ဒါ ငါ့နယ်မြေ

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တစ်ပတ်နီးပါး ကြာမြင့်သွားသည်။

ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းနတ်ဘုရားစင်မြင့်သည် ကောင်းကင်မင်စင်မြင့်ဟုလည်း ခေါ်ဆိုခံရသည်။ ၎င်း၏ မူရင်းအမည်မှာ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းနတ်ဘုရားစင်မြင့်ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံက ၎င်းကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး ကောင်းကင်မင်စင်မြင့်ဟု အမည်ပြောင်းလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် လူများစွာသည် ဤခမ်းနားထည်ဝါသော အဆောက်အအုံသည် ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ထားသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းနတ်ဘုရားစင်မြင့်တွင် ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ၏ ကျင့်စဉ်သမားများစွာသည် ဝိုင်းအုံထားကြပြီး အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ပိုင်းကို အစအဆုံး လှန်လှောရှာဖွေနေကြသည်။ စင်မြင့်တစ်ခုလုံး နီးပါးကို ဖျက်ဆီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့် အင်အားကြီးသူများသည် အားလုံးထွက်ပေါ်လာသလို ဖြစ်နေပြီး ဤနေရာကို ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် အချို့သည် အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားရှိကြသည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်အဆင့်တွင်လည်း တစ်ဦးထွက်ပေါ်လာပြီး သူသည် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းနတ်ဘုရားစင်မြင့်တွင် ထိုင်ကာ စောင့်နေသည်။

သူသည် သူတော်စဉ်ဧကရာဇ်မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ၏ မင်းဆရာဖြစ်သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်အောက်တွင် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်ကျွမ်းကျင်သော နတ်ဘုရားအင်းဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဖန်တီးသူအဆင့်မဟုတ်သော်လည်း အနည်းဆုံး နတ်ဘုရားအင်းဆရာ့ဆရာကြီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားပြီး ထို့အပြင် အဆင့်မြင့်အင်းဆရာ့ဆရာကြီးဖြစ်သည်။

ဖန်ဆင်းရှင်အဆင့်နတ်ဘုရားအင်းဆရာဖြစ်ရန်သည် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသော်လည်း ဤလမ်းကြောင်းသည် အလွန်ရှည်လျားသေးသည်။

မူလက မင်းဆရာသည် ဤနေရာသို့ လာရောက်ရန် စီစဉ်မထားချေ။ သို့သော် အမွေဆက်ခံမှုကိစ္စပေါ်ပေါက်လာသည့်အပြင် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းများရှိကြောင်း သတင်းကြားရသည့်အတွက် မင်းဆရာသည် ကိုယ်တိုင်လာရောက်ရတော့သည်။ နေရာတစ်ခုချင်းစီကို အသေးစိတ်စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သတိဉာဏ်ကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဖြန့်ကျက်ထားသည်။ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားမှုဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် ချက်ချင်း ထိုနေရာသို့ သွားရောက်တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

“ဒီနေရာမှာ ငါတို့မသိတဲ့ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတွေ ရှိသေးတယ်လား...” ချောမောသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ အကြည့်များဖြင့် မြှားကဲ့သို့ စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရွှေမည်းကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နံရံကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် နတ်ဘုရားအင်းဆရာ၏ အမှတ်အသားများမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖတ်ရှုရန် ကြိုးစားနေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာရင်း သူသည် နံရံပေါ်တွင် လက်ဖြင့် ပုတ်ထိကြည့်နေပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ကွဲပြားမှုရှိမရှိ စစ်ဆေးနေသည်။ သို့သော် သူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အတွင်းအပြင်ကို အစအဆုံး လှန်လှောရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဝင်ပေါက်တစ်ခုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

“အဲဒီအချိန်တုန်းက မင်းတို့ ခြောက်ယောက်က အစောင့်အကြပ်လုပ်နေတာလား...” သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော လူခြောက်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ထိုအချိန်က တံခါးဝတွင် အစောင့်အကြပ်လုပ်နေသော အစောင့်များပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် တဆတ်ဆတ်တုန်လှုပ်နေကြပြီး ရှေ့တွင်ရှိသော အမျိုးသားကို ခေါင်းမော့ကြည့်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြသည်။

“အို မင်းဆရာကြီး... အဲဒီအချိန်တုန်းက တကယ်ပဲ ကျွန်တော်တို့ ခြောက်ယောက်က တံခါးဝမှာ အစောင့်အကြပ်လုပ်နေတာပါ...” အစောင့်တစ်ဦးက တုန်ရီသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

၎င်းတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသော ဤသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ၏ မင်းဆရာပင်ဖြစ်သည်။ ချောမောသော ပုံပန်းသွင်ပြင်ရှိပြီး ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံကို ၀တ်ဆင်ထားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားသည်။ ဓားသွားနှင့်တူသော မျက်ခုံးနှစ်ဖက်သည် အနည်းငယ် ကော့တက်နေပြီး အကြည့်များသည် အေးစက်စွာ ၎င်းတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“အဲဒီအချိန်တုန်းက မင်းတို့ ဘာမှ မမြင်ခဲ့ဘူးလား...” မင်းဆရာက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မမြင်ခဲ့ရပါဘူး... ပုံမှန်အချိန်နဲ့ ဘာမှ မကွဲပြားပါဘူး... တစ်ယောက်ယောက် ဖြတ်သွားတာကို လုံးဝ မခံစားမိပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အင်အားနဲ့ဆိုရင် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့် အင်အားကြီးသူတွေက ဖုံးကွယ်ပြီး ဖြတ်သွားရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ သိရှိနိုင်ပါတယ်...” ၎င်းတို့သည် အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့သည် တာဝန်ပေါ့ဆမှုကို အနည်းငယ်မျှ ပြသလိုခြင်း မရှိပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့သည် သေမည်မှာ သေချာသည်။

“ထွက်သွား...”

မင်းဆရာက လက်တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်သည့်အခါ အစောင့်ခြောက်ဦးသည် ချက်ချင်း လွင့်ထွက်သွားပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှိမ့်ကျကာ နံရံပေါ်သို့ ဝင်တိုက်မိသည်။ ၎င်းတို့သည် သွေးအန်ထွက်ကြပြီး အနည်းငယ် ဒဏ်ရာရသွားသည်။ ၎င်းသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ်သာ ဒဏ်ရာရသွားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အား အနည်းငယ် အပြစ်ပေးသည့်သဘောသာ ဖြစ်သည်။

“မင်းဆရာ... ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ လိမ်ညာမပြောခဲ့ပါဘူး... တကယ်ပဲ ဒီနေရာမှာ အမြဲတမ်း အစောင့်အကြပ်လုပ်နေခဲ့တာပါ... ဘာမှလည်း မလုပ်ခဲ့ပါဘူး... ဘာမှလည်း မခံစားမိခဲ့ပါဘူး...”

၎င်းတို့သည် ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ မင်းဆရာက ၎င်းတို့ကို သတ်လိုပါက ၎င်းတို့သည် လုံးဝမတားဆီးနိုင်ပေ။

“ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကနေ ခိုးဝင်လာတာဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်သတိဉာဏ်က အားနည်းတာမဟုတ်ပါဘူး... အမြဲတမ်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးနေခဲ့တာပါ... ဘာမှ လွတ်ကျန်ခဲ့တာ မရှိပါဘူး...”

၎င်းတို့သည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှင်းပြပြီး အသနားခံလိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သေလိုခြင်း မရှိပေ။ တကယ်တမ်း ဘာမှ မမြင်ခဲ့ရဘဲ၊ ဤသို့သာ သေရမည်ဆိုပါက အလွန်မတရားလှသည်။

“ငါက မင်းတို့ကို အနည်းငယ်သာ အပြစ်ပေးလိုက်တာပါ... လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကနေ ဝင်လာတာဖြစ်နိုင်သလို တကယ်ပဲ မင်းတို့ရှေ့ကနေ ခိုးဝင်လာတာဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့က အစောင့်အကြပ်တွေအနေနဲ့ ရန်သူကို မင်းတို့ရဲ့ မြင်ကွင်းထဲကို ဝင်လာခွင့်ပေးလိုက်တာဟာ တာဝန်ပေါ့ဆမှုပဲ...” မင်းဆရာက ၎င်းတို့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အစောင့်ခြောက်ဦး၏ အဆင့်အတန်းများကို မင်းဆရာသည် အတော်လေး နားလည်ထားသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းနတ်ဘုရားစင်မြင့်အနီးတစ်ဝိုက်သည် ဗလာကျင်းနေပြီး မည်သည့်အရာမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ ဤသို့ဖြစ်လျှင်ပင် ရန်သူသည် အနီးကပ်ရောက်ရှိလာပြီး လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားနိုင်သည်ဆိုပါက အပြစ်ပေးခံရရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် အကယ်၍ ပြိုင်ဘက်သည် ဖုံးကွယ်ခြင်းအတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်သော စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့် အင်အားကြီးသူဖြစ်ခဲ့ပါက ၎င်းကို သိရှိရန် ခက်ခဲလှသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

“ဒါ... ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမှားပါ... မင်းဆရာကြီး အပြစ်ပေးပါ...” ၎င်းတို့သည် အလျင်အမြန် ထလာပြီး မင်းဆရာရှေ့တွင် ပြန်လည်ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းမှ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို စစ်ဆေးမိခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့် ၎င်းသည်လည်း တာဝန်ပေါ့ဆမှုပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသို့ဖြစ်လျှင် ၎င်းတို့ကို အပြစ်တင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပြိုင်ဘက်သည် အလွန်အင်အားကြီးမားလွန်းသည်ဟု သာ ဆိုနိုင်သည်။

“ခုနက မင်းတို့ကို အပြစ်ပေးလိုက်ပြီးပြီ... ငါက တကယ်ပဲ မင်းတို့ကို အပြစ်ပေးချင်ရင် မင်းတို့တွေ အသက်ရှင်နိုင်သေးတယ်လို့ ထင်နေသေးလား...” မင်းဆရာက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ... အခုတော့ မင်းတို့ ထွက်သွားလို့ရပြီ...”

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်... မင်းဆရာကြီး...”

၎င်းတို့သည် အလျင်အမြန် ထလာပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြသည်။ အကယ်၍ မင်းဆရာက စိတ်ပြောင်းသွားပါက ၎င်းတို့သည် သေမည်မှာ သေချာသည်။

မင်းဆရာသည် စကားပြန်လှည့်လည်လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ပြိုင်ဘက်သည် ဖုံးကွယ်ခြင်းအတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်ပါက ၎င်းကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ပေ။ လူများသည် သေဆုံးသွားပြီးဖြစ်သဖြင့် ဤအစောင့်များကို သတ်ပစ်လိုက်သည်ပင်ဖြစ်စေ အရာအားလုံးသည် အချည်းနှီးဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် တာဝန်ပေါ့ဆမှု မဟုတ်ခဲ့ပေ။

“လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းလား... ငါ အပြင်မှာ အကုန်လုံး လှန်လှောကြည့်ပြီးပြီ... ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး... ဘယ်မှာရှိနေတာလဲ...”

မင်းဆရာသည် အပြင်တွင် အကုန်လုံး လှန်လှောရှာဖွေပြီးဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်အရာမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

ပြိုင်ဘက်သည် သူမသိသော လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကို သိရှိထားသည်ဟု သာ ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်သည် ခုန်ကူးခြင်းစွမ်းရည်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်ကို မင်းဆရာသည် ဘယ်သောအခါမှ စဉ်းစားမထားခဲ့ပေ။

အကောင်းဆုံးအနေဖြင့် သူသည် ဖုံးကွယ်ပြီး ခိုးဝင်လာသည်ဟု ထင်မှတ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းမှ ဝင်ရောက်လာသည်ဟု ထင်မှတ်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် အခြားအရာများကို စဉ်းစားရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

“အမွေဆက်ခံမှု... ဒါက နတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ အမွေဆက်ခံမှုပဲ... အဲဒီကောင်လေးက အမွေဆက်ခံမှုကို ရရှိသွားရင်... သူ့ကို ဘယ်လိုမှ ထွက်သွားခွင့်ပေးလို့ မရဘူး...”

မင်းဆရာသည် ကိုယ်တိုင်လာရောက်ရခြင်းမှာ လက်စားချေရန်အတွက် မဟုတ်ချေ။ စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့် အင်အားကြီးသူ ငါးဦးသေဆုံးသွားသည်ပင်ဖြစ်စေ အမှန်တကယ် အဖိုးတန်ဆုံးမှာ နတ်ဘုရားဘုရင်၏ အမွေဆက်ခံမှုပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့လာခဲ့သော်လည်း ဤအမွေဆက်ခံမှုကို အောင်မြင်စွာ ရရှိနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အချိန်ကြာရှည်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ၊ ဤနေရာသည် တပည့်များအတွက် စမ်းသပ်မှုနေရာအဖြစ် စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသည်။ ယခုအခါ နတ်ဘုရားဘုရင်၏ အမွေဆက်ခံမှုကို ရရှိသွားပြီဖြစ်ရာ မင်းဆရာအနေဖြင့် မည်သို့မျှ အရေးမထားဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူသည် မတတ်သာသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေစဉ် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းနတ်ဘုရားစင်မြင့်တစ်ခုလုံး တုန်ခါလာသည်။ နတ်ဘုရားအင်းဆရာ၏ အမှတ်အသားများသည် မရပ်မနား လင်းလက်နေပြီး မြေငလျင်ကြီးလှုပ်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ လူအုပ်တစ်စုလုံး ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိကြပေ။

ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်ဘုရားအင်း အမှတ်အသားများမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရူးသွပ်စွာ ထိမှန်လာသည်။ ထိမှန်ခံရသော ကျင့်စဉ်သမားများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အော်ဟစ်ကြပြီး မီးလောင်ခံရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် ခြေထောက်ဖြင့် အပြေးအလွှား အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

မင်းဆရာသည် လျင်မြန်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဤအလင်းတန်းကို ခုခံလိုက်သည်။ ဤအလင်းတန်းသည် သူ့အပေါ်တွင် သက်ရောက်မှု မရှိသလောက်ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့်အောက်ရှိ ကျင့်စဉ်သမားများအပေါ်တွင် သက်ရောက်မှု မနည်းလှပေ။ ၎င်းတို့သည် များစွာ မီးလောင်ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ပါက သေမည်မှာ သေချာသည်။

“ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ... ဘယ်သူက ဒီအဆင့်မြင့်အစီအရင်ကို စတင်လိုက်တာလဲ... အဲဒီကောင်လေးက အမွေဆက်ခံမှုကို အောင်အောင်မြင်မြင် ရရှိသွားပြီလား...” မင်းဆရာသည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး၊ သူ၏ နှလုံးသားသည် နစ်မြှုပ်သွားသည်။

ဤသို့သော အခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေသူမှာ ယီထျန်းယွမ်ပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် မှော်ဝိညာဉ်အား အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်စေပြီး ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ၏ အင်အားကြီးသူများကို မောင်းထုတ်လိုက်ခြင်းပင်။

“ဒါ... ငါ့နယ်မြေ... မင်းတို့ လာပြီးထိပါးချင်သေးလား...” ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် သတ်မှတ်ချက်နှင့် မပြည့်စုံသော်လည်း မှော်ဝိညာဉ်အား ဤလူအုပ်ကို မောင်းထုတ်ရန် ညွှန်ကြားခြင်းတွင် ပြဿနာမရှိပေ။

သူသည် အရာအားလုံးကို အပြည့်အဝ ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ၏ လူများကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ ယနေ့မှစ၍ မည်သူမျှ ဝင်ရောက်လာခွင့်မရှိတော့ပေ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ပင်ဖြစ်စေ ချွင်းချက် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်ပင်ဖြစ်စေ အကောင်းဆုံးအနေဖြင့် အပေါ်ယံအနည်းငယ်သာ ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ ဖန်တီးနတ်ဘုရားဘုရင်၏ စင်မြင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အခန်း (၅၄၈) ပြီးပါပြီ။