Chapter 62
Vol. 6 Ch. 62
ချူမိသားစုရဲ့ အဖိုးအိုနဲ့ အဖွားအိုဟာလည်း ဒေါသထွက်ခဲ့ပြီး သူတို့သမီး၊ သားတွေကို ပြန်ခေါ်ကာ လူကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာကြလေသည်။
ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူဟာ သူ့မိသားစုရဲ့ ကလေးတွေထဲမှာ အအောင်မြင်ဆုံး ဖြစ်သည်။ အနီးအနားကို မေးမြန်းအပြီး နောက်ဆုံးမှာ ခံရသူရဲ့ အိမ်လိပ်စာကို ရှာတွေ့သွားလေသည်။ ဒီကိစ္စကို သိုသိုသိပ်သိပ် ဖြေရှင်းဖို့ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပစ္စည်းတွေ အများကြီးဝယ်ပြီး ခံရသူရဲ့ အိမ်ကို သွားလေသည်။
အဲဒီနေ့တွင် သူ အစောကြီး ထလေသည်။ ချန်ဖန်းရှုဟာ လုထောင်ကို မူကြိုဆီ သွားပို့တော့မယ့်အချိန် သူမအား ထိုသူမှ တံခါးဝ၌ တားဆီးထားခဲ့သည်။
“ဟဲလို၊ ရဲဘော်။ ဒါ ရဲဘော်ချန်ဖန်းရှုရဲ့ အိမ်လား”
သူတို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံစဉ်က သူ့စကားလုံးတွေဟာ ရင့်သီးပြီး ပြင်းထန်တဲ့ တရားဝင် လေသံဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတွင်တော့ ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူရဲ့ သဘောထားက တကယ် သိမ်မွေ့နေသည်။
သို့သော် ချန်ဖန်းရှုနဲ့ သူမသမီးကို မြင်ပြီးနောက်မှာတော့ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက လုံးဝ အေးခဲသွားတော့သည်။
“ဘယ်လိုဖြစ်လို့၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်း ဖြစ်နေတာလဲ။”
လုထောင်ဟာ ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူအပေါ် ထင်မြင်ချက် ရှိနေတုန်းပင်။
အဲ့ဒီလူ လာတာကို မြင်သည်နှင့် ထိုလူကို အဝေးနှင်ဖို့ သူမရဲ့ ကျောပိုးလွယ်အိတ်လေးဆီ သွားပြီး ခရာလေးကို ထိထားချင်သည်။
ချန်ဖန်းရှုလည်း ထိုသူကို မှတ်မိလေသည်။
ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူ ဘာမှပြောနေစရာတောင် မလိုခဲ့ပေ။ သူ့လက်တစ်ဖက်မှာ ငါးကြင်းကြီး၊ အခြား လက်တစ်ဖက်မှာ စီးကရက်တွေ ကိုင်ထားတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို မှန်းဆနိုင်သည်။
ချန်ဖန်းရှုက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မက ချန်ဖန်းရှုပါ။ ကျွန်မနဲ့ ဘာများ ပြောချင်လို့ပါလဲ။”
“ခင်ဗျားက ချန်ဖန်းရှုလား”
ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာဟာ တဖန် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။
သူမက သူ့မိသားစုနဲ့ ရန်ငြိုးရှိနေသဖြင့် ချန်ဖန်းရှုဟာ သူ့ကို တမင် လှည့်စားနေတယ်လို့တောင် တဒင်္ဂ သံသယဝင်မိသည်။ သို့သော် ပြီးခဲ့တဲ့ဆောင်းဦးကပင် ချန်ဖန်းရှုဟာ ဒီအမှုကို ရဲတွေဆီ တိုင်ကြားထားပြီးပြီဆိုတဲ့ အချက်ကို တွေးမိတော့ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားမိလေသည်။
သူ့မျက်နှာ အမူအရာမှာ ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ပြီးနောက် တဖန် ပြန်ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။ “ခင်ဗျားက ရဲဘော် ချန်ဖန်းရှု ဖြစ်နေမယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဟဲလို၊ ဟဲလို၊ ကျွန်တော်က ချူသယ်ကောင်းရဲ့ ဒုတိယ အစ်ကိုပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ မနှစ်က ဖြစ်ရပ်ဟာ ကျွန်တော့်မိသားစုဝင် သယ်ကောင်းရဲ့ အမှားပါ။”
သူ စကားပြောနေရင်း ပစ္စည်းတွေကို ချန်ဖန်းရှု လက်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
“သယ်ကောင်းဟာ ရှက်ကြောက်တတ်ပြီး မတော်တဆမှုအကြောင်းကို သူ့မိသားစုထံ မပြောရဲခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်မိသားစုက ဒီအကြောင်းကြား ကြားချင်း ခင်ဗျားဆီ လာတွေ့ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ခိုင်းထားပါတယ်။ ခင်ဗျား ဘယ်လို ပြန်လည်ကျန်းမာလာတာလဲတော့ မသိဘူး။ နောက်ထပ် စစ်ဆေးဖို့အတွက် ဆေးရုံကို ကျွန်တော်တို့ သွားကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”
စက်ရုံ ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူက သာမန်အရပ်သားတွေ မရနိုင်တဲ့ ကြီးမား လတ်ဆတ်တဲ့ မြစ်ငါးကြင်းကြီး နှစ်ကောင် ယူလာလေသည်။ စီးကရက်တွေဟာလည်း ခရိုင်မှာ စျေးအကြီးဆုံး သာ့ချန်းမန် တံဆိပ်ပင်။ သင် ဆေးလိပ်မသောက်ဘူးဆိုရင်တောင် အဲ့ဒါတွေက ပေးစရာ လက်ဆောင်အဖြစ် သိမ်းထားဖို့ ကောင်းတဲ့အရာ ဖြစ်သည်။
ချန်ဖန်းရှု ပြန်ကောင်းမွန်လာတာကို တွေ့တော့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူမဟာ ဒဏ်ရာ သိပ်မပြင်းထန်ဘူးလို့ ယူဆနိုင်သည်။ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။ ပြီးတော့ သူသာ လက်ဆောင်အချို့ ပေးလိုက်မယ်၊ စကားကောင်းလေးတွေ ပြောမယ်၊ ဆေးကုသစရိတ်အတွက် ပါးပါးနပ်နပ်ဖြင့် လျော်ကြေးပေးမယ်ဆိုရင် ဒီကိစ္စကို အပြီး ဖြေရှင်းနိုင်လောက်တယ်လို့ သူ တွေးနေသည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ ချန်ဖန်းရှုဟာ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလေသည်။ “မလိုပါဘူး။ ရဲစခန်းမှာ ကျွန်မရဲ့ အရင်က စစ်ဆေးမှု ရလဒ်တွေ အကုန်ရှိတယ်။ ကျွန်မ ကလေးကို ကျောင်းသွားပို့ရဦးမယ်။ အခြားဘာမှမရှိရင် ကျွန်မ အရင်သွားနှင့်မယ်။”
သူမ တကယ် ထွက်သွားတော့မှာကို မြင်လိုက်ရတော့ ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူက သူမကို အမြန် လိုက်ဖမ်းကာ အပြုံးဖြင့် ပြောလေသည်။ “ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်လိုနေတာလဲ။ စကားပြောကြရအောင်။ မကြာသေးမီက ခရိုင်က စက်ရုံတွေ ထပ်ပြီး အလုပ်သမားတွေကို စတင် ခေါ်ယူနေကြတယ်။ အဲ့ဒါကို ခင်ဗျား သိလား။”
ချန်ဖန်းရှု ဒီကိစ္စကို တကယ် သိသည်။ အကြောင်းမှာ အသင်းထဲက ပညာတတ်လူငယ်တစ်ချို့ဟာ အိမ်ပြန်ဖို့ စတင်နေကြပြီပင်။
ချန်ပေါင်ခဲ့ကို စိတ်ဝင်စားနေတဲ့ ကျောဘက်မှာ ကျစ်ဆံမြှီးနဲ့ ကောင်မလေးကလည်း ထွက်ခွာသွားတော့မယ်လို့ ပြောပြီး ချန်ပေါင်ခဲ့ကို ရှာဖို့ ချန်အိမ်ကိုတောင် သူမ လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ဘာအကြောင်း ပြောခဲ့မှန်း မသိရပေမဲ့ ချန်ပေါင်ခဲ့ဟာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံရပြီး အဲဒီ့ညမှာ အရက် အနည်းငယ် သောက်လေသည်။
တကယ်တမ်းမှာ စက်ရုံ ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူ ပြောတဲ့ကိစ္စက ပညာတတ်လူငယ်တွေ ပြန်သွားခြင်းနှင့် အနည်းငယ်သာ သက်ဆိုင်သည်။ ခရိုင်မှာ သူမအတွက် အလုပ်ရနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း သူ့မှာ ရှိတယ်လို့ ချန်ဖန်းရှုကို အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့သည်။
အလုပ်သမား ဖြစ်ခြင်းက လယ်လုပ်ရတာထက် ပိုသက်သာသည်။ ကျေးလက်မှာ အလုပ်မှတ်တွေ ရဖို့ ကြိုးစားနေရသူတွေအတွက်တော့ ဒါဟာ ဆွဲဆောင်မှုကြီး တစ်ခုပင်။
ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူက သူ့အရှိန်ကို လျှော့လိုက်၏။ ချန်ဖန်းရှုမှ ရပ်တန့်ပြီး သူ့အား လူသစ်စုဆောင်းမှုအကြောင်း အသေးစိတ် မေးမြန်းလာမှာကို စောင့်နေခဲ့သည်။
ရလဒ်ကတော့ ချန်ဖန်းရှုဟာ ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်” သူမဟာ အနည်းငယ် ခပ်သွက်သွက် လျှောက်၍ စက်ဘီးပေါ်တက်ကာ ထွက်သွားလေသည်။
စက်ရုံ ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူက အဲ့ဒီမှာ ခဏကြာကြာ ရပ်ပြီး ပြောလေ၏။ “ဟေး၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော်ပြောတာကို နားလည်ရဲ့လား၊ ဘာလို့ ထွက်သွားကြတာလဲ။”
“ရှင် မထွက်သွားချင်ရင် ဒီမှာပဲနေပြီး နှစ်သစ်ကူးလိုက်လေ။”
ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ အဒေါ်တစ်ယောက်က အဲ့ဒါကို ကြားတော့ သူ့ကို မျက်လုံးလှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်သူက မင်းကို ဒီနေရာနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတာလဲ။ ရှောင်ချန်ကို လိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အနီးတဝိုက် တပ်မဟာမှ လူငယ် အတော်များများ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက သူ့ကို အလေးမထားကြဘူး။ မင်းအသက်အရွယ်ကိုတောင် သူတို့ ထည့်မတွက်ဘူးလား။”
ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူက ချန်ဖန်းရှုရဲ့ စော်ကားမှုကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်တိုနေနှင့်ပြီးပြီ။ အခု ကြုံရာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တစ်ယောက်က သူ့ကို အထင်သေးလေတော့ သူ အလွန်ကိုမှ ဒေါသထွက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့အသက်အရွယ်က ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”
ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူနဲ့ ငြင်းခုံဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ သူ့အနားက ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ သို့ရာတွင် ဒီစကားကို ကြားတော့ သူမက ပြန်လှည့်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ပြောနိုင်ရတာလဲ ရဲဘော်။ ရှင့်ကို အသက်ကြီးနေပြီလို့ ပြောတာလေ။ အဲ့ဒါ မှားလို့လား။”
ထိုအဒေါ်ဟာ သူမတင်ပါးမှာ လက်ထောက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် စတင် ဆူပူလေသည်။
“ရှောင်ချန်ဟာ ကြည့်ကောင်းပြီး အရည်အချင်းရှိသူဆိုတာ အနီးအနားက လူတိုင်း သိတယ်။ ဒီအလုပ်ကာလပြီးရင် သူမကို ပြည်သူ့အစားအစာတွေ စားဖို့ တခြားနေရာကို ပြောင်းရွှေ့ပေးမယ်လို့ ကွန်မြူနီက ပြောတယ်။ သူမသာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာချင်ရင် ဒီမှာက သူမ တွဲနိုင်တဲ့သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ ရှင်လည်း အလကားပဲ။”
နှစ်ဝက်ကျော် ကြာသွားလေပြီ။ လုကောပင်း အကြောင်း ဘာသတင်း အစအနမှ မကြားရပေ။ လူအများအပြားဟာ စတင်ပြီး ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာကြသည်။
စစ်သား အိမ်ထောင်ရေးတွေသာ ကွာရှင်းဖို့ မခဲယဉ်းဘူးဆိုရင် လုကောပင်း ပြန်လာရင်တောင် သူ့ဇနီးကို သူ့ဆီကနေ လုယူရဲတဲ့သူတွေ ရှိလောက်သည်။
ထိုစဉ် ထိုအဒေါ်ဟာ ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူကို ငန်းသား စားချင်နေတဲ့ နှာဘူးနှယ် ကြည့်နေလေသည်။ သူ့အပေါ် သနားကြင်နာမှု မပြပေ။
ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူဟာ သူမအပေါ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ “ကွန်မြူနီမှာ အလုပ်သွားလုပ်ရတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ကျွန်တော်က ခရိုင် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်း…”
ဒေါသထွက်နေတဲ့ စက်ရုံ ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူဟာ အခြားသူ ထိတ်လန့်သွားအောင်လို့ သူ့ကိုယ်ရေး အချက်အလက်ကို ထုတ်ပြောရန် အသင့် ဖြစ်နေလေပြီ။
မမျှော်လင့်ဘဲ “စက်ရုံ ဒါရိုက်တာ”ဆိုတဲ့ စကားလုံး ထွက်မလာခင် တစ်ယောက်ယောက်က အလျင်အမြန်လာ ပြောလေသည်။ “အဒေါ်ချန်၊ ညီမ ဖန်းရှု ထွက်သွားပြီလား။ ခရိုင်မူကြိုမှာ ဆရာမတွေ နည်းပါးနေလို့ သူမကို အဲ့ဒီနေရာဆီ ပြောင်းရွှေ့လာစေချင်တယ်လို့ ခရိုင်က ဖုန်းဆက်ပြောတယ်။”
ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူရဲ့ စကားတွေဟာ သူ့လည်ပင်းမှာ တစ်သွားခဲ့သည်။
ခရိုင် မူကြိုကျောင်းက ဆရာမတွေ စုဆောင်းနေတာလား။ သူ ဘာလို့ မသိတာလဲ။
ဒါ့အပြင် သူတို့ လူသစ် စုဆောင်းချင်ရင်တောင် ခရိုင်မှာ လူတွေ အများကြီးပေ။ ချန်ဖန်းရှုလို ကျေးလက်သူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီအခွင့်အလမ်း ရတာလဲ။
အစက အားပါးတရ ပြောဆိုနေတဲ့ ထိုအဒေါ်လည်း အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ “ရှောင်ချန် စာသင်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါမသိဘူး။ သူမ ဘာလို့ ဆရာမ ဖြစ်ချင်တာလဲ။”
“ကျွန်မလည်း မသိဘူး။” ဧည့်သည်က ခေါင်းကုတ်ကာ ပြောလေသည်။ “ခရိုင်က အတွင်းရေးမှူးလျူကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ပြောတာ။ ထောင်ထောင်က မူကြိုမှာ အရမ်းလိမ္မာပြီး အရာရာကို သိတယ်လို့ ပြောတယ်။ ညီမ ဖန်းရှုက သူမကို ကောင်းကောင်း သင်ပေးထားတာလို့ သူတို့ ထင်နေကြတာ ဖြစ်မယ်။”
ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးချူ - “... “
လတ်စသတ်တော့ ချန်ဖန်းရှုဟာ သူတို့မိသားစုရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဒီအလုပ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ရှုယွင်နဲ့ ချူမိသားစုရဲ့ အဖိုးအို အဖွားအိုဟာ သူ့ဆီက သတင်းကို အိမ်မှ စောင့်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ရှုယွင်ဟာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ကာ ဒယ်အိုးပူထဲက ပုရွက်ဆိတ်နှယ် အခန်းတစ်ဝိုက် ပတ်လျှောက်နေသည်။
သူမ လှည့်ပတ်လျှောက်နေတော့ အဖွားအိုချူ မူးဝေလာပြီး ပြောခဲ့သည်။ “သူမ အလုပ်ရဖို့ ဒုတိယသားက သူ့အသက်ကို စွန့်စားခဲ့ရတယ်။ အခြား ဘာမလုပ်နိုင်စရာ ရှိမှာလဲ။ ဒါကို သီးသန့်ဖြေရှင်းဖို့ သူတို့ ငါတို့ဆီ အမြန်လာ တောင်းဆိုလောက်တယ်။ လာစမ်းပါ။ ဟိုဟိုဒီဒီ ပတ်လျှောက်နေတာ တော်တော့။ နင့်ကြည့်ရတာ ငါ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တယ်အေ။”
အဲဒီ့အချိန်တွင် ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူ တံခါး တွန်းဖွင့်လိုက်တာကို သူတို့ကြားသည်နှင့် မိသားစုတစ်ခုလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ တောက်ပသွားလေသည်။ ဝမ်ရှုယွင်က အမြန်ထွက်လာပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “အဲ့ဒါ ပြီးသွားလား”
ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူက ဘာမှမပြောဘဲ ပစ္စည်းတွေကို ယူလာကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
ချူသားစုဝင်တိုင်းရဲ့ နှလုံးသားဟာ နာကျင်သွားလေသည်။ “သူမ ဒါတွေကို မလိုချင်ဘူးတဲ့လား။”
“မဟုတ်ဘူး။ ဒါတွေကို မလိုချင်ရုံတင် မကဘူး။ အလုပ်ကိုလည်း မလိုချင်ဘူး။”
“သူရူးနေတာလား။” ဝမ်ရှုယွင်က ထခုန်လုနီးနီးပင်။ “သူမက ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ အခွင့်အလမ်းမျိုး မလိုချင်ဘူးဆိုရင် တခြား ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ။”
“အိုက်မင်ကွန်မြူနီနဲ့ ခရိုင် မူကြိုက သူမကို အပြိုင် လိုချင်နေကြတယ်။ သူတို့ အလုပ်အကိုင် မပြတ်လတ်ဘူး။”
စက်ရုံ ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူဟာ ခုံပေါ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး စတုတ္ထမြောက်ညီရဲ့ ဇနီးကို ကြည့်လေသည်။ “သီးသန့် ဖြေရှင်းချက်ကို သူမ သဘောမတူတာ ပုံမှန်ပါပဲ။ စတုတ္ထညီက ဟိုတစ်ခေါက်က ဒုတိယအကြိမ်အနေနဲ့ သူမကို ကားတိုက်မိလုနီးပါးပဲ။ ဒါတောင် ခင်ဗျားက သူမသမီးနဲ့ မူကြိုမှာ နေရာလုနေသေးတယ်။ မေ့သွားပြီလား။”
“ကျွန်မနဲ့ သူမသမီးက မူကြိုကျောင်းမှာ နေရာလုတယ်လား။”
ဝမ်ရှုယွင်ဟာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်တော့ သူမရဲ့ မျက်နှာအရောင်က လုံးဝ မှိန်ဖျော့သွားလေသည်။ “ဟုတ်သား၊ အဲ့ဒါ သူမပဲ…”
တကယ်တော့ ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးချူက ချန်မိသားစုကနေ စတင်ဖို့ စဉ်းစားနေသည်။ အဆုံးတွင်တော့ လုကွေ့ရင်းနဲ့ ချန်ကွမ်ဖာ့မှာ သားသုံးယောက်ရှိ၏။ သူတို့သမီးတွေမှာ အလုပ်ရှိတာနဲ့ပဲ သူတို့ရဲ့သားတွေ အလုပ်မရှိဘူးလို့ မဆိုလိုပေ။
သို့သော် သူ ဘယ်သူဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်နှင့် လုကွေ့ရင်းက သူ့ကို စကားပြောခွင့်မပေးဘဲ နှင်ထုတ်လိုက်သည်။
ချူမိသားစုဟာ ချန်ဖန်းရှုရဲ့ နောက်ခံကို တကယ် ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ဟာ အလျင်စလို မလုပ်ဝံ့ဘဲ စောင့်ကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားသည်။ အဆုံးမှာတော့ သူတို့ သူမကို ပြစ်ဒဏ်ကျစေချင်ရင်တောင် ချက်ချင်း ဖြစ်မလာနိုင်ဘူး။ ဒီတော့ သူတို့ လှုပ်ရှားဖို့ အချိန်ရှိသေးသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ချန်မိသားစုက နည်းနည်း စိုးရိမ်နေကြသည်။
ချန်ဖန်းရှု သွားသင့်သည့်နေရာနှင့် ပတ်သက်ပြီး မိသားစုဟာ အုပ်စု နှစ်စု ကွဲနေ၏။
ဟူချူရှန်း ဦးဆောင်တဲ့ အုပ်စုက ခရိုင်ဟာ ဘယ်လိုပဲဖြစ်နေနေ ကွန်မြူနတီထက် ပိုကောင်းသဖြင့် သူမဟာ ခရိုင်ကို သွားသင့်တယ်လို့ ခံစားမိကြသည်။ ချန်ပေါင်ခဲ့ ဦးဆောင်တဲ့ အခြားအုပ်စု ခံစားမိကြသည်မှာတော့ ကောက်ရိုးဦးထုပ် ရက်လုပ်တဲ့ ပညာဟာ ချန်ဖန်းရှု ဘဝရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပင်။ ထို့ပြင် ကွန်မြူနတီကလည်း စက်ရုံတစ်ခု တည်ထောင်တော့ပေမည်။ သူမသာ ကွန်မြူနတီကို သွားလျှင် အနာဂတ်မှာ စက်ရုံဒါရိုက်တာ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
ဟူချူရှန်းဟာ ချန်ပေါင်ခဲ့ကို မစည်းရုံးနိုင်သောကြောင့် လုထောင်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူမအမြင်အရတော့ လုထောင်ကိုမေးတာက သူမရဲ့မတ်ကို မေးတာနဲ့ အတူတူပင်။
လုထောင်ဟာ ဒီအကြောင်း တစ်ခုမှ နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမက ခေါင်းလေး စောင်းလျက် ပြောလေသည်။ “စီရင်စုမြို့တော်ဆီ သွားကြမယ်လေ။”
ဟူချူရှန်း - “ … “
ဒါကို တွေ့တော့ ချန်ဖန်းရှုဟာ သူမရဲ့ ခပ်ပြည့်ပြည့် သမီးကို ကောက်ချီပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အေး၊ နင်က ချက်ချင်း သွားဖို့ မပြောထားဘူးလေ။ ဒီကိစ္စက အလျင်မလိုပါဘူး။ အမေ စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်။”
တကယ်တော့ သူမဟာ ခရိုင် မူကြိုကျောင်းက အလုပ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး သံသယဝင်နေလေသည်။
ထောင်ထောင်ဟာ မနှစ်ကမှ ကျောင်းစတက်ခဲ့လေသည်။ မူကြိုကျောင်းက သူမကို ဆရာမအဖြစ် ခန့်လိုသည်။ ဒီတော့ ဘာလို့ သူတို့ စောစော မပြောကြဘဲ နှစ်ဝက်ကြာပြီးနောက်မှ သတိရကြတာလဲ။
အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာတော့ သူမ လုထောင်ကို မေးလိုက်သည်။ “လင်သော်သော်ရဲ့ အဖေက ပညာရေးဌာနမှာ အလုပ်လုပ်တယ်လို့ သမီး အရင်က ပြောခဲ့သေးလား။”
လုထောင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “သူမအမေက ဆရာမဆိုတာကိုလည်း သော်သော် သမီးကို ပြောတယ်။”
ချန်ဖန်းရှု စိတ်ထဲ တွေးမိလေသည်။ နောက်တစ်နေ့ သူမရဲ့ကလေးကို သွားကြိုတော့ ကျန်းယွီကျစ်နဲ့ တွေ့လေသည်။ ထိုအခါ သူမဟာ ခရိုင်မူကြိုတွင် လာအလုပ်လုပ်ဖြစ်လောက်တယ်လို့ အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့ ပြောလေသည်။
ကျန်းယွီကျစ်ဟာ အံ့သြမသွားခဲ့ပေ။ “ကျွန်မတို့အိမ်မှာ သော်သော် ရှိတယ်။ ဆရာမချန် အနာဂတ်မှာ ကျွန်မတို့ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးပါဦးနော်။”
မှန်းဆမိသည်က သက်သက်၊ အတည်ပြုတာက အခြားသက်သက်ပင်။ ချန်ဖန်းရှုဟာ တစ်ဖက်သူကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမှန်း မသိတော့ပေ။
ကျန်းယွီကျစ်က ဒါကို မြင်ပြီး ပြောလာသည်။ “ရှင်က အရမ်းတော်တဲ့ ဆရာမ တစ်ယောက်ပါ။ ထောင်ထောင်၊ သူမဟာ အတော်များများကို သိပြီး ရဲရင့်တယ်။ သူမအတန်းဖော်တွေနဲ့လည်း ခင်မင်တယ်။ မူကြိုကျောင်းက ဆရာမ ရှာနေတော့ သူတို့ကလေးကို ရှင့်လက်ထဲမှာသာ ထားမယ်ဆိုရင် မိဘတွေ စိတ်သက်သာသွားမယ် ကျွန်မ ထင်တယ်လေ။”
ချန်ဖန်းရှုဟာ အထက်တန်းကျောင်းဆင်း ဘွဲ့ရဆိုတာ သိပြီးနောက်မှာ သူမက ချန်ဖန်းရှုကို မူလတန်းပြ ကျောင်းဆရာမအဖြစ် မိတ်ဆက်ပေးဖို့တောင် တွေးမိလေသည်။ သို့သော် မူလတန်းပြ ဆရာမ၏ လစာဟာ မူကြိုကျောင်းဆရာမ၏ လစာထက် ပိုမြင့်မားပြီး စောင့်ကြည့်နေသူ ဦးရေမှာလည်း များပြားလေသည်။ ထို့ကြောင့် ခရိုင်တွင် အိမ်ထောင်စု မှတ်ပုံမတင်ထားသော သူများကို ခန့်ထားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
“ရှင့်ကို ခရိုင် မူကြိုကျောင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရုံလေးပါ။ ဒါကို သိပ်ပြီး အလေးအနက်ထားဖို့ မလိုပါဘူး။”
ကျန်းယွီကျစ်လည်း ချန်ဖန်းရှုကို နှစ်သိမ့်ပေးလေသည်။ ထိုအရာက ချန်ဖန်းရှုကို ပိုရှက်သွားစေသည်။
ထောင်ထောင် မူကြိုတက်နေစဉ် သူမကိုယ်တိုင်လည်း အလုပ်ရမယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
ကလေးမလေးဟာ သူမအဖေဆီမှ ထိုအရာများကို သင်ယူထားလေရာ အခြားသူများတွေကို သင်ပေးဖို့ သူမ မဝံ့ရဲပေ။
ကွန်မြူနတီအတွက်ကတော့ သူမ ထိုနေရာကို သွားဖို့ အစီအစဉ် မရှိခဲ့ပေ။
အိုက်မင်ကွန်မြူနတီရဲ့ ကောက်ရိုးဦးထုပ် ရက်လုပ်ခြင်း လုပ်ငန်းမှာ လမ်းကြောင်းမှန်တွင် ရှိနေလေပြီ။ သူမဟာ စိတ်ကူးသစ်တွေ ရလာဖို့ (သို့) အလုပ်သင်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ မလိုတော့ပေ။ ကွန်မြူနတီ၌ သူမကို အလုပ် လုပ်ခွင့်ပြုခြင်းမှာ သူမက စတင်သူ ဖြစ်တာကြောင့် သူမရဲ့အလုပ်ကို ပိုလွယ်ကူစေဖို့အတွက် ပေးလာတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါပင်။
ကောက်ရိုးဦးထုပ် ရက်လုပ်ခြင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုက ချန်ဖန်းရှုကို အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိလာစေသည်။ သူမရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝတစ်ခု ဖန်တီးပေးဖို့ သူမကိုယ်တိုင် တစ်ခုခု လုပ်ချင်ခဲ့သည်။
ယခုအခါ မူဝါဒကို ဖြေလျှော့ပေးပြီး လူတစ်ဦးချင်းအနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း သို့မဟုတ် အသေးစားစီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခွင့်ကို တားမြစ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ခရိုင် အထည်ချုပ် စက်ရုံငယ်တစ်ခုဟာ နှစ်များစွာကြာအောင် အရှုံးပေါ်နေပြီး ပိတ်သိမ်းရလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူမဟာ အပ်ချုပ်စက် အနည်းငယ် ဝယ်ဖို့၊ လူအချို့ ငှားရမ်းပြီး ကိုယ်တိုင် အဝတ်အထည် ထုတ်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားသည်။