သဘာဝလျို့ဝှက်နယ်မြေသို့ဝင်ခြင်းနှင့် ကြိုတင်သိမြင်ခြင်းဆေးလုံးသောက်သုံးခြင်း
Vol. 43 Ch. 804
ဒြပ်စင်ငါးပါးကောင်းကင်ဂိုဏ်းသည် ထိုအခြေအနေကို ကြိမ်ဖန်များစွာဆွေးနွေးခဲ့ပါသည်။
နောက်ဆုံးတွင်၊ တာအိုဖွဲ့စည်းခြင်းသူတော်စင်အရှင်များသည် ရှေ့တန်းမှ တပည့်များအားလုံးကို နောက်ဆုတ်စေနိုင်ပေသည်။
အဆုံး၌ သူတို့သည် ဂိုဏ်းနှစ်ခုလုံးမှ တာအိုဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ပြဿနာအဖြစ်တိုးမြင့်ခြင်းမရှိလျှင်၊ အောင်မြင်ရန်မှာမဖြစ်နိုင်ကြောင်း သတိပြုမိသွားကြသည်။
သူတို့သည် အောင်မြင်ရန် အဓိကသုံးချက်ဖြစ်သည့် အချိန်၊ ပထဝီမြေအနေအထားနှင့် စည်းလုံးမှု တို့မရှိခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
.......
လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်။
ဟောက်ရန်ဂိုဏ်း၏ တာအိုဖွဲ့စည်းခြင်းသူတော်စင်အရှင် လျန်ယွဲ့ဟွားသည် ကောင်းကင်သလင်းကျောက်မိုင်းတွင်း ပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ရှိနေသည့်လူတိုင်းကသူတို့၏လေးစားသမှုပြလိုက်ကြသည်။
“နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ စစ်သည်တော်ဦးလေးယဲ့ဟွား။”
လျန်ယွဲ့ဟွားသည် လူအုပ်ကြီးကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ကစပြီး ငါက ဒီနေရာကိုခေါင်းဆောင်မယ်။
မင်းတို့ဆက်နေမလား မနေဘူးလားဆိုတာ မင်းတို့ရဲ့အခြေအနေနဲ့ပဲရွေးချယ်နိုင်တယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
လူတိုင်းက ချက်ခြင်းပင် အမိန့်ကိုနာခံလိုက်ကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊
ကျန်းချန်ရွှမ်၊ ရှီရှန်းယောင်နှင့် ကျောက်ထျန်းဖန်တို့သည် ချင်ရှန်းဝူနေထိုင်ရာတောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
သူတို့သည် ချင်ရှန်းဝူအား ကျောက်တုံးစားပွဲ၏ဘေးတွင်ထိုင်နေကာ သူ၏မျက်နှာသည် သူ၏တပည့်သုံးဦးကို တွေ့သောအခါ ပြုံးသွားခဲ့သည်။
“မင်းတို့အားလုံး ဒီကိစ္စမှာ ကောင်းမွန်စွာစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။”
သူ၏အကြည့်သည် ကျန်းချန်ရွှမ်ဆီသို့ရောက်သွားသည်။
“အထူးသဖြင့် မင်းပဲ၊ ချန်ရွှမ်၊ ဒီတိုက်ပွဲရဲ့အောင်ပွဲက မင်းရဲ့ကူညီမှုကြောင့်လို့ပြောလို့ရတယ်။”
ကျန်းချန်ရွှမ်သည်အလျှင်အမြန်ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ဖြေလိုက်လေသည်။
“ဆရာ၊ ကျွန်တော့်ကိုအရမ်းမြောက်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်လုပ်သင့်တာကိုလုပ်ခဲ့ရုံပါပဲ။”
သို့ရာတွင် ချင်ရှန်းဝူက လက်ကိုယမ်းလိုက်သည်။
“ဒီနေရာမှာ နှိမ့်ချနေဖို့မလိုဘူး။ အမှန်တရားက အမှန်တရားပဲ။
ငါတောင် ဝမ်ယန်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ခြင်း သတိမပြုမိခဲ့ဘူး။ ဒါမဲ့မင်းကတော့ သူ့ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင်ခဲ့တယ်။”
၎င်းသည် ရှီရှန်းယောင်နှင့် ကျောက်ထျန်းဖန်တို့၏သိချင်စိတ်ကို ဆွပေးလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ရှီရှန်းယောင်ဖြစ်သည်။
သူမသည် ထိုနေ့က သူမအားကယ်ခဲ့သည်မှာ သူမ၏ဂျူနီယာမောင်လေးဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း တာအိုဖွဲ့စည်းခြင်းသူတော်စင်အရှင်၏ ကျိန်စာကို လွတ်မြောက်နိုင်ကာ ထိုကပ်ဘေးအား ပိုင်ရှန်းဆီသို့ ပြန်လည်ပေးခဲ့သော နည်းလမ်းကို မသိပါ။
ထိုလှုပ်ရှားမှုသည် တိုက်ပွဲထဲတွင် အလှည့်ပြောင်းတစ်ခုဖြစ်ကာ ထာဝရဓားဂိုဏ်းနှင့် ဒြပ်စင်ငါးပါးကောင်းကင်ဂိုဏ်းတို့၏ ကြားရှိယုံကြည်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်နိုင်သည့် အရေးကြီးသော အချက် တစ်ခုဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံးမှ အကြီးအကဲများသည် ထိုအခြေအနေအား တည်ငြိမ်စွာ ချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင်၊ ရှေ့တန်းမှတပည့်များသည် အတူတူဖြစ်မည်ဟုမပြောနိုင်ပါ။
သို့ရာတွင် ကျန်းချန်ရွှမ်က တစ်ခုခုပြောရန် လုပ်နေစဉ်တွင်ပင် ချင်ရှန်းဝူက သူ၏လက်ကိုမြောက်ကာ ထပ်မံ၍ယမ်းလိုက်သည်။
“ဒီလျို့ဝှက်ချက်ကိုမင်းပဲသိမ်းထားလိုက်ပါ။ ငါတို့ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းက ငါအပါအဝင်၊ ကိုယ်တပည့်ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို မဖော်ထုတ်ပါဘူး။
အဲ့လိုပဲ မင်းကလည်း ကိုယ်လျှို့ဝျက်ချက်ကိုယ် မဖွင့်ဟဘဲ ထိန်းသိမ်းထားခွင့်ရှိပါတယ်။
အဆုံးမှာ လျို့ဝှက်ချက်က ဘယ်သူမှမသိရင် လျို့ဝှက်ချက်ဖြစ်နေမှာလေ၊ မဟုတ်ရင် လျို့ဝှက်ချက်ဘယ်ဟုတ်တော့မလဲ။”
သူ့ဆရာ၏စကားများကြောင့် သူ၏နှလုံးသားထဲမှ ကျေးဇူးတင်မိကာ၊ ကျန်းချန်ရွှမ်သည် ထိုနေ့ကသူ၏လုပ်ဆောင်မှုက လူအများစု၏သိချင်စိတ်ကို ဆွပေးလိုက်ကာ သူတို့အားပို၍ စဉ်းစားစေခဲ့သည်။
ကံကောင်းစွာပင်၊ သူသည် ကောင်းမွန်သောဆရာရှိကာ ဖြောင့်မတ်သည့်ဂိုဏ်းကိုလည်း ဝင်ရောက်မိထားသည်။
မဟုတ်လျှင်၊ အကယ်၍ သူသည် ဒြပ်စင်ငါးပါးကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိခဲ့လျှင်၊ လူများသည် သူ၏လျို့ဝှက်ချက်ကို အတွင်းထိနှိုက်တော့မည်မှာ သံသယဝင်စရာမရှိပါ။
“အခု၊ ငါမင်းတို့ကိုလူစုလိုက်တာ ကိစ္စတစ်ခုကြောင့်ပါ။” ချင်ရှန်းဝူက ဆက်မပြောခင် ရပ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့စွမ်းဆောင်ရည်အတွက် ဆုလဒ်အနေနဲ့ မင်းတို့ ပထမဆုံးစူးစမ်းလေ့လာဖို့ သဘာဝလျို့ဝှက်နယ်မြေကို ဝင်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်ရမယ်။
မင်းတို့ ဘာကိုရှာဖွေတွေ့ရှိမလဲဆိုတာကတော့ မင်းတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။”
“ဟမ်?”
ချင်ရှန်းဝူ၏စကားကိုကြားလျှင်၊ အံ့ဩမှုနှင့်ဝမ်းသာမှုတို့က ကျန်းချန်ရွှမ်၊ ရှီရှန်းယောင်နှင့် ကျောက်ထျန်းဖန်တို့၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။
“ပထမဆုံးအုပ်စုက ဘယ်အချိန် သဘာဝလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲဝင်ရမှာလဲ ဆရာ?”
ရှီရှန်းယောင်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
ချင်ရှန်းဝူက ပြုံး၍ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “အကယ်၍ အရာအားလုံးအဆင်ပြေနေရင် နောက်ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အခုလောလောဆယ်ရှန်းဝူတောင်ထိပ်မှာ နေထားဦး။
ရက်အတိအကျကို ငါမင်းတို့ကိုအကြောင်းပြန်ကြားမယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ဆရာ။”
တပည့်သုံးဦးသည် ဦးညွတ်ကာ အမိန့်ကိုလက်ခံလိုက်ကြသည်။
......
ခုနှစ်ရက် ရှစ်ရက်ခန့်ကြာပြီးနောက်၊ ချင်ရှန်းဝူသည်ရုတ်တရက် ကျန်းချန်ရွှမ်၊ ရှီရှန်းယောင်နှင့် ကျောက်ထျန်းဖန်တို့အား လူအများစုဝေးနေပြီဖြစ်သော ဂိုဏ်းသခင်၏မဟာခန်းမသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်ရွယ်ပင်းက သူတို့အားနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကိုချင်။”
ချင်ရှန်းဝူသည် ရွယ်ပင်းနှင့် ရှိနေသည့်အခြားသူများကို ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား? ငါတို့ထွက်လို့ရပြီလား?” သူက မေးလိုက်သည်။
ရွယ်ပင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ငါတို့က အဆင်သင့်ပဲ၊ လူအချို့ကိုစောင့်နေတာ ပြီးရင်တော့ အတူတူထွက်ခွာလို့ရပြီ။
စကားမစပ်၊ ဒီသဘာဝလျို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း ခရီးစဉ်အတွက် စီနီယာအစ်ကိုချင်က သူတို့ကိုဦးဆောင်ပြီးပို့ပေးလို့ရမလား?”
ထိုစကားကိုကြားလျှင် ချင်ရှန်းဝူက ရယ်လိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်၊ ငါမငြင်းနိုင်ဘူးဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား?”
ရွယ်ပင်းက ပြုံးလိုက်ကာ ချင်ရှန်းဝူက သဘောတူမည်ကို ယုံကြည်ချက်ရှိနေသည်။
တကယ်ပင်။
ချင်ရှန်းဝူသည် သဘောတူလျှက်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ အားလုံးလဲရောက်ပြီဆိုတော့၊ ငါသူတို့ကိုခေါ်သွားတော့မယ်။”
“ကောင်းပြီ။”
ခနအကြာတွင်၊
အပြင်မှလူအချို့ထပ်မံ၍ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ အားလုံးသည် သဘာဝလျို့ဝှက်နယ်မြေသို ဝင်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မှီသော သူများပင် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ချင်ရှန်းဝူက လူတိုင်းကိုကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။
“သွားကြတာပေါ့။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့၊ ငါကမင်းတို့ကို သဘာဝလျို့ဝှက်နယ်မြေကို ဦးဆောင်ပြီခေါ်သွားမယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆရာဦးလေး ချင်။”
ကျင့်ကြံသူများသည် လေးစားစွာဖြင့် ဦးညွတ်လိုက်ကြသည်။
သူ၏လက်ကိုဝေ့ယမ်းလိုက်ကာ ချင်ရှန်းဝူက မမြင်ရသည့်လျှပ်စီးကြောင်းကို လူတိုငး၏ရှေ့သို့ ဆင့်ခေါ်လိုက်လေသည်။
ကျန်းချန်ရွှမ်အပါအဝင်လူတိုင်းက ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
ခနအကြာတွင်။
လူတိုင်းက သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းအနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားသည်ကိုခံစားလိုက်ရသည်။
ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့သည် ရှီချွမ်းလွင်ပြင်ရှိ ကြီးမားသည့် ကောင်းကင်သလင်းကျောက်မိုင်းတွင်းသို့ ရောက်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင်။
ချင်ရှန်းဝူသည် သူတို့အားဂရုစိုက်ရန် ထိုနေရာတွင် စောင့်ကြပ်နေသောလန်ယွဲ့ဟွားဆီသို့ လွဲပြောင်းလိုက်သည်။
ချင်ရှန်းဝူသည်ပြီးနောက် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများထံသို့ အသံပို့လိုက်လေသည်။
“ငါမင်းတို့ကိုဒီကိုခေါ်လာပေးပြီးပြီ။ ဘာတွေရမလဲဆိုတာကတော့ မင်းတို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ မှန်တယ်။ အကယ်၍ ပြဿနာတစ်ခုခုနဲ့ကြုံရင် ဂျူနီယာညီမလန်ကိုမေးပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဆရာ။”
ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် အခြားနှစ်ဦးသည် အသံပို့ဆောင်ခြင်းမှတဆင့်ဖြေလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ချင်ရှန်းဝူ၏ပုံရိပ်သည် သူတို့၏မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လန်ယွဲ့ဟွားသည် လူတိုင်းကို ကြီးမားသည့် ကောင်းကင်သလင်းကျောက်မိုင်းတွင်းအောက်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
သူတို့၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိမြင်ကွင်းသည် လျှင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်သည် ဝေဝါးသွားကာ ရှင်းလင်းစွာပင် လန်ယွဲ့ဟွားအသုံးပြုသည့် အချို့သောအထူးနည်းလမ်းများကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။
ကံကောင်းစွာပင် ထိုအာရုံက အချိန်မကြာမြင့်ခဲ့ပါ။
အချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင်၊ သူတို့၏အမြင်အာရုံသည် ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။
သူတို့သည်ထပ်မံ၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ မိမိကိုယ်ကိုယ်မှိန်ဖျော့ကာ တောက်ပသည့်အလင်း ထွက်ပေါ်နေသည့် ဂူဝင်ပေါက်တစ်ခု၏ရှေ့တွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
၎င်းသည် သဘာဝလျို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ဝင်ပေါက်ဖြစ်နိုင်ပါသလား?
ထိုမေးခွန်းသည် လူတိုင်း၏စိတ်ထဲပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ပြီးနောက်လန်ယွဲ့ဟွားသည် သူတို့၏သံသယကိုအတည်ပြုပေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့မှန်တယ်။ ဒါက သဘာဝလျို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ဝင်ပေါက်ပဲ။
အထဲမှ အမြင့်ဆုံးခွင့်ပြုထားတဲ့ကျင့်ကြံဆင့်က ထိုးထွင်းသိမြင်ခြင်းအဆင့်ပဲ။ ဒါ့အပြင်၊ လူတစ်ဦးဆီက ပထမဆုံးဝင်တဲ့အကြိမ်မှာ သဘာဝရတနာတစ်ခုကိုပဲ ရနိုင်တယ်။ အထဲမှာဝင်နိုင်တဲ့အကြာဆုံးအချိန်က သုံးလထပ်မပိုရဘူး။
ဒါကြောင့်၊ အခွင့်အရေးကိုအရယူလာခဲ့ပါ။”
ထိုစကားများဖြင့်၊ လန်ယွဲ့ဟွားသည် သူမ၏လက်ကိုယမ်းလိုက်ပြီး ဝင်ပေါက်မှအတားအဆီးများသည် ချက်ခြင်းပင် ဖယ်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများသည် ဂရုတစိုက်နှင့် အာရုံခံလိုက်သည်။
တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ၊ သူတို့သည် သဘာဝလျို့ဝှက်နယ်မြေ၏ဝင်ပေါက်ဆီသို့ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။
“ဂျူနီယာမောင်လေးကျန်းနဲ့ မောင်လေး ကျောက်၊ အကယ်၍ လျို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှာ ပြဿနာတစ်ခုခုတွေ့ခဲ့ရင် ငါ့ကိုဆက်သွယ်လိုက်ပါ။ ငါအတတ်နိုင်ဆုံးမင်းတို့ကိုကူညီဖို့အမြန်လာခဲ့မယ်။”
“ကောင်းပါပြီ။” ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ကျောက်ထျန်းဖန်တို့သည် နှစ်ဦးစလုံး သဘောတူလျက်ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
ထိုနေရာကိုမဝင်ခင် ထိုသုံးဦးသည် ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။ သဘာဝလျို့ဝှက်နယ်မြေကိုဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ အကယ်၍ သူတို့သည် အခြားအထူးအခြေအနေ တစ်ခုခုနှင့်တွေ့ကာ လိုအပ်လျှင် အချင်းချင်းဆက်သွယ်ကြရန်ဖြစ်သည်။
အဆုံး၌ သူတို့သည် ဆရာတစ်ဦးတည်း၏လက်အောက်မှ တပည့်များဖြစ်သောကြောင့် ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းတွင် အရင်းနီးဆုံးသံယောဇဉ်ရှိကြလေသည်။
တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ထောက်ပံ့ကာ ကူညီခြင်းသည် သဘာဝပင်ဖြစ်ပါသည်။
မကြာမီ ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် သူ၏အဖော်တို့သည် အတားအဆီးကိုဖြတ်သွားသလိုခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့၏အမြင်အာရုံပြန်ရလာသောအခါ၊ သူတို့သည် ခွဲထုတ်ခံရပြီဖြစ်ကာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိတော့သည်။
ကျန်းချန်ရွှမ်သည် ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူသည် အားလုံးက သန့်စင်သည့် မူလဝိညာဉ်ချီ အရောင်အဝါဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ငှက်များအော်မြည်သံနှင့် မွေးကြိုင်သည့်ပန်းများဖြင့် လွမ်းခြုံကာ ကျယ်ပြောသည့် တောထဲတွင် ရှိနေကြောင်းသတိပြုမိလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မည်သည့်အရာကအရေးအကြီးဆုံးဖြစ်ပါသနည်း?
သေချာပေါက်အခွင့်အလမ်းပင်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ၊ သူသည် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုထဲမှ ဆေးလုံးတစ်ခုကိုထုတ်လိုက်သည်။
ထိုဆေးသည် ရွှေနှင့်အဖြူရောင်တောက်ပနေပြီး ဆန်းကြယ်သောအရောင်အဝါကို ထုတ်လွတ်နေသည်။
၎င်းသည် စနစ်မှဆုချသည့် ကြိုတင်သိမြင်ခြင်းဆေးလုံးဖြစ်သည်။
ထိုဆေးလုံးကိုသောက်သုံးခြင်းသည် သူ၏ရှေ့ကြိုမြင်ခြင်းကို အချိန်တစ်ခုအတွင် သိသာစွာတိုးတက်စေကာ ဤသဘာဝလျို့ဝှက်နယ်မြေအား စူးစမ်းရာတွင် မယှဉ်နိုင်သည့် အထောက်အပံ့ကိုပေးပါသည်။
ကျီ…
မကြာမီကျန်းချန်ရွှမ်သည် ထိုကြိုတင်သိမြင်ခြင်းဆေးလုံးကိုသောက်သုံးလိုက်သည်။
ချက်ခြင်းပင် သူသည် အထူးအင်အားတစ်ခုက မမြင်နိုင်သည့်နယ်ပယ်မှ သူ့ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကိုခံစားလိုက်ရသည်။
ကောင်းကင်ဘုံတွက်ချက်ခြင်းနည်းစနစ်ကိုသုံးကာ သူသည် စတင်၍ နတ်ဘုရားဖြစ်နိုင်ချေ အခွင့်အလမ်းများကိုစတင်၍ ရှာတော့သည်။
ခနအကြာတွင်၊ သူသည် မိုင်းသုံးသောင်းအကွာ အရှေ့တောင်ဘက်တွင် အထူးသင့်တော်သည့် အခွင့်အလမ်းတစ်ခုကို အာရုံခံလိုက်မိသည်။
တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ၊
ကျန်းချန်ရွှမ်သည် ထိုညွန်ပြသည့်ဦးတည်ချက်ကို ပျံသန်းသွားပြီး သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံမှ သတင်းအတိုင်း လိုက်သွားခဲ့သည်။
ခနအကြာတွင်၊
ကျန်းချန်ရွှမ်၏ပုံရိပ်သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ကျန်းချန်ရွှမ်သည် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။
***