်စုံအစား တောက်ပသော စိမ်းပြာရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမက အနီရောင်ဝေါကြီး၏ဘေးသို့လျှောက်သွားပြီး ခန်းဆီးကိုမလိုက်သည်။

လူတိုင်းက နဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာကို ကြည့်ရန် အသက်ရှူအောင့် ထားကြသည်။

သူမ၏လှပသောညာဘက်လက်က ခန်းဆီးထဲမှထွက်လာပြီး သတို့သမီးမှာ လူတိုင်း၏မျက်စိထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။

သူမက ဖီးနစ်သရဖူနှင့် အနီရောင်ပန်းထိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

အနီရောင်လေးထောင့်ပဝါက သူမ၏မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်ထားပြီး သူမ၏အခြားလက်တစ်ဖက်က စန္ဒကူးယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသည်။

သူမ၏မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်နိုင်သော်လည်း ထိုဖျော့တော့သော ကောင်းကင်ပြာရောင် မျက်လုံးများနှင့် ပဝါအောက်မှမသိမသာပုံသဏ္ဌာန်က သတို့သမီးမှာ သေချာပေါက် နှိုင်းယှဉ်စရာမရှိသူဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစေသည်။

နဂါးမျိုးနွယ်မှအမျိုးသမီးတစ်ဦးက မည်သို့ရုပ်ဆိုးနိုင်မည်နည်း။

ချင်ဖုန်းက သူမ၏အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ချန်းဖေးလန်ကိုကြည့်ပြီး ခဏတာ မှင်သက်သွားသည်။

ချန်းမူက ညင်သာစွာဆူလိုက်သည်။

"ချင်မိသားစုကောင်လေး၊ ဘာလို့ ငြိမ်နေသေးတာလဲ။ မင်းက ငါ့ကို သတို့သမီးကို အိမ်ထဲသယ်သွားစေချင်တာလား။"

"အာ။ အိုး။"

ချင်ဖုန်းက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရှေ့သို့အပြေးအလွှားသွားကာ ချန်းဖေးလန်၏ နူးညံ့သောလက်ကို ကိုင်လိုက်သည်၊ ၎င်းမှာ အရိုးမရှိသကဲ့သို့ နူးညံ့ချောမွေ့နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ မပြောဖြစ်သောစကားများ ထောင်ချီရှိသင့်သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့က ဘာပြောရမည်ကိုမသိကြပေ။

ပျော်ရွှင်မှုနှင့် နူးညံ့မှုတို့မှာ သူတို့၏လက်ဖဝါးများထဲတွင် ကစော်ဖောက်နေသည်။

"ငါတို့ အတူတူဝင်ကြမလား။"

"အွန်း။"