ဘုံသုံးဘုံရှိသည်

ဘဝ၏ အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျများကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် တူမလေးသည် တကယ့်လူကြီး တစ်ယောက်ဟု ဆိုနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ချန်းမု ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူမသည် ကျေနပ်မှုနှင့် ခွဲခွာရမည်ကို နှမြောတသမှု နှစ်မျိုးလုံးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏တူမလေး၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုကို မြင်သော် ချန်းမု၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး သူမကို စနောက်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"တူမလေး၊ မင်္ဂလာဦးညကို ဘယ်လိုခံစားရလဲ။"

"ဘာလို့ အဲ့ဒါကို လာမေးနေရတာလဲ။"

ချန်းဖေးလန်၏ မျက်လုံးများသည် သူမကို ရှောင်လွှဲသွားသည်။

"မင်းအဒေါ်ကတော့ ဒီအသက်အရွယ်ရောက်တဲ့အထိ အဲ့ဒါကို တွေ့ကြုံခံစားခွင့်ရတော့မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ငါက နည်းနည်းလောက် စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လို့ရအောင် မင်းရဲ့အတွေးတွေကိုပဲ ကြားချင်ခဲ့တာ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ဒီဆန္ဒလေးတစ်ခုကိုတော့ ငြင်းမှာမဟုတ်ဘူးမလား။"

ချန်းမုက စနောက်လိုက်သည်။

"အဒေါ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့အလှတရားနဲ့ ပြည့်စုံတယ်လို့ အမြဲကြွားခဲ့တာပဲ။ တကယ်သာဆိုရင် ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ရမှာလဲ။ အဒေါ်က ကျွန်မကိုသက်သက် လာနောက်နေတာပဲ။"

ချန်းဖေးလန်က အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"တူမလေးက ပိုတော်လာတာပဲ။"

ချန်းမုက ခဏရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏နားထင်မှ ဆံပင်တစ်မျှင်ကို သပ်တင်ကာ သူမ၏အသွင်အပြင်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လက်ထပ်ပြီးနောက် ချန်းဖေးလန်သည် သူမ၏မျက်နှာကို မျက်နှာဖုံးပုဝါဖြင့် ဖုံးကွယ်ရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ သူမ၏လှပသောမျက်နှာသည် အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေသည်။

ချန်းမုသည် သူမထဲတွင် ကွယ်လွန်သွားသော သူမ၏ညီမအရိပ်ကို မြင်နေရသကဲ့သို့ပင်။

"မင်းကောင်မလေး၊ မင်းက တစ်ခါတလေ အရမ်းခေါင်းမာပြီး ကိုယ်မှန်တယ်ထင်ရင် အမြဲတန်း ဇွတ်တိုးတတ်တယ်။ မင်းသာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ရင် မင်းရဲ့စကား အသွားအလာက အသုံးမဝင်တော့ဘူး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက လျိုကျန့်လီက အဲ့လိုအရည်အချင်းတွေ မရှိဘူး။ တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်က စရိုက်တူပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပေါင်းသင်းနိုင်သင့်တယ်။ ဘယ်သူက အရင်မာနကို လျှော့ချမလဲဆိုတဲ့ ကိစ္စပဲရှိတယ်။"

"ချင်မိသားစုမှာ မင်းဘက်က မတရားခံရတယ်လို့ ခံစားရရင် ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီကလေးက အနိုင်ကျင့်ရင် အဒေ့ါ်ကို ပြောဖို့ မမေ့နဲ့။ အဲ့ဒီအခါကျရင် အဒေါ် ဘယ်နေရာမှာပဲရှိရှိ မင်းအတွက် ဒေါသတွေကို ဖြေလျှော့ပေးဖို့ လာခဲ့မယ်။"

"မင်းအဘိုးနဲ့အဖေကလည်း အဲ့လိုစိတ်ဓာတ်မျိုးပဲ။ သူတို့ မကြာသေးခင်က မင်းကိုလာမတွေ့တာကို အရေးမလုပ်နဲ့၊ သူတို့က မင်းကို အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်နေခဲ့တာ။"

"သူတို့က မင်းလိုချင်တဲ့ဘဝမျိုး ရစေချင်မှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် မင်းအဘိုးက အဲ့လိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ ဖူးစာရှာပွဲကို ဘယ်တော့မှ စီစဉ်မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းအဖေရဲ့စရိုက်နဲ့ နောက်ဆုံးစိန်ခေါ်မှုကို စောင့်ကြပ်ဖို့ ဘယ်တော့မှ သဘောတူမှာ မဟုတ်တာကို ထည့်မပြောတော့ဘူး။"

ချန်းမုက သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။

"သူတို့က အဲ့လိုပဲ၊ နစ်နာခံရရင်တောင် သူတို့ရဲ့ဂုဏ်သတင်းကို တန်ဖိုးထားကြတယ်။"

"သူတို့လုပ်နေတာတွေအားလုံးက နဂါးမျိုးနွယ်ကို လာချိုးလို့ မရဘူးဆိုတာ လောကကြီးကို သိစေဖို့ရယ်၊ ချင်မိသားစုက ကောင်လေးကို သင်ခန်းစာပေးပြီး သူ မင်းကို ပိုတန်ဖိုးထားလာအောင် လုပ်ဖို့ရယ်ပဲ။"

"ငါ့အသက်အရွယ်ကြောင့်နဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီးရှိခဲ့လို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ငါ ထွက်သွားတော့မှာဆိုတော့ ပြောချင်တဲ့စကားတွေ အများကြီးပဲ။"

ဖေးလန်၏ အနည်းငယ်နီရဲနေသော မျက်လုံးများကိုမြင်သော် ချန်းမုက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အဲ့လိုမျက်နှာပေးနဲ့လဲ။ မင်းနဲ့စကားအရမ်းများသွားတဲ့ ငါ့ကြောင့်လည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ မငိုနဲ့၊ မင်းနဲ့မလိုက်ဘူး။ အဲ့ဒီကောင်လေးရေးတဲ့ ကဗျာတွေကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်။ သူက မင်းကို အမြဲတမ်းပြုံးစေချင်တာ။"

"စကားမစပ်၊ ငါ အဲ့ဒီကောင်လေးကို ကျေးဇူးကြီးကြီးမားမား ပြုခဲ့တာပဲ။ သူက ငါ့ကို ကဗျာတွေတစ်စုံ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပေမယ့် ခုထိ မပေးသေးဘူး။"

"ထားလိုက်တော့။ နောက်တစ်ခါ သူ မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင် မင်းအတွက် ငါ သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးမယ်။ အဲ့ဒီအချိန်အထိ သူ ငါ့ကို အကြွေးတင်ထားတာကို အရင်းရောအတိုးရော ပြန်ရအောင် ငါ သေချာလုပ်မှာ။"

ထိုစကားကိုကြားသော် ဖေးလန်သည် ရုတ်တရက် ချန်းမုကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ထိုအချိန် အတောအတွင်း သူ့အတွက် သူမလုပ်ပေးခဲ့သမျှကို မြင်တွေ့ပြီး မှတ်သားထားခဲ့သည်။

ငယ်စဉ်က သူမ၏မိခင်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူမအတွက်မူ သူမ၏အဒေါ်သည် မိခင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။

တိမ်ပင်လယ်အထက်တွင် ချန်းရွှမ်းနှင့် ချန်းကျုံးတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

နဂါးမျိုးနွယ်သည် ကောင်းကင်ဘုံရေကန်ဧရိယာကို အကြာကြီး စွန့်ခွာ၍မရပေ၊ ၎င်းမှာ လောကကြီးမသိသော စည်းမျဉ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဖေးလန် ထိုမျှပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် သဘာဝအတိုင်း ပြန်သွားကြမည်ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ ကြာစေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနံ့သက်သက်ကပင် သူ့ကို အလွန်သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်။

"ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ဒီလိုရတနာမျိုးက ကောလာဟလတွေလို တကယ်ပဲ အံ့ဖွယ်အာနိသင် ရှိရဲ့လားမသိဘူး။"

သူ ကြာစေ့ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်နှင့် လန်းဆန်းပြီး သာယာသော ခံစားမှုတစ်ခုသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

အဋ္ဌဂံပုံကျောက်စိမ်းပြားကို အသုံးပြုခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ဝိညာဉ်ထိခိုက်မှုသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြုပြင်ပြီးသွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်- "ရတနာက ရတနာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ စီနီယာယန်ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဒီကြာစေ့က ကျင့်ကြံသူတွေကို သူတို့ရဲ့ဝိညာဉ်ကို အားကောင်းစေဖို့လည်း ကူညီပေးနိုင်တယ်တဲ့။"

"ဘာလို့ ငါက ငါ့ဝိညာဉ်ထိခိုက်မှု ပြုပြင်ပြီးသွားတာတောင် ဘာမှမခံစားရတာလဲ။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စီနီယာရွှမ်း၏ အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်သည် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ရေကန်ကြာစေ့က လောကမှာ တကယ်ပဲ ရှားပါးတဲ့ရတနာပဲ။"

ယခင်ကထက် များစွာပိုမိုထင်ရှားနေသော စီနီယာရွှမ်း၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို ကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ၊ ခင်ဗျားက…"

" မင်းရဲ့ဝိညာဉ်ထိခိုက်မှု လုံးဝပြုပြင်ပြီးသွားတာတွေ့တော့ ငါ နည်းနည်းလောက် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်တာ။"

"နည်းနည်းလောက် ဟုတ်လား။ ခင်ဗျား အကုန်လုံးကို စုပ်ယူလိုက်တာပဲ။"

ချင်ဖုန်း၏ ပါးစပ်သည် တွန့်ချိုးသွားသော်လည်း သူ စီနီယာရွှမ်းကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ၊ နောက်ဆုံးတွင် စီနီယာရွှမ်းသည် သူ့ကို များစွာကူညီခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဖေးလန်၏ကပ်ဘေးအတွင်း ထိုအချိန်က စီနီယာရွှမ်း၏အကူအညီသာ မရခဲ့ပါက ဖေးလန်သည် ကြီးစွာသောအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့တွေးရင်း ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ ကြာစေ့နှစ်စေ့ ရှိသေးတယ်။ စီနီယာ လိုအပ်သေးလား။"

စီနီယာရွှမ်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းတွေက ငါ့ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကူညီပေးနိုင်ပေမယ့် ရေပုံးထဲက တစ်စက်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ အဲ့လောက် အသုံးမဝင်ဘူး။ မင်းဘာသာမင်းပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။"

"ဒီတစ်ခါ ငါထွက်လာတာက မင်း ခမ်းနားသောသီလနယ်ပယ်ရဲ့ ပဉ္စမအဆင့်ကို ခြေချပြီး သွားတာတွေ့လို့ ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို ဘယ်လိုစုပ်ယူရမလဲဆိုတာ သင်ပေးချင်လို့ပဲ။"

သူက ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် စိတ်ဝင်စားလာပြီး တည့်တည့်ထိုင်ကာ အာရုံစိုက်နားထောင်လိုက်သည်။

"စီနီယာ၊ ဆက်ပြောပါခင်ဗျာ။"

"ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူဖို့က မလွယ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒါက ဒီလောကနဲ့ မသက်ဆိုင်လို့ပဲ။"

"ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီတွေအရ ဘုံသုံးဘုံရှိတယ်- နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေက နတ်ဘုရားဘုံမှာ နေထိုင်တယ်၊ အထီးကျန်ဝိညာဉ်တွေနဲ့ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ တစ္ဆေတွေက မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ နေထိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ကမ္ဘာက လူ့ဘုံပဲ။"

"ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်က နတ်ဘုရားဘုံကနေ လူ့ဘုံကို ကျန်ခဲ့တဲ့အရာတစ်ခုပဲ၊ သာမန်လူတွေ စုပ်ယူနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။"

"ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရရင် ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူဖို့အတွက် ရိုးတွင်းခြင်ဆီကို ဆေးကြောရမယ်၊ သွေးကြောတွေကို ဖယ်ရှားရမယ်၊ ပြီးတော့ သာမန်လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က လောကကြီးမှာ ကြီးမားတဲ့ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့တော့ နည်းလမ်းဟောင်းတွေက ကောင်းကောင်း အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"ကံကောင်းတာက မင်းရဲ့အခြေအနေက နည်းနည်းထူးခြားတယ်… ချင်ဖုန်း၊ မင်း နားထောင်နေရဲ့လား။"

ချင်ဖုန်း၏အာရုံသည် ဘုံသုံးဘုံအကြောင်းပြောစကားများကြောင့် ဖမ်းစားခံလိုက်ရပြီး သူ အကယ်ဒမီနန်းတော်တွင် မြင်ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းများကို သတိရလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ ဆင်းသက်လာခြင်း၊ သက်ရှိသတ္တဝါများ ဒုက္ခရောက်ခြင်း၊ နတ်ဘုရားဘုံဟုခေါ်သော နေရာသည် အမှန်တကယ် ရှိရမည်။

သို့သော် မြေအောက်ကမ္ဘာကရော ဘယ်မှာလဲ။ အကယ်၍ ထိုနေရာတွင် လူ့ဘုံ၌ ဒုက္ခပေးနေသော သတ္တဝါများ ရှိနေလျှင်ကော။ လူသားမျိုးနွယ်က မည်သို့ ရင်ဆိုင်သင့်သနည်း။

ချင်ဖုန်းသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အတွေးနက်နေပြီး စီနီယာရွှမ်းက သူ့ကို အကြိမ်များစွာ ခေါ်လိုက်မှ သူ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

"ဟမ်။ စီနီယာ၊ ခင်ဗျား ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

သူ၏အတွေးများကို မြင်သော် စီနီယာရွှမ်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"မင်း အဲ့လောက်ကြီး စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဘုံသုံးဘုံကြားမှာ သူတို့ကို လူ့လောကကို မဆင်းသက်နိုင်အောင် တားဆီးထားတဲ့ အတားအဆီးတွေ ရှိတယ်။"

"လူ့ဘုံမှာ မိုးမြေတံဆိပ် ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက အထက်က နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေကို တားဆီးနိုင်ပြီး အောက်က မြေအောက်ကမ္ဘာဝိညာဉ်တွေကို ဖယ်ရှားနိုင်တယ်။"

"မဟုတ်ရင် ကန့်သတ်ချက်တွေမရှိခဲ့ရင် လူ့ဘုံက ကြာမြင့်စွာကတည်းက ငရဲဘုံတစ်ခု ဖြစ်သွားလောက်ပြီ။"

"ဒါပေမဲ့ စီနီယာ၊ လူ့ဘုံရဲ့တံဆိပ်က အရင်က ကျိုးပေါက်ခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား။ ခင်ဗျားက မိုးမြေတံဆိပ်ကို ပြန်လည်မသွန်းလောင်းခင် စတေးခဲ့ရတာသာ မဟုတ်ရင် လူ့ဘုံက ကြီးစွာသော မငြိမ်မသက်မှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာ။"

"အဲ့လိုမျိုး ထပ်ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ခဏတာရပ်တန့်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ စီနီယာရွှမ်း၊ မိုးမြေတံဆိပ်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဘာလို့ ကျရှုံးခဲ့ရတာလဲ။"

ထိုစကားကိုကြားသော် စီနီယာရွှမ်း၏ အဖြူရောင်ပုံရိပ်သည် အနည်းငယ် တဖျပ်ဖျပ်လက်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါ မမှတ်မိနိုင်တော့ဘူး။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ပျက်စီးသွားပြီ၊ ငါ့ဝိညာဉ်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်လေးပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့မှတ်ဉာဏ်တွေကလည်း အပိုင်းပိုင်းအစစတွေပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ခုတော့ မှတ်မိတယ်- မိုးမြေတံဆိပ်ကို ချိုးဖျက်ဖို့ဆိုတာ မင်းထင်သလောက် မလွယ်ဘူး။"

"ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးနဲ့ သက်ရှိအားလုံးမှာ အချိန်အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။"

ချင်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့် သူ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကိုသာ ပြောပြီး လူသားမျိုးနွယ်ကို မပြောခဲ့သနည်း။

သူ မမေးမီမှာပင် စီနီယာရွှမ်းက ဆက်ပြောသည်။

"ကဲ၊ ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို ဘယ်လိုစုပ်ယူရမလဲဆိုတာ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်။"

"ငါ အရင်ကပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူဖို့က မလွယ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အချိန်ကာလတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျင့်ကြံမှုနည်းလမ်းတွေ အများကြီးက သမိုင်းထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားလို့ပဲ။"

"ကံကောင်းတာက မင်းက ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကိုသုံးပြီး နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်ကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကံကြမ္မာကြယ်တာရာတွေ ရှိတယ်။"