ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်မှာလား... ငါလည်း အတူလိုက်လေ့ကျင့်ပေးမယ်

အခန်းတစ်ခုလုံးသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်တစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ထွက်ပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် လုံးဝထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ထျန်းလျန်ချန်းတို့ သုံးဦး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြင့်ဆိုလျှင် ဤနေရာတွင် လုံးဝပိတ်မိနေပြီး ခဏတာအတွင်း ဤဝင်္ကပါအစီအရင်ကို ဖောက်ထွက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဤဝင်္ကပါအစီအရင်သည် ကြိုတင်စီစဉ်ပြီး တိတ်တဆိတ် တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ဤအခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့မရှိသည့်အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်တည်ဆောက်ထားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့အား မသိရှိစေခဲ့ပေ။

အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ အင်အားကြီးသူ နှစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့သည် လှည့်စားခံလိုက်ရကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။

“တော်တော်ကို နောက်ကျမှ ပြန်လာကြတယ်နော်။ ငါတို့ကို အတော်ကြာ စောင့်ခိုင်းထားတာ။ အပြင်ကနေ အခုမှ ပြန်လာကြတာလား...”

ပထမဦးဆုံး အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးက ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ သိပ်မြင့်မားခြင်းမရှိဘဲ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ် အဆင့်သုံးသာရှိသည်။ သို့သော် ထျန်းလျန်ချန်းတို့သုံးဦးအတွက်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် လုံလောက်စွာ အင်အားကြီးမားနေပြီဖြစ်သည်။ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူ နှစ်ဦးကို မဆိုထားနှင့် တစ်ဦးတည်းဆိုလျှင်တောင် ၎င်းတို့အား လွယ်ကူစွာ ဖိနှိပ်နိုင်လိမ့်မည်။

“ဟုတ်တယ်။ ဒီက မင်းတို့ကို အတော်ကြာ စောင့်နေရတာ။ ပြန်လာတာ နောက်ကျလိုက်တာ အချိန်ဖြုန်းနေရသလိုပဲ။ ဒါပေမယ့် ပြန်လာတာ ကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒီဝင်္ကပါအစီအရင်ကို တည်ဆောက်ထားတာ အလကားဖြစ်သွားမှာပေါ့...” နောက်ထပ်အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူက ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ၎င်း၏မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်နေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် လေးဆယ်ကျော်ခန့်သာရှိပြီး ဤမျှသောအင်အားကြီးမားသော ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းသည် ၎င်းတို့၏အလားအလာကို ထင်ရှားစေသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ထျန်းလျန်ချန်းတို့ထံ ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးဖြင့် ရောက်လာခဲ့သည်မှာ မည်သည့်နည်းဖြင့်မှ ကောင်းသောအရာမဟုတ်ချေ။ ထျန်းလျန်ချန်းတို့၏ မျက်နှာများသည် တင်းမာသွားသည်။

“သူငယ်ချင်းကျင်း၊ ဒီလိုလုပ်ရတာ ဘာကြောင့်လဲ...” ထျန်းလျန်ချန်းသည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း အကြည့်များဖြင့် ရှေ့ရှိလူကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤလူနှစ်ဦးကို ၎င်းတို့သည် ယခင်က တွေ့ဖူးပြီးဖြစ်သည်။ တစ်ဦးမှာ ကျင်းဖုန်း၊ နောက်တစ်ဦးမှာ ကျောက်ချွမ်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ဤမြို့ထဲသို့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာလုပ်နေသော အင်အားကြီးသူများဖြစ်သည်။ ယခင်က ၎င်းတို့နှင့် နှုတ်ဆက်ပြောဆိုဖူးသည်ကို မထင်မှတ်ဘဲ ယခုအခါ တံခါးဝသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ကျင်းဖုန်းသည် အဆင့်ငါးနတ်ဘုရားအင်းဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျင့်စဉ်အနည်းငယ်သာ လေ့ကျင့်ထားသူဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ နတ်ဘုရားအင်းစွမ်းရည်မှာ သိပ်ထူးချွန်ခြင်းမရှိသော်လည်း အဆင့်ငါးနတ်ဘုရားအင်းဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် တည်ဆောက်ထားသော နတ်ဘုရားအင်းဝင်္ကပါသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို ယာယီပိတ်ဆီးထားနိုင်သည်။

ဤဝင်္ကပါအစီအရင်မရှိသည့်တိုင် ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြင့် ထျန်းလျန်ချန်းတို့ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။ အင်အားကွာဟမှုသည် ထင်ရှားလှပြီး ၎င်းတို့ကို ဖိနှိပ်ရန် လွယ်ကူလှသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ထျန်းလျန်ချန်းတို့ ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ ထွက်ပြေးသွားပါက ထိန်းချုပ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ကွမ်ယွမ်မြို့တွင် စည်းမျဉ်းတစ်ခုရှိပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်ခွင့်မရှိပေ။ အကယ်၍ ဤလုပ်ရပ်ကို တွေ့ရှိခံရပါက ကွမ်ယွမ်မြို့ထဲသို့ ထာဝရဝင်ရောက်ခွင့်ပိတ်ပင်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ဝင်္ကပါအစီအရင်ကို တည်ဆောက်ထားပြီး ဤနေရာ၏ အခြေအနေနှင့် အသံများအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ဤသို့ဖြင့် ၎င်းတို့အား ဖမ်းဆီးတိုက်ခိုက်ရာတွင် အပြင်လူများက သတိပြုမိမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။

“ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ မင်းတို့လက်ထဲက သူတော်စဉ်လက်နက်တွေကို ပေးလိုက်ရင် ရပြီ။ ငါတို့ ခဏယူပြီး ကစားကြည့်ချင်ရုံပဲ...”

ကျင်းဖုန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ ယန်ကျီဝမ်လက်ထဲရှိ သူတော်စဉ်လက်နက်ကို ကြည့်ရင်း ၎င်း၏မျက်လုံးများသည် လောဘစိတ်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ထျန်းလျန်ချန်းတို့၏ မျက်နှာများသည် တင်းမာသွားသည်။ သူတို့လက်ထဲရှိ သူတော်စဉ်လက်နက်များကို ၎င်းတို့က မျက်စိကျထားကြောင်း သိသာလှသည်။ ယခင်က နတ်ဆိုးသားရဲများကို အမဲလိုက်ရင်း ၎င်းတို့အား တွေ့မြင်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ တံခါးဝသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့ပြောသော “ခဏယူသွားမှာပါ” ဆိုသည်မှာ ယူသွားပြီး ပြန်မပေးမည့်သဘောဖြစ်သည်။

“သူတော်စဉ်လက်နက်ဆိုရင် သူငယ်ချင်းကျင်းအတွက် တစ်ချောင်းလောက် ခဏပေးလို့ရတယ်...” ထျန်းလျန်ချန်းသည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် အလျှော့ပေးရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် ထွက်ပြေးရန်မဖြစ်နိုင်သလို ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်စွမ်းလည်း မရှိပေ။ အကယ်၍ တစ်ဦးတည်းဖြစ်ခဲ့ပါက အနည်းငယ်တော့ လှည့်လည်ရှောင်တိမ်းနိုင်ပေမည်။ သို့သော် ယခုမူ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူ နှစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

“မဟုတ်ဘူး။ အနည်းဆုံး သုံးချောင်းလိုချင်တယ်။ ငါတို့မှာ သူတော်စဉ်လက်နက် သုံးချောင်း လိုအပ်နေတယ်...” ၎င်းတို့က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထျန်းလျန်ချန်းတို့ ငြင်းဆိုလျှင် သေရုံသာရှိသည်ဟူသော အနေအထားဖြင့် လုံးဝမကြောက်ရွံ့ပေ။

“သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်က ဒီလောက်များများတောင်းဖို့ မလိုဘူးမဟုတ်လား။ အများဆုံးဆိုရင် နှစ်ချောင်းပေးလို့ရတယ်။ ကျန်တဲ့ တစ်ချောင်းကတော့ ငါတို့အတွက် ထားအုံးမှပေါ့...” ထျန်းလျန်ချန်းက ညှိနှိုင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

“လက်တစ်ဖက်ကို တစ်ချောင်းစီ ကိုင်ထားလို့ မရဘူးလား...” ကျင်းဖုန်းက ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “တစ်ချောင်းလျော့ရင်တောင် မရဘူး။ မဟုတ်ရင် ဒီတံခါးကနေ ထွက်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့...”

ထျန်းလျန်ချန်းတို့၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်းမဲမှောင်သွားသည်။ အစပိုင်းတွင် အလျှော့ပေးရန် စဉ်းစားခဲ့ပြီး၊ သူတော်စဉ်လက်နက်နှစ်ချောင်းကို ပေးလိုက်ပြီး အသက်ရှင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အသက်မရှိလျှင် သူတော်စဉ်လက်နက်မည်မျှပင်ရှိစေ အလကားသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ၊ ၎င်းတို့သည် သူတော်စဉ်လက်နက်အားလုံးကို ပေးအပ်ရန် တောင်းဆိုနေပြီး တစ်ချောင်းမှ မချန်ထားပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ၎င်းတို့၏ အစီအစဉ်သည် အစပိုင်းမှစ၍ သူတော်စဉ်လက်နက်အားလုံးကို သိမ်းယူရန်သာဖြစ်သည်။

ထျန်းလျန်ချန်းတို့ သုံးဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ထျန်းလျန်ချန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ၎င်းတို့ဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ... မင်းတို့ဒီလောက် လိုချင်နေမှတော့လည်း သူငယ်ချင်းအချင်းချင်းပဲ ဒီသူတော်စဉ်လက်နက် သုံးချောင်းလုံးကို မင်းတို့ကို ပေးလိုက်ပါ့မယ်...”

အလွန်နှမြောမိသော်လည်း အသက်ရှင်ရန်အတွက် ဤသို့သာ ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူတော်စဉ်လက်နက်များသည် သက်မဲ့ပစ္စည်းများသာဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်ရန်အတွက် ဤသို့သာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အင်အားနည်းပါးသူများ၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အခြေအနေဖြစ်ပြီး အင်းအားချင်း မမျှသဖြင့် အနိုင်ကျင့်လုယက်ခြင်းကို လက်ခံရုံသာ ရှိသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် သူတော်စဉ်လက်နက်များကို ရှေ့သို့ပစ်လိုက်ပြီး သုံးချောင်းလုံးကို ကျင်းဖုန်းတို့ရှေ့တွင် တွန်းပို့လိုက်သည်။ ဤသူတော်စဉ်လက်နက် သုံးချောင်းသည် ၎င်းတို့၏ အတန်ဖိုးအရှိဆုံး ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသည့်အရာများသည် ၎င်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မမီနိုင်ပေ။

ယီထျန်းယွမ်က ၎င်းတို့အား ဤသူတော်စဉ်လက်နက်များကို ပေးအပ်ခဲ့စဉ်က ၎င်းတို့သည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်းသည် မသင့်လျော်ကြောင်း မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းဖုန်းတို့၏ မျက်စိကျရာဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အမှန်တော့ ၎င်းတို့သည် နတ်ဆိုးသားရဲများကို အမဲလိုက်ရာတွင် ရိုးရှင်းစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်းသည် မသင့်လျော်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် လူမရှိသည့်အခါမှသာ ဤလက်နက်များကို ထုတ်သုံးခဲ့သည်။ သို့သော် ကျင်းဖုန်းတို့က ၎င်းတို့ကို အမှတ်မထင် တွေ့မြင်ခဲ့ပြီး ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤအခန်းထဲတွင် ဝင်္ကပါအစီအရင်ကို တည်ဆောက်ထားပြီး ၎င်းတို့အား ထောင်ချောက်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလာစေရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ကျင်းဖုန်းတို့၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပသွားပြီး သူတော်စဉ်လက်နက် သုံးချောင်းကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ယူလိုက်ကာ ၎င်းတို့အပေါ်တွင် လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကြည့်ရှုနေသည်။

“တကယ်ကို ကောင်းလှချည်လား။ ဒီသူတော်စဉ်လက်နက်တွေက အမှန်ကို ထူးချွန်တယ်...”

၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။ ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ နိမ့်ကျခြင်းမရှိသော်လည်း စည်းစိမ်ဥစ္စာပိုင်ဆိုင်မှုမှာ အနည်းငယ်နိမ့်ကျသည်။

လူ့ဘုံလောကတွင် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူများသည် သူတော်စဉ်လက်နက်တစ်ခုခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ထိုသို့မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤနေရာတွင် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူများသည် လမ်းမပေါ်ထိ မပြည့်လျှံသော်လည်း လူ့ဘုံလောကကဲ့သို့ အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသူများမဟုတ်ပေ။

“အခု ငါတို့ကို လွှတ်ပေးနိုင်ပြီမဟုတ်လား...” ထျန်းလျန်ချန်းသည် အေးစက်သောအကြည့်များဖြင့် ၎င်းတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ရင်း စက်ဆုပ်မိသော်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာမရှိချေ။

“ဟဲဟဲ... မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ...” ကျင်းဖုန်းသည် လုယူထားသော သူတော်စဉ်ဓားကို ကိုင်ထားရင်း လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပုတ်လိုက်ပြီး ရက်စက်သောအကြည့်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “လက်နက်တွေ လက်ထဲရောက်ပြီဆိုပေမယ့် ဒီဓားက ထက်မြန်မလား... ဘယ်လိုအကျိုးသက်ရောက်မှုရှိလဲဆိုတာ မင်းတို့နဲ့ စမ်းကြည့်ချင်သေးတယ်...”

“မင်းတို့ ကတိဖောက်တာလား...”

ထျန်းလျန်ချန်းတို့၏ မျက်နှာများသည် အေးစက်သွားသည်။ ၎င်းတို့၏ စကားများကို ယုံကြည်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိရှိထားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ပုန်ကန်ခုခံပါက သေရုံသာရှိသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ပုန်ကန်ခုခံသည်ဖြစ်စေ၊ မခုခံသည်ဖြစ်စေ သေရုံသာရှိသည်။

“ကတိဖောက်တယ်ဆိုပြီး ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ပြောရတာလဲ။ ငါတို့က ဓားကို စမ်းကြည့်ချင်ရုံပဲ။ မင်းတို့ ဒီဓားရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်နိုင်မလား ကြည့်ချင်ရုံပဲ...”

ကျင်းဖုန်းက ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့က ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ချင်ရုံပဲ။ မင်းတို့ ရှောင်တိမ်းရင်း လေ့ကျင့်ပေးရုံပဲ။ ဘာမှ ထိခိုက်မှာမဟုတ်ဘူး...” ကျောက်ချွမ်ကလည်း ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့အား လွှတ်ပေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပစ္စည်းအားလုံးကို ပေးအပ်လိုက်သည့်တိုင် ၎င်းတို့သည် သတ်ဖြတ်ပြီး သက်သေဖျောက်ဖျက်မည်ဖြစ်သည်။

ဤစကားများကို မည်သူမျှ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့အား သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ထိုသို့ ပြောဆိုရုံဖြင့် ရက်စက်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းသာဖြစ်သည်။

“အစီအရင်တည်ဆောက်...” ထျန်းလျန်ချန်းတို့ သုံးဦးသည် မျက်နှာများအေးစက်လျက် လျင်မြန်စွာ အစီအရင်ဖွဲ့စည်းရန် အနေအထားယူလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဤလုပ်ရပ်သည် အဓိပ္ပါယ်မရှိသည်ဖြစ်စေ အနည်းဆုံး လက်နက်ချလျက် လက်အုပ်ချီမနေဘဲ ခုခံတိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်လို့မရတော့ဘူးထင်တယ်...”

“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ ကတိဖောက်ဖျက်ရတော့မယ်ထင်တယ်...”

၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ယီထျန်းယွမ်ထွက်သွားပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် သူပြန်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်မှာလား... ငါလည်း မင်းတို့နဲ့အတူ လေ့ကျင့်ပေးမယ်လေ...”

ထိုအခါ အခန်းထဲမှ သရဲတစ္ဆေသံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထောင့်တစ်နေရာမှ လူငယ်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားဓားတစ်ချောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ထိုအရာသည် ဓားအိမ်ထဲတွင်ပင် ရှိနေ၏။

အခန်း (၅၅၄) ပြီးပါပြီ။