တစ္ဆေလက်နဲ့ ပုခုံးကုတ်ရင် လူသေတယ်

ဖုန်းရဲ့ အခြားတစ်ဖက်မှာရှိတဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မက တစ်ခုခုကို သိနေပြီးသားဖြစ်နေတာကြောင့် ဒီလိုစကားတွေကို ပြောနေတာ ဖြစ်တယ်။

"ငါမင်းကို အဲ့ဒီလို မရိုက်ခဲ့ရင် မင်းအဲဒီညမှာပဲ သေသွားလိမ့်မယ်။

ငါတို့မိသားစုမှာ မင်းရဲ့အစ်ကိုက လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလို့ရတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အနှစ် ၇၀ ကျော် နေခဲ့ပြီးပြီ၊ အရွယ်မတိုင်ခင် သေဆုံးတယ်လို့ မပြောနိုင်တော့ဘူး။

မင်းအစ်ကိုသေတုန်းက မျက်လုံးတွေ မှိတ်မသွားဘူး။

ငါတံခါးနားမှာ အော်ပြီးပြောလိုက်တယ်၊ အားဝမ် မင်းပြန်လာပြီလား၊ ပြီးတော့မှ မင်းအစ်ကိုရဲ့မျက်လုံးတွေ မှိတ်သွားတာ"

"မင်းအစ်ကိုသေခင်အထိ ဘာမှ မဖျားနာခဲ့ဘူး။ စားလို့သောက်လို့ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ညဘက်တွေမှာ တစ်ခုခုကို ပြောနေတတ်တယ်။"

" သူဘာပြောတာလဲ "

"ငါအိပ်တိုင်း ညဘက်တွေမှာ သူက လျှို့ဝှက်စွာ ထပြီး ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်ပြီး လူတစ်ချို့ကို ခေါ်နေတယ်။ အဲဒီလူတွေအားလုံးက ရွာက နှစ်တွေ ကြာကတည်းက ထွက်သွားကြတဲ့လူတွေ။ သူက မင်းအဖေနာမည်ကိုလည်း ခေါ်တယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညတိုင်းဒီလို အော်ခဲ့တယ်။"

"အော်ပြီး သူပြောတာက 'မြန်မြန်မသွားနဲ့၊ ငါ့ကိုစောင့်အုံး... ငါမကြာခင် ရောက်လာမယ်"

"နောက်ပိုင်း တစ်ညမှာ ငါနိုးလာတော့ သူပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်နေတယ်။ အဲဒီညမှာပဲ သူဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိသွားခဲ့တယ်။ ငါသူ့ကို တားခဲ့ချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူအိပ်မက်ဆိုး မက်နေတယ်ထင်လို့ သူ့ကိုမခေါ်ရဲဘူး"

"သူသေတဲ့ည မတိုင်ခင်ရဲ့ ညတွေမှာ သူထပ်ထပြီး ပြတင်းပေါက်နားမှာရပ်ပြီး နာမည်တစ်ဦးချင်းစီခေါ်ခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်တယ်။

သူ့အသံက အရမ်းတိုးနေတယ်၊ သူ့လည်ပင်းကို ညှစ်ခံနေရသလို ခံစားရတယ်။

ဒါပေမယ့် သူ့ခေါ်လိုက်တဲ့ နာမည်ကြားတော့ ငါ လန့်သွားခဲ့တယ်"

"သူက မင်းနာမည်ကိုခေါ်နေတာ၊ ပြီးတော့ပြောတယ် 'အားဝမ် မင်းဘာလို့ ထွက်သွားတာလဲ။ မင်းအရွယ်က ငယ်သေးတယ်၊ ဘာလို့ထွက်သွားတာလဲ။ အရမ်းမြန်မြန်မသွားနဲ့... ညီလေး နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ၊ အစ်ကိုလည်း မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်!'"

" သူပြောပြီးသွားတဲ့အခါ အိပ်ဖို့ ပြန်လာခဲ့တယ်။

နေ့ခင်းဘက်နိုးတဲ့အခါ ငါသူ့ကိုမေးတယ် ညဘက်တွေမှာ အဲဒီလို ထွက်သွားတဲ့လူတွေကို ဘာလို့ အော်နေတာလဲ။

မင်းဝမ်းကွဲအစ်ကိုက သူမသိဘူးတဲ့ သူမအော်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ တကယ်တော့ ငါမင်းဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ အချိန်တွေက အများကြီးမကျန်တော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက နေမကောင်းလည်း မဖြစ်ဘဲနဲ့ ကောင်းကောင်း စားနိုင်နေတော့ ဘယ်လိုမျိုး ထွက်သွားနိုင်မှာလဲလို့လည်း တွေးမိခဲ့တယ်"

"ဒါပေမယ့် သူထွက်သွားတယ်။

မင်းပြန်လာတဲ့ညမှာ ငါတစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘူး။

ညသန်းခေါင် အိပ်ရာပေါ်လှဲနေတုန်း ရုတ်တရက် မင်းအစ်ကိုရဲ့ အသံကို ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကနေ ကြားလိုက်ရတယ်။

သူထပ်ပြောနေတယ်၊

'အားဝမ်၊ ငါ့ကိုစောင့်နေပါ။'

အဲဒီအချိန်မှာ တကယ်တော့ မင်းတစ်ခုခုဖြစ်မှာကို ငါအရမ်းကြောက်နေခဲ့တယ်။

အခုငါတို့မိသားစုရဲ့ ငွေရေးကြေးရေးက မင်းတစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာပဲ မှီခိုနေရတယ်။

မင်းအစ်ကိုနဲ့ငါက အနှစ် ၇၀ ကျော် နေပြီးသွားပြီ

ဒါပေမယ့် မင်းကတော့... မင်းက အရွယ်ငယ်သေးတယ်"

"ငါထပြီး ဈာပနခန်းထဲ သွားလိုက်တယ်။ ဈာပနခန်းဝမှာရပ်နေတုန်း မင်းလှည့်ကြည့်တဲ့အခါ မင်းနဖူးမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့မျက်လုံးတစ်စုံရှိနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ မင်းကို တစ်ချက်ရိုက်လိုက်တယ်"

"ငါမင်းကိုရိုက်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မထင်မှတ်ဘဲ မင်းအစ်ကိုက ရေခဲအခေါင်းထဲကနေ လက်တစ်ဖက် ထုတ်လိုက်တယ်။

သူလက်ထုတ်ပြီးတဲ့အခါ ထပ်ပြီး 'အားဝမ်.. အားဝမ်..' လို့ခေါ်နေတယ်။

မင်းမကြားဘူးလား?မင်းအမူအရာ ကြည့်တာနဲ့ ငါသိတယ် မင်းဘာမှ မသိဘူးဆိုတာ၊ ဒါနဲ့ ငါအလျင်အမြန် သွားပြီး မင်းအစ်ကိုရဲ့ ရေခဲအခေါင်းကို ခေါက်လိုက်တယ်။

ငါသူ့လက်ကို သုံးချက် ရိုက်လိုက်တယ်"

"အားဝမ် ငါ့လို အသက်ကြီးပြီဖြစ်တဲ့ မိန်းမကြီးတစ်ယောက် အဲဒီအချိန်မှာ ဘယ်လောက်ကြောက်နေမှန်း မင်းမသိဘူး။

ဒီနေ့တွေမှာ ငါ လူတွေ တော်တော်များများကို ရှာခဲ့တယ်။

မင်းက အရွယ်ငယ်သေးတော့ တစ္ဆေတွေ သရဲတွေကို မယုံကြည်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် အမကတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး။

မင်း တကယ်ပဲ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် နဲ့ ထွက်သွားမှာကို ငါကြောက်တယ်"

"ငါ အနီးနားရွာက အဒေါ်ကြီးချန်း ကိုရှာတယ်၊ ပြီးတော့ ရှီဖန်းမြို့က အဒေါ်ကြီးဟွန်းကို သွားရှာတယ်။

နောက်ဆုံးမှာ ငါ တယွမ်ဘုရားကျောင်း ကိုသွားခဲ့တယ်။

ငါပြောတာကို နားထောင်ပြီးတဲ့အခါ ကျောင်းတိုက်ထဲက ကျောင်း​စောင့်က ငါ့အသက်နဲ့ လဲရမယ်လို့ပြောတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျောင်းစောင့်က မင်းကိုသူ့ဆီ ခေါ်ခဲ့ဖို့ပြောတယ်"

မစ္စတာဝမ်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မက စကားတွေ ပြောပြီးတဲ့အခါ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"ဟူး...

"ဒါတွေမပြောနဲ့တော့။

မင်းမရှိရင် ငါတို့မိသားစုက ဒီလိုမျိုး နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

မင်းမရှိရင် ငါတို့မိသားစုက စည်းလုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

မင်းအစ်ကိုရဲ့ ကလေးတွေနဲ့ ငါက အရည်အချင်း များများစားစား မရှိတာ ငါ့တို့အမှားပါပဲ။

မဟုတ်ရင် မင်းလိုလူမျိုးသာ ငါတို့မိသားစုမှာ ထပ်ရှိရင်

ငါတို့မိသားစုက ဘယ်လောက် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းလို​က်မလဲ။

အားဝမ် မင်းမနက်ဖြန် ပြန်လာရမယ် ဆိုတာ မင်းသိလား? မင်းမပြန်လာရင် ငါမင်းအစ်ကိုနဲ့ မင်းမိဘတွေကို မျက်နှာပြရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အဒေါ်ကြီးရေ ကျွန်တော်က အားဝမ်ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ၊ သူဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ကျွန်တော့်ဆီ လာခဲ့တာပါ။

အဒေါ်ကြီး တွေ့ခဲ့တဲ့ ပညာရှင်က တကယ်ပညာရှင်ပါ။

နည်းလမ်းကို မှန်ကန်စွာ သုံးရင် တစ္ဆေက ဘယ်လောက်ပဲကြမ်းကြမ်း အလကားပဲ"

"ဒါပေမယ့် ဒီနည်းလမ်းက လက္ခဏာကိုပဲ ကုသပြီး အမြစ်ကို မကုဘူး။

အသက်အရွယ် ရလာလို့ နောက်ထက် နေရဖို့ များများစားစားမရှိတော့ဘူးလို့ မတွေးလိုက်နဲ့။

ကြည့်လိုက်၊ အခုအဒေါ့်မှာ မြေးတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ မိသားစုရှိတယ်မလား? မြေးလေးတွေတော့ ရှိပြီ မကြာခင်မှာ မြစ်တွေရှိလာမယ်လို့ မတွေးမိဘူးလား?

ပြီးတော့ အသက်ကြီးလာရင် ဘဝကို ပိုပြီးခံစားသင့်တယ်မလား?"

ကျန်းရီစကားပြောလို့ပြီးတဲ့အခါ မစ္စတာဝမ်က ကျန်းရီကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တယ်၊ ပြီးနောက် ဝမ်းကွဲအစ်မက "ဒါဆို ငါတို့ အဲဒီလူကိုရှာရမှာလား?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် အဖြေရှာနိုင်ပါတယ်"

ကျန်းရီပြောပြီး မစ္စတာဝမ်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

ဖုန်းတွင် နောက်ထပ် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ကျန်းရီက မစ္စတာဝမ်ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မစ္စတာဝမ်၊ မင်း အဲဒီမြွေကလွဲရင် တခြားဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ သေချာလို့လား" လို့မေးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ပဲ အဲဒီမြွေကလွဲရင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး။"

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို မင်းရဲ့အင်္ကျီကို အရင်ချွတ်လိုက်"

ကျန်းရီပြောလိုက်တဲ့ စကားကို ဘယ်သူမှ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ မစ္စတာဝမ် ကြားတဲ့အခါ လူတိုင်းကလည်း အံ့သြသွားခဲ့ကြတယ်၊ "အင်္ကျီချွတ်ပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ?" လို့မေးလိုက်ကြတယ်။

"ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ။ ပြဿနာ ရှာနေတာက ငါတို့တွေးထားတဲ့ အဆောက်အဦနေရာကလူမဟုတ်ဘဲ တခြားတစ်ယောက်ဖြစ်​နေနိုင်တယ်"

မစ္စတာဝမ်က ဒီလိုမျိုးတိုက်ရိုက် ထုတ်နေတဲ့အခန်းထဲမှာ လူတွေအများကြီး ရှိနေတာကြောင့် အင်္ကျီချွတ်ဖို့ နည်းနည်း ရှက်နေပေမယ့် မနှောင့်နှေးဘဲ အင်္ကျီချွတ်လိုက်တယ်။ ကျန်းရီက ထပ်မေးတယ်၊ "မင်းနေတဲ့အိမ်မှာ နံ့သာပေါင်းအိုးရှိလား?"

"အိမ်မှာရှိတယ်"

"နံ့သာပေါင်းအိုးကနေ ပြာတစ်ဆုပ်စာကို ယူပြီး မင်းပခုံးပေါ်မှာပွတ်လိုက်"

မစ္စတာဝမ်က ကျန်းရီပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ခဲ့တယ်၊ နံ့သာမှုန့်တစ်ဆုပ်စာယူပြီး ဘယ်ဘက်ပခုံးကိုအရင်ပွတ်လိုက်တယ်။ သူအားပြင်းပြင်းနဲ့ပွတ်တဲ့အခါ အနက်ရောင် အစင်းတစ်ခုပေါ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအမှတ်ကိုမြင်တဲ့အခါ မစ္စတာဝမ်ရဲ့ မျက်နှာပြောင်းသွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ပိုပြီး ပွတ်လိုက်တာနဲ့အမျှ သူ့မျက်နှာက ပိုပြီးဖြူဖျော့သွားခဲ့တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအနက်ရောင်ကို ပွတ်နေရင်းနဲ့ လက်ဗွေရာတွေ ပေါ်လာခဲ့လို့ပဲ။

အနက်ရောင်က ပွတ်လို့ မပျောက်တော့တဲ့အခါ ပခုံးပေါ်မှာ လက်ဝါးရာတစ်ခု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်လာခဲ့တယ်။

လက်ဝါးက မစ္စတာဝမ်ရဲ့ ပခုံးကိုဖုံးနေခဲ့တယ်။ ကျန်းရီက မြင်တဲ့အခါ "ဒါဆို တကယ်ပဲ တစ္ဆေလက်နဲ့ ပခုံးကို ကုတ်တာပဲ" လို့ပြောလိုက်တယ်။

"မစ္စတာကျန်း၊ ဒီတစ္ဆေလက်နဲ့ ပခုံးကုတ်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

"မင်းပခုံးပေါ်က လက်ပုံစံကိုကြည့်လိုက်?"

"ငါ့ပခုံးကိုကုတ်နေသလို ဖြစ်နေတယ်။"

"တစ္ဆေလက်နဲ့ ပခုံးကုတ်ရင် လူသေတယ်။ မစ္စတာဝမ်၊ မင်းမှာ လူတွေသေတာနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ပြဿနာ ရှိနေတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းက ဂရုမစိုက်ဘူး!"