အဲ့ဒီကဗျာကို ရှင်မှတ်မိသေးရဲ့လား

ချင်ဖုန်းသည် ချန်းဖေးလန်ကို ချင်အိမ်တော်ထဲသို့ လက်ဆွဲခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက် မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို တရားဝင် စတင်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မလိုလားအပ်တဲ့ နှောင့်ယှက်မှုတွေ မရှိတော့တာကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်စရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

အိမ်တော်ထဲမှ အစေခံများနှင့် အထိန်းတော်များသည် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံကြပြီး တံခါးဝတွင် ဧည့်သည်များ၏ အမည်ကို ကြေညာရင်း ယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်များကို မှတ်တမ်းတင်နေသည်။

"စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဝန်ကြီးမင်း ဘောင်၊ ကျောက်စိမ်းရူယီတစ်စုံပါခင်ဗျာ။"

"ကျင့်ဝတ်ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဝန်ကြီးမင်း ကျန်း၊ ကျောက်စိမ်းကွမ်ရင်ရုပ်တုတစ်ဆူပါခင်ဗျာ။"

"မွှေးရနံ့ပြာသာဒ်မှ သခင်လေးမင်၊ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်သောင်းပါခင်ဗျာ။"

တံခါးစောင့်သည် ဤသို့ကြေညာလိုက်စဉ် သူ၏မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ မှတ်မိသလောက်တော့ မွှေးရနံ့ပြာသာဒ်ဆိုတာ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တစ်ခု မဟုတ်ပါလား။ သခင်လေးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုနေရာမျိုးနဲ့ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေရတာလဲ။

ဖြစ်နိုင်တာက…

သူ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ရုပ်ချောချော လူငယ်တစ်ယောက်နှင့်အတူ လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အကယ်၍ ချင်ဖုန်းသာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့လျှင် သူ အလွန်အံ့ဩသွားမည်မှာ သေချာသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ထိုသခင်လေးနှင့် ယခင်က ဆုံခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်။ ဤသခင်လေးမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ လက်ရှိ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားပင် ဖြစ်သည်။

တံခါးစောင့်၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သော် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး ဘာလို့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်နာမည်ကို သုံးရတာလဲဟင်။ ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ရဲ့ နာမည်ကို သုံးလို့ရတာပဲကို။"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်က ငါပိုင်တာမှန်ပေမယ့် အပြည့်အဝတော့ ငါမပိုင်သေးဘူး။ ပြီးတော့ ညီတော်ချင်က လည်တဲ့သူပဲ၊ သူ ဒါကို စိတ်ထဲထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချင်အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးစောင့်က ကြေညာလိုက်သည်။

"ရတနာစုစည်းပြခန်းမှ သခင်လေးယာ၊ စိတ်ကိုကြည်လင်စေတဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်မျိုးပါခင်ဗျာ။"

"သခင်လေးယာလား။"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသခင်လေးယာမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ယောက်ျားလေးအသွင် ဝတ်ဆင်ထားသော အန်ယာပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်မိကြပြီး ခဏတာမျှ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကြသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ သူ့ကို သိလို့လားဟင်။"

"မသိပါဘူး။"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ချင်အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

သူတို့၏ အထူးအဆင့်အတန်းများကြောင့် နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရသည်မှာ သဘာဝကျသည်။ မဟုတ်လျှင် မကောင်းကြံသူများက သိရှိသွားနိုင်သည်။

အန်ယာသည်လည်း ထိုသဘောတူညီချက်ကို နားလည်သည်။ သူမသည် အနီးကပ်လိုက်မသွားဘဲ ပွဲလမ်းသဘင်ဖြင့် စည်ကားနေသော ချင်အိမ်တော်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ ရယ်မောသံများကြားတွင် ချင်ဖုန်းနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့သည် အဓိကခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

သူတို့သည် မိုးနှင့်မြေကို ကန်တော့သည်၊ ဘိုးဘွားများကို ကန်တော့သည်၊ နောက်ဆုံးတွင် လင်မယားအဖြစ် အချင်းချင်း ကန်တော့ကြသည်။

အခမ်းအနားပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် မင်္ဂလာပွဲသည် အထမြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

မျက်နှာကို ပုဝါ ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော ချန်းဖေးလန်ကို အထိန်းတော်များက အခန်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးကြသည်။

ထိုအတောအတွင်း သတို့သားဖြစ်သူ ချင်ဖုန်းမှာမူ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ကျန်ရစ်ပြီး ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံနေသည်။

ပျော်ရွှင်သော ရယ်မောသံများနှင့် ဖန်ခွက်ချင်းတိုက်သံများကြားတွင် အချိန်သည် တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

သူတို့ မသိလိုက်ခင်မှာပင် ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာသည်။

ဧည့်သည်အများစု ပြန်သွားပြီးနောက်တွင် ချင်အိမ်တော်သည် ရှုပ်ပွနေပြီ ဖြစ်သည်။

အစေခံများက အလျင်အမြန် ရှင်းလင်းနေကြချိန်တွင် ဖခင်ချင်မှာမူ မင်္ဂလာသေရည်ကို အလွန်အကျွံ သောက်ထားသဖြင့် ကြယ်များကို မော့ကြည့်ရင်း ခြံဝင်းထဲတွင် ခေတ္တအနားယူနေသည်။

သူသည် ချင်ဖုန်း၏ ကွယ်လွန်သွားသော မိခင်ကို သတိရကာ သူ့ဘာသာသူ ရယ်လိုက်သည်။

"မင်း ဒါကို မျှော်လင့်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးမလား။"

"ငါတို့ရဲ့ ဖုန်းအာက တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်သားပဲ။ လျိုကျန့်လီကို လက်ထပ်တာအပြင် နဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးကိုတောင် မိန်းမအဖြစ် ရထားသေးတယ်။ မဟာချန် တိုင်းပြည်က ယောကျ်ားတွေ ဘယ်လောက်တောင် သူ့ကို မနာလိုဖြစ်နေမလဲ မသိဘူး။ မင်းက စောစောစီးစီး ထွက်သွားတော့ ဒီမြင်ကွင်းကို မမြင်လိုက်ရတာ နှမြောစရာပဲ။"

ထိုသို့တွေးမိသော် ချင်ကျန့်အန်း၏အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ ထိုအရာအားလုံးသည် ယခင်က ကောင်းကင်မြို့တော်ကို ကျူးကျော်ခဲ့သော မိစ္ဆာများနှင့် နတ်ဘုရားများကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် စီးပွားရေးကိစ္စဖြင့် ခရီးသွားစဉ် ထိုမိစ္ဆာများနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ သဲလွန်စများကို လိုက်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်အထိ သူ သိထားသည်မှာ တောင်ပိုင်းဒေသသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ထိုမိစ္ဆာများနှင့် နတ်ဘုရားများသည် ခြေရာကောက်မရအောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟူ၍သာ။

သူသည် ကောင်းကင်မျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော်ဆရာထံမှပင် အကူအညီတောင်းခဲ့သော်လည်း ထိုမိစ္ဆာများနှင့် နတ်ဘုရားများသည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုခု သုံးထားသည့်အတွက် နိုင်ငံတော်ဆရာပင် ခြေရာကောက်၍မရနိုင်တော့ပေ။

သူ၏စိတ်ထဲမှ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ဖခင်ချင်၏ စွမ်းအင်တွင် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ခြေရင်းမှ မြက်ပင်များသည် မမြင်ရသော အလေးချိန်တစ်ခုအောက်တွင် ခေါင်းညွှတ်နေသကဲ့သို့ မြေပြင်နှင့် ကပ်နေသည်။

အသံသဲ့သဲ့တစ်ခုကို သူ၏နားထဲတွင် ကြားလိုက်ရသည်။ ချင်ကျန့်အန်းသည် သူ၏စွမ်းအင်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရောက်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ နဂါးမျိုးနွယ်မှ ချန်းကျုံးပင် ဖြစ်သည်။

"ခမည်းခမက်၊ ဘာလို့ အတွင်းထဲမှာ မနေဘဲ လေကောင်းလေသန့်ထွက်ရှူနေတာလား။"

ဖခင်ချင်က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာမှထပ်ပြီး အသေးစိတ်ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ မင်းကို နောက်ဆုံးတွေ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက မင်းရဲ့အထောက်အထားကို ငါ မှတ်မိပြီးသား။"

"အရင်တုန်းက မင်းနဲ့ နန်ထျန်းလုံတို့ နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရေကန်ကို စီးနင်းပြီး မင်းတို့ရဲ့စွမ်းအားကို သက်သေပြခဲ့တုန်းက မင်းတို့နှစ်ယောက်ဆီက အနံ့အသက်က ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ စွဲနေတုန်းပဲ။"

"တစ်လောကလုံးက သေပြီလို့ ကောလာဟလထွက်နေတဲ့ မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းက အခုတော့ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။"

ချန်းကျုံးက လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ကျန့်အန်းက သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"ဒီလောကကြီးမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် နေချင်တာက လွယ်တဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူးကွ။"

"စကားမစပ်၊ မင်းတို့နဂါးမျိုးနွယ်က ရှေးအချိန်ကတည်းက အပြင်လူနဲ့ ဘယ်တော့မှ အိမ်ထောင်မပြုဘူးလေ။ ဒီတစ်ခါကျမှ မင်းသမီးကို ငါ့သားဆီ အပ်ဖို့ ဘယ်လိုစဉ်းစားလိုက်တာလဲ။"

"ဖေးလန်ရဲ့အမေက စောစောဆုံးပါးသွားတော့ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ့နှလုံးသားကို ပိတ်ထားခဲ့တာ။ သူကြိုက်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို တွေ့ဖို့ဆိုတာ လွယ်တာမဟုတ်ဘူး။"

ချင်ကျန့်အန်းသည် သူနှင့် နန်ထျန်းလုံတို့ ကောင်းကင်ဘုံရေကန်ကို စီးနင်းခဲ့စဉ်က ချန်းကျုံးဘေးတွင် ရပ်နေသော ဒေါသကြီးသည့် နဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးကို ပြန်တွေးမိသည်။ သူမသည် ဖေးလန်၏ မိခင် ဖြစ်ရမည်။

"နဂါးမျိုးနွယ်က သက်တမ်းရှည်တယ်၊ သာမန်လူတွေထက် အများကြီးသာတယ်။ ပြီးတော့ ငါ မှတ်မိသလောက်တော့ သူမက အဆုံးမရှိနဂါးစိမ်းမျိုးရိုးက ဖြစ်ရမယ်။ သူမအတွင်းထဲက နဂါးပုလဲသာ မပျက်စီးသေးသရွေ့ သူမက နဂါးပုလဲကိုသုံးပြီး အသက်ပြန်ဆက်လို့ရတယ်။"

"ငါတို့ ဖေးလန်ရဲ့အမေကို တွေ့တဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့နဂါးပုလဲကို ယူသွားနှင့်ပြီ၊ သူမမှာ အသက်ဓာတ် တစ်စက်မှ မကျန်တော့ဘူး။ ဆယ်မိုင်ပတ်လည်က မြေနေရာတွေကလည်း ပျက်စီးနေပြီး ကျန်ခဲ့တဲ့ အငွေ့အသက်တွေကတောင် အဖိုးကြီးကို ရင်တုန်စေခဲ့တယ်။"

"နှစ်ပေါင်းများစွာ နဂါးမျိုးနွယ်က ဖေးလန်ရဲ့အမေကို သတ်သွားတဲ့ သတ္တဝါကို လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီသတ္တဝါက တောင်ပိုင်းဒေသ ထျန်းရှန်တောင်တန်းကို သွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိခဲ့ရတယ်။"

ချန်းကျုံးက ရှင်းပြသည်။

ချင်ကျန့်အန်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းမည်းမှောင်သွားသည်။ တောင်ပိုင်းဒေသ ထျန်းရှန်တောင်တန်းသည် ဂဠုန်မျိုးနွယ်၏ နေထိုင်ရာနေရာ ဖြစ်သည်။

"ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားကို ကောင်းကင်မျှော်စင်ရဲ့ နိုင်ငံတော်ဆရာက ယူသွားပြီးတော့ ကျင့်ယန်မြို့မှာ ရှိနေတုန်းက နတ်မီးနဲ့ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်။"

"ဒါက ဂဠုန်မျိုးနွယ်အတွက် ထိုးနှက်ချက်ကြီးတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ နန်ထျန်းလုံ ပြောတာတော့ ဂဠုန်ဘုရင်က ပြန်နိုးထလာပြီတဲ့။"

"ဒါတွေအားလုံးက အဲ့ဒီသတ္တဝါနဲ့များ ပတ်သက်နေမလား။"

ချင်ကျန့်အန်းက တွေးဆလိုက်သည်။

ချန်းကျုံးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤအကြောင်းအရာအားလုံးကို မည်သူမျှ မသိပေ။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ကျန့်အန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"နေဦး၊ မင်းမိန်းမ ဘယ်တုန်းက ဆုံးသွားတာလဲ။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ရှစ်နှစ်၊ ဆောင်းဦးရာသီတုန်းက။"

ချန်းကျုံးက ပြန်ဖြေသည်။

ချင်ကျန့်အန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ရှစ်နှစ်၊ ဆောင်းဦးရာသီသည် သူ နတ်ဘုရားများညစာစားပွဲရဲ့ ညတွင် မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်ရန် မြောက်ပိုင်းဒေသသို့ သွားခဲ့သည့်အချိန် ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်မြို့တော်တွင် မိစ္ဆာများက ဖုန်းအာ၏မိခင်ကို သတ်ခဲ့သည့်အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။

ချန်းကျုံးပြောခဲ့သော ထိုသတ္တဝါသည် ဆရာသခင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရပြီး တောင်ပိုင်းဒေသသို့ ထွက်ပြေးသွားသော မိစ္ဆာများ ဖြစ်နိုင်ပါသလား။

"ထျန်းရှန်မှာပဲ ရှိရမယ်။"

ဖခင်ချင်က ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အနည်းငယ် ယစ်မူးနေသော အရှိန်ဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အိပ်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသော စာလုံးကြီးသည် မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် အနီရောင်ဖယောင်းတိုင်များ ထွန်းညှိထားပြီး အမွှေးနံ့သာရနံ့များက လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော ချန်းဖေးလန်သည် သူမ၏လက်ထဲတွင် ယပ်တောင်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကုတင်ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။

သူမဘေးတွင် အနီရောင်လေးထောင့်ပုဝါလေးတစ်ခု ချထားသည်။ ထိုပုဝါမှာ ချန်းဖေးလန် သူမ၏မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရန် သုံးသည့် ပုဝါပင်။

လှပသော မိန်းမပျို၏ ကျော့ရှင်းသော ကိုယ်ဟန်ကို ကြည့်ရင်း နှစ်ဦးကြားမှ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ ချင်ဖုန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူသည် ကုတင်ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး နူးညံ့စွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ဖေးလန်။"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ညာလက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်တန်းကာ ယပ်တောင်ကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဖြူဖွေးသော ကျောက်စိမ်းလက်တစ်ဖက်က တားဆီးလိုက်သည်။

"ဖေးလန်၊ ဒါက ဘာသဘောလဲ။"

ပန်းချီရေးဆွဲထားသော ယပ်တောင်အောက်တွင် ချန်းဖေးလန်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး သူမ၏အသံမှာ အေးစက်နေသည်။

"အဒေါ်က ကျွန်မကို ပြောထားတယ်။ သတို့သားက ယပ်တောင်ကို ဖယ်ရှားချင်တယ်ဆိုရင် ကဗျာတစ်ပုဒ် စပ်ရမယ်တဲ့။"

"အော် ဒီလိုလား။"

ချင်ဖုန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်ကျတော့မယ်။"

သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် ဟိန်းသံများစွာနှင့်အတူ လှပသော မီးရှူးမီးပန်းများသည် ညကောင်းကင်ယံတွင် လင်းထိန်သွားသည်။

၎င်းတို့မှာ နတ်ဘုရားလက်မှုအလုပ်ရုံမှ လက်မှုပညာရှင်များက သူတို့ကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် ချင်ဖုန်း၏ တောင်းဆိုချက်အတိုင်း အထူးပြင်ဆင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရင်တုန်းက ကိုယ် ရှင့်အတွက် ရေးပေးခဲ့တဲ့ ကဗျာကို မှတ်မိသေးလား။"

"အရှေ့လေပြေက ညအခါမှာ ပန်းပေါင်းထောင်သောင်းကို ကြွေလွင့်စေတယ်၊ သစ်ပင်တွေကနေ ကြွေကျလာတဲ့ ပန်းပွင့်တွေက ကြယ်မိုးတွေရွာသွန်းနေသလိုပဲ။"