မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်ဘုံသော့ခလောက်

တော်ဝင်မြို့တော်အတွင်းမှ ပြောင်းလဲမှုများသည် နဂါးမျိုးနွယ်မှ ကျန်ရှိသော အဖွဲ့ဝင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝအတိုင်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

တိမ်တိုက်နန်းတော်အတွင်း၌ အဘိုးကြီး ချန်းရွှမ်းက အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖေးလန်၊ သူ အဆင့်တက်တော့မလို့လား။"

"ဒီကောင်မလေးက မမျှော်လင့်ဘဲ စွန့်စားလွန်းတယ်။ အဆုံးမရှိနဂါးစိမ်းမျိုးရိုးကနေ သတ္တမအဆင့်ကပ်ဘေး စက်ဝန်းနယ်ပယ်ကို ခြေချဖို့ဆိုရင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ မိုးမြေ၏ အဆုံးအဖြတ်ကို ရင်ဆိုင်ရမှာ။"

"သူ ဘာလို့ နည်းနည်းလောက် မထိန်းချုပ်ဘဲ နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရေကန်မှာ သေချာပြင်ဆင်ပြီးမှ အဆင့်မတက်ရတာလဲ။"

ချန်းမုက ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ငွေရောင်ပုံရိပ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချန်းကျုံးက လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ဖေးလန်ရဲ့အခြေအနေကို ကြည့်ရင် သူက မိုးမြေ၏ အဆုံးအဖြတ်ကို ဖွင့်လှစ်ဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်။ မနေ့က သူ့မင်္ဂလာဆောင်အချိန်တုန်းက သူ့အငွေ့အသက်က တည်ငြိမ်နေတုန်းပဲ။ ဘာလို့ တစ်ညတည်းနဲ့ ဒီလိုပြောင်းလဲမှု ဖြစ်သွားရတာလဲ။"

"နဂါးပုလဲက သူ့ကိုယ်ထဲ ပြန်ရောက်သွားလို့များလား။"

ချန်းမုက တွေးဆလိုက်သည်။

ချန်းကျုံးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"နဂါးပုလဲနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဒီအချိန်မှာ ဖေးလန်ရဲ့ကိုယ်ထဲမှာ နူးညံ့ပြီး နက်နဲတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေတာကို ငါ အာရုံခံမိတယ်။ အဲ့ဒီအငွေ့အသက်ကြောင့်ပဲ သူ အဆင့်တက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို နားလည်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"တတိယမိုးကြိုး လာတော့မယ်။"

အဘိုးကြီး ချန်းရွှမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်သွားသည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် ကောင်းကင်ကပ်ဘေး၏ မိုးကြိုးတစ်စင်းစီသည် နောက်တစ်စင်းထက် ပိုမိုပြင်းထန်သည်။ သို့သော် အဆုံးမရှိနဂါးစိမ်းမျိုးရိုးဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ချန်းဖေးလန်သည် ခိုင်မာသော ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူမသည် ယခင်မိုးကြိုးများကို လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးများ မရပ်တန့်သရွေ့နှင့် မည်းနက်သောတိမ်တိုက်များ မပြေပျောက်သရွေ့ ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးသားသည် အမြဲတမ်း တွဲလွဲခိုနေပြီး စိတ်မချနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်၊ အရင်တစ်ခါက လျိုကျန့်လီသည် အနန္တဓားဂိုဏ်း၏ ဓားတစ်သောင်း အစီအရင်အောက်တွင် ကောင်းကင်မိုးကြိုးကပ်ဘေးကိုးခုကို လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတစ်ခုကသာ အမှန်တကယ် သေစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

မိုးကြိုးအရေအတွက် ဆက်လက်တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ချန်းဖေးလန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော သွေးစွန်းရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်လာသည်။

"မိန်းမ၊ မင်း သူ့ကို မိုးမြေ၏ အဆုံးအဖြတ်ကို ခုခံဖို့ ကူညီပေးလို့မရဘူးလား။"

လျိုကျန့်လီက ခေါင်းခါပြီး ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"မိုးမြေ၏ အဆုံးအဖြတ်ရဲ့ စွမ်းအားက ကပ်ဘေးခံရတဲ့သူရဲ့ အင်အားနဲ့ တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေတယ်။"

"ကျွန်မသာ ဝင်ပါလိုက်ရင် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးရဲ့ စွမ်းအားကလည်း တိုးလာလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ငါတို့ရဲ့ဆရာတွေက ဝင်မပါခဲ့တာ။ သူ ဒီမိုးမြေရဲ့ အဆုံးအဖြတ်ကို သူ့ဘာသာသူ ကျော်လွှားရမှာ။"

ဤသည်ကိုကြားသော် ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးသားသည် စိုးရိမ်မှုဖြင့် ပူလောင်သွားသည်။ ချန်းဖေးလန်၏ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးသည် မည်သည့်ပြင်ဆင်မှုမှမရှိဘဲ ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ကပ်ဘေး၏ စွမ်းအား တိုးလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်။

မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၏ ကောင်းကင်မျှော်စင်အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် ရွှီလဲ့ရှန်သည် အဆုံးမဲ့သော မည်းနက်သည့်တိမ်တိုက်များကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"သူမက အဆုံးမရှိနဂါးစိမ်းမျိုးရိုးကပဲကိုး၊ သူ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ မိုးမြေရဲ့ အဆုံးအဖြတ်ကလည်း တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ ငါ မှန်းတာမမှားဘူးဆိုရင် ဒါက ကိုးထပ်မိုးကြိုးကပ်ဘေး ဖြစ်ရမယ်။"

"ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ အဆင့်တက်ဖို့ ရွေးချယ်ရတာလဲ။ နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရေကန်ရဲ့ အကာအကွယ်မရှိဘဲ ဒီကပ်ဘေးကို ဘေးကင်းစွာ ကျော်ဖြတ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။"

"ဆရာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီငယ်ဇနီးက အန္တရာယ်ရှိနေတာလား။"

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆံပင်ဖြူနှင့် ကောင်းကင်မျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော်ဆရာသည် စကားသံကို ကြားသော်လည်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူသည် မည်းနက်သောတိမ်တိုက်များ၏ နက်ရှိုင်းရာသို့သာ ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် လေးနက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မိုးကြိုးသည် သတ္တမအကြိမ်မြောက်သို့ ရောက်သောအခါ ချန်းဖေးလန်၏ နူးညံ့သော ငွေရောင်အကြေးခွံများသည် သွေးစွန်းရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ကြည့်နေရင်း သူ၏နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝသို့ ဆို့တက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြူခိုးကဲ့သို့သော အငွေ့အသက်တစ်ခုသည် ချန်းဖေးလန်၏ ကိုယ်ထဲမှ နဂါးပုလဲအတွင်းမှ လျှံထွက်လာပြီး သူမ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေကာ သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများကို ပြုပြင်ပေးရုံသာမက သူမ၏အသက်စွမ်းအားကိုလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေသည်။

ထိုမျှသာမက၊ သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသော အကြေးခွံလေးများပင်လျှင် ရောင်စုံအလင်းများဖြင့် စတင်တောက်ပလာသည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။"

ချန်းမုသည် သူမ၏လှပသော မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ဖေးလန်ရဲ့ကိုယ်ထဲက ထူးဆန်းတဲ့ အငွေ့အသက်ပဲ။"

ချန်းကျုံးက အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရွှီလဲ့ရှန်က တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေသည်။

"ဒါက ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ပဲ။ ဘာလို့ သူမဆီမှာ ဒါ ရှိနေရတာလဲ။"

အဆင့်မြင့် စာပေသူတော်စင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အခြားသူများထက် သဘာဝအတိုင်း ပိုမိုသိရှိသည်။

ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်သည် သမိုင်း၏ ရှေးကျသောမြစ်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး လောကတွင် ကျန်ရှိသော ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်မှာ အလွန်ရှားပါးသည်။ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ပေါ်လာနိုင်မှာလဲ။

ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်၏ အကူအညီဖြင့် သူမ၏အထွတ်အထိပ်အခြေအနေကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သော ချန်းဖေးလန်သည် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးများကို ဆက်လက်ခုခံနေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ရောင်စုံအငွေ့အသက်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း တုန်လှုပ်သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ထိုအငွေ့အသက်နှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲမှ ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ပင်။

'ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဖေးလန်ဆီမှာ ဒါ ရှိနေရတာလဲ။'

ချင်ဖုန်းသည် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရင်တုန်းက မင်းက ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို နဂါးပုလဲထဲမှာ သိုလှောင်ခဲ့တယ်၊ အခု နဂါးပုလဲက သူ့ပိုင်ရှင်အစစ်ဆီ ပြန်ရောက်သွားတော့ ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင် နည်းနည်းက နဂါးပုလဲမှာ ကပ်ပါသွားတာပေါ့။"

"ဒါကြောင့်ပဲ ဒီမိန်းကလေးက မိုးမြေ၏ အဆုံးအဖြတ်ကို ရုတ်တရက် စတင်နိုင်ခဲ့တာ။"

"စီနီယာရွှမ်း"

ချင်ဖုန်းသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ခင်ဗျား အရင်က ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ကျွန်တော် အလင်းလုံးကို ခေါ်တုန်းက ဘာလို့ ပြန်မထူးတာလဲ။"

"နဂါးမျိုးနွယ်ထဲမှာ အဆင့်မြင့်သတ္တဝါတစ်ဦးက မင်းရဲ့ကိုယ်ထဲက နဂါးပုလဲကို အဆက်မပြတ် စူးစမ်းနေခဲ့တယ်။ အရင်က သူက အရမ်းဝေးနေတော့ ငါ့ကို မထောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ သူ တော်ဝင်မြို့တော်ကို ရောက်လာပြီးနောက်မှာ သူ့ရဲ့အာရုံခံနိုင်စွမ်းက အရင်ကထက် အများကြီးသာလွန်သွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါသာ မင်းကို ပြန်ထူးခဲ့ရင် သူ့လက်ကနေ မလွဲမသွေ အတွေ့ခံရမှာပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ့အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာ။"

နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲတွင် စီနီယာရွှမ်းသည် ပေါ်ထွက်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

အကယ်၍ နဂါးပုလဲသာ ချန်းဖေးလန်၏ ကိုယ်ထဲသို့ ပြန်မရောက်ခဲ့ပါက သူသည် ဤအချိန်တွင် ပေါ်ထွက်လာမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီလိုကိုး။"

ချင်ဖုန်းသည် နားလည်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာရွှမ်း၊ ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် သူမ မိုးမြေ၏ အဆုံးအဖြတ်ကို ဘေးကင်းစွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာလား။"

"လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။"

စီနီယာရွှမ်းက လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ကံကောင်းခြင်းက ကပ်ဘေးရဲ့အစွန်းမှာ မှီခိုနေပြီး၊ ကပ်ဘေးက ကံကောင်းခြင်းထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ်။ ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်က သူမကို ကူညီနေသလိုပဲ၊ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးရဲ့ စွမ်းအားကိုလည်း အမြင့်ဆုံးအဆင့်အသစ်တစ်ခုကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်တယ်။"

"ကိုးထပ်မိုးကြိုးကပ်ဘေးက ကောင်းကင်ကပ်ဘေးတစ်ခုလုံး မဟုတ်ဘူး။ တကယ့်အန္တရာယ်က အခုမှ ကျရောက်တော့မှာ။"

"ဘာ။"

ချင်ဖုန်းသည် အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား စကားပြောနေစဉ်တွင် နဝမမိုးကြိုးသည်လည်း ကျရောက်လာသည်။

ချန်းဖေးလန်သည် သူမ၏အားကုန်သုံးကာ သူမ၏ကျော့ရှင်းသော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံတွင် ရှည်လျားသော အရိပ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။

သူမ၏လက်ထဲမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ တဖျပ်ဖျပ်လက်နေသော ဓားမြှောင်သည် အကြိမ်ကြိမ် ရစ်ပတ်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် အင်အားအကြီးဆုံးမိုးကြိုးကို နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော် ချန်းမုသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သတ္တမအဆင့်ကပ်ဘေးစက်ဝန်းနယ်ပယ်ကို ခြေချနိုင်တာ၊ ဒီကောင်မလေးရဲ့အနာဂတ်က သူ့အဖေဖြစ်တဲ့ မင်းထက်တောင် သာလွန်သွားနိုင်တယ်။"

"ဟေး၊ ဘာလို့ ဒီလိုမျက်နှာပေးနဲ့လဲ။ သူ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသွားပြီ၊ ပျော်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ကောင်းကင်ကပ်ဘေးက မပြီးသေးဘူး။"

ချန်းကျုံးက အလွန်အမင်း လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ချန်းမုသည် ကောင်းကင်ကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

တော်ဝင်မြို့တော်အထက်တွင် ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်နေသော မည်းနက်သည့်တိမ်တိုက်များသည် မပြေပျောက်သွားသည့်အပြင် ပို၍ပင် ထူထပ်နက်ရှိုင်းလာသည်။

မကြာမီမှာပင် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် မည်းနက်သောတိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်လာပြီး လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေလျက် သံကြိုးများပုံစံအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားသည်။

"မြေအောက်ကမ္ဘာ ကောင်းကင်ဘုံသော့ခလောက်။"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏စိတ်ထဲမှ စီနီယာရွှမ်း၏စကားကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။

"ဒီကောင်းကင်ကပ်ဘေးက ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့စွမ်းအားကိုသုံးပြီး ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်နေတဲ့သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကို ထောင်ချချုပ်နှောင်တာ။"

"ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး၊ ခုခံလို့မစွမ်းနိုင်ဘူး၊ သံကြိုးတွေနဲ့ ချည်နှောင်ခံရတဲ့သူတွေက မြေအောက်ကမ္ဘာမီးနဲ့ ပြာကျသွားလိမ့်မယ်။"

ချင်ဖုန်းသည် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေသည်။

"စီနီယာပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် သူမ သေချာပေါက် သေမှာပေါ့။"

"ဒီကပ်ဘေးက ရှေးခေတ်ကတည်းကပဲ။ အခုချိန်မှာ မဖြစ်သင့်တော့ဘူး။ ဒါတွေအားလုံးက ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို အာရုံခံမိလို့ ဖြစ်လာတာ။"

ရွှမ်းက ချန်းဖေးလန်၏ ကံကြမ္မာကို ကြိုမြင်နေသကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်ရမှာလဲ။ စီနီယာရွှမ်း၊ ခင်ဗျားမှာ နည်းလမ်းရှိမှာပါနော်။"

ချင်ဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်ခဲ့သည်မှာ မကြာသေးပေ။ ဒီလိုအဖြစ်မှန်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ။

မည်းနက်သောတိမ်တိုက်များထဲမှ သံကြိုးများသည် ဆက်လက်ရှည်ထွက်လာပြီး အားကောင်းသောဖိအားသည် ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် ပုံပျက်စေသည်။

တော်ဝင်မြို့တော်တွင် 'ဂျိန်း' 'ဂျိန်း' ဟူသောအသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်၊ ၎င်းမှာ မခံမရပ်နိုင်သော ဖိအားအောက်တွင် အကာအကွယ်အစီအရင် ပြိုကျပျက်စီးနေသည့်အသံ ဖြစ်သည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် စီနီယာရွှမ်းက ပြန်ဖြေသည်။

"နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ မြေအောက်ကမ္ဘာရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသော့ခလောက်က ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့စွမ်းအားကိုသုံးပြီး ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်နေတဲ့သူကို ထောင်ချတာ။"

"တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ယင်နဲ့ယန်ကို ပြောင်းပြန်လှန်၊ အဋ္ဌဂံပုံကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို နှောင့်ယှက်နိုင်မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီမိန်းကလေးအတွက် မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဒါက မလွယ်ဘူး။"