အလင်းတန်းတစ်ခု

ဤ နတ်ဘုရားအင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက် ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခါ သူတို့အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။ ထျန်ချန်တို့သည် ထွက်ပေါ်လာသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာထက်တွင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာမှုတို့ ထင်ဟပ်လျက်ရှိသည်။

“အကြီးအကဲ...”

သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲတွင် ဖိစီးနေသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးသည် ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယီထျန်းယွမ် ပြန်လာသည်ဆိုလျှင် မည်သည့်အရာမျှ ပြဿနာမဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ကွမ်ယွမ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့၏ တည်နေရာကို စူးစမ်းရှာဖွေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးနေစဉ် ဤမြင်ကွင်းကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ချက်ချင်း ခုန်ကူးလာခဲ့ပြီး ဝင်္ကပါကို ဖျက်ဆီးခြင်းမပြုဘဲ ထိုသူနှစ်ဦး ထွက်ပြေးမသွားစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

“မင်း ဘယ်သူလဲ... ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ...”

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ယီထျန်းယွမ် မည်သည့်အချိန်က ဝင်လာသည်ကို သူတို့ လုံးဝမသိခဲ့ပေ။ ရုတ်တရက် ဘေးနားတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့ကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ အဓိကကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝင်္ကပါသည် ဖျက်ဆီးခံရခြင်း မရှိပေ။ ဤအခြေအနေအောက်တွင် မည်သို့ဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့သနည်း။

“ဒါကို မင်းတို့ သိစရာမလိုဘူး။ ငါက ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ဖို့လာတယ်ဆိုတာပဲ သိထားရင်ရပြီ”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက်ပြောပြီး လက်ထဲတွင် အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားလက်နက်ရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် သူတို့ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလျှောက်လာသည်။

“အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားလက်နက်......” ပြင်ပ ဓားအိမ်ကပင် အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားဓားတစ်ချောင်းဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသဖြင့် သူတို့သည် အံ့သြစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးထဲတွင် လောဘတကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ချောင်းသည် အောက်အဆင့်နတ်ဘုရားလက်နက်ထက် များစွာ တန်ဖိုးကြီးမားသည်။ အောက်အဆင့်နတ်ဘုရားလက်နက် နှစ်ဆယ်ချောင်းတောင် အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ချောင်းနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

“ဘယ်လိုဝင်လာတယ်ဆိုတာ မသိပေမယ့် ရတနာကို လာပို့ပေးတာဆိုတော့လည်း ကျေးဇူးတင်ရမယ်ပေါ့ ဟား... ဟား... ဟား...”

သူတို့သည် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသူမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို လုံးဝမသိခဲ့ကြပေ။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် တဖြည်းဖြည်း လှုပ်ရှားလာပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် မသမာသောအပြုံးဖြင့် ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့က မင်းကို အကြီးအကဲလို့ ခေါ်တာပဲ။ မင်းက သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ အကူအညီလာပေးမယ့်သူရှိလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားဘူး။ ဒါပေမယ့် အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားလက်နက်ကို အပ်ပေးလိုက်ရင် မင်းတို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့…”

“ရှီး...”

ထိုအခါ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူတို့သည် တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရခဲ့ပေ။ မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် သူတို့မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယီထျန်းယွမ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏လက်သည် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ဓားရှည်ကို ကိုင်ထားရင်း လှမ်းလျှောက်လာနေဆဲဖြစ်သည်။

“အခုန ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...”

သူတို့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သော်လည်း မည်သည့်ထူးခြားမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။

သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ် သူတို့သည် လက်မောင်းတွင် နာကျင်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးတိုင်တစ်ခု ထိုးထွက်လာသည်။ မည်သည့်အချိန်ကမှန်း မသိလိုက်ဘဲ သူတို့၏ လက်မောင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် လက်မောင်းကို ဖြတ်ထုတ်လိုက်ခြင်းမျိုးတော့လည်း မဟုတ်ပေ။

“အား…”

သူတို့သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး လက်မောင်းကို အုပ်ကိုင်ရင်း အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ သွေးသည် မကြာမီတွင် ရပ်တန့်သွားသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုတို့ ပြည့်နှက်လာသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် မည်သည့်အချိန်က ထိုးစွဲလိုက်သည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ပေ။ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီးနောက် လက်မောင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထျန်ချန်တို့သည် အံ့သြစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ သူတို့လည်း ယီထျန်းယွမ် မည်သည့်အချိန်က ထိုးစွဲလိုက်သည်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ရက်ပိုင်းအတွင်း မတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ထပ်မံမြင့်တက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူနှစ်ဦးကို လွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် မမြင်နိုင်အောင် လျင်မြန်လွန်းသည်။

“ငါက အတော်လေး ဖြည်းဖြည်းလုပ်တာတောင် မင်းတို့က မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူးပဲ။ လာ... နည်းနည်းထပ်လေ့ကျင့်ကြည့်ရအောင်” ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက်ပြောသည်။ ဤအပြုံးသည် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေသည်။

“သတ်ပစ်လိုက်...”

ကျင်းဖုန်းတို့သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ယခုအခြေအနေတွင် အသက်ရှင်ရန် အားထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာမရရှိသော လက်ဖြင့် လက်နက်ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲယူလိုက်ပြီး နှစ်ဖက်မှ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်လာကြသည်။ တစ်ဦးစီသည် အပြင်းထန်ဆုံး အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်၏ စွမ်းအားသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြန့်ကျဲသွားကာ ဝင်္ကပါပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လျက် ဝင်္ကပါတစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခါသွားစေသည်။

ဓားအလင်းတန်းများသည် လေထဲတွင် လက်ခနဲဖြစ်ပြီး အလင်းတန်းပိုက်ကွန်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝိုင်းရံလာသည်။ ထိုအလင်းတန်းများ ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် ပရိဘောဂများသည် အမှုန့်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားသည်။ ဤနေရာတွင် ဝင်္ကပါအကာအကွယ်မရှိခဲ့လျှင် ဤဓားအလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်သွားပြီး ဤတည်းခိုဆောင်ကို ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားစေမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဓားအလင်းတန်းများကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး အလွန်ပြင်းထန်လွန်းမသွားစေရန် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ အကယ်၍ ဤဝင်္ကပါကို ဖောက်ထွင်းမိပါက သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ပေါ်လွင်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်သွားပြီး ဓားကို ဓားအိမ်အတွင်းမှ ဆတ်ခနဲတစ်ချက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုက လျင်မြန်လွန်းရကား မြင်ရသူအဖို့ ဓားသည် ဓားအိမ်အတွင်းမှ အနည်းငယ် ကြွတက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်ဝင်ကာ မူလအတိုင်းရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ ဓားအိမ်အတွင်းမှ ဓားကို နှစ်လက်မခန့် ချွတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပြန်ထည့်လိုက်သည့်နှယ်ပင်။ ဓားသည် ပြင်ပသို့ လုံးဝထွက်သွားပုံမရပေ။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူတို့သည် မှင်တက်မိသွားသည်။ ထို့နောက် လက်မောင်းတွင် ပူခနဲ ခံစားချက်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ လက်မောင်းများသည် ကစားစရာ အရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြတ်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ နာကျင်မှုပင် မခံစားလိုက်ရပေ။

“ဖူး...”

ဖြတ်ထုတ်ခံရသော လက်မောင်းမှ သွေးတိုင်တစ်ခု ထိုးထွက်လာပြီး မြေပြင်ကို သွေးနီရောင် လွှမ်းသွားစေသည်။ ခဏကြာမှပင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုသည် သူတို့ထံ ရောက်ရှိလာကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထို့ထက်ပို၍ ထိတ်လန့်မှုသည် နှလုံးသား၏ အတွင်းပိုင်းတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲမြဲနေ၏။

ယခင်က သူတို့သည် ပေါ့ဆမှုကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့သည်ဆိုလျှင် ယခုအကြိမ်တွင် သူတို့သည် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ဖန် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူခံလိုက်ရပြီး လက်မောင်းများ ဖြတ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့ ခံစားမိသည်မှာ ယီထျန်းယွမ်သည် ယခုအကြိမ်တွင်လည်း အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ အပြည့်အဝထိုးစွဲခဲ့လျှင် သူတို့၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

“မင်း… မင်းက ဘယ်လို နတ်ဘုရားမျိုးလဲ...”

သူတို့သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ပြည့်စုံသော ကြောက်ရွံ့မှုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဘာမှ နတ်ဘုရားမဟုတ်ပါဘူးကွာ... ဒီက ငါ့ညီလေးတွေကို ဂရုစိုက်ပေးနေရုံပဲ။ မင်းတို့ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ချင်တယ်ဆိုတော့ ငါက အတူလိုက်လေ့ကျင့်ပေးမှာပေါ့။ မဟုတ်ဘူးလား... ဒါ မပြီးသေးဘူး အေးအေးဆေးဆေးပေါ့...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက်ပြောသည်။ လက်ထဲရှိ မင်နတ်ဘုရားဓားသည် သွေးတစ်စက်မျှ မစွန်းထင်းသေးဘဲ သန့်ရှင်းလှပနေသည်။

“မဟုတ်တော့ဘူး၊ ငါတို့… ငါတို့က သူတို့နဲ့ နောက်ပြီးကစားနေတာပါ။ သူတို့ကို တကယ်ထိခိုက်အောင် လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး…” သူတို့သည် မျက်နှာတည်တင်းထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဤအကြိမ်တွင် သူတို့သည် မာကျောသော သံပြားတစ်ခုကို ကန်မိသွားပြီး ထိုသံပြားသည် အလွန်မာကျောလွန်းသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ငါတို့က နောက်ပြီးကစားနေတာပါ။ တကယ်ကို ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်တာပဲ။ သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို ခဏယူပြီး မကြာခင်ပြန်ပေးမှာ။ ငါတို့ နတ်ဘုရားလက်နက်ကို တစ်ခါမှ မသုံးဖူးဘူး။ ဒါကြောင့် ခဏယူကြည့်ချင်ရုံပဲ တကယ်ကို ဘာမှ ရန်ငြိုးမရှိဘူး”

ကျောက်ချွမ်က အတင်းအဓမ္မ ပြုံးလျက်ပြောသည်။ သွေးသည် ရပ်တန့်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လက်မောင်းသည် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ဖြူဖျော့လျက်ရှိသည်။ ထိတ်လန့်မှုကြောင့်လား၊ ဒဏ်ရာကြောင့်လား မသိရပေ။

“စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါလည်း ရိုးရိုးလေး ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေတာပဲ။ ဒါပေမယ့် အင်အားကို သေချာမထိန်းထားလိုက်ရလို့ တောင်းပန်ပါတယ်”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက်ပြောပြီး လက်ထဲရှိ မင်နတ်ဘုရားဓားကို အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

အလင်းတန်းတစ်ခု ထပ်မံလက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ တစ်ဖက်ခြေထောက်တစ်ချောင်းစီ ဖြတ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

ကြောက်ရွံ့မှု၊ နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှု... သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများသည် မမြင်နိုင်သော ဓားဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်ထုတ်ခံနေရသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ ယခုတိုင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများကို ခုတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ဓားသွားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ခဲ့ရချေ။ ထိုသူ၏ စွမ်းရည်မှာ သူတို့အနေဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မဖြစ်နိုင်သော အခြေအနေပင်။

“အား… သခင်ကြီး၊ ငါတို့ တကယ်မှားသွားပါပြီ။ တကယ်မှားသွားပါပြီ... လောဘတကြီးဖြစ်မိတာ မဖြစ်သင့်ခဲ့ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”

သူတို့သည် ဆက်လက်အော်ဟစ်ရင်း ခယခယရယ တောင်းပန်နေကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် ထွက်ပြေးရန်ပင် မစွမ်းနိုင်တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွားသွားရင်း နံရံဘက်သို့ တိုးသွားကာ ယီထျန်းယွမ်၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုမှ ရှောင်တိမ်းလိုကြသည်။

“ငါက ရိုးရိုးလေး ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေတာပဲ... တကယ်ပါ...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက်ပြောသည်။ ထိုအပြုံးသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ထားလျက် မျက်လုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအပြုံးသည် သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အထိတ်တလန့်ဆုံးသော အပြုံးဖြစ်သည်။ ဤဓားသိုင်းလေ့ကျင့်မှုသည် အထိတ်တလန့်ဆုံးသော အရာဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ နတ်ဘုရားလက်နက်သုံးချောင်းကို လုယူရန်အတွက် သူတို့၏ အသက်ကို ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်သည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ထျန်ချန်တို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီး သက်သေဖျောက်ဖျက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ထျန်ချန်တို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် မမြင့်မားသော်လည်း နတ်ဘုရားလက်နက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် သူတို့၏ နောက်ခံသည် ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ကို လွှတ်ပေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် အမှန်တကယ်ပင် သူတို့သည် အင်အားကြီးမားသော ရန်သူတစ်ဦးကို ရန်စမိခဲ့သည်။ ထို့ထက်ပို၍ ထိုရန်သူသည် အလွန်သန်မာလှသည်။

အခန်း (၅၅၅) ပြီးပါပြီ။