မျက်လုံးတစ်ဖက်က အလင်းတန်းတွေ ထွက်နေတယ်

ထန်ဝမ်သည် စတူဒီယိုတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို ပြောပြရာတွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပို၍ထိတ်လန့်​နေပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းရီက သူမကိုကြည့်ကာ ဝိတ်တာ ယူလာသည့် ရေနွေးပူတစ်ခွက်ကို ထန်ဝမ်ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး "အစ်မထန်၊ တစ်ခုခုသောက်လိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထန်ဝမ်က လက်ထဲတွင် ရေနွေးပူကို ကိုင်ထားပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဘေးနားမှ မိန်းကလေး ရှောင်ယိုက ထန်ဝမ်ကို သေသေချာချာကြည့်ပြီး ကျန်းရီကို စိတ်ဝင်စားစွာကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ကျုံ့သွားခဲ့သည်။

"အစ်မထန်၊ အစ်မ ပြောပုံအရ အစ်မရဲ့ ခွေးက ထိုညစတူဒီယိုထဲမှာ အဆက်မပြတ် ဟောင်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အစ်မက အပြင်မှာရှိနေပြီး စတူဒီယိုထဲက သင့်ကိုယ်သင် မြင်နေရတယ်။ ဒါဆို စတူဒီယိုထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အစ်မမှာ အရိပ် ရှိနေလား မရှိနေဘူးလား ဆိုတာကို မှတ်မိလား?"

ကျန်းရီက မေးတော့ ထန်ဝမ်က "ရှိတယ်၊ ကျွန်မအရိပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ စတူဒီယိုက မှန်တွေထဲမှာလည်း လူပုံစံ တစ်ခုရှိနေတယ်။ ကျွန်မက တစ်ယောက်ထပ်ပိုနေသလိုပဲ!" ဟု ဖြေခဲ့သည်။

"အစ်မရဲ့ ခွေးကရော? အစ်မ သူ့ကို ခေါ်သွားချင်တာ။ ဘာလို့သူက အစ်မကို လုံးဝဂရုမစိုက်တာလဲ? အရင်က အစ်မရဲ့ ခွေးလေးက အစ်မစကားကို နားထောင်တတ်လား?"

"အရမ်းနားထောင်တတ်တယ်။ အခြေခံအားဖြင့် ကျွန်မပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တတ်တယ်။"

"အင်း၊ ဒါဆိုနားလည်ပြီ၊ ဆက်ပြောပါ။"

ကျန်းရီက ပြုံးပြီး ဆက်သောက်ခဲ့သည်။ ရှောင်ယိုကလည်း သောက်ချင်သော်လည်း ကျန်းရီက သူ့ဘာသာ ကိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖုန်းဖြင့် ဖမ်းယူ ရိုက်ထားသည့် မြင်ကွင်းတွင် သူမပါဝင်ခြင်းမရှိပေ။

ထန်ဝမ်က ရေနွေး အနည်းငယ်သောက်ပြီး အပြင်ဘက်က မိုးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဂျိန်း.. ဂျိန်း…"

မိုးသံနှစ်ချက်က သူမကို ပြန်တုန့်ပြန် လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထန်ဝမ်က လည်ပင်းကို ကျုံ့လိုက်မိသည်။

"အဲဒီညက ရာသီဥတုက ဒီညနဲ့ အတူတူပဲ။ မိုးချိန်းသံတွေက အရမ်းကျယ်လောင်စွာ ကြားနေရတယ်။ အာဒီက ကျွန်မနဲ့ မလိုက်ချင်ဘူး၊ ဒါနဲ့ ကျွန်မက ကြောက်လွန်းလို့ ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။ ထီးနဲ့ကားဂိုဒေါင်ထဲက ကားယူပြီး မိုးထဲမှာ ဦးတည်ရာမဲ့ မောင်းခဲ့လိုက်တယ်။"

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ လုံးဝဗလာဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဘယ်ကိုသွားရမှန်းမသိ၊ ဘယ်ကိုမောင်းရမှန်းမသိ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလင်းကိုကြည့်ပြီး အလင်းရှိရာကိုပဲ မောင်းခဲ့တယ်။ မောင်းရင်းနဲ့ ဒီဟိုတယ်ကိုရောက်လာတယ်၊ ဟိုတယ်ရဲ့ ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်နေခဲ့တယ်။"

"ဝိတ်တာက ကျွန်မကိုမေးတော့ အခန်းတစ်ခန်း ဘွတ်ကင်လုပ်ခိုင်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အခန်းထဲကို မဝင်ရဲခဲ့ဘူး။ အဲဒီလို ပိတ်နေတဲ့နေရာမျိုးကို ကြောက်နေခဲ့တယ်၊ ကျွန်မစတူဒီယိုကနေ မထွက်နိုင်သလိုပဲ။ ဒါနဲ့ ဟိုတယ်ဧည့်ခန်းမှာ အကြာကြီးထိုင်နေခဲ့တယ်၊ အိုး….ဒါနဲ့ ကျွန်မအရင်လာတုန်းက စတွင်မာ ထိုင်နေတဲ့ နေရာမှာ ထိုင်နေခဲ့တာ။"

ကျန်းရီက ဒီစကားကိုကြားတော့ အံ့အားသင့်ပြီး "ဒါကတော့ တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ" ဟုပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ"

"ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာရော?"

"ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာရော…..."

ထန်ဝမ်က အတွေးထဲနစ်နေသလို ဖြစ်နေပြီး ကျန်းရီ၏ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်သတိပေးနေမှုကြောင့် ထိုညက ခရီးစဉ်ကို ပြန်စဉ်းစားနေသည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တုန်ယင်လာခဲ့ပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မလူတစ်ယောက်ကိုမှ မတိုက်မိဘူး၊ တကယ်ပါ... ကျွန်မအဲဒီညက လူတစ်ယောက်ကိုမှ လုံးဝ မတိုက်မိဘူး!" ဟု အော်လိုက်သည်။

"လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိတာလား? မောင်းနေစဉ် လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိခဲ့တာလား?"

"မသိဘူး။ လူတစ်ယောက်ကို ထိမိသလိုခံစားရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကားကနေ ဆင်းပြီး စစ်ကြည့်တော့ ကားမှာ ပိန်သွားတာလည်းမရှိဘူး၊ ကားနောက်မှာလည်း ဘယ်နားမှလူမရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မမောင်းနေစဉ် တကယ်ပဲ တိုက်မိသလိုခံစားရတယ်၊ ကားရှေ့မှာ လူတစ်ယောက် ပျံသန်းသွားသလိုမျိုး မြင်လိုက်ရတယ်။"

"ကားထဲမှာ ဘာမှမရှိတာ သေချာလား?"

"သေချာတယ်"

"ဒါဆို ကားအတွင်းပိုင်းကိုရော စစ်ကြည့်ဖူးလား?"

ထန်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ကျယ်လာပြီး "ကားအတွင်းပိုင်းလား? ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ? အဲ့ဒီနေ့က မိုးအရမ်းရွာနေတာ၊ ပြတင်းပေါက်တွေ အားလုံးကိုပိတ်ထားတယ်။ သူက ကားထဲကို ဘယ်လိုဝင်နိုင်မှာလဲ?" ဟု အော်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ကားကနေဆင်းပြီး ပြန်မောင်းတဲ့အခါ ဘာများ ထူးခြားတာတွေ ခံစားခဲ့ရ​သေးလဲ?"

"ကျွန်မ... မဟုတ်ဘူး၊ ဘာမှ ထူးခြားတာမရှိဘူး"

"ထပ်စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ လည်ပင်း... ခြေကျင်းဝတ်၊ ခေါင်းမှာ ဘာတွေများ ထူးဆန်းသေးလဲ?"

ထန်ဝမ်က ထပ်စဉ်းစားလိုက်သည်။ စဉ်းစားပြီးနောက် "ကျွန်မလည်ပင်း... ကျွန်မလည်ပင်းက အရမ်းအေးနေတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က လည်ပင်းနားမှာ လေမှုတ်နေသလိုပဲ" ဟု ပြောခဲ့သည်။

"အစ်မထန်၊ မျက်လုံးကို သုံးစက္ကန့်လောက် ပိတ်ထားပါ၊ ပြီးရင် ကောင်းကောင်း စကားပြန်ပြောကြမယ်"

"ကျွန်မ သေချာ ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်"

"တစ်မျိုးမထင်ပါနဲ့ အစ်မမှာဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော်သံသယမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် အစ်မမှာဖြစ်နေတာကို အစ်မတောင် မသိဘူးဖြစ်နေနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် အစ်မလုပ်ရမှာက ကျွန်တော်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ၊ အင်း... မျက်လုံးပိတ်လိုက်ပါ။ အစ်မက ကျွန်တော့်ထက် အသက်ကြီးတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ကလေးလေးတွေကို ချော့ပေးသလိုမျိုး အစ်မကိုလည်း ချော့ပေးဖို့ မလိုဘူး ဟုတ်တယ်မလား?"

ကျန်းရီက ပြုံးပြီး ထန်ဝမ်လည်း နှုတ်ဆိတ်ကာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။

သုံးစက္ကန့်လို့ပြောခဲ့တာ တကယ်ကို သုံးစက္ကန့်ပါပဲ။

"အိုကေ၊ အစ်မထန်၊ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပါ။ အခု အစ်မမှာ ဖြစ်နေတာတွေကို ထပ်ပြောပြပါ"

ကျန်းရီ၏စကားက ထန်ဝမ်ကိုသာမက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းထဲက ပရိသတ်တွေကိုပါ အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်-

"ဒီနေ့ စတွင်မာက ဘာဖြစ်နေတာလဲ? အစ်မထန်ကို မေးနေတဲ့မေးခွန်းတွေက ထူးဆန်းနေသလို၊ ပြုမူတဲ့ပုံတွေကလည်း နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်။"

"တုလင်း အရင်က ဘယ်လို ဒုက္ခရောက်သွားတာလဲ?" ကျန်းရီက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းထဲက ပရိသတ်တွေကို မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ ဖုန်းရွှေဆရာက သူမရဲ့ဝိဉာဉ်ကို လှည့်စား​နေခဲ့လို့ပါ"

ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "တုလင်းရဲ့ ဝိဉာဉ်ကို လုံးဝ လှည့်စားပြီးချိန်မှာ ကျွန်တော်သွားရှာခဲ့ရင် သူမက အစ်မထန်လိုပဲဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

"အစ်မထန်၊ အခုဘာတွေးမိလိုက်လဲ?"

"အဲဒီမိန်းကလေး!"

"အဲဒီမိန်းကလေးက အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ သူမရဲ့မျက်လုံး... မျက်လုံးတစ်ဖက်က အလင်းရောင်ထွက်ပြီး တောက်ပနေသလိုပဲ!"

"ပြီးရင်ကော?"

"ပြီးရင် အဲဒီညက အိမ်ပြန်သွားပြီး သူမကို ပုံဆွဲပေးခဲ့တယ်။"

"အဲဒီတုန်းက ပုံကအရမ်း စုတ်​နေတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မအတွက် ဆွဲရခက်ခဲတယ်။

ပုံဆွဲနေတဲ့သူက ကျွန်မမဟုတ်ဘူး၊ တိတိကျကျပြောရရင်... ကျွန်မနဲ့ မတူတဲ့ ကျွန်မ။

အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ ဘာကို အရင်စဆွဲရမလဲဆိုတာ အကြာကြီး စဉ်းစားနေခဲ့တယ်၊ ဝါးပင်တွေကို အရင်ဆွဲရမလား၊ အိမ်ကိုအရင်ဆွဲရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျောက်ခင်းလမ်းကိုပဲ အရင်ဆွဲရမလား"

"အကြာကြီးစဉ်းစားပြီးတော့ ကျွန်မအရမ်း အိပ်ငိုက်နေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်၊ ဒါနဲ့အိပ်လိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ်... ကျွန်မ အိပ်ပျော်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ အိပ်မက်ထဲမှာ ခြေသံတွေကြားရတယ်!"

"ဟုတ်တယ်၊ ခြေသံတွေ! ခြေသံတွေက အရမ်းထူးဆန်းတယ်၊ ဖိနပ်စီးပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လှမ်းနေသလိုမျိုး။ အသံတွေက အိမ်အပြင်ကနေ စပြီးကြားရတယ်၊ ပြီးတော့ နီးနီးလာတယ်၊ နောက်တော့ စတူဒီယိုတံခါးအပြင်မှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်"

"အာဒီ၊ အာဒီသေသွားပြီ... အာဒီက တစ်လကြာ ကတည်းက သေသွားခဲ့ပြီ! လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လက အာဒီ, ကျွန်မနဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အတူရှိခဲ့တဲ့ အာဒီက အိုမင်းပြီးသေသွားတာ။ သူက အိမ်ထဲမှာ တစ်ခါမှမရှိခဲ့ဘူး၊ အာဒီဟောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဆို ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မစိတ်ကူးထဲက ပုံရိပ်တွေလား?"

"စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီအသံတွေကို စတူဒီယိုတံခါးအပြင်မှာ ကြားပြီးတဲ့နောက် ဘာဖြစ်သွားလဲ?"

ကျန်းရီက မေးတော့ ထန်ဝမ်က သူမ၏ခေါင်းကို ကိုင်ကာ အာရုံစိုက် စဉ်းစားလိုက်သည်။

စဉ်းစားပြီးနောက် "သူမက မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝင်လာတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ​တော့ မသိဘူး။

သူမက ကျွန်မနောက်မှာရပ်ပြီး ကျွန်မလက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကိုင်လိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ နိုးလာသလိုခံစားလိုက်ရတယ်။

တကယ်ပုံဆွဲနေတဲ့သူက ကျွန်မမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီမိန်းကလေးပါ!"

"သူမက ကျွန်မလက်နဲ့ ဝါးတောကိုဆွဲပြီး ကျွန်မမျက်လုံးတွေက ဝါးတောထဲက မြေအိမ်ပေါ် ရောက်သွားတယ်။ အိမ်ထဲက လူပုံစံကို ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီအပြာရောင် အဝတ်အစားဝတ်ထားတဲ့လူ၊ သူက ကျွန်မကိုမကြည့်ဘူး၊ ကျွန်မနောက်က မိန်းကလေးကိုကြည့်နေတာလား?"

"ပြီးတော့ ကျွန်မကြောက်လို့ ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။

အာဒီက အတုပဲ၊ စတူဒီယိုထဲက အရာအားလုံးကလည်း အတုယောင်တွေ။

ကျွန်မအိမ်ကနေ ကားနဲ့ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။

အဲဒီညက မိုးအရမ်းရွာတယ်၊ ကျွန်မလူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိသလို ခံစားရတယ်။

ဟုတ်တယ်။

အဲဒီမိန်းကလေး၊ သူမက လူမဟုတ်ဘူး! ဒါပေမယ့် သူမလူမဟုတ်ရင် ဘာလို့ နေ့ခင်းဘက်ကြီးမှာ ကျွန်မရှေ့ကို ပေါ်လာတာလဲ? သူမက အဲဒီပုံကို နေ့လည်ဘက်မှာ ကျွန်မကိုပေးခဲ့တယ်!"