Chapter 27

ကျောင်းမှာ ဆရာမတစ်ယောက်နှင့် ကြုံရပြီး အိမ်တွင်တခြားဆရာမတစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်ထက် ပိုနာကျင်စရာမရှိပေ။ ရှိခဲ့လျှင်လည်း အိမ်တွင်် ဆရာမနှစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ဝေဒနာနှစ်ဆ တိုးလိမ့်မည်။

ယခုအခါ ကျိလင်သည် နှစ်ဆနာကျင်မှု ခံစားနေရပြီး လုံးဝစိတ်ညစ်သွားသဖြင့် သူမ၏ လက်များပင်ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

သို့သော် လင်းချောင်၏ စကားကိုကြားပြီးနောက် ရွှီလီက အရင်ဆုံးအံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"မင်း အလုပ်ရှာတွေ့ပြီလား။"

လင်းချောင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ရွှီလီ၏ အပြုံးက သူမ၏မျက်လုံးမှတစ်ဆင့် မျက်ခုံးများအထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီးပြောလိုက်၏။

"ဆရာမတစ်ယောက်လုပ်တာ အရမ်းကောင်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ အလုပ်ကိုအမွေဆက်ခံတာပါပဲ။"

သူမက ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာပဲ သူမသားကတော့ စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ရန် ပို၍ သင့်တော်ခဲ့သည်။ ဆရာဖြစ်ရန် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သော်လည်း သူက စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။ မမျှော်လင့်ဘဲ လင်းချောင်ကတော့ ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။

“ကျွန်မ တရားဝင်တော့ စာမသင်ရသေးဘူး၊ နောက်နှစ်မှာ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဖို့စီစဉ်ထားပါတယ်။"

လင်းချောင်က သူမ၏ အတွေးအမြင်များကို မျှဝေခဲ့၏။

ရွှီလီက သိပ်စိတ်မပူခဲ့ပေ။

"မင်းသဘောကျနေသရွေ့ မင်းဘာပဲလုပ်လုပ် အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါက ပြောပြတာပါ။"

သို့သော် သူမက အနည်းငယ်တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

“ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအကြောင်း ဒုတိယသားကို ပြောပြပြီးပြီလား။”

သူမက လင်းချောင်ကို စာပိုလေ့လာစေချင်သော်လည်း တက္ကသိုလ်တွင်က လေးနှစ်ကြာမည်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယသားကလည်း အသက်မငယ်တော့ပေ။ သူမက မြေးချီရန်လည်း စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ကျိသော်ကိုပြောခဲ့ပြီးပြီ။" လင်းချောင်က ရိုးရိုးသားသားပြောပြလိုက်၏။

ရွှီလီက ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ ကျိသော်တွင် သူ့ကိုယ်ပိုင်အကြံဥာဏ်များ အမြဲရှိနေပြီး သူ့မကန့်ကွက်လျှင် အခြားဘယ်သူမှ မကန့်ကွက်နိုင်ပေ။ အခြားမိသားစုတွင် ယောက္ခမက ချွေးမကို မစည်းရုံးနိုင်လျှင် သားဖြစ်သူကိုအရှုံးမပေးစေရန် နည်းပရိယာယ်အမျိုးမျိုးဖြင့် ဖိအားပေးနိုင်သည်။ သို့သော် ကျိသော်နှင့်ဆိုလျှင်တော့ လင်းချောင်က ရုတ်တရက် စာမေးပွဲမဖြေချင်ဘူးဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပြောလာလျှင် ကျိသော်က သူတို့ကို အရင်ဆုံး သံသယဖြစ်မိလိမ့်မည်။

ထက်မြက်လွန်းသော သားတစ်ယောက်ရှိခြင်းကလည်း အားနည်းချက်တစ်ခုပင်။ ကျိသော် အသက် ၁၆ နှစ်ကတည်းက သူတို့က သူဘာတွေတွေးနေမှန်း မသိနိုင်သော်လည်း သူကတော့ သူတို့၏ အတွေးများကို အမြဲလိုလိုတိကျစွာ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့၏။

ရွှီလီလည်း ဆက်မမေးတော့သလို မစ္စတာကျိလည်း ဘာမှမပြောတော့ဘဲ လင်းချောင်ကလည်း ဆက်မပြောခဲ့တော့ပေ။

ကျိလင်က ကလေးအရွယ်သာရှိသေးသည့်အတွက် ခဏအကြာတွင် သူမ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုက နေရာလွဲသွားကာ သူမက တိတ်တဆိတ်ထွက်သွားပြီး ရီမုတ်ယူလိုက်၏။ လင်းချောင်က ထိုအချ်ိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ပြောလိုက်၏။

"စကားမစပ် ကျွန်မ မနေ့က ကျောင်းမှာ စုန့်ကျင်းနဲ့တွေ့ခဲ့သေးတယ်။"

"စုန့်မိသားစုက မိန်းကလေးလား?" မစ္စတာကျိက မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

သားအဖနှစ်ယောက်က မတူကွဲပြားသောစိတ်နေစိတ်ထားများ ရှိကြသည်။ တစ်ယောက်က ဒေါသကြီးပြီး တစ်ယောက်က မျက်နှာကြောတင်းသည်။ သို့သော် မျက်ခုံးပင့်သည့် အမူအရာမျိုးတော့ တူညီကြ၏။

လင်းချောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ဒုကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းမှာ သူ့ကိုတွေ့ခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ အထက်တန်းကျောင်းက ဓာတုဗေဒဆရာတစ်ယောက်က ခြေထောက်ကျိုးသွားပြီး ကျောင်းကလည်း ဆရာတွေလိုနေတာ။"

ဒါက လိုအပ်သည့်အရာလားဆိုတာ သူမသေချာမသိသော်လည်း စုန့်ကျင်း၏ စိတ်နေသဘောထားက အနည်းငယ် သိသာထင်ရှားသည့်အတွက်ကြောင့် သူမက သူတို့စုံတွဲကို ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မစ္စတာကျိနှင့် ရွှီလီက အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်၏။

"ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုလား ဒါမှမဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလုပ်တာလား?"

သူတို့ အတွေးလွန်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျိဇယ်ကလည်း ထိုစစ်တပ်ခရိုင်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့၏။

ရွှီလီကလည်း သေချာမသိသေးဘဲ လင်းချောင်ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

"မင်းယောက်မက သူ့ကို ရှောင်ဇယ်ရဲ့ ချစ်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခိုင်းခဲ့ပြီး သူ့မိသားစုကလည်း မငြင်းခဲ့ဘူး။

လင်းချောင် အခုမှ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူမ မင်္ဂလာဆောင်ကို စုန့်မိသားစုကို မဖိတ်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်သော်လည်း စုန့်ကျင်းကတော့ လာခဲ့သေးသည်။ ကျောင်းတွင် သူမနှင့်တွေ့ခြင်းကလည်း ပိုရင်းနှီးဖို့ ကြိုးစားသည့်ပုံပင်။

သူတို့က ထိုခေါင်းစဉ်ကို ဆက်မဆွေးနွေးကြတော့ဘဲ နေ့လည်စာစားပြီးနောက် လင်းချောင်လည်း နေ့လည်ပိုင်းတွင် စစ်တပ်စခန်းသို့ ဘတ်စ်ကားစီး၍ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ရွှီလီက သူမကို ဆက်နေစေချင်သော်လည်း လင်းချောင်က နောက်နေ့ အလုပ်သွားလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ရွှီလီက သူမအတွက် နေ့လယ်စာထမင်းဘူးထဲတွင် နံရိုးတစ်ချို့ကို ထုပ်ပိုးပြီးလိုက်သည်။

"ပြန်လာရင် အပူပြန်ပေးလိုက်။ ချက်ဖို့ မလိုတော့ဘူးပေါ့။"

ကျိလင်က အိမ်ဟောင်းတွင်သာ ဆက်နေချင်ခဲ့သည်။

"အဒေါ် အလုပ်ပြောင်းရင် ကျွန်မကိုပြောရမယ်နော်။"

ကျိသော်က လင်းချောင်နှင့် လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ကျိလင်သည် အိမ်ဟောင်းသို့ မကြာခဏသွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အမူအရာအရ အိမ်တွင်းအခြေအနေ တင်းမာမှုမရှိတော့သလိုပင်။

လင်းချောင်က သူမခဲအိုဖြစ်သူ၏ မိသားစုအရေးကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ကလေးမလေး၏ ဖောင်းနေသော ပါးများကို ဖိ၍ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်တောင်မှ စာကျက်ရတာ မကြိုက်ဘူးလား။"

ကလေးမလေးက တုန်လှုပ်သွားသည်။ "စာကျက်ရတာ ကြိုက်လို့လား။"

လင်းချောင်က "အင်း" ဟုပြောရဲလျှင် သူမတို့၏ အဒေါ်နှင့်တူမ ဆက်ဆံရေးကို ချက်ချင်းဖြတ်ပစ်မည်ဟု သူမ၏ အမူအရာတွင်ပေါ်နေသည်။

လင်းချောင်က ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ကောင်မလေး၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးများကို ဖျစ်လိုက်ပြန်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။

နောက်နေ့ကျောင်းမှာတော့ စုန့်ကျင်းက သူ့စိတ်နေစိတ်ထားကို ပြင်ထားပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ သင်ခန်းစာအစီအစဉ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိပုံဖြင့် လင်းချောင်ကိုပြောလိုက်သည်။

"ရှင် အရင်သွားချင်လား၊ ကျွန်မ သွားရမှာလား။"

"ကျွန်မ အရင်သွားလိုက်မယ်။" လင်းချောင်က မဆိုင်းမတွပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အရင်သွားရခြင်းတွင် သိသာထင်ရှားသည့် အားသာချက်များရှိ၏။ သူမ ကောင်းနေသရွေ့ နောက်လူအပေါ် ဖိအားများ များနေလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အတန်းတစ်တန်းသည် ၄၅ မိနစ်ကြာမြင့်ပြီး ဒုတိယအချိန်တွင် ဒုတိယလူသည် သိသိသာသာကောင်းမွန်ခြင်းမရှိပါက ခေါင်းဆောင်များလည်း စိတ်ရှည်နိုင်ခြေနည်းပါး၏။ သို့သော် အခြားရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ဒုတိယလူက ပိုကောင်းလျှင်တော့ ဆန့်ကျင်ဘက်အရာက ရှင်းနေမည်ဖြစ်ပြီး ရွေးချယ်မှုကို မည်သူမှမေးခွန်းထုတ်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

စုန့်ကျင်းက ပြုံးလိုက်၏။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ ရှင် အရင်သွားပါ။"

နှစ်ဦးသဘောတူထားပြီးဖြစ်၍ ခေါင်းဆောင်များ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ပေ။ ကုလားထိုင်အနည်းငယ်ကို ရွှေ့ပြီး စောင့်ကြည့်လေ့လာရန် သူတို့က နောက်ဘက်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

စုန့်ကျင်းက ပေါင်ပေါ်တွင် မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖွင့်ထားကာ နောက်ဘက်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ လေးနက်သော သဘောထားသည် အလွန်လေးစားဖွယ်ကောင်း၏။

လင်းချောင်က မကြာမီ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီး စကားပြောမည်အလုပ် ဒုက္ခပေးသူအချို့က လေချွန်လိုက်၏။

ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာသောအခါ အထူးသဖြင့် ခေါင်းဆောင်များက စောင့်ကြည့်နေချ်ိန်တွင် ကျောင်းသားများက ထိုသို့မလုပ်ဝံ့ကြပေ။ သို့သော် ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေးပြီး မကြာမီကာလမှာတော့ ထိုကျောင်းသားများက ဆရာများကို ဝေဖန်သည့် ဇာတ်ကောင်ပိုစတာများကိုပင် ရေးသားခဲ့သည်။

သူတို့အတွက် ခေါင်းဆောင်ဆိုတာ ဘာလဲ။ ခေါင်းဆောင်တွေကိုလည်း တခြားသူတွေလိုပဲ ဝေဖန်နိုင်၏။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ အလယ်တန်းအဆင့်က ပိုကောင်းပါတယ်။ ကျောင်းသားများက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းစတက်ချိန်တွင်သာ အနည်းငယ်အလုပ်ရှုပ်ခဲ့သည်။

လင်းချောင်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။

“ကျောင်းသားတွေ…” ဟု ပြန်မပြောခင်အထိ ဆူဆူညံညံအသံများ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် စောင့်နေခဲ့သေးသည်။

“ကောင်းသော.." ဟု မပြောရသေးမီမှာပဲ ကျောင်းသားများထံမှ လှောင်ရယ်သံများထွက်လာခဲ့သည်။

ဒုကျောင်းအုပ်ကြီးချီ၏ မျက်နှာသည် ညှိုးနွမ်းနေပြီဖြစ်ပြီး လောင်ရွှီကလည်း တီးတိုးပြောလ််ိုက်၏။

"ဟိုင်ဝမ်ရဲ့အတန်းက ဘာလို့ ဒီလောက်ဗရုတ်ကျနေရတာလဲ၊ သူမ မငိုသွားလောက်ပါဘူးနော်။"

မိန်းကလေးငယ်များသည် ထိုကဲ့သို့ ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ငိုလိုက်၊ ပြေးသွားလိုက်၊ ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းသားများနှင့် ငြင်းခုန်ရင်း အဆုံးသတ်သွားလျှင်တော့ မကောင်းတော့ပေ။

ဒုကျောင်းအုပ်ချီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စာသင်ခန်းစည်းကမ်းကို အလေးပေးပြောပြတော့မည်အလုပ် လင်းချောင်က စင်မြင့်ကိုစာအုပ်ဖြင့်ထုချလိုက်၏။

အသံက ကျယ်လောင်သဖြင့် လောင်ရွှီကပင်ပြောလိုက်၏။

“မဟုတ်သေးပါဘူး။ သူက ကျောင်းသားတွေနဲ့ ငြင်းခုံမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။"

စုန့်ကျင်းကလည်း လင်းချောင်၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု အားနည်းနေသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ ဆရာတိုင်းက ဒုက္ခပေးသူ အနည်းငယ်နှင့်ကြုံတွေ့ရသည်။ တစ်ခါတစ်လေမှာတော့ ခံနိုင်ရည်ရှိရန် လိုအပ်၏။

မမျှော်လင့်ထားဘဲ လင်းချောင်က သူမ၏လက်ကို စင်မြင့်ပေါ်တင်ကာ ကျောင်းသားများကို မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ဆရာဖြစ်ဖို့ ငါက ငယ်သေးတယ်လို့ထင်လား။"

သူမ၏ တောက်ပပြီး ထင်ရှားသော အသွင်အပြင်ကပင် အားကောင်းနေပြီဖြစ်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ထားသည့်အတွက် ပို၍ သြဇာရှိနေပုံပေါ်သည်။ သူမအား ပြဿနာရှာချင်သည့် အနည်းငယ်သော သူများကလည်း သူမ၏ ငယ်ရွယ်မှုကို တိုက်ရိုက်ပြောရန် မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အခန်းက တိတ်ဆိတ်နေပြီး ယခင်လေချွန်သံများနှင့် အော်သံများနှင့်ယှဉ်လျှင် "ဟုတ်ကဲ့" ဟူသော တုံ့ပြန်မှုများက ပိုမိုတိတ်ဆိတ်နေ၏။

လင်းချောင်က ဒုက္ခပေးသူများကို ပြုံးပြပြီး သူမ၏ သင်ခန်းစာအစီအစဉ်မှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို တစ်ယောက်ယောက် လာကူပေးလို့ရမလား။ ငါ့အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ ငါပြမယ်။"

ဤမမျှော်လင့်ထားသော ထုတ်ပြန်ချက်ကြောင့် သူတို့၏ စူးစမ်းလိုစိတ်က ယခင်အကြောက်တရားများကို လွှမ်းမိုးသွားစေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဘာမှရေးမထားသည့် စာရွက်အလွတ်လေးတစ်ရွက်သာဖြစ်သည်။

ချက်ခြင်းပဲ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် ကျွန်တော်လုပ်မယ်!"

လင်းချောင် ခေါင်းညိတ်သည်ကို မစောင့်ဘဲ စင်ပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ဘာလုပ်ရမလဲ?"

လင်းချောင်က သူ့ကို ဘေးအိမ်မှ ဗိုလ်မှူးကြီးလျန်၏သား ကျွင်းဇီ အဖြစ် မှတ်မိနေခဲ့သည်။

ကျွင်းဇီကလည်း သူမကို မှတ်မိပုံရသည်။ သူမစပြီးဝင်တုန်းက လေချွန်သံတွင် သူလည်းပါဝင်ခဲ့သော်လည်း တခြားသူတွေက သူမကို ဆက်အော်စနေသည့်အခါတွင်တော့ သူ့အသံမကြားရတော့ပေ။

လင်းချောင်က သူ့ကို စာရွက်နှင့် မီးခြစ်ဆံတစ်ဘူး ပေးလိုက်သည်။

” အပူပေးလိုက်တာနဲ့ ဓာတုဗေဒသဘောအရ အဖြေပေါ်လာလိမ့်မယ်။"

ကျွင်းဇီလည်း မီးညှိလိုက်သည်နှင့် မကြာမီ စာရွက်ဖြူပေါ်တွင် အညိုရောင်စာလုံးများ ပေါ်လာတော့သည်။

"ဆယ်၊ ဆယ်... ဘာလဲ"

ကျောင်းသားများက သူနှေးကွေးလွန်းသည်ဟု ထင်ကာ ပုံဖော်ရန်ကြိုးစားကြတော့သည်။ ရှေ့ဆုံးတန်းမှကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့ကိုကူညီရန် ပြေးလာခဲ့သည်။

အတူတူလုပ်ခဲ့သဖြင့် သူတို့က ပိုမြန်သွားပြီး မကြာခင်မှာ နံပါတ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဆယ့်ကိုး"

သူတို့မှန်းဆထားတဲ့အတိုင်း သူမက ငယ်ရွယ်လွန်းလှသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း၏အာရုံစူးစိုက်မှုက စာရွက်ပေါ်တွင်ဖြစ်ပြီး လင်းချောင်၏ အသက်ကို အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

"ဒါက ငါ့နာမည်ပဲ"

လင်းချောင်က အခြားစာရွက်တစ်ရွက်ကို လွှဲပေးရင်းပြောလိုက်သည်။

ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကသေသေသပ်သပ်လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသည့် "လင်းချောင်" ဟူသောအမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြခဲ့သည်။

လင်းချောင်က ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် တူညီသော စာလုံးများကို ရေးသားခဲ့သည်။ "အရှေ့လေက ကျောက်ယွီကို မျက်နှာသာမပေးဘူး၊ ကြေးနီစာငှက်ကလည်း နွေဦးမှာ ချောင်နှစ်ကောင်ကိုကြည့်မနေတော့ဘူး။ ဒါကို မင်းတို့သင်ဖူးတယ်မဟုတ်လား။"

“ဟုတ်ကဲ့။” ကျောင်းသားများက ဒီတခေါက်မှာတော့ ပိုညီအောင်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျွင်းဇီက စာရွက်နှစ်စကို ကိုင်ပြီး လှန်လိုက်လျှောလိုက်လုပ်နေခဲ့သည်။ ”ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ထားတာလဲ၊

လင်းချောင်က အဖြေမပေးဘဲ ပြုံး၍ သူ့အိတ်ထဲမှ အရည်ပုလင်းငယ်နဲ့ စုတ်တံကို ထုတ်လိုက်သည်။

"တခြားကျောင်းသားတစ်ယောက်ကိုလည်း ရွေးလိုက်မယ်။ မင်းရေးချင်တာကို စာရွက်ဖြူပေါ်မှာ ရေးလို့ရတယ်။ အတန်းပြီးရင် ငါတို့ အပူပေးလိုက်မယ်။ အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ငါပြောပြမယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ အခုတော့ ခန့်မှန်းကြပေါ့။"

ကျောင်းသားများ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြင်းထန်သွားပြီး လူအများက လက်ထောင်ပြကြသည်။ စာသင်ခန်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုသည် သူမပထမဆုံးရောက်ရှိသည့်အချိန်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။

လောင်ရွှီ ပင်လျှင်သိချင်မိ၏။

"သူမ တကယ်ပဲ ဘာကိုသုံးနေတာလဲ?"

"ရှာလကာရည် ဒါမှမဟုတ် ကြက်သွန်နီရည်၊ ကြက်သွန်ဖြူရည် ဖြစ်နိုင်မယ်ထင်တယ်။"

ကျောင်းသား၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်နေသော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကောက စိတ်မသက်မသာပုံစံဖြင့် လှည့်လိုက်သည်။

"စက္ကူပေါ်တွင်ရေးခြင်းသည် စက္ကူထက် ဖလင်သဘောကို ပုံဖော်ထားသောကြောင့် အပူပေးလိုက်လျှင် အညိုရောင်စာလုံးများ ပေါ်လာတတ်သည်။"

စုန့်ကျင်းလည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် နားထောင်ခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း ဤစမ်းသပ်မှုလေးကို သိထားပြီး စာသင်ခန်းအခြေအနေ ပူနွေးလာစေရန် ၎င်းကို အသုံးပြုရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမအပေါ် ကျောင်းသားများ၏ သိချင်စိတ်များကို အစအဖြစ်သုံး၍ အတန်းပြီးသည်အထိ သူတို့၏ စူးစမ်းချင်စိတ်ကို ထိန်းထားရန်တော့ သူမမတွေးခဲ့မိပေ။

စကားအနည်းငယ်ပြောရုံဖြင့် လင်းချောင်သည် ကျောင်းသားများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် စုန့်ကျင်းက ပို၍ကြိုးစားရတော့မည်။

စုန့်ကျင်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားကာ ဂရုတစိုက်နားထောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အတန်းချိန်တစ်ခုလုံးအတွင်း လင်းချောင်က အမှားတစ်ခုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

သူမက အမှားမလုပ်ခဲ့သည်သာမက ကျောင်းသားတွေကို ရယ်မောစေသည့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့်ပုံစံဖြင့် စကားပြောခဲ့သည်။ အတန်းပြီးဆုံးသောအခါ စာရွက်ပေါ်တွင် စာရေးထားသော ကျောင်းသားများသည် စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး အချို့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခန့်မှန်းနေကြသည်။

လင်းချောင်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပုလင်းသေးသေးလေးကို အနံ့ခံရန် ကျောင်းသားအချို့ကို ပေးလိုက်၏။

ကျွင်းဇီက အနံ့ခံကြည့်ပြီး မျက်လုံးပြူးသွားခဲ့သည်။

"ကြက်သွန်ဖြူ?"

"ကြက်သွန်န်ီအရည်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်"

အသုံးများသည့် ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို လင်းချောင် သင်ပုန်းပေါ်တွင် ရေးခဲ့၏။

"စိတ်ပါဝင်စားတဲ့ ကျောင်းသားတွေအနေနဲ့ အိမ်မှာ စမ်းကြည့်နိုင်ပါတယ်။" ဒီအတန်းအတွက် ဒီလောက်ပါပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ပြန်ဆုံနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ကျွန်တော်တို့ပြန်တွေ့ရင် နောက်ထပ်စမ်းသပ်မှုတွေ ရှိဦးမလား။"

ကျောင်းသားတစ်ယောက်က မေးလိုက်၏။

"ဒါက ဒုကျောင်းအုပ်ကြီးချီက ငါတို့ကို ပြန်တွေ့ခွင့်ပေးမလားဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တယ်။"

လင်းချောင်က သူတို့ကို မျက်စ််ိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါ အဲဒါကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူးလေ။"

အားလုံးက ရယ်မောပြီး ဒုကျောင်းအုပ်ကြီးချီကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒုကျောင်းအုပ်ကြီးချီကလည်း ပြုံးနေ၏။ သူက လင်းချောင်၏ အတန်းကို လွန်စွာသဘောကျကာ အံ့သြမိ၏။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကောကလည်း လောင်ကျောက်ကို အစားထိုးစရာမလိုသည့်အတိုင်း စိတ်ကျေနပ်နေခဲ့၏။

သူတို့ စာသင်ခန်းထဲက ထွက်လာချိန်၌ လောင်ရွှီက မေးလိုက်၏။

"ဒီလိုတော်တဲ့သူကို ဘယ်က ရှာတွေ့တာလဲ၊ သူမက အတန်းကို ဘယ်လို ဆက်ဆံရမယ်ဆိုတာ သိတယ်၊ ကောင်းကောင်းလည်း သင်ပေးတယ်။ သူမက မကြာသေးမီကမှ အထက်တန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ လုံးဝမထင်ရဘူး။"

စုန့်ကျင်း၏ အမူအရာမှာ ပို၍တင်းမာလာခဲ့သည်။

လင်းချောင်၏ သင်ကြားမှုသည် အလွန်ကောင်းမွန်သောကြောင့် စုန့်ကျင်းအတွက် သူမကို ကျော်တက်ရန် ခက်ခဲစေသည်။ သူမပြင်ဆင်ထားသည့် စမ်းသပ်မှုအသေးစားသည်လည်း ယခုတော့ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

သူမသာ အရင်ထွက်သွားခဲ့လျှင်...

တစ်ချို့အရာတွေက ကျော်ခွင့်မပေးလျှင်ပိုကောင်း၏။ စုန့်ကျင်းက အတွေးများကို အမြန်ငြိမ်းသတ်လိုက်ပြီး အခြားအတန်းတွင် သူမ၏ စမ်းသပ်သင်ခန်းစာအတွက် ပြင်ဆင်ရန်သာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် ဒုကျောင်းအုပ် ချီက သူမကို လေးစားသလိုကြည့်ခဲ့သည်။

"သူမက စိတ်ထိခိုက်ခံရနိုင်ပြီး ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။"

သူမကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် လောင်ရွှီက ပိုလို့ပင်ကွဲလွဲနေသလို ခံစားရ၏။

"သူမရဲ့ သင်ခန်းစာတွေက ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက အားကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာပဲ။"

လင်းချောင်၏ စွမ်းဆောင်မှုက ထူးချွန်လွန်းသည်။ စုန့်ကျင်းကို ရှေ့သို့တွန်းပို့ရန်အတွက် နောက်ကွယ်မှအရာများကို သူတို့ခြယ်လှယ်၍မရပေ။

ပြောရရင် စုန့်ကျင်းက ဘွဲ့မရသေးပေ။ ဒုက္ခများနှင့် တန်ရဲ့လား။ လင်းချောင်က ကပ္ပတိန်ကျိ၏ဇနီး ရွှီလီ၏ ချွေးမ ဖြစ်သည့်အတွက် သူမနှင့်ရင်ဆိုင်ရသည်က လွယ်မည်တော့မဟုတ်။

စုန့်ကျင်း၏ သင်ခန်းစာပြီးဆုံးပြီးနောက် ဒုကျောင်းအုပ်ချီက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ကျောင်းမှာ အလုပ်သင်ဆင်းဖို့ မျှော်လင့်နေပါတယ်။"

စုန့်ကျင်းသည် ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို ခံစားနားလည်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့၏။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒုကျောင်းအုပ်ချီ။"

လင်းချောင်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးပြီးပြောခဲ့သည်။

"ရှင် စာသင်သွားတာ အရမ်းကောင်းတယ်။"

သို့သော် သူမ၏ အစောပိုင်းယုံကြည်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် သူမ၏ လေသံသည် ယခုအခါတွင် အနည်းငယ် အနေရခက်နေသလိုပင်။

လင်းချောင်လည်း သတိမထားမိ ဟန်ဆောင်ကာ လက်ခံခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ပစ္စည်းများကိုထုပ်ပိုးရန် သူမ၏ မူလရုံးသို့ ပြန်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ပစ္စည်းများအားလုံးကို သူမအိတ်ထဲထည့်ထားပြီး ဆရာမယန် ငှားထားသည့် စာအုပ်များကို ပြန်ပေးလိုက်သည်ကိုမြင်တော့ သူမကို အမြဲတမ်း အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်နေခဲ့သော ဆရာမကျန်းကပြောလိုက်၏။

"မင်း စာဆက်မသင်ရလောက်အောင်အထိ ညံ့နေတာလား။"

"လုံးဝမဟုတ်ဘူးပေါ့။" လင်းချောင်က သူမ၏ မကောင်းသည့် အကြည့်များကို တုံ့ပြန်သည့်အနေနှင့် မျက်ခုံးပင့်ပြလ််ိုက်သည်။

"ကျွန်မက အထက်တန်းသင်တော့မှာလေ။"