ဒီညတော့ ရှင့်နဲ့ မပြိုင်တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီညတစ်ညတည်းအတွက်ပဲ

သခင်ကြီးချန်သည် ထိုစကားကိုကြားသော် အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

"တတိယအဆင့် ဓားနတ်ဘုရားလား။ လက်ရှိ တော်ဝင်မြို့တော်မှာ ချင်မိသားစုက လျိုကျန့်လီကလွဲလို့ တစ်ဦးတည်းသော တတိယအဆင့် ဓားနတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူးလား။"

"သူမကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။"

သခင်ကြီးဒန်က ချင်အိမ်တော်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ထိုကောင်းကင်ယံအထက်တွင် မည်းနက်သောတိမ်တိုက်များ စုဝေးလာပြီး မိုးကြိုးများ လက်ကာ နဂါးတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် မသဲမကွဲ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုမျှသာမက၊ ဖြူဖျော့သော အပြာရောင်အတားအဆီးတစ်ခုသည် ချင်အိမ်တော်အထက်မှ ကောင်းကင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်အထိ ဆက်လက်ကျယ်ပြန့်လာသည်။

ထိုသည်မှာ နယ်ပယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုနယ်ပယ်အတွင်းတွင် ဒန်မော့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်နေသော အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့၏ကိုယ်ပတ်လည်တွင် စွမ်းအင်များ တိုးဝှေ့နေသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

"နယ်ပယ်လား။"

ချန်းဖေးလန်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

"ရှင်တစ်ယောက်တည်းတတ်တာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမ စကားပြောရင်း သူမ၏အနက်ရောင်ဆံပင်ဖျားများသည် အနက်ရောင်အနည်းငယ်ဖြင့် ဆိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အသားအရေပေါ်တွင် ငွေရောင် အကြေးခွံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ မိုးကြိုးလျှပ်စီးအောက်တွင် ထိုအရာများက တောက်ပစွာ လက်နေသည်။ လန်နင်ရွှမ်ပင်လျှင် ချန်းဖေးလန်၏ လက်ရှိအသွင်အပြင်သည် အမှန်တကယ် အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပသည်ဟု ဝန်မခံဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ချန်းဖေးလန်၏ ဖြူဖျော့သော အပြာရောင်မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် တောက်ပလာပြီး မည်းနက်သောတိမ်တိုက်များအတွင်းမှ မိုးခြိမ်းသံသည် နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားသည်။

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူမ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် ခရမ်းရောင်နယ်ပယ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖြူဖျော့သော အပြာရောင်နယ်ပယ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ထိုသည်မှာ နယ်ပယ်ချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်းပင်။

နယ်ပယ်ကို ကိုင်စွဲထားသူသည် ထိုအတွင်း၌ အုပ်စိုးသူကဲ့သို့ ဖြစ်သည်ဟု ချင်ဖုန်းသည် စာအုပ်များထဲတွင် ဖတ်ဖူးသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အခြားသူတစ်ဦး၏ နယ်ပယ်အတွင်း၌ တိုက်ပွဲဝင်ရမည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ချက်ချင်း အားနည်းချက်တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံးသည် နယ်ပယ်ကိုင်စွဲနိုင်သော အဆင့်မြင့်သူများဖြစ်ပါက သူတို့သည် တစ်ယောက်၏နယ်ပယ်ကိုတစ်ယောက် တွန်းထုတ်ရန် သို့မဟုတ် ဖိနှိပ်ရန် သေချာပေါက် ကြိုးစားကြမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့၏ နယ်ပယ်များသည် အင်အားတူမျှနေသည်။

ထိုသည်မှာ ချင်ဖုန်း၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ကျော်လွန်နေသည်။ သူသည် မကြာသေးမီကမှ သတ္တမအဆင့်ကပ်ဘေးစက်ဝန်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော ချန်းဖေးလန်သည် ကျန့်လီကဲ့သို့ နယ်ပယ်ကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် နဂါးမျိုးနွယ်၏ အရည်အချင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မနာလိုဖွယ်ကောင်းပြီး သန့်စင်ကာ အားကောင်းလှသည်။

ထိုတိုက်ပွဲတွင် မည်သူနိုင်မည်၊ မည်သူရှုံးမည်ကို ပြောရန်ခက်ခဲသည်။

ချန်းဖေးလန်၏ ပုံရိပ်သည် တဖျပ်ဖျပ်လက်သွားသည်နှင့် ညကောင်းကင်ယံကို ငွေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထိုရှင်းပြမရသော တိုက်ပွဲသည် တရားဝင် စတင်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏တိုက်ပွဲကို သူတို့၏နယ်ပယ်များက အကာအကွယ်ပေးထားသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ဇနီးနှစ်ယောက်၏ စွမ်းအားဖြင့် တိုက်ပွဲ၏နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးသည် တော်ဝင်မြို့တော်အတွက် ဒုက္ခဖြစ်စေမည်မှာ သေချာသည်။

"သခင်လေး၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။"

လန်နင်ရွှမ်က စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည်လည်း လက်ရှိအခြေအနေကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မသိပေ။ သူသည် ဇနီးနှစ်ယောက်ကို တားဆီးလိုသော်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် သူ၌ စွမ်းအားမရှိပေ။

သူ ယခုလုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဆုတောင်းနေရန်သာဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ယံမှ နှစ်ယောက်သည် အနိုင်အရှုံးကို လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်ပြီး အလွန်အကျွံ ဆူညံမှုမဖြစ်စေရန် မျှော်လင့်နေသည်။

သို့သော် သူလည်း နားလည်သည်မှာ ယခင်နယ်ပယ်ချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်ယောက်ကတစ်ယောက်ကို အချိန်တိုအတွင်း အနိုင်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

'စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့မှာ နယ်ပယ်တွေရှိတယ်။ သူတို့ တိုက်ခိုက်ရင်တောင် ဘယ်အချိန်မှာ ရပ်ရမလဲဆိုတာ သိသင့်တယ်။'

ချင်ဖုန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် ငွေရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏ရှေ့မှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်များကို ထစေသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ချန်းဖေးလန်ပင်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အနိုင်အရှုံးက ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီလား။

ချင်ဖုန်းသည် တုန်လှုပ်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နယ်ပယ်များသည် ပြေပျောက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှ မည်းနက်သောတိမ်တိုက်များ မရှိတော့ပေ။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လျိုကျန့်လီတစ်ယောက်တည်းသာ လက်ထဲတွင် ရေဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ အောက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေပြီး လောကကြီးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေသော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

'သမိုင်းမှာ အသက်အငယ်ဆုံး တတိယအဆင့် ဓားနတ်ဘုရားဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတော့ ရှိရမှာပဲ။ ဖေးလန်က ကျန့်လီကို ရင်ဆိုင်ချင်ခဲ့ပေမယ့် သူက အတွေ့အကြုံနည်းနေသေးတယ်။'

ချင်ဖုန်းက တွေးလိုက်ပြီးနောက် ပြုတ်ကျလာသော ချန်းဖေးလန်ကို အလျင်အမြန် ထူပေးကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ။"

ချန်းဖေးလန်သည် ချင်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံမှ လျိုကျန့်လီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ငွေရောင်အကြေးခွံများသည် မှေးမှိန်သွားပြီး သူမ၏အနက်ရောင်ဆံပင်များသည် မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကိုစေ့လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် နီရဲနေကာ မကျေနပ်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှု နှစ်မျိုးလုံးကို ပြသနေသည်။ သူမ ထိုတိုက်ပွဲကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ရှုံးတယ်။ ဒီညတော့ ရှင့်နဲ့ မပြိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီညတစ်ညတည်းအတွက်ပဲ။"

ချန်းဖေးလန်သည် ထိုစကားများကို ချန်ထားခဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ထကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုဝါကျသည် သူမ၏ နောက်ဆုံးခေါင်းမာမှုဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ပုံရိပ်သည် အထီးကျန်ပြီး အားကိုးရာမဲ့နေပုံရသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောလိုသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ တားဆီးလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီ သူ့ဘေးသို့ ဆင်းသက်လာမှ သူက အပြစ်တင်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ မင်း အရမ်းလွန်သွားပြီ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ရတာလဲ။"

လန်နင်ရွှမ်သည်လည်း ချန်းဖေးလန်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

"သခင်မလေး၊ သခင်မလေးလုပ်ခဲ့တာ တကယ်ပဲ မသင့်တော်ပါဘူး။"

လျိုကျန့်လီက ညင်သာစွာ ပြောသည်။

"ကျွန်မလည်း ဒီလိုဖြစ်စေချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အလေးအနက်မထားခဲ့ရင် သူ့ကိုအနိုင်ယူနိုင်ဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူတို့၏စွမ်းအားအဆင့်ဖြင့် သူတို့ဖြစ်ပေါ်စေသော ဆူညံမှုသည် သဘာဝအတိုင်း မသေးငယ်ပေ။

သို့သော် နယ်ပယ်များ၏ ဖုံးကွယ်မှုဖြင့် အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သူများမှာ အလွန်နည်းပါးသည်။

လူအများစုသည် စိုထိုင်းဆနှင့် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကိုသာ မြင်တွေ့ကြပြီး ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။

မဟာစာပေအကယ်ဒမီတွင် ယန်ချန်က စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ သူတို့ ရန်ဖြစ်ကြတာလဲ။"

ဖေးရွှင်က သူ၏တွေးဆချက်ကို ပြောသည်။

"လျိုကျန့်လီက ညီငယ်ချင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတာက အဲ့ဒီနဂါးမျိုးနွယ်မိန်းကလေး ကပ်ဘေး ကျော်လွှားအောင် ကူညီပေးလို့လို့ ထင်နေပြီး သူ့ဒေါသကို နောက်တစ်ယောက်အပေါ် ပုံချလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်မလား။"

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့လိုမဖြစ်သင့်ဘူး။ ညီငယ်ရဲ့ဒဏ်ရာတွေက ပျောက်ကင်းသွားပြီ၊ ဒါကြောင့် ဒီအချိန်မှာ ပဋိပက္ခဖြစ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်ဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် ဆံပင်စုတ်ဖွားပုံနှင့် ရွှီလဲ့ရှန်သည် သူ၏မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း လှေကားမှ ဆင်းလာကာ ရယ်လိုက်သည်။

"ညီငယ်တို့နှစ်ယောက်က အတွေ့အကြုံမရှိတာ သိသာတယ်။ မိန်းမတွေက ယောက်ျား တစ်ယောက်အတွက် အချင်းချင်း မနာလိုဖြစ်ကြတာက အဖြစ်များတာပဲ မဟုတ်လား။"

"စီနီယာရွှီက ဒီเနေရာမှာ အတွေ့အကြုံ အများကြီးရှိလို့လား။"

ဖေးရွှင်က မေးလိုက်သည်။

"အမ်…"

ထိုစကားကိုကြားသော် ရွှီလဲ့ရှန်၏ မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏အသွင်အပြင်ဖြင့် အမျိုးသမီးများကို သူ့အတွက် မနာလိုဖြစ်စေရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သူသည် ဖေးရွှင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

"ငါ ဘာများ မှားပြောမိလို့လဲ။"

ဖေးရွှင်က နားမလည်စွာ ကြည့်နေသည်။

ယန်ချန်သည် အဖြေမပေးဘဲ လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ထိုသို့သော ပြဇာတ်သည် တစ်ကြိမ်အတွက် လုံလောက်ပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့သည်မှာ နောက်တစ်နေ့ ညစာစားပြီးနောက် ချန်းဖေးလန်သည် တန်းတန်းမတ်မတ် ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက သတ္တမအဆင့်ကို မကြာသေးခင်ကမှ ဝင်ရောက်ခဲ့တာ၊ ငါရဲ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မကျွမ်းကျင်သေးဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မတူတော့ဘူး။ ရှင် ထပ်ပြိုင်ချင်သေးလား။"

အဟွတ် အဟွတ်!

ချင်ဖုန်းသည် ထိုစကားကိုကြားသော် မမျိုချရသေးသော ထမင်း သီးသွားသည်။

ပြီးခဲ့သည့်ညက ဆူညံမှုဖြင့် ဖခင်ချင်နှင့် ဒုတိယအမေတို့သည် အရာအားလုံးကို သဘာဝအတိုင်း မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

ဒုတိယအမေသည် သူ့ကို တံတောင်ဖြင့် အလျင်အမြန် တွတ်လိုက်သည်။

ဖခင်ချင်သည်လည်း သူ၏ပန်းကန်ကို ချကာ ခြောက်ကပ်စွာ ချောင်းဆိုးပြီး ချင်ဖုန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းသည် ဇနီးနှစ်ယောက်ကို ခန်းမဆောင်မှ ချက်ချင်း ခေါ်ထုတ်သွားပြီး ညင်သာသောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျန့်လီ၊ မနေ့ညက မင်း ငါနဲ့အတူရှိနေခဲ့တာပဲ။ ဒီနေ့ အနားယူလိုက်ပါလား။"

"ဘာလို့လဲ။"

လျိုကျန့်လီက ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

ချန်းဖေးလန်သည် ပို၍ပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ရှင် အဲ့ဒါနဲ့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ရှင်က ကျွန်မ သူ့ကိုမနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။"

"အမ်…"

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ မင်းက ကိုယ့်စွမ်းရည်အပေါ်မှာ ယုံကြည်ချက်မရှိဘူးလား။

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားကြသည်။

တိုက်ပွဲ စတော့မည်။

တိုက်ပွဲသည် လျင်မြန်စွာ ရောက်လာပြီး ထိုနည်းတူ လျင်မြန်စွာ အဆုံးသတ်သွားသည်။

ချန်းဖေးလန်သည် မြေပြင်မှ ထကာ သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါချလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ လိမ့်တက်နေပုံရသည်။

"ငါ ရှုံးတယ်။ ဒီညတော့ ရှင့်နဲ့ မပြိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီညတစ်ညတည်းအတွက်ပဲ။"

သူမ၏အသံသည် မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ချန်းဖေးလန်၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။

ဆက်တိုက်ရှုံးနိမ့်မှုများသည် သူမကို အမှန်တကယ်ပင် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေခဲ့ပုံရသည်။

ထို့အပြင် ပြီးခဲ့သည့်ညကလည်း သူမ ထိုစကားကိုပင် ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"ကျန့်လီ။"

ချင်ဖုန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို တစ်ခါလောက် အနိုင်ပေးလိုက်သင့်တယ်။"