လေးသင်္ကေတကောင်းကင်အတားအဆီးအဆင့်(၂)
Vol. 13 Ch. 182
ကျင့်ကြံမှု အောင်မြင်ပြီးနောက် တစ်နေ့တွင် သူတို့နှစ်သက်သော သူနှင့် စကားပြောရယ်မောနိုင်ရန် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ရေးရာ လက်တွဲဖော်များ ဖြစ်လာနိုင်ရန် မည်သူက မလိုချင်ဘဲ နေပါ့မလဲ။
ဘိုင်လီဖုန်းကျီက “အော်” ဟု ပြန်ဖြေပြီး “ဒါဆို ကျွန်မက အလှကျင့်ကြံမှု ပညာရပ်တွေကို လေ့ကျင့်သင့်လား” ဟု မေး၏။
သူမသည် သွေးသားအရ တစ်ဝက် ဖီးနစ်ဖြစ်သောကြောင့် အသက်မကြီးဘဲ အမြဲတမ်း နုပျိုနေနိုင်ရန် နည်းပညာများ လိုအပ်ခြင်းမရှိပေ။
“မလိုပါဘူး မင်းက အခုတောင်မှ အရမ်းလှနေပါပြီ”
လင်းယွဲ့က ပြုံးပြီး “နောက်ပိုင်း ကျွန်တော်က မင်းအတွက် ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ စစ်သည်တော်ဝတ်စုံကို ဒီဇိုင်းထုတ်ခိုင်းပါ့မယ်။ မျက်နှာဖုံးတော့ မဝတ်ပါနဲ့။ ဘိုးဘွားခန်းမမှာ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ပြသလိုက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ ကျော်ကြားမှုက မြင့်တက်လာလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို ပိုပြီး မြှင့်တင်ဖို့ ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို ရှာပါ့မယ်။ ပြီးတော့ မင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်တော်အတွက် သက်ရှိဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ဟု ဆို၏။
လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက သူသည် စစ်ပညာအနှစ်သာရကို နားလည်ခဲ့သောအခါ သူသည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ မျက်နှာဖုံးကို ကိုယ်တိုင် ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုအပေါ် သူ သဘာဝအတိုင်း ယုံကြည်မှုရှိသည်။
အလှတရားသက်သက်က ဘာမှမဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဇာတ်လမ်းရှိသော အလှတရားသည် ရှားပါးသော အရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
“ဒါပေမဲ့...”
ဘိုင်လီဖုန်းကျီက “ကျွန်မပုံစံနဲ့ ကျွန်မရဲ့ စစ်ပညာပုံစံက အရမ်းကွာခြားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေး၏။
“ဒီဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်မှုက မင်းကို ပိုပြီး မှတ်မိစေမှာပါ”
လင်းယွဲ့က နှင်းဖုံးနေသော ခြံဝင်းထဲရှိ မက်မွန်ပန်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “အဲဒီမက်မွန်ပန်းတွေကို ကြည့်လိုက်ပါ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်က အရမ်းလှတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အေးခဲနေတဲ့ ရာသီဥတုမှာ နှင်းဖြူတွေနောက်ခံနဲ့ ပွင့်နေလို့ သူတို့က ထူးခြားစွာ လှပနေတာပါ” ဟု ဆို၏။
ဘိုင်လီဖုန်းကျီက တွေးတွေးဆဆဖြင့် “မင်းသားက အများကြီးသိတာပဲ။ ကျွန်မလည်း အဲဒီကျမ်းစာတွေကို ဖတ်ဖူးပေမဲ့ ဒီလိုအရာတွေကို တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး” ဟု ဆို၏။
လင်းယွဲ့က ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး ဘာမှမပြောပေ။
“ဒါဆိုရင် မင်းသားလည်း ဒီလိုလုပ်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား”
ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ရုတ်တရက် “မင်းသားကလည်း ကြည့်ကောင်းပြီး မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေတာပဲ။ အကယ်၍ မင်းသား ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလာရင် ဧည့်သည်အကြီးအကဲတွေ အများကြီးကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာပဲ မဟုတ်လား” ဟု ဆို၏။
“ဒီတစ်ခါတော့ မဖြစ်နိုင်သေးဘူးထင်တယ်”
လင်းယွဲ့က ခေါင်းအနည်းငယ်ခါပြီး “နောက်တစ်ခါကျမှ ဖြစ်နိုင်မယ်” ဟု ဆို၏။
သူသည် ကျင့်ကြံမှု စတင်ခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်သာရှိသေးသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာများဖြင့် အုတ်မြစ်ချထားသော အခြား ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသော မိသားစုများမှ ပါရမီရှင်များနှင့် မတူပေ။ သူတို့နှင့် မီရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူရဦးမည်။
“ယူရှီချီကရော”
ဘိုင်လီဖုန်းကျီက မေးလိုက်သည်။
“တန်တျန်ဂိုဏ်းက သူမ အာရုံစိုက်ခံရတာကို မလိုချင်ဘူး”
လင်းယွဲ့က “မင်း မမြင်ဘူးလား။ တန်တျန်ဂိုဏ်းက ဒီဟုန်မြို့မှာ ခိုအောင်းနေပြီး ငါ့အတွက် သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းနေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့က ယူရှီချီကို ဟန်အိမ်တော်မှာ ထားဖို့ မရဲရဲဘူး။ ဒီအတိုင်းက ပိုကောင်းတယ်။ ငါတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်တပ်ဖွဲ့တွေ ပိုသန်မာလေ ပိုကောင်းလေပဲ” ဟု ဆို၏။
“ယူရှီချီက မင်းသားကို သတိရနေမှာပဲ”
ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ပြောသည်။
“မင်းသားက လတိုင်းရဲ့ ငါးရက်မြောက်နေ့မှာ သူ့မကို တွေ့မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်”
“ကျွန်တော့်အတွက် စကားလက်စ လွှဲပေးလိုက်ပါ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကိုးရက်နေ့ကို ပြောင်းလိုက်မယ်”
လင်းယွဲ့သည် သူ၏ခြေလှမ်းကို မြန်စေပြီး “ကျွန်တော်က အခု ကျင့်ကြံနေလို့ အချိန်မရဘူး။ လေးသင်္ကေတကောင်းကင်အတားအဆီးကို ကျော်လွှားနိုင်တာက ကျွန်တော့်အတွက် အရေးကြီးနေသေးတယ်” ဟု ဆို၏။
...
ရက်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နိုဝင်ဘာလ ကိုးရက်နေ့ကို ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။
ချင်ဟူဧည့်ရိပ်သာ… ကိုးရက်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်။
ယခင်ညက ရွာခဲ့သည့် နှင်းထူထပ်မှုကြောင့် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အေးခဲနေသည်။ မက်မွန်ပင်အနည်းငယ်သာ လှပမှုအတွက် အပြိုင်အဆိုင် ရှိနေသည်။
“ဟူး...”
သေးငယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် နှင်းများပေါ်တွင် ခြေရာတစ်ချောင်းမျှ မချန်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရွေ့လျားနေသည်။
သူမသည် ချင်ဟူဧည့်ရိပ်သာ၏ ခြံဝင်းကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ပြီး အဓိကအိမ်၏ တံခါးသို့ ရောက်လာသည်။
သူမသည် စိတ်အားထက်သန်မှုရှိသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ မျက်လုံးများ တောက်ပပြီး သွားများဖြူဖွေးကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင် ရှိသည်။
ချီမိသားစု၏ ပဉ္စမသမီးငယ်လေးပင်။
ထိုအချိန်တွင် ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် အဓိကအိမ်၏ တံခါးဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏အသားအရေမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေပြီး ပျော့ပျောင်းသော ဝါးပင်များအကြားမှ အလှပဂေးတစ်ဦးလို ထင်ရသည်။ သူမသည် အဖြူရောင် မြေခွေးသားရေကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောက်စိမ်းစီခြယ်ထားသော ဆံထိုးတစ်လက်ကို ပန်ဆင်ထားသည်။ သူမတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အသွင်အပြင်ရှိသည်။
သူမသည် ချီမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးငယ်လေး ဖြစ်သည်။
“အစ်မ အရမ်းအေးတာ ဘာလို့ အပြင်မှာ ထိုင်နေတာလဲ”
ချီမိသားစု၏ ပဉ္စမသမီးငယ်လေးက မေး၏။
“အစ်မက အမြဲတမ်း ကိုယ်ခန္ဓာအားနည်းတယ် အခု ကိုယ်ဝန်နဲ့လေ”
“ကျွန်မမှာ ပူနွေးတဲ့ ကျောက်စိမ်းရှိတယ်။ အဆင်ပြေပါတယ်”
ချီမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးငယ်လေးက မျက်နှာတွင် အမူအရာမရှိဘဲ ပြောသည်။
“အော်”
ချီမိသားစု၏ ပဉ္စမသမီးငယ်လေးက တင်းတင်းပိတ်ထားသော တံခါးကို ဂရုတစိုက် တစ်
ချက်ကြည့်ပြီး “ခဲအိုကရော ဘယ်မှာလဲ။ ဒီနေ့က ကိုးရက်နေ့လေ။ အပြင်ခန်းမ စာမေးပွဲက စတော့မယ်။ သူ မထွက်လာသေးဘူးလား” ဟု မေးသည်။
“သူ အဆင့်မကျော်ဖြတ်နိုင်သေးဘူး ထင်တယ်”
ချီမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးငယ်လေးက ပုံမှန်အတိုင်းပင် “ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လည်း သေချာမသိဘူး။ သိချင်ရင် ကျွန်မခင်ပွန်းရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ အကူအညီပေးသူကို သွားမေးပါ” ဟု ဆို၏။
“အစ်မ အစ်မက သူ့ဇနီးဖြစ်နေတာတောင် သိတဲ့ အစောင့်တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား”
ချီမိသားစု၏ ပဉ္စမသမီးငယ်လေးက ပြော၏။
ချီမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးငယ်လေးက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး “မင်းမနာလိုဖြစ်နေရင် ကိုယ်တိုင်သွားပြီး သူ့ကို တိုင်ပြောလိုက်ပါ။ ငါ့ကို အကာအကွယ်အနေနဲ့ အသုံးမချနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်များ ထင်ရှားလာသောအခါ ချီမိသားစု၏ ပဉ္စမသမီးငယ်လေးက မျက်နှာနီရဲကာ “ဘယ်သူ... ဘယ်သူက မနာလိုဖြစ်တာလဲ။ ဘာမနာလိုမှုလဲ။ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး။ အစ်မ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောပါနဲ့။ ကျွန်မက အစ်မအတွက် စကားပြောပေးနေတာကို အစ်မက ကျွန်မကို စွပ်စွဲနေတာပဲ” ဟု ထစ်ထစ်အအ ပြော၏။
“အလျင်လိုနေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မခင်ပွန်းက သူ့စိတ်ထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ သိပါတယ်”
ချီမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးငယ်လေးက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ “မင်းက သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေတာလား” ဟု မေး၏။
“ဘယ်သူက... ဘယ်သူက အလျင်လိုနေတာလဲ”
ချီမိသားစု၏ ပဉ္စမသမီးငယ်လေးသည် ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့သွားပြီး မျက်နှာနီရဲကာ “မဟုတ်ဘူး သူက ကျွန်မရဲ့ ခဲအိုပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် သူက ကျွန်မကို တိုက်ခိုက်လို့တောင် မနိုင်သေးဘူး။ ကျွန်မ ဘာလို့ သူ့ကို လက်ထပ်ရမှာလဲ” ဟု ပြော၏။
ချီမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးငယ်လေးက သူမ၏စကားများကို လျစ်လျူရှုပြီး “မင်း သူ့ကို လက်ထပ်ရင်တောင် ဘိုင်လီဖုန်းကျီနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့တောင် မစဉ်းစားနဲ့။ ကျွန်မ ခင်ပွန်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ သူမနေရာက လုံးဝကွာခြားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်”
“အစ်မကို တကယ်ပဲ မနာလိုဖြစ်မိတယ်...”
ချီမိသားစု၏ ပဉ္စမသမီးငယ်လေးက တိုးတိုးလေးပြောသည်။
“အမြဲတမ်း စိတ်ခံစားမှုတွေကို ဖယ်ရှားနေတော့ အစ်မ ဘယ်တော့မှ မနာလိုမဖြစ်တာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး...”
ထိုအချိန်တွင် အရပ်ရှည်ပြီး သန့်ပြန့်သော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ချဉ်းကပ်လာသည်။
“သခင်မလေး”
ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ညင်သာစွာ ပြောသည်။
“သခင်လေးက မထွက်လာသေးဘူး။ သခင်မလေးတို့ ဒီမှာ စောင့်နေစရာ မလိုပါဘူး။ အထဲကို ဝင်ထိုင်ချင်လား”
ချီမိသားစု၏ ပဉ္စမသမီးငယ်လေး၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး “ဟုတ်ကဲ့ အစ်မဘိုင်လီ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်မယ်” ဟု အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။
“အစ်မဘိုင်လီ”
ချီမိသားစု၏ ပဉ္စမသမီးငယ်လေးသည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီ ဘေးတွင် လျင်မြန်စွာ လမ်းလျှောက်ပြီး “အစ်မလည်း ဒီနေ့ ဘိုးဘွားခန်းမရဲ့ အပြင်ခန်းမ စာမေးပွဲမှာ ပါဝင်မယ်လို့ ကြားတယ်။ နောက်လမှာကျင်းပမယ့် အတွင်းခန်းမ စာမေးပွဲမှာရော ပါဝင်မလား” ဟု မေး၏။
“ဟုတ်ကဲ့”
ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ပြောလိုက်သည်။