ချန်းဖေးလန်၏ ကပ်ဘေး
Vol. 32 Ch. 467
ထိုကဗျာကို ချန်းဖေးလန် ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်ပါ့မလဲ။
ဒါဟာ ချင်ဖုန်းက သူမကို ပေးခဲ့တဲ့ ကဗျာ၊ သူမတစ်ယောက်တည်းအတွက် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကဗျာဖြစ်ပြီး သူမက အလွန်တန်ဖိုးထားခဲ့သည်။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ကြယ်ကြွေများကဲ့သို့ ကျဆင်းနေသော မီးရှူးမီးပန်းများကို ကြည့်ရင်း သူမသည် ကဗျာ၏ ပထမနှစ်ကြောင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။
"အဲ့ဒီကဗျာကို ရေးတုန်းက ဒီနေ့မြင်ကွင်းကို ကိုယ် ကြိုတင်မြင်ယောင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောရင် မင်း ယုံမှာလား။"
ချင်ဖုန်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"လူအုပ်ထဲမှာ သူ့ကို အကြိမ်ထောင်သောင်းမက ရှာဖွေခဲ့တယ်၊ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူဟာ မှိန်ဖျော့တဲ့ မီးရောင်ခြည်တွေကြားမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။"
ချင်ဖုန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ချန်းဖေးလန်သည် သူမ၏နှလုံးသား အရည်ပျော်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ယနေ့ အိမ်တော်ထဲတွင် ဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဖယောင်းတိုင်များကလည်း ထိန်လင်းစွာ တောက်လောင်နေသည်မှာ ထိုကဗျာနှင့် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်မနေဘူးလား။
"ဖေးလန်၊ ကိုယ် မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ။"
ချင်ဖုန်းသည် ချန်းဖေးလန်၏ ဖြူဖွေးသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူမ၏မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော ပုဝါ ကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
သူမ၏အသားအရေသည် နို့ရည်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနူးညံ့ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် လမင်းကြီးကဲ့သို့ တောက်ပနေကာ မှိန်ဖျော့သော အပြာရောင်မျက်ဆံများသည် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူမ၏ ပြေပြစ်သော မျက်နှာသွင်ပြင်သည် အချိုးကျပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော မျက်နှာပေါ်တွင် အနီရောင်နှုတ်ခမ်းတစ်စုံက တောက်ပနေသည်။
အခန်းထဲမှ တဖျပ်ဖျပ်တောက်နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်ကြောင့်လားတော့ မသိ၊ ချန်းဖေးလန်၏ ပါးပြင်တွင် ပန်းရောင်သန်းနေပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများမှာ နူးညံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
တကယ်ပင်၊ ထိုနေ့က ရှို့လျှန်မြို့တွင် သူ အိပ်မက်ထဲ၌ မြင်ခဲ့ရသော အလှပဂေးအတိုင်းပင်။ ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
မီးရှူးမီးပန်းများနှင့် ဗြောက်အိုးသံများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ညသည် သူ၏ မူလတိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။
အပြင်ဘက်မှ ညလေသည် ပြတင်းပေါက်စက္ကူကို တိုက်ခတ်ကာ တရှဲရှဲအသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
သို့သော် အခန်းထဲမှ လူနှစ်ယောက်အတွက်မူ အခြားမည်သည့်အသံကိုမျှ မကြားရတော့ပေ။
တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်၏ တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေသော နှလုံးခုန်သံများနှင့် တည်ငြိမ်သော အသက်ရှူသံများသာ ရှိတော့သည်။
"မိန်းမ။"
ချင်ဖုန်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
ထိုအခေါ်အဝေါ်ကို ကြားသောအခါ ချန်းဖေးလန်သည် မှင်သက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်များမှ မျက်ရည်များ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စီးကျလာသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပျော်ရွှင်ခြင်း၏ မျက်ရည်များ ဖြစ်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်ကို သူမ စောင့်နေခဲ့ရသည်မှာ အလွန်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒီအခန်းက အရမ်းပူတယ်။ ကိုယ် မိန်းမကို အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပေးမယ်လေ။"
သူက ပြောလိုက်သည်။
"အင်း။"
သူမ၏အသံသည် ခြင်တစ်ကောင်၏ အသံထက်ပင် ပိုမိုတိုးညှင်းနေသည်။
ပြတင်းပေါက်သည် ရုတ်တရက် ပိတ်သွားပြီး အခန်းထဲတွင် တရှဲရှဲအသံများသာ ကြားနေရတော့သည်။
ဤညသည် နွေးထွေးသော်လည်း ရှည်လျားလှသည်။
နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် နေရောင်ခြည်သည် အခန်းထဲသို့ ဖြာကျလာပြီး ချင်ဖုန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချန်းဖေးလန်၏ ဆံနွယ်များသည် သူမ၏ပခုံးပေါ်တွင် ပျံ့ကျနေပြီး သူ့ကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေသည်။
သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင် ရှက်ရွံ့မှု၊ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် နူးညံ့မှုတို့ ပါဝင်နေသည်။
ပြီးခဲ့တဲ့ညက ရေနဲ့နို့လို ရောစပ်ပေါင်းစည်းပြီးနောက် ချင်ဖုန်း၏ကိုယ်ထဲမှ နဂါးပုလဲသည် ချန်းဖေးလန်၏ ကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။
အဆုံးမရှိနဂါးစိမ်းမျိုးရိုးအတွက် နဂါးပုလဲသည် နှလုံးသားကဲ့သို့ အရေးကြီးသည်။
အရာအားလုံး မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူသည် ထပြီး အဝတ်အစားလဲကာ ဖေးလန်ကို သူ၏မိဘများထံ ခေါ်သွားချင်သည်။
သို့သော် ဖေးလန်၏ ရှည်လျားသော ခြေထောက်များက သူ့ကို စပါးကြီးမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရစ်ပတ်ထားသဖြင့် သူ လှုပ်မရအောင် ဖြစ်နေသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
ချင်ဖုန်းက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။
ဖေးလန်က ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေသည်။
"ကျွန်မ ရှင့်နဲ့အတူ ခဏလောက် နေချင်သေးတယ်။"
သူမ၏ ရှက်ရွံ့နေသော အမူအရာသည် ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးသားကို တဒိန်းဒိန်း ခုန်စေသည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း ခဏလောက် လှဲနေကြတာပေါ့။"
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ထပြီး အဝတ်အစားလဲကြသည်။
ရုတ်တရက် ဖေးလန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံရပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။
ချင်ဖုန်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာကို သတိပြုမိပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
ချန်းဖေးလန်က သူမ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ထိကာ ပြောလိုက်သည်။
"တစ်ခုခု… ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။"
ချင်ဖုန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ သူတို့ အတူအိပ်ခဲ့သည်မှာ တစ်ညတည်းသာ ရှိသေးသည်။ ဒီလောက်မြန်မြန် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားနိုင်ပါ့မလား။
'မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဖေးလန်က နဂါးမျိုးနွယ်၊ အဆုံးမရှိနဂါးစိမ်းမျိုးရိုးပဲ။ သားသမီးရဖို့ဆိုတာ ကျန့်လီထက်တောင် ပိုခက်ခဲလောက်တယ်။'
'ကျန့်လီနဲ့ ငါ ဒီလောက်အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားတာတောင် ဘာမှမထူးဘူး။ ဖေးလန်နဲ့ကျမှ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်နိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ကိုယ်ဝန်ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် တစ်ညတည်းနဲ့ ခံစားမိဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။'
ချင်ဖုန်းသည် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူ၏အထူးစွမ်းရည်ဖြစ်သော X-ray စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းကာ ဖေးလန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ချန်းဖေးလန်၏ ကိုယ်ထဲတွင် လုံးဝန်းပြည့်ဖြိုးသော ပုလဲတစ်လုံးမှ ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ နဂါးပုလဲ ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။
အားကောင်းသော အငွေ့အသက်သည် လေပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ အခန်းထဲမှ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို လွင့်စင်သွားစေသည်။
ချန်းဖေးလန်၏ အပြာရောင်မျက်လုံးများသည် အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပလာပြီး သူမ၏ အပြာရောင်ဆံပင်များသည် တဖျပ်ဖျပ်လွင့်ကာ တဖြည်းဖြည်း ငွေဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုမျှသာမက၊ သူမ၏အရေပြားပေါ်တွင် ငွေရောင်နဂါးအကြေးခွံများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမအား တောက်ပကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပစေသည်။
သို့သော် သူမသည် အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပုံရပြီး သူမ၏အနီရောင်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ခဲထားကာ နဖူးမှ ချွေးစေးများ စီးကျလာပြီး အလွန်ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မြန်မြန်… ကျွန်မဆီကနေ ခွာလိုက်ပါ။"
ချင်ဖုန်းသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်သွားသည်။
"မိန်းမ၊ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ကိုယ့်ကို မခြောက်ပါနဲ့။"
"ကျွန်မ… ကျွန်မ အဆင့်တက်တော့မလို့ ထင်တယ်။"
"ဘာ؟"
ချင်ဖုန်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဒီလောက်ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သွားနိုင်ပါ့မလား။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်အိမ်တော်အပေါ်တွင် မည်းနက်သောတိမ်တိုက်များ လိမ့်တက်လာပြီး ကြီးမားသော အနက်ရောင်စောင်ကြီးတစ်ထည်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ တော်ဝင်မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပြိုကျတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
မည်းနက်သောတိမ်တိုက်များအတွင်းတွင် လျှပ်စီးများ လက်ကာ မိုးခြိမ်းသံများ ဟိန်းထွက်လာပြီး ခဏအကြာတွင် မိုးကြိုးပင်လယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဤရုတ်တရက် မြင်ကွင်းသည် ချင်အိမ်တော်မှ လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်စေရုံသာမက တော်ဝင်မြို့တော်မှ လူများကိုပါ ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"
"မိစ္ဆာတွေ မြို့တော်ကို ကျူးကျော်လာပြန်ပြီလား။"
အဓိကခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဒုတိယအမေသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျတော့မည့်အလား အသက်ရှူကြပ်စေသော ဖိအားကို ခံစားနေရသည်။
"သခင်ကြီး၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲရှင့်။"
ဖခင်ချင်သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ်ပင့်ကာ ချင်ဖုန်းရှိနေသော အခန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ရေကန်ပြာသာဒ်တွင် လန်နင်ရွှမ်သည် အံ့ဩသောမျက်နှာဖြင့် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေသည်။
"သခင်မလေး။"
"တစ်ယောက်ယောက် အဆင့်တက်တော့မယ်။"
လျိုကျန့်လီက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ပုံရိပ်သည် လျှပ်တပြက် လက်ကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ချန်းဖေးလန်သည် အဆုံးမရှိနဂါးစိမ်းမျိုးရိုးဝင်ဖြစ်ပြီး အားကောင်းသော သွေးမျိုးနွယ်နှင့် ထူးကဲသော ပင်ကိုစွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ကျင့်ယန်မြို့တွင် ရှိနေစဉ်က သူမ၏အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ရန်နှင့် ပေါ်ထွက်မသွားစေရန်အတွက် သူမသည် သူမ၏ကျင့်ကြံမှုကို တမင်တကာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ပြီး အခြားသူများ လိုချင်တပ်မက်နေသော နဂါးပုလဲကို အာရုံစိုက်မခံရအောင် ရှောင်ရှားခဲ့သည်။
သို့သော် အမှန်တကယ်တွင် သူမသည် ဆဋ္ဌမအဆင့်ကပ်ဘေးစွမ်းအား၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သတ္တမအဆင့်နယ်ပယ်သို့ ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။
သို့သော် လောကရှိအရာအားလုံးအတွက် ရှေးကျပြီး မပြောင်းလဲသော အမှန်တရားတစ်ခု ရှိသည်။
၎င်းမှာ အဆင့်မြင့်လေ၊ ခြေတစ်လှမ်းအကွာတွင် အဆင့်တက်လုနီးပါး ဖြစ်နေလျှင်ပင် တစ်ညတည်းနှင့် အောင်မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းမှု သို့မဟုတ် အခွင့်အရေးတစ်ခုခု လိုအပ်သည်။
ဤရုတ်တရက်ပြောင်းလဲမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ချန်းဖေးလန်ကိုယ်တိုင်ပင် အတော်လေး အံ့ဩနေသည်၊ အကြောင်းမှာ ယခင်က မည်သည့်လက္ခဏာမှ မပြခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မိုးကြိုးတစ်စင်းသည် ချင်အိမ်တော်အပေါ်သို့ ထိတ်လန့်ဖွယ်အရှိန်ဖြင့် ပစ်ခတ်လာသည်။
ဆဋ္ဌမအဆင့်မှ သတ္တမအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် သာမန်ကပ်ဘေးများကို ရင်ဆိုင်ရုံသာမက မိုးမြေ၏ အဆုံးအဖြတ်ကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝစွမ်းအား ပါဝင်သည်။
"မြန်မြန်… ရှောင်လိုက်။"
ချန်းဖေးလန်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချင်ဖုန်းကို ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
'ဘုန်း' ဟူသော အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ။
နဂါးတစ်ကောင်လို ကြီးမားသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးသည် အမိုးကို ချိုးဖျက်သွားပြီး နှစ်ယောက်သားအတွက် အသစ်စက်စက်တည်ဆောက်ထားသော အခန်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အပျက်အစီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်တက်လာသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သော် ချင်ဖုန်းသည် စိုးရိမ်တကြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။
"ဖေးလန်။"
သူသည် အပျက်အစီးများထဲသို့ ပြေးဝင်ချင်သော်လည်း အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်— လျိုကျန့်လီပင်။
"မိန်းမ၊ ဖေးလန်၊ သူ…"
လျိုကျန့်လီက ခဏတာ အာရုံခံလိုက်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"သူ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။"
စကားသံဆုံးသည်နှင့် အပျက်အစီးပုံကြားမှ ကျော့ရှင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။
သူမ၏နဖူးမှ နဂါးချိုနှစ်ချောင်း ထိုးထွက်နေပြီး ငွေရောင်ဆံပင်များသည် လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ်လွင့်နေကာ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော ငွေရောင်အကြေးခွံများသည် ကောင်းကင်၏ မှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင်အောက်တွင် တလက်လက်တောက်ပနေသည်။
ပထမမိုးကြိုးသည် သူမကို များစွာထိခိုက်စေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ချင်ဖုန်း နားလည်သည်၊ ဤသည်မှာ အစသာ ရှိသေးသည်။ အနန္တဓားဂိုဏ်းတွင် မိုးမြေ၏ အဆုံးအဖြတ်ကို ရင်ဆိုင်စဉ်က လျိုကျန့်လီ၏ မယှဉ်နိုင်သော စွမ်းအားကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။
ထင်သည့်အတိုင်းပင် မည်းနက်သောတိမ်တိုက်များသည် တစ်ဖန် လှုပ်ရှားလာပြီး မိုးကြိုးပင်လယ်သည် လိမ့်တက်လာသည်။
ဒုတိယမိုးကြိုးသည် သူ၏စွမ်းအားကို စုစည်းကာ ပစ်ခတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။
ကောင်းကင်ကပ်ဘေးက ချင်အိမ်တော်ကို မပျက်စီးစေချင်၍နှင့် သူမ အလွန်တန်ဖိုးထားရသောသူကို မခြိမ်းခြောက်စေချင်၍လားမသိ၊ ချန်းဖေးလန်သည် ကောင်းကင်သို့ ပြတ်သားစွာ ပျံတက်သွားသည်။
သေးငယ်သောပုံရိပ်သည် ကြီးမားသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးနှင့် တိုက်မိကာ တောက်ပသောအလင်းရောင်တစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားသည်။