ဆောက်လုပ်ရေးသမား တစ်ဦးရဲ့ သရဲဇာတ်လမ်း

ကျန်းရီ တစ်ယောက်တည်း တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွားပြီး ကားမောင်းပြီး ဟိုတယ်မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ ဟိုတယ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ညဟာ တိတ်တဆိတ်ပဲ ကုန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ပရိသတ်တို့ ညအချိန်က ကုန်တော့မယ်"

ကျန်းရီက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းထဲကို ပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။ ပရိသတ်တွေကလည်း ပြုံးပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ဒီညက အရမ်းမြန်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် စတွင်မာက နေ့ခင်းဘက်မှာ ကောင်းကောင်း အနားယူခဲ့ရဲ့လား ဆိုတာ မသိဘူး"

"ပရိသတ်တို့က ကျွန်တော့်ကို စတွင်မာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ ဆက်မြင်ကြမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ စတွင်မာ တစ်ယောက် အတွက်ကတော့ ထုတ်လွှင့်မှုပြီးရင် အစာစားပြီး အိပ်ရမှာပဲလေ"

"ဒါဆို စတွင်မာရေ ညကျမှ ထပ်တွေ့ကြမလား?"

"အင်း... ညကျမှ တွေ့မယ်!"

ကျန်းရီက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ပြီးသွားတဲ့အခါ ဟိုတယ်မှာ မနေတော့ဘဲ သူနေထိုင်ရာနေရာကို လေယာဉ်နဲ့ ပြန်လာခဲ့တယ်။

အိမ်ရောက်တဲ့အခါ မနက်ခင်းတောင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ လေဆိပ်က ဝန်ထမ်းတွေက သူ့ကို အထူးဂရုစိုက်တာနဲ့ လေယာဉ် ပေါ်တက်ပြီးတဲ့နောက် လေယာဉ်မယ်တွေရဲ့ အာရုံက သူ့ဆီမှာပဲ ရှိနေတာက လွဲရင် ဘာမှ ထူးခြားတာ မရှိခဲ့ဘူး။

လေယာဉ်ပေါ်ကဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ခဲ့တယ်။

ရေချိုးပြီး ထမင်းစားတယ်။ ကျန်းရီတွင် အိပ်နေရင်းဝတ်စုံက သိပ်မများနေဘူး။

သူ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်း အခြေအနေကို ကြည့်တဲ့အခါ စိတ်ဝိဉာဉ် ကျောက်စိမ်းတွေရဲ့ စုစုပေါင်းက မသိမသာ ငါးသိန်းနီးပါးရှိနေပြီး လျှို့ဝှက်သော ရာဇသံက တစ်သန်း ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သေခြင်း​ရှင်းခြင်း ပုတီးစေ့ကတော့ သိပ်မများပေမယ့် နှစ်သိန်းကနေ သုံးသိန်းအထိ ရှိနေတယ်။

ငရဲဘုရင်ရဲ့ အမိန့်က တစ်ခုကို ယွမ် တစ်သောင်း ဈေးရှိပေမယ့် ထောင်နဲ့ချီပြီး ရှိနေခဲ့တယ်။ အကယ်၍ အဲ့ဒါသာ တစ်သောင်း ပြည့်သွားခဲ့ရင် ငရဲပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူ့ကို ကြောက်တဲ့သူတွေ ပိုပြီး ကြောက်လာကြမည်ဖြစ်သည်။

နောက်ပြီး မရဏ ဖယောင်းတိုင်လည်း ရှိသေးတယ်။ ဒီပစ္စည်းက အရမ်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးလာနေတယ်။

လက်ဆောင် တစ်သောင်းရတိုင်း မရဏ ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ အခု ကျန်းရီမှာ ဖယောင်းတိုင် ၄၀ ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးတဲ့နောက် ကျန်းရီက အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ခဲ့တယ်။ ညနေခင်းအချိန် ရောက်တဲ့အခါ ဒီညအတွက် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ဖို့ အစီအစဉ်အတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။

ည ၈ နာရီမတိုင်ခင် ကျန်းရီက အခန်းကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အခန်းထဲမှာ စောင့်နေတဲ့ သူတွေ အများကြီးရှိနေခဲ့တယ်။

ကျန်းရီ သူ့အိမ်ကို ပြန်ရောက်နေတာကို တွေ့တဲ့အခါ အခန်းထဲက ပရိသတ် တစ်ယောက်က "ဒီညတော့ ဇာတ်လမ်းတွေ ထပ်နားထောင်ရတော့မယ်" လို့ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ကျန်းရီက သိပ်များများစားစား မပြောဘဲ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကိုသာ တိတ်တဆိတ် စောင့်နေခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီညတော့ နာရီဝက်နီးပါးကြာမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက ရောက်လာခဲ့တယ်။

"တူ.. တူ.. တူ..."

ဖုန်းသံက သုံးချက်မြည်ခဲ့တယ်။ ကျန်းရီက ဖုန်းကောက်ယူလိုက်ပြီး "ဟဲလို ကျွန်တော်က ကျန်းရီပါ။" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဟဲလို စတွင်မာ ကျန်းရီ၊ ကျွန်တော်က အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပါ။ ဒေါင်းဟိုင်မြို့မှာ အင်ဂျင်နီယာ အဖွဲ့နဲ့အတူ အိမ်ဆောက်နေတာပါ။ ကျွန်တော့်ကို လောင်ကော်လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ကြုံတွေ့နေရတာက သရဲအဖြစ်အပျက်လားတော့ မသိဘူး။"

လောင်ကော်က သူ့ကိုယ်သူ အကျဉ်းချုံးမိတ်ဆက်လိုက်ပြီး ကျန်းရီက "သရဲအဖြစ်အပျက်လားဆိုတာ အကြမ်းဖျင်း သိနိုင်ပါတယ်။ ညဘက်မှာ ထူးဆန်းတဲ့လူတွေ့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သင့်အနားမှာ ထူးဆန်းတဲ့အသံတွေ၊ အသက်ရှူသံတွေ၊ ဖုန်းခေါ်သံတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင်းမပြနိုင်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ကြုံဖူးလား?" လို့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။

"အင်... ကျွန်တော် ဖုန်းတစ်လုံး ကောက်မိခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါ​ရော ပါလား?"

"ဖုန်းက ဘယ်လိုပုံစံလဲ?"

"အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်တော်တို့ ဆောက်လုပ်ရေး နေရာမှာ ပုံမှန်အလုပ်လုပ်နေခဲ့တယ်။

အလုပ်ကာလက တင်းကျပ်နေတော့ ညဘက်ပါ အလုပ်လုပ်ရတယ်။

အဲ့ညက အုတ်တွေရွေ့နေတုန်း ခြေအောက်မှာ တစ်ခုခုညှပ်နေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ခဏနေတော့ အဲ့နေရာကို ကိရိယာနဲ့ တူးကြည့်လိုက်တယ်။

အဲ့မှာ ဖုန်းတစ်လုံး ထွက်လာခဲ့တယ်။

အရင်တုန်းက သုံးဖူးတဲ့ ခေါက်ဖုန်း တစ်လုံးပါ။

အရောင်က အနက်... ဒါပေမယ့် တံဆိပ်ကတော့ အတုပါ"

"ဖုန်းကိုမြင်တော့ အရင်က ဆောက်လုပ်ရေး မစခင် နေထိုင်တဲ့သူတွေ ပစ်ခဲ့တာဖြစ်မယ်၊ ပြီးတော့ အကုန်ရှုပ်ထွေးသွားတော့ မြေကြီးထဲ မြှုပ်သွားတာဖြစ်မယ်လို့ ထင်မိတယ်။

သိပ်ဂရုမစိုက်မိခဲ့ဘူး။

ဒါပေမယ့် ဖုန်းက လက်ထဲရောက်တော့ သဘာဝအတိုင်းပဲ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဖုန်းက အပြင်ဘက်က ကျိုးပဲ့နေပြီး အသံထွက်တဲ့ အပေါက်လေးတွေမှာ ရွှံ့တွေပြည့်နေပေမယ့် ဖုန်းရဲ့အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အိုး... စခရင်က ပွင့်လာခဲ့တယ်!"

"အင်း... ဖုန်းမှာ ဘာတွေ့လဲ?"

"ဖုန်းရဲ့ခလုတ်အားလုံးက အလုပ်မလုပ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် စခရင်က ပွင့်နေတုန်းပဲ။

ဒါပေမယ့် စခရင်ရဲ့နောက်ခံက နည်းနည်း လန့်စရာကောင်းတယ်။

နောက်ခံမှာ အရောင်က အနီရင့်ရင့် အရောင်ရှိ​​နေတယ်၊ ပြီးတော့ မျက်လုံး တစ်စုံလည်းပါတယ်။

အစကတော့ အဲ့ဒီမျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရတာ ဘာမှမထူးဆန်းနေဘူး။

ဒါပေမယ့် ကြည့်နေရင်းနဲ့ သူက မင်းကို ပြုံး​နေသလို ခံစားလာရတယ်!"

"လူတွေကိုပြုံးနေတာလား? ပထမဆုံးမြင်တဲ့ အချိန်မှာ ပြုံးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မျက်လုံးထဲက ပြုံးနေတဲ့ပုံစံက တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်လာတာလား?"

"တဖြည်းဖြည်းဖြစ်လာတဲ့ပုံစံပါ!"

"အိုကေ၊ ဖုန်းတစ်လုံး။ ဒီဖုန်းကောက်ပြီးနောက် ဘာတွေဖြစ်သွားသေးလဲ?"

ကျန်းရီမေးတဲ့အခါ ဖုန်းရဲ့ တစ်ဖက်က လောင်ကော်က "သေသွားတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"တစ်ယောက်ယောက် သေသွားတာလား?"

လောင်ကော်ရဲ့ အသံက နည်းနည်း တုန်ယင်ဖြစ်နေပြီး "ဟုတ်တယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်သေသွားတယ်။

လောင်ကျန်း၊ ကျွန်တော့်လိုပဲ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပါ၊ အမြင့်ကနေ သံချောင်းတွေ ချည်နေတုန်းမှာ ဘာနိမိတ်မှမပြဘဲ ရုတ်တရက် အောက်ကိုကျပြီး

ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ရုတ်တရက် အားလုံး ပြီးသွားခဲ့တယ်!"

"ဖုန်း ကောက်ရပြီးတဲ့နောက်ကနေ လောင်ကျန်း အဖြစ်အပျက် ဖြစ်တဲ့ အချိန်ထိ ဘယ်လောက်ကြာလဲ?"

"ငါးမိနစ်၊ ခြောက်မိနစ် လောက်ပဲ ကြာတယ်။

လောင်ကျန်းက အတွေ့အကြုံများတယ်။

သူအမြဲပြောတာက ဘေးကင်းရေးက အရေးကြီးဆုံးပဲတဲ့။

ဆောက်လုပ်ရေးနေရာကို အလုပ်သမားအသစ် ရောက်လာတိုင်း၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့လို အလုပ်သမားဟောင်းတွေ သတိမထားမိရင် သူက ဒီလိုပုံစံ ဆူလေ့ရှိတယ်။

‘အိမ်မှာ မင်းတို့ရဲ့ ဇနီး၊ သားသမီးနဲ့ မိဘအိုတွေက စောင့်နေတယ်။

ဒီလိုအလုပ်မျိုးမှာ ငါတို့တွေ သတိမပြတ် ရှိနေမှ ရမယ်

ငါတို့မှာ အသက်က တစ်ချောင်းပဲရှိတယ်'

"ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့က အများအားဖြင့် ခင်တာ ကြာ​ပြီဖြစ်တဲ့ သူတွေပါ၊ ဒါကြောင့် လောင်ကျန်း ဒီလို ဖြစ်သွားတော့ ဘယ်သူမှ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘေးကင်းရေးကို အရေးအကြီးဆုံးအဖြစ် ခံယူထားတဲ့ လောင်ကျန်းက ပထမဆုံးပဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရတယ်။

ဒါပေမယ့် ဒါက ဖြစ်ပြီးသွားပြီ၊ စဉ်းစားလွန်းရင်လည်း မကောင်းဘူး။

အားလုံးက ချက်ချင်းထလိုက်ပြီး လူနာတင်ယာဉ် ခေါ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဆရာဝန်ရောက်တော့ လူက သေသွားပြီလို့ ပြောတယ်။

မိသားစုဝင်တွေကို အမြန်ဆုံး ဆက်သွယ်တာက အကောင်းဆုံးပဲ"

"အင်း၊ လောင်ကျန်း အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပြီးတော့ နောက် ဘာတွေ ထပ်ဖြစ်သေးလဲ? အဲ့ညမှာ တခြား ထူးဆန်းတာတွေ ရှိသေးလား?"

"မရှိတော့ဘူး၊ လောင်ကျန်း အဖြစ်အပျက်ဖြစ်ပြီးနောက် ဘာမှ ထပ်လုပ်လို့မရတော့ဘူး။ အားလုံးက ဆေးရုံကို လိုက်သွားကြတယ်။ ညနေစောင်းမှ အားလုံးပြန်လာကြတယ်။ ကျွန်တော့်ကို အားလုံးက ဆေးရုံမှာ စောင့်ခိုင်းခဲ့တယ်"

"ကျွန်တော့်နဲ့ လောင်ကျန်းက သူချင်းဖြစ်တယ်လေ၊ ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့်အပေါ်ကျလာတယ်။ ပြီးတော့ လောင်ကျန်းနဲ့ ကျွန်တော်က တစ်ရွာတည်းသားချင်းလည်းဖြစ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ညဘက်စောင့်ဖို့ ကျန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် တခြားသူတွေက သူ့ကို လူသေအလောင်း သိမ်းဆည်းရာနေရာကိုပို့လိုက်တယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဆေးရုံအောက်ထပ်က ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေခဲ့တယ်။"

"လောင်ကျန်း အောက်ကိုကျတော့ သူ့ခေါင်းကွဲသွားတယ်။ အဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ရွှံ့ထဲကို စိမ့်ဝင်နေတဲ့သွေးကိုပဲ တွေးနေမိတယ်။ အိုး...ဒါနဲ့ လောင်ကျန်းကျတဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးတွေက ပွင့်နေတယ်။

ဒါက ထူးဆန်းတယ်"

"ဘယ်လိုထူးဆန်းတာလဲ?"

"သူ့မျက်လုံးတွေက ပွင့်နေတယ် အဲ့အချိန်က သူကျတဲ့နေရာကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ပုံစံပဲ။

သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့ မျက်နှာမှာ... ကြောက်စိတ်တစ်ခုရှိနေသလိုပဲ၊ တကယ်ပါ...

ကျွန်တော်လည်း သူ့ပုံစံအတိုင်း မျက်လုံးတွေကို အားစိုက်ပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။

ဖွင့်နေရင်း သူကြောက်နေတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ခံစားကြည့်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာမှ ရှိမနေဘူး ဒါမှမဟုတ် သူက အံ့အားသင့်နေတာလား? ဒါပေမယ့် အံ့အားသင့်နေတာဆိုရင်လည်း သူ့အမူအရာက တခြားစီ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား”

"အဲ့ဒီဖုန်းကရော?"