ကျန်းထျန်းထျန်းနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းတည်း နှစ်ယောက်တည်း အတူတူနေခြင်း (အပိုင်း ၅)

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ စိတ်မသက်မသာနဲ့ပြုံးနေတယ်ဆိုတာကို သိပေမယ့် ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါဘူး၊ သူက ကျန်းထျန်းထျန်းကို ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားရမှာပါ၊ သူမရဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး နောက်ဆုံးမိနစ်အနည်းငယ်ကို ကျော်ဖြတ်ရပါတော့မယ်။

"မင်း ဒီဘောပင်ကို ဘယ်ကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ" ကျန်းထျန်းထျန်းက အနီရောင်ဘောပင်ကို မယူဘဲ ဆက်မေးနေခဲ့ပါတယ်။

"မင်း... မင်းရဲ့... ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာပါ" ယန်ကျွင်းဇဲက ထစ်အစွာ ဖြေလိုက်ပါတယ်။

"ဘယ်မှာလဲ" ကျန်းထျန်းထျန်းက သိချင်စိတ်ပြင်းပြပုံရပြီး သူမရဲ့လက်ကို သူမရဲ့ မျက်နှာဆီကို ဆန့်လိုက်ပါတယ်။

ရုတ်တရက် သူမရဲ့ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးတွေက သူမရဲ့ ညာဘက်မျက်လုံးအိမ်နားက ဒဏ်ရာကို ထိမိသွားခဲ့ပေမယ့် ကြာကြာမနေခဲ့ပါဘူး။ ယန်ကျွင်းဇဲ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက သူမရဲ့ မျက်လုံးအိမ်ကို သွားပြီး ဂရုတစိုက်နဲ့ ညင်သာစွာ စမ်းသပ်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။

ဒါကိုမြင်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အော့အန်ချင်သလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ၈ မိနစ်ကျော်သွားခဲ့ပါပြီ။ သူဟာ ရုံးခန်းတံခါးကို ပြန်ဆုတ် တော့မယ့်အချိန်မှာ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။

"ဒီတော့ ဒါက အခုပဲ ဖွင့်လိုက်တာပဲ၊ ငါလည်း ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးလုပ်မနေတော့ဘူး"

"ဘာ"

ယန်ကျွင်းဇဲ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ပါးစပ်ကနေ ပူးနေတဲ့ ဝိညာဉ်က ပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ပြန်သတိရသွားပါတယ်၊ "အသားကို လှီးပြီး သူမရဲ့ အနှစ်သာရကို စုတ်ယူလိုက်၊ အားတွေ အများကြီး ထုတ်စရာမလိုဘူး"

ဒါဟာ... ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ အနှစ်သာရကို စုတ်ယူဖို့ ဒီဒဏ်ရာကို အသုံးပြုဖို့ စီစဉ်နေတာပဲ!

ဒါ ဘယ်လို လုပ်ရပ်မျိုးလဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ ကျန်းထျန်းထျန်း အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိနေတယ်ဆိုတာကို နားလည်စေဖို့အတွက် သူ့ကို တားဆီးနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပါဘူး။

သူဟာ ဒီသတ္တဝါကို ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ အနှစ်သာရကို စုပ်ယူဖို့ လုံးဝခွင့်မပြုနိုင်ချေ။

"ခဏလေး၊ မင်းထိနေတဲ့နေရာက ဒဏ်ရာမဟုတ်ဘူး" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။

သူဟာ ဘာလို့ ဒီပူးကပ်နေတဲ့ဝိညာဉ်က သူမပူးနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အရမ်း သနားစရာကောင်းစွာ လိုက်ဖက်နေလဲဆိုတာကို နားမလည်ခဲ့ပါဘူး၊ ဘာလို့ တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ အနှစ်သာရကို စုပ်ယူဖို့အတွက် ပိုင်ရှင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဒဏ်ရာဖန်တီးရလဲဆိုတာကိုလည်း နားမလည်ခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အခုချိန်က ဆက်ပြီး ဖြစ်ပျက်နေအောင် လုံးဝ ခွင့်ပြုရမယ့်အချိန်မဟုတ်ပေ၊ ဒါကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ နောက်ထပ် သုံးလအကြာမှာ ပြန်တွေးဖို့ မလိုလားခဲ့တဲ့ ရဲရင့်တဲ့ အိုင်ဒီယာတစ်ခု သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။

သူပြောပြီးနောက်မှာတော့ ပူးနေတဲ့ဝိညာဉ်က သိသိသာသာ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့ပါတယ်။

သူတို့ ပြောသလိုပါပဲ၊ ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးက မတော်တဆ လေလည်လိုက်သလိုမျိုးပါပဲ၊ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်၊ မဟုတ်ရင် တစ်ခဏချင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒါကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပါတယ်။

အခွင့်အရေးကို အမိအရယူပြီး သူက လက်လှမ်းလိုက်ကာ အနီရောင်ဘောပင်ကို သူ့ရဲ့ မူရင်းနေရာကို ပြန်ထည့်လိုက်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက အဲဒါကို ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ မျက်လုံးအိမ်ထဲကို ပြန်ထိုးသွင်းလိုက်တာပါ။

ဒီအရေးပါတဲ့အချိန်မှာ ပူးကပ်နေတဲ့ဝိညာဉ်က "လှီးထားတဲ့ ဒဏ်ရာ" ကို ဘောပင်က ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာလို့ ရည်ညွှန်းနေတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီသတ္တဝါကို ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ဒဏ်ရာကနေ သူမရဲ့ အနှစ်သာရကို ဆက်ပြီး စုပ်ယူဖို့ လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်တော့ပါချေ၊ ဒါကြောင့် သူဟာ ဒီ "လှီးထားတဲ့ဒဏ်ရာ" ကို ပိတ်ဆို့ထားရပါတော့မယ်။

သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဘောပင်ပဲရှိနေတော့ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းကို သုံးဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

လက်ညှိုးက အရမ်းအရေးကြီးပါတယ်၊ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ နောက်ပိုင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်များစွာအတွက် လိုအပ်မှာပါ၊ သူ ဒီနေရာမှာ အဲဒါကို အလဟဿ မဖြုန်းနိုင်ပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် သူ စိတ်ဒဏ်ရာတွေ ရသွားပါလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် သူက ဘောပင်ကို အစားထိုး အသုံးပြုလိုက်ပါတယ်။

အချိန်မီမှာပဲ သူ ထိုးသွင်းတာ နက်လွန်းလား ဒါမှမဟုတ် တိမ်လွန်းလားဆိုတာကို မခံစားနိုင်တော့ပေမယ့် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ပါပြီ။

ပူးကပ်နေတဲ့ဝိညာဉ်က ချက်ချင်း ဒေါသထွက်လာပြီး ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ "လှီးထားတဲ့ဒဏ်ရာက ဘယ်မှာလဲ။ ပျောက်သွားပြီ!" လို့ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။

ထူးဆန်းစွာပဲ ညာဘက်မျက်လုံးအိမ်က ဒဏ်ရာကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ ဒီသတ္တဝါက သူ့ရဲ့ တိကျတဲ့ အနေအထားကို ပြန်ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပါဘူး။

ကျန်းထျန်းထျန်းက ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာက လိမ်နေခဲ့ပါတယ်၊ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တင်းမာနေပြီး လည်ပင်းပေါ်က သွေးပြန်ကြောတွေက ပူထွက်နေပါတယ်။ သူမရဲ့လက်တွေက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရူးအမူး ကုတ်ခြစ်မိပြီး ရှာဖွေနေခဲ့ပါတယ်၊ အရေးအကြီးဆုံး ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သလိုပါပဲ။

ရှာဖွေနေစဉ်မှာ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေဟာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပါတယ်။ ပထမထပ်က လှေကားနားမှာ စောင့်နေတဲ့ ဆရာတွေက အခုဆိုရင် ငြိမ်သက်နေပြီး ဒုတိယထပ်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကြတယ်ဆိုတာကို အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းနိုင်ပါတယ်။

ရလဒ်ကတော့ ရှင်းပါတယ်၊ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ပူးကပ်နေတဲ့ဝိညာဉ်ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီးပါပြီ။

တာဝန်မှတ်စုတွေမှာ အရမ်းရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပါတယ်၊ "အဲဒါကို ရန်မစပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ပြင်းထန်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်။"

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကိုယ်သူ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ပါတယ်၊ သူက အဲလို မလုပ်နိုင်ပါ‌ချေ၊ သူက နံဘေးမှာ ရပ်ပြီး ပူးနေတဲ့ဝိညာဉ်က ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ခေါင်းကို ဆွဲထုတ်နေတာကို မကြည့်နိုင်ပါဘူး၊ သူမ အသက်ရှင်နေတုန်းမှာပဲ သူမရဲ့ အနှစ်သာရကို လုံးဝ စုပ်ယူပစ်တာကို မကြည့်နိုင်ပါဘူး။

ဒါကြောင့် အရာရာက ဒီအခြေအနေကို မလွဲမသွေရောက်ရှိလာတာ ပါပဲ။

ကျန်းထျန်းထျန်းက ဒဏ်ရာကို အရူးအမူး ရှာဖွေနေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်လိုက်ခဲ့ပြီး လက်နဲ့ ခြေထောက်နှစ်ခုလုံးကို ပေါင်းပြီး အသုံးပြုလိုက်ကာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ အစွမ်းအစတွေကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာပဲ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ရုံးခန်းစာပွဲခုံအောက်ကို ပြေးဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။

ဒီစာပွဲခုံက ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ စာပွဲခုံနဲ့ ကပ်လျက်ရှိနေပြီး ရူးသွပ်နေတဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းနဲ့ အရမ်းနီးနေပါသေးတယ်။ ယန်ကျွင်းဇဲမှာ သေချာစဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီစာပွဲခုံက ပြတင်းပေါက်နဲ့လည်း နီးနေလို့ပါပဲ၊ ဒါကြောင့် သူက ပြတင်းပေါက်ကို ကုလားကာအဖြစ် ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်နားက ဒုတိယတန်းက စာပွဲခုံအောက်ကို တွားသွားပြီး တတိယနဲ့ စတုတ္ထတန်းအထိ သွားခဲ့ပါတယ်။

စတုတ္ထတန်းက စာပွဲခုံတွေကတော့ လွတ်နေပြီး စာမေးပွဲပုံစံ စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ အမှတ်ပေးပြီးသား စာအုပ်တွေ အများအပြား ပုံထားပါတယ်။ စာပွဲခုံတွေရဲ့ ရှေ့မှာလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက စာမေးပွဲစာရွက်တွေ အများအပြား ပုံထားပြီး အချို့က အနာအဆာတွေတောင် ရှိနေပါပြီ။

ဒီနေရာက လူတစ်ယောက် ပုန်းကွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံး‌ နေရာပါပဲ၊ ယန်ကျွင်းဇဲက စက္ကူပုံထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူ အမြန်ဆုံး မမြင်နိုင်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး နတ်ဆိုးနဲ့ သရဲအမျိုးအစားအားလုံးကို ဖယ်ရှားဖို့အတွက် ညဏ်ပညာကို အသုံးပြုဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ ပုန်းနေတဲ့အချိန်မှာပဲ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူသံကိုပဲ ကြားရပါတော့တယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ အသက်ရှူသံတောင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။

ဒေါက်ဖိနပ်သံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ စာပွဲခုံဘက်ကနေ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာနေခဲ့ပါတယ်။

ဆရာတွေမှာ ဝတ်စုံကုဒ်တွေရှိတာကြောင့် ဒီဒေါက်ဖိနပ်ရဲ့ ဒေါက်က သိပ်မမြင့်လှပါဘူး။ ပူးကပ်နေတဲ့ဝိညာဉ်က ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေပေမယ့်လည်း အဲဒီဖိနပ်နဲ့ပဲ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်နိုင်ပါတယ်။

ခြေလှမ်းတွေက အလျင်စလိုလည်း မဟုတ်သလို နှေးလည်းမနှေးပါဘူး၊ အရင်ကလို ရူးသွပ်နေတာမျိုး မဟုတ်တော့ပါဘူး၊ တစ်လှမ်းချင်းစီက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အာရုံကြောတွေကို ဖိနှိပ်နေသလိုပါပဲ။

မကြာခင်မှာပဲ ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ခြေထောက်တွေက တတိယတန်း စာပွဲခုံနားကနေ ဖြတ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်၊ သူမ တစ်ခါက လှဲလျောင်းနေခဲ့တဲ့ ဆိုဖာကို ကျော်သွားပြီး စတုတ္ထတန်း စာပွဲခုံဆီကို တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားပါတယ်။

ဒီအရာက အရမ်းဖြည်းဖြည်း လျှောက်နေတာပါ၊ အဲဒါက သူ့ကို မတွေ့သေးဘဲ ရှာဖွေနေတာပါ။

ယန်ကျွင်းဇဲက အချိန်ကို နောက်တစ်ခါ ကြည့်လိုက်ပါတယ်၊ ၉ မိနစ် ၂၁ စက္ကန့် ကျော်သွားခဲ့ပါပြီ။

သူ့ရဲ့ ဖုန်းအချိန်တိုင်းစက်မှာ အမှားအယွင်းရှိခဲ့ရင်တောင် ၅ စက္ကန့်ထက် ကျော်မှာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ၁၀ မိနစ်အချိန်က နီးနီးနားနားရောက်နေပါပြီ။

ကျန်းထျန်းထျန်းက သူ့နားကို ချဉ်းကပ်လာနေပါတယ်၊ သူက ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ခြေထောက်နားမှာ လတ်ဆတ်တဲ့ သွေးတွေ စီးကျနေတာကို မြင်နေရပြီဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ နှလုံးသားက ရင်ဘတ်ထဲမှာ မထိန်းနိုင်အောင် ခုန်နေခဲ့ပါတယ်၊ လှုံ့ဆော်ဆေး ထိုးထားသလိုပါပဲ။

ရုံးခန်းက နည်းနည်းလေး ပိုငြိမ်သက်နိုင်ရင် ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ နှလုံးခုန်သံက သူ့ရဲ့ ပုန်းအောင်းနေတဲ့နေရာကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်နေခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီ ဖြူဖျော့ပြီး နူးညံ့တဲ့ ခြေထောက်တွေက ယန်ကျွင်းဇဲ ပုန်းနေတဲ့ စာပွဲခုံနားကနေ ဖြတ်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒီထောင့်ကနေ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ဒေါက်ဖိနပ်ရဲ့ ဒေါက်တွေကို မြင်နေရပါသေးတယ်။

ဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားက အာရုံကြောတွေနဲ့ အတူတင်းမာနေခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရရင် သူ ချက်ချင်း "အချိန်ပြန်ရစ်" အမိန့်ကို အသက်သွင်းလိမ့်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်ထားပါတယ်။

၁၀ စက္ကန့်လောက် ကြာပြီးနောက်မှာ ကျန်းထျန်းထျန်းက လှည့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ ထွက်သွားကာ ယန်ကျွင်းဇဲ ပုန်းနေတဲ့ စာပွဲခုံဆီကို လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။

သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် အဲဒီခြေထောက်တွေ ရပ်နေတာကို ကြည့်ပြီး သူက ဆံပင်ရှုပ်ပွနေတဲ့ ခေါင်းက ဘယ်အချိန်မဆို ငုံ့ကြည့်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးနိုင်ပါတယ်။

အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အဲဒီခေါင်းမှာ ဘောပင်တစ်ချောင်းက စိုက်နေတာပါပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ဆက်ခံမနေနိုင်တော့ပါဘူး၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်ဆောင်တာက အလုပ်ခံရတာထက် ပိုကောင်းပါတယ်။

အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်ပြီး သူက ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျန်းထျန်းထျန်းကို ကန်လိုက်ပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ကန်ချက်က သူမရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိသွားခဲ့ပြီး ကျန်းထျန်းထျန်းက ဒူးထောက်လဲကျသွားခဲ့ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ နောက်မှာရှိတဲ့ စာမေးပွဲပုံကို ချက်ချင်းတွန်းလိုက်ပြီး စာပွဲခုံရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကနေ တွားသွားခဲ့တယ်။

ရင်းနှီးတဲ့ အော်ဟစ်သံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်၊ ဒုန်း! ကျန်းထျန်းထျန်းက စာပွဲခုံပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်ပြီး ထူထဲတဲ့ စာရွက်ပုံကို နင်းလိုက်ကာ ထွက်ပြေးနေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲဆီကို ပြေးလာခဲ့သည်။

ရုံးခန်းတံခါးကို ရောက်တဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ ဘောင်းဘီအောက်ပိုင်းက တင်းကျပ်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်၊ ခုန်လာတဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းက သူ့ရဲ့ ဘောင်းဘီအောက်ပိုင်းကို ဆွဲကိုင်ထားပြီး သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက "အချိန်ပြန်ရစ်" ဖို့ စီစဉ်နေခဲ့ပါတယ်။ ခေါင်းကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို ရှုပ်ပွနေတဲ့ ခေါင်းကို ကန်လိုက်တယ်။

သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေမှာ သူ အများကြီး ဂရုမစိုက်နိုင်တော့‌ချေ။ သူသာ တကယ်လို့ ကျန်းထျန်းထျန်းကို သတ်လိုက်ရင် သူက "အချိန်ပြန်ရစ်" နိုင်ပြီး ဒီရုံးခန်းထဲကို ပြန်မဝင်တော့ဘဲ ဒီတာဝန်ကို ဆက်မလုပ်တော့လည်း လက်ခံနိုင်ပါတယ်၊ မဟုတ်လား။

ဒါပေမဲ့ အခု လက်ရှိ ကျန်းထျန်းထျန်းကတော့ အသက်ဝင်နေပြီး ခုန်ပေါက်နေတာကြောင့် မကြာခင်မှာ သေဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါချေ။

တံခါးလက်ကိုင်ကို အလျင်စလို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ ဖုန်းပေါ်က အချိန်မှတ်စက်ကို တစ်ချက်မြင်လိုက်ပါတယ်၊ အချိန်ပြည့်သွားပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် အဲဒါက ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ စိတ်ချရအောင် သူက အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ၅ စက္ကန့်လောက် စောင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ရုံးခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ပြေးထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

သူသာ ရုံးခန်းထဲကနေ ထွက်သွားနိုင်ရင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူများများရှိလာပြီး ပရမ်းပတာအခြေအနေမှာ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးကို ရယူနိုင်ပါလိမ့်မယ်။

ဒီလိုတွေးလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ ခြေသလုံးမှာ အေးစက်တာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဘောင်းဘီအောက်ပိုင်းက ဆုတ်သွားပြီး ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ လက်က သူ့ရဲ့ ခြေထောက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။

ဒီအချိန်မှာပဲ အေးစက်၊ ထူးဆန်းပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ အသက်ရှူသံက သူ့ရဲ့ ခြေထောက်ကနေ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပြေးဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ခွန်အားက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်ဖို့တောင် မလုံလောက်တော့ချေ။

"ပြီးသွားပြီ၊ ငါ့ကို ပူးကပ်တော့မယ်!" ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

တာဝန်အတွက် အချိန်ပြည့်သွားခဲ့ပြီး သူက ရုံးခန်းကနေ ထွက်ပြေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

အချိန်ပြန်ရစ်၊ သူ အချိန်ပြန်ရစ်ရမယ်!

အစပိုင်းမှာ "အချိန်ပြန်ရစ်" အချိန်ကို ၁၀ မိနစ် ၁၅ စက္ကန့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့တာက အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်

၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ၁၀ မိနစ် တာဝန်အချိန် ပြည့်သွားပေမယ့်လည်း နောက်ထပ် စက္ကန့်အနည်းငယ် အချိန်ရှိနေသေးတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက "အချိန်ပြန်ရစ်" ကို အသက်သွင်းတော့မယ့်အချိန်မှာ ရုံးခန်းတံခါးက အပြင်ကနေ ဒုန်းခနဲ ဖွင့်လာခဲ့သည်။