မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်

စင်္ကြံ၏ ဘေးနှစ်ဖက်မှ နံရံများကို ဖုံးလွှမ်းနေသော ထူထဲသည့် သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာများကို ကြည့်ရင်း အလောင်းကောင်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသော ယန်ကျန့်သည် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

"အခန်း ၈၂ က တစ္ဆေ ထွက်လာနေတာလား။ ဒါက ငါ့ကြောင့်လား။ ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လျှောက်သွားနေတာလား။"

သူသည် ဆုတ်ခွာရန်၊ အဆက်မပြတ် ပေါ်ပေါက်လာနေသော သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာများကို ယာယီ ရှောင်ရှားရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် ယန်ကျန့်သည် ပို၍နက်ရှိုင်းစွာ စွန့်စားဝင်ရောက်ပါက အမည်မသိအန္တရာယ်များသို့ ဦးတည်သွားနိုင်သည်ကိုလည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားဘဲ သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တွေးတောနေသည်။

မကြာမီ သူ၏ပခုံးများပေါ်တွင် အလောင်းကောင်ကို သယ်ဆောင်ရင်း ယန်ကျန့်သည် သူ့ကိုယ်သူ အားတင်းပြီး အစဉ်မပြတ် နီးကပ်လာနေသော သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာများဘက်သို့ ဦးတည်သွားရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဆုတ်ခွာခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ ၎င်းသည် အချိန်ဖြုန်းခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဒါ့အပြင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းသည် တိုက်ခိုက်မှုကို မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူသည် လမ်းလွှဲသွားပါက သူ လမ်းပျောက်သွားနိုင်သည် သို့မဟုတ် သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာများထက် များစွာ ပိုဆိုးရွားသော အန္တရာယ်များနှင့်ပင် ကြုံတွေ့နိုင်သည်။

"ဒီအရာက ငါ့ကို တကယ်ပဲ သတ်နိုင်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းပြီး အခန်း ၈၂ မှ ဖြစ်နိုင်သော တစ္ဆေကို မကြောက်မရွံ့ဘဲ သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာများဖြင့် လိမ်းကျံနေသော လမ်းကြားကို ဖြတ်ကျော်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ထိုသို့သော မဆင်မခြင်နိုင်မှုသည် သူ၏ယခင်ပုံစံအတွက် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာမှ ကျိန်စာသည် သူ့ကို သတ္တိနှင့် ရဲရင့်မှုကို ပေးခဲ့ပြီး ဤအချိန်အတွင်း သူ၏အသက်ကို မဆုံးရှုံးဘဲ အမှားအများအပြား ပြုလုပ်ခွင့်ပေးသည်။

ယန်ကျန့် နောက်ပြန်လှည့်စပြုသည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် နံရံပေါ်မှ ထူးဆန်းသည့် သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာများကို ချက်ချင်း ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် ငြင်းမရနိုင်အောင် မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူသည် တကယ့်တစ္ဆေကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ယန်ကျန့်သည် စင်္ကြံသည် ယခင်ကထက် ပိုအေးစက်လာသည်ကို ခံစားနိုင်သည်။ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် နားမလည်နိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှု ခံစားချက်တစ်ခုဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ မထင်မရှားပြီး ထူးဆန်းသည့် မျက်လုံးများစွာက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ အကြည့်အောက်တွင် သူ၏လမ်းကို ရဲရင့်စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးသည် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ မလှည့်လည်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ မကြည့်သင့်သောအရာတစ်ခုခုကို မြင်တွေ့ပြီး သူ့ကို သက်ရောက်မှုရှိမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏မူလလမ်းကြောင်းကို ပြန်လည်ခြေရာခံရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် စဉ်းစားရန် အခြားဘာမှမရှိတော့ပေ။

မကြာမီ သူသည် အခန်း ၈၂ ၏ တံခါးကို တစ်ဖန်ပြန်လည်ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ကျန့်သည် အတွင်းသို့ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းအတွင်းမှ အခြေအနေသည် ယခင်ကနှင့် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ နံရံများနှင့် မျက်နှာကျက်ပေါ်မှ သွေးနီရောင်လက်ရာများသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အားလုံး အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားခဲ့သောကြောင့် ယခင်က ထူးဆန်းသည့် အခန်းသည် အနည်းငယ် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပုံရသည်။

ကြန့်ကြာမနေဘဲ သူသည် သူ၏ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

အလောင်းပတ်ပုဆိုးကြောင့် ယန်ကျန့်သည် နေရာကူးပြောင်းခြင်း လုပ်ရန် တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏လှုပ်ရှားမှုသည် အနည်းငယ် မထိရောက်သော်လည်း သူသည် လျင်မြန်နေဆဲဖြစ်သည်။ လေးလံသော အလောင်းကောင်သည် သူ့ကို လုံးဝ မသက်ရောက်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် သူ၏ကျောဘက်သို့ တွယ်ကပ်နေသော တစ္ဆေ ဖန်ရှီမင်နှင့် မတူပေ။

သို့သော် ယန်ကျန့်၏ နောက်မှ နံရံပေါ်မှ သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာများသည် မကြာမီ လိုက်ပါလာသည်။

ဤလက်ရာများသည် လားရာပြောင်းလဲသွားပြီး ယခင်ဧရိယာသို့ မပျံ့နှံ့တော့ဘဲ ယင်းအစား ယန်ကျန့်နောက်သို့ ဆက်လက်လိုက်ပါနေသည်။ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ နံရံများပေါ်တွင် သွေးနီရောင်လက်ရာအသစ်များ မရပ်မနား ပေါ်ပေါက်လာနေသည်။

တစ္ဆေသည် သူ့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်နေပုံရပြီး ယန်ကျန့်အပေါ် စိတ်စွဲနေသည်။

"ငါ့နောက်ကို လိုက်နေတာလား။"

ယန်ကျန့်သည် နောက်ပြန်မလှည့်သော်လည်း သူသည် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ၎င်းကို အာရုံမစိုက်သလို အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့မှုလည်း မပြပေ။ သူသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသည် မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း အလျင်အမြန် ပြန်သွားသည်။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ တံခါးများပေါ်မှ နံပါတ်များသည်လည်း ဆက်လက်ကျဆင်းလာသည်၊ ၈၂ မှ ၆၀ သို့၊ ထို့နောက် ၅၀ သို့။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ကံကြမ္မာသည် အတော်အတန် ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ့နောက်သို့ လိုက်နေသော တစ္ဆေမှလွဲ၍ ယန်ကျန့်သည် အခြားထူးဆန်းသည့် ဖြစ်ရပ်များနှင့် မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူသည် ထွက်ပေါက်နှင့် ပို၍နီးကပ်လာနေသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် အခန်း ၃၁ အနီးသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"ရှေ့မှာ နောက်ထပ်လမ်းဆုံသုံးခုပဲ ရှိတော့တယ်။ ပြီးရင် ငါ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်ပြီ။"

ယန်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်တစ်ခုနှင့်တူသည်။ သူ၏ဖြူဖျော့ပြီး သွေးမရှိသော မျက်နှာသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားမှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။

သူသည် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏နောက်မှ သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာများသည် ထူထပ်စွာ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အခန်း ၈၂ မှ ဤလမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်၊ သူတို့သည် လက်လျှော့မည့် လက္ခဏာမပြပေ။

"ဒါက ငါ့ကို မတိုက်ခိုက်ဘူး။ ငါ့နောက်ကိုပဲ လိုက်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေက ဒီတစ္ဆေရဲ့သတ်ဖြတ်မှုပုံစံနဲ့ မကိုက်ညီတာလား။ နောက်ဆုံးတော့ ငါက လက်တွေ့မှာ လူသေတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းဆက်သွားလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါ ဒီအရာကို ဖယ်ရှားရမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အမည်မသိအဆင့်က တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ နောက်ယောင်ခံလိုက်ခြင်းကို ခံရတာက ကောင်းတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး။"

မကြာမီ သူသည် အခန်းနံပါတ် တစ်ဘေးမှ စင်္ကြံသို့ ရောက်ရှိလာသည်၊ ရှေ့တွင် ထွက်ပေါက်ရှိသည်။

ဤသည်မှာ ယန်ကျန့် ရပ်တန့်လိုက်သည့်အချိန်ဖြစ်သည်။

"ငါ ဒီတစ္ဆေကို ငါနဲ့အတူ ဒီကနေ လိုက်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။ ငါ အဲ့ဒါကို နောက်ချန်ထားခဲ့ရမယ်။ မဟုတ်ရင် အဲ့ဒါက ဆီဇာဟိုတယ်ကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ သိသာထင်ရှားတဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် သယ်ဆောင်ထားသော အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားအလောင်းကောင်ကို ချထားရင်း ပြောသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူ၏နောက်မှ နံရံပေါ်မှ သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာများသည် သူ့ထံမှ မီတာသုံးမီတာခန့်အကွာတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သို့သော် ဤရပ်တန့်မှုသည် ပြီးပြည့်စုံခြင်းမရှိပေ၊ သွေးနီရောင်လက်ရာများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ နီးကပ်လာနေဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ မြေပြင်ပေါ်မှ အလောင်းကောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏အကြည့်သည် သူ၏လက်ထဲမှ သံချေးတက်နေသော ထင်းခုတ်ဓားအပေါ် စူးစိုက်နေသည်။

တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူ၏အခြားလက်တစ်ဖက်၊ လက်အိတ်ဝတ်ထားသော လက်က ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်အိတ်၏ ကာကွယ်မှုဖြင့် ထူးခြားသောအရာဘာမှမဖြစ်ပွားခဲ့ပေ၊ ၎င်းသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားအလောင်းကောင်သည် ထင်းခုတ်ဓားကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အားများစွာ သုံးစွဲသော်လည်း ယန်ကျန့်သည် ၎င်းကို မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်ရန်ပင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျရှုံးခဲ့သည်။

"ချွတ်လို့မရဘူးလား။"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဤအရာအပေါ် ကြမ်းတမ်းသောအင်အား အလုပ်မဖြစ်ဟု ခံစားမိသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် သဘာဝလွန်အရာဝတ္ထုတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ စိတ်ကူးထားသလောက် ရိုးရှင်းသည်မဟုတ်ပေ။

"တစ္ဆေလက်က အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ခံရမလားဆိုတာကိုတော့ ငါမသိဘူး။"

သူသည် သူ၏အခြား ဖြူဖျော့ပြီး တောင့်တင်းနေသည့် လက်ဖဝါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ယခင်ဖြစ်ရပ် ထပ်မံဖြစ်ပွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သော်လည်း ယန်ကျန့်သည် ထင်းခုတ်ဓားကို ယူရန် လိုအပ်ပြီး ယခုအခါ ကြိုးစားရန် အချိန်တန်ပြီဟု ထင်ရသည်။

ကြန့်ကြာမနေဘဲ။

ယန်ကျန့်သည် အခြားလက်တစ်ဖက်၊ သူ၏တစ္ဆေလက်ကို အသုံးပြု၍ ထူးဆန်းသည့် ထင်းခုတ်ဓားကို တိုက်ရိုက် ထိလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်။

အလောင်းပတ်ပုဆိုးဖြင့် ပတ်ထားသော အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားအလောင်းကောင်သည် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်စပြုလာသည်၊ ယန်ကျန့်၏ ထိတွေ့မှုသည် တစ္ဆေ၏ သတ်ဖြတ်မှုစည်းမျဉ်းကို အစပျိုးခဲ့ပြီး ၎င်းသည် သူ့ကို တစ်ဖန်ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် အလောင်းပတ်ပုဆိုး၏ ချုပ်နှောင်မှုကြောင့် တစ္ဆေသည် မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

ဂျလောက်!

ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းသည့် ထင်းခုတ်ဓားသည် အလောင်းကောင်၏ လက်မှ မမျှော်လင့်ဘဲ လွတ်ကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်၊ ယန်ကျန့်သည် ၎င်းကို ဆွဲထုတ်ရန် မည်သည့်အင်အားမှ မသုံးစွဲခဲ့ပေ။

"ချွတ်လို့ရသွားပြီလား။"

သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်နေပြီး ယန်ကျန့်သည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း သူ၏တစ္ဆေလက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ထင်းခုတ်ဓားကို ကောက်ယူကာ လက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။

အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားအလောင်းကောင်၏ လက်ထဲမှ သံချေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ထင်းခုတ်ဓားသည် ပိုင်ရှင်အသစ်တစ်ဦး ရရှိခဲ့သည်။

ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေသော ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တည်ငြိမ်သွားပြီး မလှုပ်မယှက်ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ ဘာမှထူးထူးခြားခြား မခံစားရဘူး။ အရာအားလုံး ပုံမှန်ပဲထင်တယ်။"

"ဒါက ငါ အဲ့ဒါကို အသုံးမပြုရသေးလို့လား။ ဒါကြောင့် ထင်းခုတ်ဓားရဲ့ ထူးဆန်းမှုက မထင်ရှားသေးဘူး။ ဒီလိုသာဆိုရင် ငါ စမ်းကြည့်ဖို့လိုတယ်… ခြေရာနင်းတာလား။"

"မဟုတ်ဘူး။ အဲ့လိုမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ခြေရာနင်းတာက သတ်ဖြတ်မှုစည်းမျဉ်းပဲ။ လိုအပ်ချက်မဟုတ်ဘူး။ ငါက လူသားဖြစ်လို့ အဲ့ဒီစည်းမျဉ်းကို လျစ်လျူရှုနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ခြေရာနင်းတာက ကြားခံတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

"အဲ့ဒါသာ ကြားခံတစ်ခုဆိုရင် ခြေရာနင်းစရာမလိုဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ဘေးမှ နံရံပေါ်မှ သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူသည် ကြိုးစားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ပြီး သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နံရံပေါ်မှ သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာကို သူ၏လက်ဖဝါးဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ခြေရာများကို ဖုံးအုပ်ခြင်းနှင့် လက်ရာများကို ဖုံးအုပ်ခြင်း—၎င်းတို့သည် တူညီသည်။

သူသာ မမှားယွင်းပါက ဤနည်းလမ်းသည်လည်း ကြားခံတစ်ခုအဖြစ် ဆောင်ရွက်နိုင်သင့်သည်။

ယန်ကျန့်သည် သံချေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ထင်းခုတ်ဓားကို လက်တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ဆောင်ပြီး နံရံပေါ်မှ သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာကို အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားစဉ်တွင် သူ ယူဆခဲ့သည့်အတိုင်း ကြားခံသည် သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို အစပျိုးခဲ့သည်။

အမြင်မှားမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကြားခံမှတစ်ဆင့် သူသည် လက်ရာ၏ အရင်းအမြစ်ကို မြင်နိုင်သည်။

မူလက ဗလာဖြစ်နေသော စင်္ကြံတွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော "လူများ" တိုးဝင်လာကြသည်။

ဤ"လူများ" ကို လူသားများဟု မခေါ်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် ယောက်ျားနှင့် မိန်းမ၊ အသက်အရွယ်အမျိုးမျိုးရှိပြီး ပုပ်သိုးနံ့ ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။ အချို့မှာ မျက်နှာများ စိမ်းနေပြီး ကြာမြင့်စွာ ထားရှိထားသော အလောင်းကောင်များကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်၊ အချို့မှာမူ မျက်နှာများ မည်းနက်နေပြီး ပုပ်နေပုံရသည်၊ သူတို့၏အရေပြားသည် အဆက်မပြတ် ကွာကျနေသည်။

ထို့အပြင် ဤလူများသည် အဝတ်အစားအမျိုးမျိုး ဝတ်ဆင်ထားသည်၊ အချို့မှာ ခေတ်ပေါ်၊ အချို့မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအကြာမှ၊ အချို့မှာ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ…

သို့သော် ဤအမျိုးမျိုးသော လူများအားလုံးတွင် တူညီသောအရာတစ်ခု ရှိသည်။

သူတို့သည် မျက်လုံးမရှိကြပေ၊ သူတို့၏မျက်လုံးများသည် ပုပ်သိုးသွားပုံရပြီး ဗလာဖြစ်နေသော မှောင်မိုက်သည့် မျက်တွင်းဟောက်ပက်များကို ချန်ထားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရှေ့မှလမ်းကို မမြင်နိုင်ဘဲ တစ်ဦးချင်းစီသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သွေးစွန်းနေသော လက်ဖဝါးများဖြင့် နံရံကို ထိပြီး ထင်ရှားသော လက်ရာတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

၎င်းသည် နံရံပေါ်မှ သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာများ၏ မူလဇာစ်မြစ်ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်။

ယန်ကျန့်သည် သူ နံရံနှင့် ဖိကပ်ထားသော သူ၏ကိုယ်ပိုင်လက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်—ယခုအခါ သွေးစွန်းနေသော လက်ဖဝါးများထဲမှ တစ်ခုအပေါ်တွင် ဖိထားသည်။ ၎င်းသည် အရိုးထဲအထိ အေးစက်ပြီး လုံးဝ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

သူကဲ့သို့သော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသူပင်လျှင် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကြက်သီးမွှေးညှင်းထခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် သူ့ကို ပို၍ကြောက်ရွံ့စေသောအရာမှာ သူသည် သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာကို ထိတွေ့ခဲ့သောကြောင့် စင်္ကြံမှ မရေမတွက်နိုင်သော "လူများ" အားလုံးသည် သူတို့၏ခေါင်းများကို မြှောက်ပြီး သူတို့၏ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော မျက်လုံးခေါင်းများဖြင့် သူ့ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်ဟု ထင်ရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် တစ်ဦးချင်းစီ သူတို့၏အခြား သွေးစွန်းနေသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ယန်ကျန့်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ကို သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များ၏ ကျိန်စာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သက်ရှိလူတစ်ဦးကို ကျိန်စာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိပြီး သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာများ၏ အရေအတွက်ကို တိုးပွားစေသည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏အခြားလက်တစ်ဖက်က ထင်းခုတ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အနီးဆုံးလက်မောင်းကို ဖြတ်ချရန် လျင်မြန်စွာ မြှောက်လိုက်သည်။

အပြင်လူတစ်ဦးအတွက်မူ ဤလုပ်ဆောင်ချက်သည် သူ လေကို ဓားဖြင့် ခုတ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခုတ်ရန် မြင်နိုင်သောအရာဘာမှမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်၊ သူ၏ရှေ့မှ ပုပ်နေသည့် အမျိုးသားအလောင်းကောင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကဲ့သို့ပင်။

ယခု ယန်ကျန့်သည် ဤလေကို ခုတ်ခြင်းအပြုအမူနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည်။

သူ၏လက်ထဲမှ သံချေးတက်နေသော ထင်းခုတ်ဓားသည် ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းစွာ ထက်မြက်နေသည်၊ ဗလာနေရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှဲယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်သွေးစွန်းနေသော လက်ဖဝါးသို့ လှမ်းနေသော လက်မောင်းသည် ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။

ထို့အပြင် အခြား"လူများ" သည်လည်း တိုက်ခိုက်မှုကို ခံစားမိပုံရသည်၊ သူတို့၏လက်မောင်းများသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြတ်တောက်သွားသည်။

နံရံပေါ်မှ ထူထဲပြီး သွေးစွန်းနေသည့် လက်ရာများသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်စပြုလာပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အခန်း ၈၂ ဖြစ်သော အခန်းဘက်သို့ စင်္ကြံအတိုင်း ဆက်လက်သွားသည်။

"ဘုန်း!"

ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်ထားခဲ့သော အခန်း ၈၂ ၏ တံခါးသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဆောင့်ပိတ်သွားပြီး တံခါးဘေးမှ မီးသည် အကြိမ်များစွာ တဖျပ်ဖျပ်လင်းသွားသည်၊ မီးသီးသည် ငြိမ်းသွားတော့မည့်အလား မှိန်ဖျော့သွားသည်။