ဘယ်သူထက်မဆို ပိုချစ်တယ်

ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကိုသုံးပြီး နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း။ ချင်ဖုန်းသည် မှင်သက်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"အဲ့လိုကိစ္စမျိုးက တကယ်ပဲ အောင်မြင်နိုင်လို့လား။"

စီနီယာရွှမ်းက ပြန်ဖြေသည်။

"အရင်က ငါ ဒီနည်းလမ်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖူးတယ်။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာသည် ဝင်းလက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို စီနီယာရဲ့ မယုံနိုင်လောက်တဲ့ စွမ်းအားတွေက ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကိုသုံးပြီး နှလုံးသားစစ်မေးခြင်း စင်မြင့်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့လို့လား။"

"စိတ်မကောင်းစရာက အဲ့ဒါ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။"

စီနီယာရွှမ်း၏ အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်သည် နောင်တရစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် မအောင်မြင်ဘဲနဲ့ ဒီမှာ လာကြွားနေသေးတယ်။"

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။

စီနီယာရွှမ်းသည် ချင်ဖုန်း၏အတွေးများကို အာရုံခံမိပြီး ရှင်းပြသည်။

"ငါ့ရဲ့ နှလုံးသား စစ်မေးခြင်းစင်မြင့်က အကောင်းအတိုင်းပဲ ရှိနေခဲ့တာ၊ အဲ့ဒါကို ပြန်တည်ဆောက်ချင်တယ်ဆိုရင် လူတစ်ယောက်က အဆုံးစွန်စွန့်စားဖို့ ပြတ်သားတဲ့စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု ရှိရမယ်။"

"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ ငါသာ ငါ့ရဲ့နှလုံးသား စစ်မေးခြင်း စင်မြင့်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ပြန်မတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ရင် ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေကို ခုခံဖို့ ငါ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် အင်အားရှိမှာလဲ။"

"စီနီယာတောင် မအောင်မြင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်လို ဂျူနီယာတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အောင်မြင်နိုင်မှာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်း အောင်မြင်နိုင်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။"

ချင်ဖုန်းသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်၊ စီနီယာက သူ့အပေါ် ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှုရှိ နေပါလား။ သူက ငါ့ကို ထောင်စုနှစ်မှာတစ်ယောက်ပေါ်တဲ့ ရှားပါးအရည်အချင်းရှင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်တာများလား။ မျှော်လင့်မထားစွာပင် စီနီယာရွှမ်းက ထပ်ပြောသည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်က ပျက်စီးနေပြီးသားပဲ။ မင်း မအောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင် ဘာဆုံးရှုံးမှုမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

"အင်းလေ…"

ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ယခုအချိန်တွင် တုံ့ဆိုင်းနေရန် မလိုအပ်တော့ကြောင်း နားလည်သွားသည်။

သူသည် သူ၏စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများ၏ ပုံရိပ်ယောင်များကို သေချာစွာ အာရုံခံလိုက်သည်။ ထိုအဖြူရောင်ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများသည် သူ့ကို တုံ့ပြန်နေသကဲ့သို့ စူးရှသော အဖြူရောင်အလင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"မင်းရဲ့ချီစွမ်းအင်ကို လှုံ့ဆော်ပြီး ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို ဆွဲငင်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်။"

စီနီယာရွှမ်းက ညွှန်ကြားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်အစဉ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ထိုကံကြမ္မာ ကြယ်တာရာများ၏ အဖြူရောင်အလင်းသည် ရှည်ထွက်လာပြီး နှလုံးသား စစ်မေးခြင်းစင်မြင့်ပေါ်မှ ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ဆီသို့ ဦးတည်ရစ်ဝဲသွားသည်။

သို့သော် ရှေးကျသောဒြပ်တစ်ခုဖြစ်သည့် ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို မည်သို့ လွယ်ကူစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်နည်း။

ထိုအဖြူရောင်အလင်းတန်းများက ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြေပျောက်သွားကြသည်။

ချင်ဖုန်း၏ဝိညာဉ်သည် မီးလောင်တိုက်သွင်းခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူသည် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နာကျင်နေသည်။

အဖြူရောင်ကံကြမ္မာကြယ်တာရာသည် သူ၏နတ်ဘုရားပင်လယ်နှင့် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဆက်သွယ်ထားပြီး အကယ်၍ ၎င်းသည် နောက်ပြန်ဆိုးကျိုး သက်ရောက်ပါက သူ၏အပေါ်တွင် သဘာဝအတိုင်း သက်ရောက်မှုရှိမည်ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သွားများကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဇွဲမလျှော့ဘဲ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။ အားကောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာရန် လမ်းခရီးသည် မည်သို့ ချောမွေ့နိုင်မည်နည်း။

အရင်တစ်ခါက မီးအဆိပ်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးနေစဉ် မိုးကြိုးငါးသွယ်စိတ်အာရုံပုံကို တွေးတောဆင်ခြင်ရင်း သူခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုသည် ယခုထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။

ထို့အပြင် အကယ်ဒမီကျောင်းတော်ကြီးထဲမှ အထီးကျန်ဆန်သော နှစ်တစ်ရာသည် သူ၏စိတ်နေစိတ်ထားကို သာမန်ထက် များစွာကျော်လွန်စေခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သော် စီနီယာရွှမ်းသည် ခေါင်းမညိတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကံကြမ္မာကြယ်တာရာ၏ အငွေ့အသက်သည် ဆက်လက်ပြေပျောက်နေသော်လည်း ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်မှာမူ မလှုပ်မယှက် ကျန်ရှိနေသည်။

အကယ်၍ ချင်ဖုန်း၏နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲတွင် များပြားလှသော ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများ မရှိခဲ့ပါက ထိုသို့သော ကုန်ဆုံးမှုအောက်တွင် သူသည် ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို ဆက်လက်ဆွဲငင်ရန် အရင်းအနှီးကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဆုံးရှုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ကံကြမ္မာကြယ်တာရာ၏အငွေ့အသက်က အဆက်မပြတ် ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသော ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဆွဲထုတ်ခံရမည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသလာသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ပေါ့ဆရဲခြင်းမရှိပေ။ သူသည် ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်ထဲသို့ သေချာစွာ လမ်းညွှန်သွင်းလိုက်သည်။

အကယ်၍ နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်သည် အကောင်းအတိုင်း ရှိနေပါက ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို ၎င်းထဲသို့ လမ်းညွှန်သွင်းရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ပျက်စီးနေသော နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်သည် ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်အတွက် အကောင်းဆုံးဝင်ပေါက်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားသည်။

ထိုနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်တစ်မျှင်သည် အက်ရာမှတဆင့် တိုးဝင်သွားပြီး ချင်ဖုန်း၏ အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေသော မျက်ဝန်းများအောက်တွင် အက်ကြောင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုပြင်ပေးလိုက်သည်။

ထိုမျှသာမက ပြုပြင်ပြီးသော အက်ရာသည်လည်း ရောင်စုံအလင်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ။"

ချင်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မင်း ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်ထဲက အက်ရာတွေထဲ ဖြည့်ဝင်အောင် လမ်းညွှန်လိုက်တာနဲ့ အဲ့ဒါ လုံးဝပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

စီနီယာရွှမ်း၏ အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်သည် သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"

ချင်ဖုန်းက လေးပင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အစပိုင်းမှာတော့ အရာရာက ခက်ခဲတယ်လို့ ဆိုရိုးစကားရှိသလိုပင်၊ အောင်မြင်တဲ့အတွေ့အကြုံ ရရှိပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ သဘာဝအတိုင်း ပိုလွယ်ကူလာပါလိမ့်မယ်။

ချင်ဖုန်းသည် ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို ပို၍ပို၍မြန်ဆန်စွာ လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ပြီး ပျက်စီးနေသော နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်သည်လည်း အဆက်မပြတ် ပြုပြင်ခံနေရသည်။

သို့သော် များပြားလှသော အက်ရာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ထိုသည်မှာ ကြီးမားသော လုပ်ငန်းတာဝန်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အချိန်တိုအတွင်း ပြီးမြောက်ရန် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

အချိန်သည် တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ချင်ဖုန်းမှာမူ နိုးထလာမည့် အရိပ်အယောင်မရှိပေ။

ထိုအချိန်အတောအတွင်း လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့သည် သူ၏ဘေးတွင် အမြဲရှိနေပြီး ဘယ်မှမသွားခဲ့ကြပေ။

"သခင်မလေး၊ သခင်မလေး အနားမယူရတာ သုံးရက်နဲ့သုံးည ရှိပါပြီ။ ခဏလောက် အိပ်လိုက်ပါလား။ သခင်လေးချင်ကို ကျွန်မ စောင့်ရှောက်ထားပါ့မယ်။"

လန်နင်ရွှမ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောသည်။

လာရောက်ကြည့်ရှုသော ချန်းမုကလည်း ပြောသည်။

"တူမလေး၊ တစ်ခုခုသွားစားလိုက်ဦးလေ။ မင်းက သတ္တမအဆင့်ကပ်ဘေးစက်ဝန်းနယ်ပယ်ကို ခုလေးတင် ဝင်ရောက်ထားတာ။ မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှုက တည်ငြိမ်ဖို့လိုတယ်။ ဒီလိုမျိုး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လိုလုပ် အပင်ပန်းခံနိုင်မှာလဲ။"

နှစ်ယောက်စလုံးမှာမူ မကြားဟန်ပြုကာ နေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သော် လန်နင်ရွှမ်နှင့် ချန်းမုတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါကာ အခန်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်သွားကြသည်။

အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ဖေးရွှင်က မေးလိုက်သည်။

"ညီငယ်ချင် ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"

လန်နင်ရွှမ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။

"သခင်လေးချင်က နိုးမလာသေးဘူး။ ကောင်းကင်မျှော်စင် နိုင်ငံတော်ဆရာကရော ဘာပြောသေးလဲ။"

ချင်မိသားစုမှ လူတိုင်းသည် ဖေးရွှင်ကို ကြည့်လိုက်ကြရာ သူက အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဆရာကတော့ 'စိတ်မပူပါနဲ့၊ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ စောင့်နေပါ' လို့ ပြောပါတယ်။"

"စောင့်နေရဦးမှာပဲလား။"

ဒုတိယအမေသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သုံးရက်နဲ့သုံးညတောင် ရှိနေပြီ။ ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာလဲ။

" ဖုန်းအာက ဘယ်တော့မှ နိုးမလာတော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ဒုတိယအမေက မျက်လုံးနီနီဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဖခင်ချင်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဖုန်းအာမှာ သူ့ကံကြမ္မာနဲ့သူ ရှိပါတယ်။ သူ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်မျှော်စင် နိုင်ငံတော်ဆရာကလည်း စိတ်မပူဖို့ ပြောထားတယ်လေ။"

တိတ်ဆိတ်သောအခန်းထဲတွင် လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့သည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချန်းဖေးလန်က သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်သောလေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ဒါတွေအားလုံး ကျွန်မအမှားပါ။ ကျွန်မသာ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးကို မစတင်ခဲ့ရင် သူ ဒီကပ်ဘေးကို ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုစကားကိုကြားသော် လျိုကျန့်လီသည် အနည်းငယ် လှည့်လာပြီး ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါက ရှင့်အမှား မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုပဲ။ ကျွန်မ အနန္တဓားဂိုဏ်းမှာ ကပ်ဘေးခံရတုန်းက မိုးကြိုးနီ ကျလာတော့ သူ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြေးတက်လာခဲ့သလိုပေါ့။ သူက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ။"

'ဒါကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်၊ ငါ သူ့ကို အရမ်းချစ်မိသွားတာ။'

လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ထပ်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် နူးညံ့မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

ထိုစကားကိုကြားသော် ချန်းဖေးလန်က ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"အနန္တဓားဂိုဏ်းတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ကျွန်မကို ပြောပြလို့ရမလား။"

လျိုကျန့်လီသည် သတိလစ်နေသော ချင်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ပြောပြသည်။

ကပ်ဘေးအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို နားထောင်ရင်း နားထောင်သူ ချန်းဖေးလန်ပင်လျှင် သူမ၏နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝသို့ ဆို့တက်လာသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုအရာအားလုံးသည် အတိတ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ယခုလက်ရှိတွင် ဖြစ်ပျက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ထိုစိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်အတွေ့အကြုံမှ ချန်းဖေးလန်သည်လည်း ချင်ဖုန်းနှင့် လျိုကျန့်လီကြားတွင် နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို နားလည်သွားသည်။

"ရှင်က သူ့ကို တကယ်ပဲ အရမ်းချစ်ပုံရတယ်။"

ချန်းဖေးလန်၏ စိတ်အစဉ်သည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဘယ်သူထက်မဆို ပိုချစ်တယ်။"

လျိုကျန့်လီက ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ရှို့လျှန်မြို့မှာ နဂါးပုလဲနဲ့ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ရှင့်ကို ကျွန်မ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှင်လည်း သူ့ကို ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မသိပါတယ်၊ အဲ့ဒါနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။"

ထိုသို့ပြောပြီး လျိုကျန့်လီသည် ချင်ဖုန်း၏နဖူးမှ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးလိုက်ပြီး သူ အမြန်ဆုံး နိုးထလာရန် မျှော်လင့်နေသည်။

ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ချန်းဖေးလန်သည် ချင်ဖုန်းနှင့် သူမ၏တွေ့ဆုံမှုကို စတင်ပြောပြပြီး သူတို့ အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အသက်အန္တရာယ်ရှိသည့် အတွေ့အကြုံများလည်း ပါဝင်သည်။

လျိုကျန့်လီသည် ကြားဖြတ်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

အဆုံးတွင် ချန်းဖေးလန်သည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ရှင်မှားနေတယ်လို့ ကျွန်မထင်တဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိတယ်။"

"ဘာများမှားလို့လဲ။"

"ရှင်က သူ့ကို ဘယ်သူထက်မဆို ပိုချစ်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ရှင့်ထက် သူ့ကို နည်းနည်းလေး ပိုချစ်တယ်။"