ဧည့်သည်များအားနှင်ထုတ်ခြင်း (၂)

ထို့ကြောင့် ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားသည် လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် သူ၏အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုသို့သော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မင်္ဂလာပွဲသို့ လာရောက်ခြင်းက သူ၌ ရည်ရွယ်ချက်အချို့ရှိသည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် ရန်လိုသော ဆယ့်လေးပါးမြောက်မင်းသား၊ ဒုတိယမင်းသမီးနှင့် ပဉ္စမမင်းသားတို့ကိုပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

“ကောင်းတဲ့နာမည်ပဲ”

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားသည် ပြုံးပြုံးလေး ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဒါပေမဲ့ မဟာယုံမှာ မူဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်နဲ့ မှူးမတ်မိသားစု တစ်စုပဲရှိတယ်။ အဲဒီမိသားစုက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာက ဥပဒေတွေကို ဆန့်ကျင်လို့ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံခဲ့ရတယ်။ မင်းက အဲဒီမိသားစုက ဖြစ်နိုင်မယ်မထင်ဘူး ဟုတ်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသားချန် အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”

လင်းယွဲ့က မေးသည်။

“ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောတာပါ”

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားသည် ခပ်ဖွဖွပြုံးကာ ရှန်းဂန်နန်းဆောင်ရှိ ဗိုလ်ချုပ်ဟန်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး “သခင်ချီ ခင်ဗျားစံအိမ်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို လာရောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်လည်း လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားတယ်။ ကျွန်တော်က နှမြောတွန့်တိုတယ်လို့ မပြောပါနဲ့” ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ့နောက်မှ အပျိုတော်တစ်ဦးသည် လက်ဆောင်ပုံးတစ်ဝက်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ရှေ့သို့ရောက်လာသည်။ ထိုလက်ဆောင်ပုံးထဲမှ တောက်ပသော ရတနာအလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်ရေးရာအရာဝတ္ထုများ၏ ထူထပ်သော အငွေ့အသက်များက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

မည်သူမဆို ထိုလက်ဆောင်က အလွန်အဖိုးတန်ကြောင်း မြင်နိုင်သည်။

ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်များစွာက အံ့အားသင့်နေကြသည်။

အစောပိုင်းတွင် ၎င်းတို့သည် မင်းသားနှင့် မင်းသမီးများသည် ဗိုလ်ချုပ်ဟန်နှင့် ကိစ္စအချို့ကို ဆွေးနွေးရန် လာခြင်းဖြစ်ပြီး မင်္ဂလာပွဲကို အခွင့်အရေးယူ၍သာ လာရောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်ပွဲနှင့် မသက်ဆိုင်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

မင်းသားတစ်ပါးသည် မင်္ဂလာပွဲသို့ လက်ဗလာဖြင့် တက်ရောက်ခြင်းသည်ပင် သတို့သားသတို့သမီးကို အလွန်ဂုဏ်ပြုရာရောက်ပြီး တစ်သက်တာလုံး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစရာဖြစ်၏။ လက်ဆောင်ပေးလျှင်ပင် ၎င်းသည် ရိုးရာဓလေ့အရ သေးငယ်သော လက်ဆောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။

သို့သော်...

ဤမျှ အဖိုးတန်ရတနာကို ပေးမည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

ဒါဟာ ဟန်အိမ်တော်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လာလည်ခြင်းထက် ပိုတယ်လို့ ထင်ရပြီး... ပုံမှန်

မဟုတ်တဲ့ မုယွဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပွဲလို ဖြစ်နေသလား။

ဧည့်သည်များစွာသည် လင်းယွဲ့ကို ကြည့်ရန် မတတ်နိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

မင်းသားတစ်ပါးက ကိုယ်တိုင်လာရောက် ဂုဏ်ပြုရလောက်အောင် ဒီ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ မုယွဲ့ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။

သခင် မင်းယွမ်နန်းတော်က ပဉ္စမမြောက် သခင်လေးပင်လျှင် မယုံနိုင်ဖြစ်နေပြီး မင်းသားနှင့် မင်းသမီးများက ဗိုလ်ချုပ်ဟန်အတွက် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဒါကို လေးစားမှုပြရန် နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ်သာ အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်နေရသည်။

လင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။

သူသည် ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသား ရောက်လာခြင်းနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို ခန့်မှန်းပြီးဖြစ်သည်။

“ဆယ့်ခုနစ်ပါးမြောက်ညီလေး မင်းရဲ့မင်းသားအထောက်အထားကို အခု ထပ်မံဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး”

လင်းယွဲ့သည် ဆယ့်လေးပါးမြောက်မင်းသား၏ နတ်ဘုရားအတွေးပို့လွှတ်မှုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

“ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားက ဒုတိယမင်းသမီးကို တန်တျန်ဂိုဏ်းအကြောင်း ပြောပြပြီး လာကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်။ သူက ပဉ္စမမင်းသားကိုလည်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ငါမင်း ပုန်းအောင်းနေလို့ မရနိုင်ဘူးဆိုတာ သိလို့ သူ့ရဲ့နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ရပ်တွေကို တားဆီးဖို့ လာခဲ့တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒါကြောင့် အမှန်တကယ်ပဲ ဒီလိုဖြစ်နေတာ... လင်းယွဲ့က သူ၏မှန်းဆချက်ကို အတည်ပြုကာ တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ဇာစ်မြစ်သည် မရှင်းလင်းသေးသော်လည်း ဗိုလ်ချုပ်ဟန်က သူ့သမီးကို လက်ထပ်ပေးခြင်းအားဖြင့် သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ဦး၏သားဟု အမည်ခံကာ လက်ထပ်ပွဲကို အကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မင်းသားလေးပါးနှင့် မင်းသမီးတစ်ပါးတို့က တန်ဖိုးရှိသော လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာကာ ဤမျှခမ်းနားစွာ တက်ရောက်လာခြင်းကြောင့် မကြာသေးမီက နိုးထလာသော မင်းသားမျိုးရိုး၏ ဖြစ်စဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်များသည် သူသည် မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်သည်ဟု သဘာဝအတိုင်း ခန့်မှန်းနိုင်ကြသည်။

ဤနည်းအားဖြင့် သူက ဝန်မခံလျှင်ပင် ဒီဟုန်မြို့က သူသည် မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း သတင်းပြန့်နှံ့ဖို့ အချိန်အကြာကြီး ယူမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် စည်းမျဉ်းများကိုပင် ဆန့်ကျင်ခြင်းမရှိပေ။

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားသည် သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ပစ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းမရှိဘဲ ဗိုလ်ချုပ်ဟန်၏ မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက်ခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။ ဒုတိယမင်းသမီးနှင့် အခြားသူများလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။

လင်းယွဲ့သည် ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုးကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့ပြီး အခြားမင်းသားစံအိမ်များမှ လူများကို မဖိတ်ကြားဘဲ နန်းတွင်းအရာရှိများနှင့် ဘာသာရေးနယ်မြေအသီးသီးမှ လူများကိုသာ ဖိတ်ကြားရန် ဗိုလ်ချုပ်ဟန်ကို အထူးတောင်းဆိုခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အဆင့်အတန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဤမျှနိမ့်ကျသော မင်္ဂလာပွဲသို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

အဆိုးဆုံးကတော့...

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားတစ်ယောက်တည်းသာဆိုလျှင် ဗိုလ်ချုပ်ဟန်က တံခါးဝတွင် အသေအချာ တားဆီးနိုင်သော်လည်း ဒုတိယမင်းသမီးနှင့် ပဉ္စမမင်းသားတို့ပါ ပါဝင်လာသောအခါ ဗိုလ်ချုပ်ဟန်က သူတို့ကို လုံးဝတားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။

လင်းယွဲ့သည် သူ၏အတွေးများကို စုစည်းလိုက်ပြီး ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားကို ဦးညွှတ်ကာ “အရှင်မင်းသားချန် ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကလည်း အရှင်မင်းသားကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးစရာရှိပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မေးပါ”

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားသည် နွေးထွေးစွာပြုံးလျက် သူ့ကို ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများက နူးညံ့သည်။

“ဒီပွဲက သာမန်အရပ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲ မဟုတ်ဘူးလား”

လင်းယွဲ့က မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်”

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားက ဆိုသည်။

“ကျွန်တော်က မှီခိုသားမက်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ကိုယ်တိုင်

ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသလား”

လင်းယွဲ့က ထပ်မံမေးသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်”

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားက ခေါင်းညိတ်သည်။

“ကျွန်တော်က အရှင်မင်းသားချန်ကို ဖိတ်ကြားခဲ့ဖူးသလား”

လင်းယွဲ့က မေးသည်။

“မဖိတ်ကြားခဲ့ပါဘူး”

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားက သူ့ကို ကြည့်သည်။

ထို့နောက် လင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြင့် “ဒါဆိုရင် ဒီဟာက သာမန်အရပ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းသားကို ဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်းမရှိတဲ့အတွက် ဘာလို့ ဒီနေရာကို အထူးလာရောက်ခဲ့တာလဲ။ ဒီသာမန်အရပ်သားရဲ့ မင်္ဂလာပွဲက အရှင်မင်းသားကို ကြိုဆိုခြင်းမရှိပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်သွားပေးပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့အသံသည် ရေကန်အလယ်ကျွန်းတစ်ခွင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသဖြင့် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဧည့်သည်အားလုံးနီးပါးသည် လင်းယွဲ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

ဒီလူ ရူးနေတာလား။

မင်းသားချန်သည် အဖိုးတန်လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးပြီးကာမှ သူ့ကို ထိုသို့ပြောဆိုပြီး လူသိရှင်ကြား မောင်းထုတ်ခဲ့ခြင်းမှာ ဘယ်လောက်ရိုင်းစိုင်းသနည်း။

ဒါဟာ တည့်တိုး အရှက်ခွဲခြင်းပဲ။

သူ သေချင်နေတာလား။

ဒီမုယွဲ့က... မဟုတ်လျှင်တော့...

“ရိုင်းလိုက်တာ”

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသား၏ အစောင့်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာသည်။

လင်းယွဲ့သည် မလှုပ်မယှက်ဘဲ ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားကို ကြည့်နေသည်။

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားသည် သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ကြောင်း သူသိသည်။

ဒါဆို ရိုင်းစိုင်းရင် ဘာဖြစ်လဲ။

ဖော်ထုတ်ခံရမှာ သေချာနေမှတော့ ဘာကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေရမှာလဲ။

သူ၏အဖိုးကို သတ်ခဲ့သူသည် သူ၏မင်္ဂလာပွဲကို လာချင်နေသေးသလား။

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသား၏ လက်အောက်ခံများက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ရဲရဲကြီးလုပ်ပါက ပိုကောင်းသည်။ ဤအခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားစေခြင်းအားဖြင့် ဆယ့်လေးပါးမြောက်မင်းသား၏ အကူအညီဖြင့် ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားကို စည်းမျဉ်းချိုးဖောက်မှုဖြင့် စွပ်စွဲရန် အခွင့်အရေးရှိနိုင်ပေသည်။

အဆင်မပြေလျှင်တောင် ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားကို ချက်ချင်းထွက်သွားအောင် တွန်းအားပေးနိုင်ဦးမည်။

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားသည်လည်း လင်းယွဲ့ကို ကြည့်နေသည်။

သူသည်လည်း လင်းယွဲ့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သည်။

ထွက်သွားမလား ဒါမှမဟုတ် ပြဿနာအဖြစ်ခံမလား။

သူ၏နှုတ်ခမ်းများတွင် ခပ်ဖွဖွအပြုံးတစ်ခုကို ဆက်လက်ထားရှိရင်း ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားသည် သူ၏အစောင့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး “နောက်ဆုတ်” ဟု တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးသည်။

အစောင့်ပြန်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားက နောက်ဆုံးတွင် လင်းယွဲ့ကို ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ကြိုဆိုခြင်းမရှိတာကြောင့် ကျွန်တော် ပြန်ပါတော့မယ်”