မင်္ဂလာဦးည (၂)

ပဉ္စမမင်းသားသည် လက်ညှိုးကို မြှောက်၍ သူ့ကို ခါပြကာ “ကျွန်တော်တို့က ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဖခင်တစ်ဦးတည်းကနေ မွေးဖွားတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေတောင် မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆို၏။

လင်းယွဲ့၏ နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်သောအသွင်ကို ဆောင်ကာ “အရှင်မင်းသားရွှမ် အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” ဟု မေးသည်။

“ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့တော့”

ပဉ္စမမင်းသားက ရယ်မောပြီး ဆက်လက်၍ “တခြားသူတွေက မင်းကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ပေမယ့် ငါမင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ မင်းဟာ ဝမ်လင်းသွေးကျောက်စိမ်းကို အသုံးပြုခဲ့တယ်ဆိုတာ သိခဲ့တယ်။ ငါမင်းရဲ့ကိစ္စတွေကို စုံစမ်းကြည့်တော့ အမှန်ပဲ။ မင်းက အတွေးအမြင်နက်ရှိုင်းပြီး ရဲရင့်တဲ့လုပ်ရပ်တွေရှိတယ်” ဟု ဆို၏။

လင်းယွဲ့ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက တိုးတိုးလေးရယ်မောပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းသားတွေထဲက ဘယ်သူမှ ဒီလိုကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်းမှာ မင်းသားမျိုးရိုးရှိနေသရွေ့ မင်းက မင်းသားပဲ။ ဘုရင်မင်းမြတ်ကသာ မင်းကို ငြင်းဆန်မှာမဟုတ်ရင် ကောင်းကင်အောက်မှာ ဘယ်သူက မင်းကို မင်းသားအဖြစ် ငြင်းဆန်ရဲမှာလဲ” ဟု ဆို၏။

လင်းယွဲ့သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် “ဒါဆို အရှင်မင်းသားရွှမ်က နတ်ဆိုးဘိုးဘွားရဲ့ ဘဝတစ်ကျော့ပြန်လား” ဟု ပြော၏။

ပဉ္စမမင်းသား၏ မျက်ခုံးများသည် အနည်းငယ်ပင့်တက်သွားပြီး “ငါ မင်းရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို သိထားတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို မျှဝေပေးတာက တရားမျှတပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ပြုံးလျက် သူက ထပ်ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ် အဲဒါ ငါပဲ။ ငါ ဝမ်လင်းသွေးကျောက်စိမ်းမှာ ထားခဲ့တဲ့ မက်ဆေ့ချ်ကို မင်းကြားခဲ့သလား”

“ကြားခဲ့ပါတယ်”

လင်းယွဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“မင်း တကယ်ပဲ ရဲရင့်တယ်”

ပဉ္စမမင်းသားသည် လင်းယွဲ့ကို အကဲဖြတ်ပြီး “မင်းသားမျိုးရိုးကို အသုံးချတာက ဘုရင်မင်းမြတ်ဆီကနေ နတ်ဘုရားအပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရစေမယ်ဆိုတာ မင်းသိနေရဲ့သားနဲ့ မင်းသားတစ်ပါးပေါ်မှာ သုံးရဲတယ်လား” ဟု ဆို၏။

သူ ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတာလား။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက သူသိနေတယ်...

လင်းယွဲ့ အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏အမူအရာက မပျက်ပြားဘဲ “ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ဘူး။ မင်းသားမျိုးရိုးက ကျွန်တော့်နဲ့ ပေါင်းစပ်သွားတာကို သိပြီးနောက် နတ်ဘုရားဧကရာဇ်မင်းက ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့ရုံပဲ” ဟု လိမ်ညာပြောဆိုသည်။

“တကယ်ပဲ အတော်လေး ရဲရင့်တာပဲ”

ပဉ္စမမင်းသား ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လင်းယွဲ့ကို မျက်လုံးမှေးကြည့်ကာ “ဒါ့အပြင်... မင်းသားတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်တဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ရာဇဝတ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့တာတောင် ဘာလို့ အထိအခိုက်မရှိတာလဲ” ဟု ဆို၏။

လင်းယွဲ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” ဟု မေးသည်။

“မင်းမသိဘူးလား”

ပဉ္စမမင်းသားက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာကိုသိရမှာလဲ”

လင်းယွဲ့က မေးသည်။

လင်းယွဲ့၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ပဉ္စမမင်းသား၏ အပြုံးက ပိုမိုတောက်ပလာပြီး “တကယ်တော့ မသိနားမလည်သူတွေက ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘူး။ ဝမ်လင်းသွေးကျောက်စိမ်းက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ပဲ့တင်သံနဲ့ ဝိညာဉ်ရဲ့ကျိန်စာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ရန်ငြိုးကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် မင်းသားမျိုးရိုးနဲ့ ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ယူတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်တဲ့ မဟာအပြစ်ကိုတော့ မရှောင်နိုင်ဘူး” ဟု တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောသည်။

“မဟာအပြစ်လား”

လင်းယွဲ့ တွေဝေသွားသည်။

ကောင်းကင်မျက်လုံးက အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။

နယ်စပ်ကို စောင့်ရှောက်တဲ့ စစ်သားတွေကို နိုင်ငံရဲ့ကံကြမ္မာက ကာကွယ်ပေးထားပြီး သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရင် အပြစ်ကျူးလွန်ရာရောက်တယ်။

တကယ်တော့ သေမျိုးများသည်ပင် နိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိသည်။ လူအနည်းငယ်သာ သေဆုံးပါက အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိသော်လည်း မြို့များတစ်ခုလုံးကို လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ခြင်း၊ လူသိန်းပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခြင်းတို့သည် နယ်စပ်တပ်ဖွဲ့ဝင် သိန်းပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် သိပ်မကွာခြားသော အပြစ်ကို ရရှိစေသည်။

မင်းသားတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက စစ်သားတစ်သန်းကို သတ်ဖြတ်ခြင်းထက် ပိုမိုဆိုးရွားသော အပြစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

လင်းယွဲ့သည် ဝမ်လင်းသွေးကျောက်စိမ်း၏ အံ့ဖွယ်စွမ်းရည်ကြောင့် မင်းသားတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်သည့်အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်ဟု အမြဲတမ်း ယူဆခဲ့သည်။

သူ၏နိယာမမှာ မင်းသားသည် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အစားထိုးကူးပြောင်းသွားသည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

“ဝမ်လင်းသွေးကျောက်စိမ်းက မင်းသားတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်တဲ့အပြစ်ကို မရှောင်နိုင်ဘူးလား”

လင်းယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။

“ကုသိုလ်နဲ့ အကုသိုလ်၊ အဲဒါတွေကို ကောင်းကင်မျက်လုံးက ဆုံးဖြတ်တာ”

ပဉ္စမမင်းသားက လှောင်ပြောင်သံဖြင့် ဆိုသည်။

“ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ယူဆပေမယ့် ကျွန်တော်ဟာ ဒီကမ္ဘာကြီးထဲက သတ္တဝါတစ်ယောက်ပဲ။ ကောင်းကင်မျက်လုံးရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို ဘယ်လိုလုပ် ရှောင်ပြေးနိုင်မှာလဲ”

“ဒါဆို ကျွန်တော်က...”

လင်းယွဲ့သည် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးလာသည်။

“ဒါက ခင်ဗျားက တော်တော်ထူးခြားတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ”

ပဉ္စမမင်းသားသည် လင်းယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ခင်ဗျားလိုမျိုး ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာမဟုတ်ပေမယ့် ဒီလိုမျိုးက တော်တော်ရှားပါတယ်။ မင်းသားတစ်ပါးဟာ ခင်ဗျားလိုလူမျိုး မဖြစ်သင့်ပေမယ့် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်လင်းသွေးကျောက်စိမ်းကို ရရှိခဲ့တယ်...” ဟု ဆို၏။

လင်းယွဲ့သည် သိပ်နားမလည်ပေ။

သူလိုလူမျိုးလား။

ရုတ်တရက် ပဉ္စမမင်းသားသည် ကြီးမားစွာပြုံးလိုက်ပြီး “ကောင်းတယ် ငါ့ရဲ့ဘဝနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ ဝမ်လင်းသွေးကျောက်စိမ်းက ငါ့အတွက် ဒီလိုကြီးမားတဲ့ အံ့အားသင့်စရာကို ယူဆောင်လာခဲ့တယ်” ဟု ဆို၏။

အံ့အားသင့်စရာလား။

လင်းယွဲ့သည် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးလာသည်။

“မင်းသားတွေထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ ထိုက်တန်တဲ့သူ နည်းနည်းပဲရှိတယ်”

ပဉ္စမမင်းသားက ရုတ်တရက် “ဒုတိယမင်းသားက အရမ်းသနားစရာကောင်းပြီး အေးစက်တယ်။ တတိယမင်းသားက အရမ်းစိတ်ကူးပေါက်တယ်။ စတုတ္ထမင်းသားက ဦးနှောက်မရှိဘူး။ အကြီးဆုံးမင်းသမီးက အရမ်းကို ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ရပ်တည်နိုင်တယ်။ ဒုတိယမင်းသမီးက အိပ်မက်ထဲမှာ နေထိုင်နေတယ်။ တခြားမင်းသားနဲ့ မင်းသမီးတွေက ကျွန်တော်နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ မထိုက်တန်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကတော့...” ဟု ဆို၏။

လင်းယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ပထမမျိုးဆက် သွေးနတ်ဆိုးဘိုးဘွား၏ ဘဝတစ်ကျော့ပြန် ပဉ္စမမင်းသားက သူ့နှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ချင်တာလား။

“ခင်ဗျားက နည်းနည်းတော့ အရည်အချင်းပြည့်မီတယ်”

ပဉ္စမမင်းသားက ပြုံးလျက် “ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက အခုအချိန်မှာ အရမ်းအားနည်းနေတယ်။ ခင်ဗျားက အစစ်အမှန် မင်းသားတစ်ပါး မဟုတ်ဘူး။ ထင်ရှားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးရဲ့ ဘဝတစ်ကျော့ပြန်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားက ထူးခြားပေမယ့် အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော့်ကို ကူညီနိုင်မလားဆိုတာ ကျွန်တော် မသေချာသေးဘူး” ဟု ဆို၏။

လင်းယွဲ့သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ပဉ္စမမင်းသားကိုသာ ကြည့်နေသည်။

“အချိန်တန်ရင် ငါပြောတာကို နားလည်သွားလိမ့်မယ်”

ပဉ္စမမင်းသားသည် ပျင်းရိစွာ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီးနောက် “ဒါဆို ဒီလိုလုပ်ရအောင်။ မင်းသာ ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ မဟာကျင့်ကြံသူဖြစ်လာပြီး တျန်ရှာနန်းဆောင်ရဲ့ စတုတ္ထအလွှာကို ရောက်နိုင်ရင် ငါမင်းနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့မယ်။ ဘယ်လိုလဲ” ဟု ဆို၏။

တျန်ရှာနန်းဆောင်လား။

လင်းယွဲ့၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ်ပင့်တက်သွားသည်။

သူသည် တျန်ရှာနန်းဆောင်၏ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကိုပင် မအောင်မြင်နိုင်သေးပေ။

“ဒါက မလွယ်ဘူးဆိုပေမယ့်”

ပဉ္စမမင်းသားက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် “ငါတို့မင်းသားအားလုံးအတွက်တော့ အခြေခံလိုအပ်ချက်တစ်ခုပဲ” ဟု ဆို၏။

“...ကောင်းပါပြီ”

လင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။ “ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်”

အာဏာအတွက် ရုန်းကန်နေရသည့် အခြားမင်းသားများနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းက သေချာပေါက် အကျိုးရှိသည်။

အထူးသဖြင့် ဒုတိယမင်းသမီးပင်လျှင် ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားထက် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်သော ပဉ္စမမင်းသားကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနှင့် ဖြစ်သည်။

ပဉ္စမမင်းသားနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် အခွင့်အရေးရပါက သူ သေချာပေါက် လက်လွတ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ပဉ္စမမင်းသား၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန်မှာ အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

ယခုအချိန်တွင် တျန်ရှာနန်းဆောင်၏ စတုတ္ထအလွှာကို ရောက်ရှိခြင်းက မည်သည့်အဆင့်အတန်းမျိုးဖြစ်သည်ကိုပင် သူ မသိပေ။

“ဒါနဲ့ မင်းက အခု တန်တျန်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေပြီလို့ ကြားတယ်”

ပဉ္စမမင်းသားက ရုတ်တရက် မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်”

လင်းယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုရွှမ်ဝမ် မသိသေးဘူးလား”

ပဉ္စမမင်းသား မျက်ခုံးအနည်းငယ်ပင့်တက်သွားပြီးနောက် “တန်တျန်ဂိုဏ်းက ကောင်းမွန်တဲ့ လက်အောက်ခံတွေအတွက် ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် မင်းကတော့ သတိထားသင့်တယ်” ဟု ဆို၏။

လင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်၍ “ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်” ဟု ဆို၏။

တန်တျန်ဂိုဏ်းသည် သူ့ထံမှ အရာများကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို သူသိသည်။ သို့သော် အတိအကျ ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ မသိပေ။ ယူရှိချီနှင့် ဆက်နွှယ်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ပဉ္စမမင်းသားပင် ထိုသို့ပြောဆိုနေသဖြင့် ၎င်းက သာမန်လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်ပုံရပေ။

...

မင်းသားနှင့် မင်းသမီးများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားသည်။ လင်းယွဲ့သည် မဏ္ဍပ်ထဲမှ တစ်ဖန်ပြန်ထွက်လာပြီးနောက် မင်္ဂလာပွဲသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

သို့သော်...

ယခုအခါ ဧည့်သည်များအားလုံး လင်းယွဲ့ကို ကြည့်နေကြပုံက လုံးဝကွာခြားသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် အရူးတစ်ယောက်ပင် လင်းယွဲ့သည် မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်သည်ကို မြင်နိုင်သည်။

မူလက ဧည့်သည်များက ယနေ့၏ သတို့သားသည် ဗိုလ်ချုပ်ဟန်၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ဦး၏ သားဖြစ်ပြီး ချီမိသားစု၏ သမီးငယ်လေးနှင့် လက်ထပ်ခွင့်ရခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းသာဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူသည် မင်းသားဖြစ်ပါက အခြေအနေက လုံးဝပြောင်းပြန်လှန်သွားသည်။

ချီမိသားစု၏ သမီးငယ်လေးသာ ကံကောင်းသည်မှာ အမှန်ပင်။

ပွဲတော်တွင် လင်းယွဲ့သည် ဧည့်သည်များကို ဂုဏ်ပြုသေရည်သောက်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရသေးမီ ဧည့်သည်များက သူ့ဆီသို့ လာ၍ ဂုဏ်ပြုသေရည်သောက်နေကြသည်။

ပွဲတော်သို့ လာရောက်သော ဧည့်သည်များက ကြားနေဖြစ်ပြီး မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းနှင့်မျှ မပတ်သက်သော်လည်း ကြားနေဖြစ်ခြင်းက လူမှုဆက်ဆံရေးကင်းမဲ့သည်ဟု မဆိုလိုပေ။ မင်းသားတစ်ပါး၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မင်းသားကို လာရောက်ဂုဏ်ပြုသေရည်သောက်ရန် မည်သို့ စောင့်ရဲမည်နည်း။

ဤသည်မှာ လင်းယွဲ့အတွက် အရာများကို ပိုမိုလွယ်ကူစေသည်။

...

ညရောက်လာသည်။

ဧည့်သည်များ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားသည်။

ရေကန်ထဲရှိကျွန်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လင်းယွဲ့သည် ချင်ဟူဧည့်ရိပ်သာရှိ သူ၏ မင်္ဂလာခန်းသို့ ဦးတည်သွားသည်။

မင်္ဂလာဦးည အချိန်ဖြစ်သည်။

သူသည် အရက်များစွာ သောက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားအတွက် ဤအရက်သည် အဖျော်ယမကာတစ်ခုထက် မပိုဘဲ သူက လုံးဝသတိရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

“သားမက်လေး ကျေးဇူးပြု၍ ဝင်ပါ”

မင်္ဂလာခန်းတံခါး၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် အပျိုတော်နှစ်ဦး ရပ်နေပြီး သူ့အတွက် တံခါးကို ဖွင့်ပေးသည်။

လင်းယွဲ့သည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး “ကျွန်တော့်ရဲ့စစ်သူကြီး မင်းဝင်လာဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒါက နောက်ပြောင်တာပါ။ မင်းမနာလိုဖြစ်ရင် အပြင်မှာပဲ သည်းခံနေလိုက်ပါ” ဟု ရယ်မောပြီး ဆို၏။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ: “...”

လင်းယွဲ့သည် ကျယ်လောင်စွာရယ်မောပြီး မင်္ဂလာခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

သူ့နောက်တွင် တံခါးက တိတ်တဆိတ် ပိတ်သွားသည်။

မင်္ဂလာခန်းတွင် ပွဲတော်အတွက် ဖယောင်းတိုင်များ ထွန်းညှိထားပြီး တောက်ပသော အိပ်ရာကုတင်များကို ထွန်းလင်းနေသည်။ သတို့သမီးသည် သူမ၏ အနီရောင်မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့်အတူ ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ထားပြီး သူမ၏ဖြူဖွေးသော လည်ပင်း၏အရိပ်ကို အနီရောင်မင်္ဂလာပဝါအောက်တွင် ရေးရေးလေး မြင်နေရသည်။

လင်းယွဲ့သည် တိတ်တဆိတ်ပြုံးပြီး လမ်းလျှောက်သွားကာ ပဝါချိတ်ကိုယူ၍ အနီရောင်ပဝါကို ညင်သာစွာ ချိတ်လိုက်သည်။

အနီရောင်ပဝါကျသွားပြီး ချီမိသားစုသမီးငယ်လေး၏ အနည်းငယ်ဖြူဖျော့သော်လည်း လှပသောမျက်နှာကို ထင်ရှားစွာ မြင်ရသည်။

သို့သော် သူမသည် ကြောက်လန့်နေသော သမင်ငယ်လေးကဲ့သို့ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့နေပြီး သူမ၏လက်များဖြင့် သူမ၏ဝတ်စုံကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကာ လင်းယွဲ့ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းပင်မော့ရဲပေ။

“ကျွန်တော့်သခင်မလေး”

လင်းယွဲ့သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ်ပင့်ကာ ပြုံးပြီး “ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးည အချိန်ရောက်ပြီ” ဟု ဆို၏။