မိမိအားသာချက်ကို အသုံးချ၊ ပြိုင်ဘက်အားနည်းချက်ကို တိုက်ခိုက်

အခန်းထဲမှ လေထုသည် တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ယခင်စကားဝိုင်းတွင် နှစ်ယောက်စလုံးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။

သို့သော် နှစ်ယောက်စလုံး အရှုံးကို ဝန်ခံလိုစိတ် မရှိကြပေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ချင်ဖုန်းသည် အမှန်တကယ် နိုးထနေပြီ ဖြစ်သည်။ သုံးရက်သုံးညကြာ လမ်းညွှန်မှုအပြီးတွင် သူသည် နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်ပေါ်မှ အက်ရာအားလုံးကို ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြုပြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှ နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်၏ မျက်နှာပြင်သည် ရောင်စုံအလင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထို့ပြင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ပဉ္စမအဆင့် ခမ်းနားသောသီလနယ်ပယ်တွင်သာ ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏စွမ်းအားသည် ယခင်ကထက် တိုးမြင့်လာသည်ဟု မသဲမကွဲ ခံစားနေရသည်။

မူလက သူသည် တိုက်ရိုက်ထပြီး ဆုံးရှုံးသွားသောအရာကို ပြန်လည်ရရှိခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဇနီးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ မျှဝေခံစားချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ချန်းဖေးလန်၏ နောက်ဆုံးစကားများသည် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားနေသော နှလုံးသားပေါ်သို့ ရေတစ်ခွက် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

'ဘာ… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ ယမ်းငွေ့နံ့သဲ့သဲ့လေး ရနေသလိုပဲ။'

'ငါ နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်ကို ပြန်တည်ဆောက်နေတုန်း သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ဖေးလန်က ရုတ်တရက် 'ငါက မင်းထက် သူ့ကို ပိုချစ်တယ်' လို့ အကြောင်းမရှိဘဲ ပြောရတာလဲ။' ဒါက စစ်မြေပြင်ပဲ သေချာတယ်။

ချင်ဖုန်း အစိုးရိမ်ဆုံးအရာသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီ။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ကျောတွင် ဆူးစူးနေသလို၊ လည်ချောင်းထဲတွင် ငါးအရိုးစူးနေသလို ခံစားနေရသည်။

သူ နိုးနေပြီဆိုတာကို နှစ်ယောက်စလုံး သတိမထားမိဖို့သာ သူ မျှော်လင့်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ပဋိပက္ခသည် သူ့ထံသို့ ကောင်းကောင်းကြီး ဝင်ရောက်လာနိုင်သည်။

တကယ်တမ်း ထိုအခိုက်အတန့်သို့ ရောက်လာလျှင် သူ ဘယ်ဘက်ကို ရွေးချယ်မည်နည်း။

လက်ဖဝါးနှင့် လက်ဖမိုး နှစ်ခုစလုံးမှာ အသားချည်းပင်၊ မည်သည့်ဘက်ကို ရွေးရွေး ကောင်းသောရွေးချယ်မှု မဟုတ်ပေ။

'ဘာလို့ မိန်းမတွေက ယောက်ျားတွေကို အဖြေတစ်ခုတည်းရွေးရတဲ့ မေးခွန်းတွေပဲ အမြဲပေးပြီး အဖြေများများရွေးလို့ရတဲ့ မေးခွန်းတွေ မပေးရတာလဲ။'

'ငါ့ကို ရွေးချယ်ခွင့်မပေးနဲ့၊ ငါ အကုန်လုံးကို လိုချင်တယ်' ဟု ချင်ဖုန်းသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် လွတ်မြောက်ရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်— အသေကောင်ဟန်ဆောင်ခြင်း။

သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီ။ ထိုလူနှစ်ယောက် မထွက်သွားသရွေ့ သူသည် တစ်ယောက်ယောက် စောစောထွက်သွားသည်အထိ သတိမေ့နေဟန် ဆက်ဆောင်မည်။

ထိုသည်မှာ ရှည်လျားသော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်မည်မှာ သေချာသော်လည်း သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန် နှစ်ယောက်စလုံးသည် သူ့ထံသို့ တစ်ချိန်တည်းတွင် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ရှင် သတိထားမိလား။"

ချန်းဖေးလန်က မေးလိုက်သည်။

"အင်း။"

လျိုကျန့်လီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့ ဘာကိုတွေ့သွားတာလဲ။ ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ရပ်သွားပြီး မကောင်းသော နိမိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှင် နိုးနေမှတော့ ဘာလို့ မျက်လုံးမဖွင့်တာလဲ။"

ချန်းဖေးလန်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီကလည်း ပြောသည်။

" ရှင့်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံနဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။"

သေစမ်း၊ အစီအစဉ်မှာ အပေါက်အစဖြစ်သွားပြီ။

တစ်ယောက်က တတိယအဆင့် ဓားနတ်ဘုရားဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က သတ္တမအဆင့်ကပ်ဘေး စက်ဝန်းမှ အဆုံးမရှိနဂါးစိမ်းဖြစ်သည်ကို ချင်ဖုန်း မေ့လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ထိုသို့သော မြင့်မားသည့် ကျင့်ကြံမှုဖြင့် အခြားသူများ၏ အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံခြင်းသည် သူတို့အတွက် လွယ်ကူလှသည်။ သူ သူတို့ကို လှည့်စားနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်မှာ ရယ်စရာပင်။

သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်ကာ ထထိုင်ပြီး ခြောက်ကပ်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာရှိနေတာကိုး။"

သူသည် အပေါ်ယံတွင် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း အတွင်းတွင်မူ ထိတ်လန့်နေသည်။ အသက်ကိုဖျက်ဆီးနိုင်သော မိုးကြိုး၏စွမ်းအားပင် ဖြစ်စေ၊ ချင်ဖုန်းသည် တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်သည်။

သို့သော် ဇနီးနှစ်ယောက်ကြားမှ စစ်မြေပြင်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင်မူ သူ တကယ်ပင် ယုံကြည်ချက်မရှိပေ။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အခြေအနေများကို အလျင်အမြန် တွက်ချက်ပြီး တန်ပြန်ဖြေရှင်းနည်းများကို စဉ်းစားနေသည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲဖြစ်ရပ်သည် သူ၏မျှော်လင့်ချက်များကို အလွန်အမင်း ကျော်လွန်သွားသည်။

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန် နှစ်ယောက်စလုံးသည် ပြေးလာပြီး သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားကြသည်။

သုံးရက်သုံးညလုံး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးနောက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် စိတ်သက်သာရာရသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် နှစ်ယောက်စလုံး၏ ကျောကို ပုတ်ပေးကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို စိတ်ပူအောင်လုပ်မိလို့ ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။"

ချင်ဖုန်း နိုးလာသည့်သတင်းသည် ချင်အိမ်တော်တစ်ခွင်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။

ဒုတိယအမေသည် သူမ၏နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"နိုးလာတာ ကောင်းတယ်၊ နိုးလာတာ ကောင်းတယ်။"

"ဖုန်းအာ၊ မင်း ဒီလောက်ကြာအောင် ဘာမှမစားရသေးဘူး။ မီးဖိုချောင်ကို ဆန်ပြုတ်နည်းနည်း ပြုတ်ခိုင်းရမလား။"

ဖခင်ချင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် လျိုကျန့်လီနှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့သည် လက်ထဲတွင် ဆန်ပြုတ်များကိုင်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ သူတို့သည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ချန်းဖေးလန်သည်လည်း နှစ်ယောက်၏နောက်မှ ကပ်လိုက်လာပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ဆန်ပြုတ်နှင့် အရံဟင်းများကို အနည်းငယ် နှမြောတသသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

မဟာချန် တိုင်းပြည်တွင် ကျော်ကြားသော လျိုကျန့်လီသည် ထူးကဲသော အရည်အချင်းနှင့် ထူးခြားသော ဓားသိုင်းပညာသာမက ဤသို့သော မိန်းမပီသသည့် ချက်ပြုတ်ခြင်းအတတ်ပညာကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ကူးမိမည်နည်း။

သူမသည် ဆန်ပြုတ်မှာ ဟန်ပြသက်သက်သာဖြစ်ပြီး အရသာမှာ ညံ့ဖျင်းလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် တိတ်တဆိတ် တစ်လုပ်ခန့် မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် အရသာမှာ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်နေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သော် ချန်းမုသည် သူမ၏တူမကို ဘေးသို့ တိတ်တဆိတ် ဆွဲခေါ်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"

"အဒေါ်၊ အဒေါ် ချက်တတ်လား။ ကျွန်မ သင်ချင်တယ်။"

ချန်းဖေးလန်၏လေသံမှာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေပြီး သူမသည် နောက်ကျကျန်နေခဲ့ရန် သဘာဝအတိုင်း မလိုလားပေ။

ချန်းမုသည် သူမ၏စကားကြောင့် မှင်သက်သွားသည်။

"ငါ ဒီလောက်နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာတာ၊ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အလှအပအပြင်၊ နက္ခတ္တဗေဒကနေ ပထဝီဝင်အထိ အကုန်သိတယ်။ ငါမလုပ်နိုင်တာများ ရှိလို့လား။"

ချန်းဖေးလန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

"ချက်ပြုတ်တာလေ။"

"မင်း ဒီနေ့ သတိပေးလိုက်မှပဲ မိန်းကလေးတွေ ပုံမှန်လုပ်လေ့ရှိတဲ့ သာမန်အရာတွေအကြောင်း ငါ ဘာမှမသိဘူးဆိုတာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတယ်။"

ချန်းမုက မျက်တောင်ကို ဖျက်ကနဲ ခတ်လိုက်ပြီး သူ့တူမ ဆိုလိုရင်းမှာ ထင်ရှားနေသည်— ချက်ပြုတ်တာ သင်ချင်တယ်လား။ လူမှားနေပြီ။

သူမ၏တူမ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အမူအရာကို မြင်သော် သူမသည် အခန်းထဲသို့ တစ်ဖန် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လျိုကျန့်လီသည် ချင်ဖုန်းကို ဆန်ပြုတ်ခွံ့ကျွေးနေပြီး ထိုမြင်ကွင်းမှာ နွေးထွေးသက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

ထိုသည်မှာ ချန်းမုအတွက် အတော်လေး မျှော်လင့်မထားသော အရာဖြစ်သည်။ နဂါးမျိုးနွယ်က အရင်တစ်ခါ ချင်အိမ်တော်သို့ မင်္ဂလာကိစ္စ လာဆွေးနွေးစဉ်က သူမသည် လျိုကျန့်လီကို တိတ်တဆိတ် လေ့လာခဲ့သည်။

သူမသည် ထူးချွန်သော အရည်အချင်းနှင့် ထူးကဲသော ဓားသိုင်းပညာ ရှိသော်လည်း လူ့စိတ်ခံစားချက်များကို နားလည်မှုတွင်မူ ရှင်းလင်းစွာ အားနည်းနေသည်။

သူမ၏တူမ ချင်အိမ်တော်သို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာလျှင် သူမ၏လက်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ဒုက္ခရောက်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့သည်မှာ ထိုသို့သော ငယ်ရွယ်သည့် တတိယအဆင့် ဓားနတ်ဘုရားသည် မိန်းမပီသသော အတတ်ပညာများကို သင်ယူရန် အချိန်ရှိနေသေးသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လျှော့တွက်၍မရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမ လျိုမိသားစုမှ လှပသော အမျိုးသမီးများထံမှ ထိုအရာအားလုံးကို သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်းမုက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"တိုက်ပွဲမှာ မိမိအားသာချက်ကို အာရုံစိုက်ပြီး တခြားသူတွေရဲ့ အားနည်းချက်ကို အသုံးချရတယ်။"

"မင်းက ချက်ပြုတ်တာမှာ မကျွမ်းကျင်မှတော့ တခြားနယ်ပယ်တွေမှာ တခြားတစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် ကျော်လွန်နိုင်မှာပဲ။ တူမလေး၊ သေချာစဉ်းစားကြည့်၊ မင်း ဘာကိုတော်လဲ။"

ချန်းဖေးလန်သည် အတွေးထဲသို့ နစ်မြောသွားသည်။

အိမ်ထဲတွင် လူတိုင်းသည် ပျော်ရွှင်နေကြပြီး ချင်ဖုန်း နိုးလာသည့်အခါ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် "နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်" ကိစ္စကို တမင်တကာ ရှောင်ရှားနေကြသည်။

ကြောက်သည့်အရာက ဖြစ်လာတတ်သည်။ ယန်ချန်နှင့် ဖေးရွှင်တို့သည် ချင်ဖုန်း နိုးလာသည်ကို သိသည်နှင့် ချင်အိမ်တော်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာကြသည်။

ဖေးရွှင်သည် တန်းတန်းမတ်မတ်ပင် မေးလိုက်သည်။

"ညီငယ်ချင်၊ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲက နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့် ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ မင်း စာပေသူတော်စင်တာအိုမျိုးဆက်ကို ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံလို့ရသေးလား။"

ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် အခန်းထဲမှ လူတိုင်းသည် စိတ်ဆိုးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူသည် အလိုက်ကန်းဆိုးမသိဘဲ၊ အချိန်အခါမဟုတ် စကားမှားကို ပြောထွက်ခဲ့သည်တကား။

"ခင်ဗျားတို့ မျက်နှာအမူအရာတွေက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

ဖေးရွှင်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ကျင့်ကြံလို့မရရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။"

လန်နင်ရွှမ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်။ မင်းတို့အားလုံး စဉ်းစားလွန်နေကြပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်က ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ တကယ်တော့ ကံဆိုးမှုကနေ အကျိုးတောင်ရလိုက်သေးတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ကျင့်ကြံမှုက တိုးတက်လာတယ်။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်လား။"

ထိုစကားကိုကြားသော် လူတိုင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားသော အမူအရာများ ပြသကြသည်။

"ငါ စစ်ဆေးကြည့်မယ်။"

ယန်ချန်သည် ချင်ဖုန်းထံသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားပြီး သူ၏ချီစွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းကာ စူးစမ်းလိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်က တကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး၊ သူ့ရဲ့အနာဂတ်ကျင့်ကြံမှုကို သက်ရောက်မှုရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ညီငယ်ချင်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ သိပ်မတည်ငြိမ်သေးဘူး။ သူ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဖို့ အေးအေးဆေးဆေး အချိန်ယူဖို့လိုတယ်။ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးတဲ့ ဆေးလုံးတစ်လုံးလောက် ရှာပေးနိုင်ရင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတာ ပိုမြန်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဆေးလုံးတွေက ရှားပါးပြီး ရှာရခက်တယ်။"

သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် ချန်းဖေးလန်၏အသံသည် အခန်းအပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏လေသံမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

"ရှင်တို့ ပြောနေတာ ဒါလား။"

လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏လက်ထဲတွင် အပြာစိမ်းရောင်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် လန်းဆန်းသောရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။