အသူရာစစ်တလင်း

ချင်ဖုန်းသည် ခြောက်ကပ်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး သိသိကြီးနှင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီကို ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ။"

လျိုကျန့်လီ၏ အနီရောင်နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ဟသွားသည်။

"နေ့လယ်စာအချိန် ကျော်သွားပြီ၊ ရှင်လည်း အပြင်မထွက်လာတာနဲ့ ကျွန်မ အစားအသောက်နည်းနည်းလုပ်ပြီး ယူလာပေးဖို့ စဉ်းစားလိုက်တာ။"

သူမ စကားပြောရင်း အစားအစာများကို ချင်ဖုန်းဘေးသို့ ယူဆောင်လာသည်။

"ပင်ပန်းသွားပြီနော်၊ မိန်းမ။"

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေပြီးနောက် ဖေးလန်၏ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖေးလန်ကလည်း လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ရှင် ဒီရက်ပိုင်း အစားအသောက်ကို အချိန်မှန်မှန် မစားဘူး။ ရှင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားတာကနေ ပြန်ကောင်းလာတာ မကြာသေးဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မလည်း အစားအသောက်နည်းနည်း ယူလာခဲ့တယ်။ ပူတုန်းလေး မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး။"

"မင်းလည်း ယူလာတာလား။"

ချင်ဖုန်းသည် ခဏတာ မှင်သက်သွားသည်။ သူသည် လျိုကျန့်လီ၏ ချက်ပြုတ်ခြင်းစွမ်းရည် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သော်လည်း နဂါးမျိုးနွယ်ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သော ဖေးလန်တွင် လူသားတို့၏ ချက်ပြုတ်ခြင်းစွမ်းရည် ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ခဏတာ ကြည့်ပြီးနောက် သူ ပို၍ပင် အံ့ဩသွားသည်။

ထိုပါဝင်ပစ္စည်းများသည် ဈေးကြီးပြီး ကိုင်တွယ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ အရသာရှိပြီး အမြင်အားဖြင့်လည်း လှပသော ဟင်းလျာများကို ဖန်တီးရန် ဖေးလန်တွင် ထိုသို့သော ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် အဖြေတစ်ခု ရရှိသွားသည်။ သူသည် ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"ဖေးလန်၊ ဒီပစ္စည်းတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးမလား။"

ထိုစကားကိုကြားသော် ချန်းဖေးလန်သည် အခြားတစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါတွေကို ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ကနေ တခြားတစ်ယောက်ကတစ်ဆင့် ဝယ်ခိုင်းလိုက်တာ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင် မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးပြီ၊ အကုန်လုံး အရသာတော်တော်ကောင်းတယ်။ ရှင့်အကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီသင့်တယ်။"

ဖေးလန်၏စကားကြောင့် ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်သို့ တစ်ခါ ရောက်ဘူးပြီး အတွင်းမှ ဈေးနှုန်းများကို သိသည်။ ထိုဟင်းလျာများသည် များများစားစား မဟုတ်ဟု ထင်ရသော်လည်း ပါဝင်ပစ္စည်းများချည်းပင် ငွေတစ်ရာနီးပါး ကုန်ကျမည်ဖြစ်ပြီး ချင်အိမ်တော်၏ လစဉ်အစားအသောက်စရိတ်နှင့် နီးပါးတူညီသည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို သေချာကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းသည် သူတို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း မဟုတ်သည်ကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်သွားသည်။

ဖေးလန်သည် အကြောင်းမရှိဘဲ ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်သို့ သွားမည်မဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် အိမ်တွင် ထမင်းချက်များ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်- ထိုနှစ်ယောက်သည် တိတ်တဆိတ် အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်နေကြသည်။

တကယ့်ကို ခေါင်းရှုပ်စရာပါပဲ။

ချင်ဖုန်းသည် တံတွေးတစ်လုပ် မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏စကားများကို သေချာစွာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"နှစ်ယောက်စလုံး ပင်ပန်းသွားကြပြီ။ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုလုပ်ဖို့ မလိုအပ်တော့ပါဘူး။ အိမ်တော်ထဲမှာ မီးဖိုချောင်ရှိပြီး အစားအသောက်အတွက် တာဝန်ယူတဲ့ ထမင်းချက်တွေ ရှိပါတယ်။ ဗိုက်ဆာရင် ချင်းအာကို တစ်ခုခုပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ မင်းတို့ ကျင့်ကြံမှုအပေါ်မှာပဲ ပိုအာရုံစိုက်သင့်တယ်။"

ချင်ဖုန်း၏စကားကို လျစ်လျူရှုကာ နှစ်ယောက်စလုံးသည် သူတို့၏ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ကောက်ကိုင်ပြီး ချင်ဖုန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ကြသည်၊ သူ့ကို ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ရှင်းလင်းစွာ တောင်းဆိုနေသည်— ၎င်းမှာ အသက်ရှင်သန်ရေးနှင့် သေဆုံးရေးကိစ္စတစ်ခုပင်။

လှေနှစ်စင်းခွစီးရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ဒုက္ခရောက်စေလိမ့်မည်။ ချင်ဖုန်းသည် ယခုအခါ ထိုဝါကျ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည်။

သင်သည် ရွေးချယ်စရာတစ်ခုတည်းကိုသာ ရွေးချယ်နိုင်သည်။

အနည်းငယ် ခါးသက်သော အပြုံးကိုပြုံးရင်း ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ဘယ်နှင့်ညာလက်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆန့်တန်းကာ တစ်ဖက်စီမှ တူတစ်ချောင်းစီကို ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ဝါးလိုက်သည်။

"အရသာ ဘယ်လိုနေလဲ။"

လျိုကျန့်လီနှင့် ဖေးလန်တို့သည် တညီတညွတ်တည်း မေးလိုက်ကြသည်။

"အရသာက အရမ်းကောင်းတယ်။"

ချင်ဖုန်းသည် အစာကို မျိုချပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"အရသာရှိမှတော့ များများစားလေ။ မလောက်ရင် နောက်ထပ်ရှိသေးတယ်။"

လျိုကျန့်လီက အစားအသောက်ပန်းကန်တစ်လုံးကို သူ့ထံသို့ တွန်းပို့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဘေးမှ ချန်းဖေးလန်သည် သဘာဝအတိုင်း အလျှော့ပေးလိုစိတ်မရှိဘဲ တူညီသောလှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ဘေးမှ သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစဉ်ထားသော အစားအသောက် ပန်းကန်ပြားများကို ကြည့်ကာ အားကိုးရာမဲ့သွားသည်။

သူသည် စာပေသူတော်စင်တစ်ဦးသာဖြစ်သည်၊ ထိုသို့သော အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည့် အစာစားချင်စိတ်ကို သူ မည်သို့ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်လုံး ရှိနေသဖြင့် သူသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ထက် ပို၍ မျက်နှာသာပေး၍မရပေ၊ သို့မဟုတ်လျှင် ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် သူ၏ဗိုက်သည် ပြည့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ချင်ဖုန်းသည် အစားအစာအားလုံးကို အတင်းအကျပ် စားသုံးလိုက်သည်။

ဆိုးလိုက်တာ၊ အန်ချင်လိုက်တာ၊

ချင်ဖုန်းသည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူကာ အန်ချင်စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့သည် ညစာပန်းကန်ပြားများ ဗလာဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်ကြသည်။

"ရှင် စားပြီးပြီဆိုတော့ အနားယူဖို့ ပိုအာရုံစိုက်သင့်တယ်၊ ကျွန်မ ရှင်ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။"

လျိုကျန့်လီက ပြောသည်။

"အင်း။"

ဖေးလန်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့ ထွက်ခွာတော့မည်အပြုတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရသည်။ သူတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်ကာ မျက်နှာများနီမြန်းလျက် လှည့်ပြီး မေးလိုက်ကြသည်။

"ရှင့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်၊ လုံးဝ ပြန်ကောင်းသွားပြီလား။"

ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာပေါ်မှ ရှက်ရွံ့မှုသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"နှစ်ယောက်စလုံး စိုးရိမ်ပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ လုံးဝ ပြန်ကောင်းသွားပြီ။"

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင်တော့။"

လျိုကျန့်လီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး အခန်းထဲမှ ဦးစွာ ထွက်ခွာသွားကာ ဖေးလန်ကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် အနီးအနားမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

ထိုသည်မှာ သူ၏စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန်သာမက သူ ယခုလေးတင်စားခဲ့သော အစာကို အန်မထွက်အောင် ကာကွယ်ရန်လည်း ဖြစ်သည်။

"သူတို့ ဒီမှာ အကြာကြီးမနေတာ တော်သေးတယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲ မသိတော့ဘူး။"

လက်ဖဝါးနှင့်လက်ဖမိုး နှစ်ခုစလုံးမှာ အသားချည်းဖြစ်ပြီး သူတို့ကို မတူမညီဆက်ဆံရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ အလွန်စိတ်ဒုက္ခရောက်နေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်စလုံးသည် အတော်လေး အေးစက်သော စရိုက်များ ရှိကြသည်၊ ထိုသည်မှာ အရာအားလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် ငြိမ်းချမ်းနေပုံရသည်ကို ဆိုလိုသည်။

အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်သာ ဒေါသကြီးသော စရိုက်ရှိခဲ့ပါက ပဋိပက္ခဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် ပိုဆိုးလျှင် ရန်ဖြစ်နိုင်သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်က တတိယအဆင့် ဓားနတ်ဘုရားနှင့် နောက်တစ်ယောက်က နဂါးမျိုးနွယ်၏ သတ္တမအဆင့်ကပ်ဘေးစက်ဝန်းမှ ဖြစ်ပြီး ရန်ဖြစ်နေသည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ချင်ဖုန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ ထိုသို့သောမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးပင်မယဉ်ရဲပေ။

ညဘက်တွင် မိသားစုသည် ခန်းမဆောင်တွင် ညစာစားရန် စုဝေးကြပြီး လေထုသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဖေးလန်နှင့် လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ထိုသည်မှာ သူတို့အားလုံး အတူတကွ ထိုင်စားကြသည့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

အစားအသောက်နှင့်ပတ်သက်သော ယခင်အဖြစ်အပျက်မှ သင်ခန်းစာယူပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ညစာကို ဘယ်တော့မှ လွတ်ခံတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် သူ၏အစာအိမ်သည် မခံနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် သူသည် အလွန်နုနယ်သေးသည်။ သူ၏ဇနီးနှစ်ယောက်က သူ့ကို အဆက်မပြတ် အစားအစာများ ထည့်ပေးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ အန်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်လာပြန်သည်။

"မိန်းမတို့၊ တော်လောက်ပြီ။ ငါ ဆက်မစားနိုင်တော့ဘူး။"

ချင်ဖုန်းက ရယ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏စကားကို လျစ်လျူရှုကာ လျိုကျန့်လီနှင့် ဖေးလန်တို့သည် သူ့ကိုမကြားဟန်ဖြင့် အစားအစာများ ဆက်လက်ထည့်ပေးနေကြသည်။

"သခင်ကြီး။"

ဒုတိယအမေသည် ဖခင်ချင်ကို သူမ၏တံတောင်ဖြင့် တွတ်ကာ မျက်စိဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည်လည်း ဖခင်ချင်ကို တောင်းပန်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဖခင်ချင်က မျက်လုံးကျဉ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ငါ သိပ်မစားရသေးဘူး၊ ဟင်းတွေကလည်း ကုန်တော့မယ်။ ချင်းအာ၊ မီးဖိုချောင်ကို နောက်ထပ်ဟင်းနည်းနည်း ထပ်လုပ်ခိုင်းလိုက်။"

"ဟမ်။"

ချင်းအာသည် မှင်သက်သွားပြီး အကြီးဆုံးသခင်လေး၏ နာကျင်မှုကို ကြည့်လိုက်သည်။ မယုံနိုင်သော အကြည့်ဖြင့် သူမသည် သခင်ကြီး၏စကားကို နာခံကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ဖခင်ကို မယုံနိုင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမူအရာက "ပျက်စီးနေတဲ့ကောင်လေး၊ မင်းလုပ်တဲ့အတိုင်း မင်းပြန်ခံရတာပဲ။ အရင်က ငါ့ကို ဘယ်လိုလှည့်စားခဲ့လဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား" ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

သူ့ဘေးတွင် ယှဉ်ပြိုင်နေသော အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်နှင့် သူ့ရှေ့တွင် ဖခင်မပီသသော ဖခင်တစ်ယောက် ရှိနေသဖြင့် ချင်ဖုန်းက တွေးလိုက်သည်၊

'ငါ သူတို့ကို မဆွနိုင်ရင် ဘာလို့ ထွက်မပြေးရမှာလဲ။'

သူသည် သူ၏တူများကို ချကာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံမှုမှာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတချို့ ရလိုက်သလိုပဲ။ ဆက်စားကြပါ၊ အခန်းထဲ အရင်ပြန်တော့မယ်။"

ထိုစကားများဖြင့် သူသည် ထွက်ပြေးနေသကဲ့သို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သော် လျိုကျန့်လီသည် ထရပ်ကာ ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး ဖေးလန်ကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားသည်။

"ဒီညအတွက် ရှင့်အစီအစဉ်က ဘာလဲ။"

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ဖေးလန်က မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ကျင့်ကြံမှုမှာ အကျပ်အတည်းတစ်ခုကို ရောက်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် ခဏလောက် အနားယူဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။"

လျိုကျန့်လီက လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ရှင်ကရော။"

"ကျွန်မက သတ္တမအဆင့်ကပ်ဘေးစက်ဝန်းကို ခုလေးတင် ဝင်ရောက်ထားတာ၊ ခဏလောက် ညှိယူချင်သေးတယ်။ အဒေါ်ကလည်း လောကြီးရင် အမှားများတယ်လို့ ပြောထားတယ်။"

စကားဝိုင်းဆုံးသည်နှင့် နှစ်ယောက်စလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သခင်မလေးနောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်ပါနေသော လန်နင်ရွှမ်သည် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို အနံ့ခံမိပုံရပြီး အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ မကြာမီမှာပင် ဖေးလန်သည် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီည၊ ကျွန်မ သူနဲ့အတူနေမယ်။"

"ကျွန်မ သဘောမတူဘူး။"

လျိုကျန့်လီက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။