အနက်ရောင်မျက်စိသူငယ်အိမ်၊ အဖြူရောင်မျက်စိသူငယ်အိမ်

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ရဲ့ယခင်ဘဝကတည်းက လူတွေကို စိုက်ကြည့်တာကို မကြိုက်ပါဘူး။ ဒါဟာ ယဉ်ကျေးမှုမရှိဘူးလို့ ယူဆထားတာကြောင့် ဆရာမကိုပင် စိုက်မကြည့်ခဲ့ပါချေ။

ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ သူဟာ အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်းကို တကယ်ပဲ သဘောကျနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ဆရာမ ကျန်းထျန်းထျန်းဟာ ၁.၆ မီတာအောက်ပဲရှိတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာသေးသေးလေးနဲ့ ဆံပင်တွေကလည်း ကောက်ကောက်ကွေးကွေးလေးဖြစ်ကာ သူ့နာမည်လိုပဲ ချစ်စရာကောင်းလှပါတယ်။

အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူမရဲ့အသံဟာ နားထောင်လို့ အလွန်ကောင်းပါတယ်။ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အဲဒီချိုသာတဲ့အသံကို တစ်စုံတစ်ရာ စွဲလမ်းနေခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီမနက်ခင်းမှာ ကျန်းထျန်းထျန်းက အင်္ဂလိပ်စာအတန်းနှစ်ခုကို ဆက်တိုက်သင်ကြားပေးပါတယ်။

အခန်းထဲက ကျောင်းသားအားလုံးနီးပါး အာရုံစိုက်နေကြတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဆရာမရဲ့ ရုပ်ရည်က သင်ယူလိုစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးတဲ့နေရာမှာ အမှန်တကယ်ကို အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုကနေ ပါဝင်နေတာကို ပြသနေပါတယ်။

ကျိုးတာ့လီကတော့ သူ့ရဲ့ လက်မောင်းတွေကို အနောက်ကို ဆွဲထားခဲ့ပြီး သင်ခန်းစာကို သိပ်ပြီး နားမလည်ခဲ့ပါဘူး၊ သူ့ရဲ့အကြည့်တွေက ကျန်းထျန်းထျန်းနဲ့ သူ့ရဲ့အတန်းဖော် ဘောင်ကျိကြားကို ခဏခဏ ရောက်နေပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့အခက်အခဲကို နားလည်ပါတယ်။ ဒီဘဝကို ပြန်ရောက်ပြီး ပထမဆုံး အတန်းစတုန်းကတည်းက အဲဒီကောင်လေးဟာ ဘောင်ကျိကို သဘောကျနေတယ်ဆိုတာ သူသိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ အတန်းဖြစ်တာကြောင့် ကျိုးတာ့လီဟာ သူမကိုလည်း အပိုကြည့်ချင်နေပြီး ဒါဟာ ဆယ်ကျော်သက်ယောကျ်ားလေးတွေရဲ့ ပုံမှန် လက္ခဏာတစ်ခုပါပဲ။

သို့ပေမယ့် ဘောင်ကျိကတော့ ကြွက်သားထူထဲတဲ့ နလပိန်းတုံး အမျိုးအစားကို မကြိုက်သလို ယန်ကျွင်းဇဲလိုမျိုး ပိန်ပိန်ညှောင်ညှောင်အမျိုးအစားကို

လည်း မကြိုက်ပါဘူး။ သူမက နေရောင်ခြည်နဲ့ ထိတွေ့ထားတဲ့ အသားအရေနဲ့ အားကစားသမားဆန်တဲ့ ယောကျ်ားလေးတွေကို ပိုနှစ်သက်ပြီး တတိယတန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျိုးကျားကျဲလို လူမျိုးကိုပါပဲ။

အတန်းစကတည်းက ခေးအာဟာ မနေ့ညကလိုမျိုး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မနေတော့ဘဲ လှုပ်ရှားနေပါတယ်။ သူမရဲ့အလေးချိန်က အတော်လေး ပေါ့ပါးပေမယ့် ယန်ကျွင်းဇဲကတော့ သူမရဲ့ ရပ်တန့်မနေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ပထမဆုံးအတန်းပြီးတဲ့နောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အောက်ထပ်က ယောကျ်ားလေး အိမ်သာကို သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျိုးတာ့လီက သူ့နောက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ လိုက်လာခဲ့ပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း "အဲဒီ ကျိုးကျားကျဲမှာ ဘာများကောင်းတာ ရှိနေလို့လဲ။ သူ့အဖေသာ ရှုန့်ထျန်မြို့တော် စည်ပင်သာယာရုံးက ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး မဖြစ်ခဲ့ရင် ငါ သူ့ကို အခွင့်အရေးရရင် အရင်ကတည်းက ထိုးလိုက်ပြီ" လို့ ညည်းတွားနေခဲ့ပါတယ်။

"မင်းက အတော်လေး ရိုးသားတဲ့လူပဲ" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရယ်လိုက်ပါတယ်။

ကျိုးတာ့လီကလည်း ရယ်လိုက်ပေမယ့် အိမ်သာနံရံက မှန်ကျယ်ကြီးကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာကြောင့် သူ့ရဲ့ရယ်သံတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လန့်သွားပြီး မှန်ကတဆင့် သူ့ရဲ့နောက်ကျောကို အမြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ ခေးအာက သူ့ရဲ့ကျောပေါ်မှာ နာခံစွာ ကပ်နေပါတယ်။ သူမ မလှုပ်ရှားပေမယ့် သူက အနီရောင်ဝတ်စုံနဲ့ ကလေးမလေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ယန်ကျွင်းဇဲက ကျိုးတာ့လီကို ထပ်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီကောင်လေးဟာ မှန်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး မျက်တောင်မခတ်ရုံသာမက နီးနီးကပ်ကပ်ကြည့်ဖို့အတွက် ရှေ့ကို တိုးသွားခဲ့ပါတယ်။

"မင်း..." လို့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ နှလုံးသားက ခုန်နေခဲ့ပြီး ကျိုးတာ့လီဟာ သူ့လိုပဲ မှန်ကတဆင့် ခေးအာကို မြင်နိုင်မလားဆိုတာ မသေချာခဲ့ပါဘူး။

"ငါ..." ကျိုးတာ့လီဟာ မှန်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီး နီးနီးကပ်ကပ် ကပ်ပြီး "ဝက်ခြံအဖုအသစ်တစ်ခု... ထပ်ထွက်လာပြန်ပြီလား" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

"မင်း အဖိုးဆီသွား" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့နှလုံးသားဟာ လည်ချောင်းထဲကို ရောက်တော့မလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဆဲဆိုလိုက်မိပါတယ်။

ကျိုးတာ့လီက ဘာမှမသိသလိုပါပဲ၊ အသစ်တွေ့လိုက်ရတဲ့ ဝက်ခြံကို ညှစ်ဖို့ကြိုးစားနေပြီး သူ့မေးစေ့ပေါ်က မုတ်ဆိတ်မွေးအနည်းငယ်ကို ပွတ်သပ်နေခဲ့ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အနည်းငယ် စိုးရိမ်ခဲ့ပေမယ့် တခြားအတန်းဖော်တွေ အိမ်သာထဲကို ဝင်လာတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ကာ ဝင်လာသူတွေနဲ့ ထွက်သွားသူတွေကို လေ့လာကြည့်ရှုခဲ့ပါတယ်။ ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ကျောကို ထူးဆန်းတယ်လို့ သတိမထားမိကြပါဘူး။ သူ အလွန်အကျွံ စဉ်းစားနေခဲ့တာ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။

အတန်းထဲကို ပြန်ရောက်တော့ ဒုတိယအင်္ဂလိပ်စာအတန်းအတွက် ယန်ကျွင်းဇဲက အာရုံစိုက်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ထိုင်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ခေးအာဟာ ထပ်ပြီး လှုပ်ရှားနေပြန်ပါတယ်။

ဆယ်မိနစ်နားချိန်မှာ တစ်ကြိမ်မှ မလှုပ်ရှားခဲ့တဲ့အတွက် သူမဟာ သင်ခန်းစာကို နားထောင်ရတာ မကြိုက်ဘူးလို့ ယန်ကျွင်းဇဲကို အထင်ရောက်စေပါတယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ဘဝကို စတင်ထိခိုက်လာနေပြီဖြစ်လို့ သူ ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာရပါတော့မယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ တွေးတောနေရင်းနဲ့ စင်မြင့်ပေါ်က အနက်ရောင်အစင်းကျား ဆရာမဝတ်စုံနဲ့ သင်ကြားပေးနေတဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။

ကျန်းထျန်းထျန်းက အင်္ဂလိပ်စာဝါကျဖွဲ့စည်းပုံကို အလေးအနက်ထားပြီး ရှင်းပြနေပြီး သူမရဲ့ချိုသာတဲ့အသံနဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျောင်းသားအများစုကို အာရုံစိုက်စေခဲ့ပါတယ်။

"ဒီဝါကျပုံစံက အရေးကြီးပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲမှာ သေချာပေါက်ပါမှာဖြစ်လို့ ငါခုနကပြောခဲ့တာတွေကို သေချာမှတ်စုလိုက်ရေးကြပါ" လို့ သူမက ပြောလိုက်တော့ ကျိုးတာ့လီအပါအဝင် ကျောင်းသားအများစုဟာ မှတ်စုတွေ စတင်ရေးသားကြပါတယ်။

ခေးအာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အတွေးတွေထဲမှာ နစ်မြောနေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကတော့ မှတ်စုမရေးဘဲ သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ အကြံအဖန်တွေ ပြေးလွှားနေရင်း ကျန်းထျန်းထျန်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက် ကျန်းထျန်းထျန်းဟာ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်၊ သူမရဲ့လက်က သင်ပုန်းကို ထောက်ထားရင်း ရပ်တန့်သွားပြီး စင်အောက်ကို မျက်စိစူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲက ကြည်လင်တဲ့ အနက်ရောင်မျက်စိသူငယ်အိမ်လေးတွေဟာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့ရဲ့မျက်လုံးထဲကို အဖြူရောင် မျက်စိသူငယ်အိမ်လေးတွေ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပါတယ်။

ဒီအဖြူရောင်မျက်စိသူငယ်အိမ်တွေကြောင့် ကျန်းထျန်းထျန်းတစ်ကိုယ်လုံးရဲ့ အမူအရာဟာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချိုသာပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ ချမ်းစိမ့်တဲ့ ထူးဆန်းမှုတွေက ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။

ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ဟာ သုံးစက္ကန့်လောက်ပဲ ကြာခဲ့ပါတယ်၊ အဖြူရောင်မျက်စိသူငယ်အိမ်တွေက လျင်မြန်စွာ ပြန်လှန်သွားခဲ့ပြီး အနက်ရောင်မျက်စိသူငယ်အိမ်တွေကို တစ်ဖန် ပေါ်လာစေခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အရင်က သင်ပုန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြနေတဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းဟာ ပြန်လှုပ်ရှားလာပြီး သူမရဲ့လက်ကို ချကာ "လူတိုင်း မှတ်မိကြရဲ့လား။ ငါ ပြန်ပြီး ရှင်းပြဖို့ လိုသေးလား" လို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်ပါတယ်။

"ဆရာမ..." တတိယတန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျိုးကျားကျဲက ရုတ်တရက် လက်ထောင်လိုက်ပြီး "ဆရာမ ခုနက... ဘာဖြစ်..." လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းထျန်းထျန်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ထူးဆန်းတာတစ်ခုခု ရှိနေတာကို ယန်ကျွင်းဇဲ တစ်ဦးတည်းသာ သတိထားမိတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပိုပြီးနီးတဲ့နေရာမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျိုးကျားကျဲက ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပုံပါပဲ။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" လို့ ကျန်းထျန်းထျန်းက အံ့ဩတဲ့အမူအရာနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။ သူမဟာ ခုနက သူမရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပြုအမူကို သတိမထားမိပုံပါပဲ။

"အာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" လို့ ကျိုးကျားကျဲရဲ့မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြသနေပြီး ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။

အတန်းက ဆက်ပြီး သင်ကြားနေခဲ့ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဘာမှ မပြောခဲ့ပေမယ့် ကျန်းထျန်းထျန်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို သူ သေချာနေခဲ့ပါတယ်။

သူမရဲ့ အဖြူရောင်မျက်စိသူငယ်အိမ်တွေ ပေါ်လာတဲ့အချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ကျောပေါ်က ခေးအာဟာ ပိုပြီး မကြာခဏ ရုန်းကန်လာခဲ့ပါတယ်၊ အခုတော့ သူ ခေးအာရဲ့ မတည်ငြိမ်မှုအတွက် အကြောင်းရင်းကို စတင်နားလည်လာခဲ့ပါပြီ။

ကျိုးကျားကျဲကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူဟာ လုံးဝ အာရုံလွင့်ပျံ့နေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့ရဲ့ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူး။

တခြားကျောင်းသားတွေကတော့ ဘာမှသတိမထားမိကြသလို ကျန်းထျန်းထျန်းကိုယ်တိုင်ကလည်း တခြားထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူတွေမရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက်သင်ကြားနေခဲ့ပါတယ်။

ငါးမိနစ်ခြောက်မိနစ်လောက်အကြာမှာတော့ ကျိုးကျားကျဲက လက်ထောင်လိုက်ပြန်ပါတယ်။

ကျန်းထျန်းထျန်းက စာသင်တာကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

"ဆရာမ၊ ကျွန်တော် ဗိုက်အရမ်းနာလို့... သွားခွင့်ပြုပါ" လို့ ကျိုးကျားကျဲဟာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာပျက်နေပြီး စကားပြောရင်း ထရပ်လိုက်ပါတယ်။

"အင်း" လို့ ကျန်းထျန်းထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "တစ်ခုခု မှားစားမိတာလား။ ထျန်းဟောင်း၊ သူ့ကို ကျောင်းဆေးခန်းကို လိုက်ပို့ပေးပါဦး" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျိုးကျားကျဲနဲ့ စားပွဲအတူထိုင်တဲ့ ထျန်းဟောင်းကလည်း သူ့ကို ကူညီဖို့ ထရပ်လိုက်ပါတယ်။

ကျိုးကျားကျဲကတော့ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်ဘာသာ သွားနိုင်ပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဒီလိုပြောပြီး သူဟာ ဗိုက်ကိုဖိပြီး အတန်းထဲကနေ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။

"ဒီကောင်" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

ကျိုးကျားကျဲဟာ ဆရာမ ကျန်းထျန်းထျန်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာတစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို သေချာပေါက် နားလည်သွားပြီး ဒါက သူ့ကို ထိခိုက်မှာကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး လစ်ပြေးခဲ့တာပါပဲ။

ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးပိုင်းမှာ ဒီကောင်လေးဟာ ဉာဏ်ကောင်းပေမယ့် သတ္တိပိုင်းမှာတော့ ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် အတော်လေး စိတ်ပျက်စရာကောင်းပါတယ်။ ဘောင်ကျိသာ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရင် သူမရဲ့ ဘဝဟာ ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ထင်ရပါတယ်။

ကျိုးကျားကျဲ ထွက်သွားတာကို တခြားကျောင်းသားတွေ ဘယ်သူမှ မသင်္ကာဖြစ်မနေကြပါဘူး၊ ကျိုးတာ့လီကလွဲလို့ပါ၊ သူက "ဗိုက်နာတယ်ဟုတ်လား။ မင်းတစ်နေ့ကို ဝမ်းအကြိမ် ၃၀ သွားရပါစေလို့ ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်" လို့ စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်ပါတယ်။

"ငါ့ရဲ့ ပါးစပ်ပုံစံကို ကြည့်ပြီး သေချာနားထောင်ပါ" လို့ ကျန်းထျန်းထျန်းက ဆက်သင်ကြားပါတယ်။ "ဒီဝါကျမှာ အသံထွက်ကို ဆက်ပြီး ထွက်ရမှာပါ။ ဒီလို မထွက်နိုင်ရင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းထျန်းထျန်းက စကားပြောနေရင်း သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး အသံထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။

သူမရဲ့ ပါးစပ်က အနည်းငယ် ဟနေပြီး သူမရဲ့ညာလက်က စတင်ကြွလာကာ သူမရဲ့ ဖြူဖျော့တဲ့ ပါးပြင်မှာ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက အနက်ရောင်မျက်စိသူငယ်အိမ်တွေက ရုတ်တရက် ပြန်လှန်သွားပြီး အဖြူရောင်မျက်စိသူငယ်အိမ်တွေ ဖြစ်သွားပြန်ကာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။

ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့မြင်ကွင်းကို ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အခန်းထဲက လူတိုင်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပါသည်။