ကျန်းထျန်းထျန်းနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းထဲ နှစ်ယောက်တည်း (အပိုင်း ၁)

ရှုန့်ထျန်နံပါတ် ၃ အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ အတန်း ၁၂၊ အတန်း ၅ ထဲမှာတော့ ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်ပျက်နေပါတယ်။

ကျောင်းသားအားလုံးဟာ စင်မြင့်ပေါ်က ကိုယ်ခန္ဓာသေးသေးလေးရှိတဲ့ ဆရာမလေးကို ပါးစပ်အနည်းငယ်ဟနေပြီး ဖြူဖွေးတဲ့သွားတွေ မပေါ်ဘဲ ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ အနက်ရောင်မျက်စိသူငယ်အိမ်တွေက အဖြူရောင်တွေ လုံးဝပြောင်းသွားတာကို အံ့သြစွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ရုပ်တုတစ်ခုလို ရပ်နေပါတယ်။

ဒီတစ်ကြိမ်က အရင်တစ်ကြိမ်ထက် ပိုကြာပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့စိတ်ထဲကနေ စက္ကန့်တွေကို ရေတွက်လိုက်မိပါတယ်၊ ခုနစ်စက္ကန့်၊ ရှစ်စက္ကန့်လောက် ကြာသွားပေမယ့်လည်း ကျန်းထျန်းထျန်းက ထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ရှိနေပါသေးတယ်။

"ဆရာမ... ဆရာမ ကျန်း!"

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှေ့ဆုံးတန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ ခေါ်လိုက်ပါတယ်။

သူ စကားပြောလိုက်တာနဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ လည်ပင်းဟာ ကွဲအက်သံနဲ့အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်သွားပြီး ကျောင်းသားဘက်ကို မျက်နှာမူလိုက်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ မျက်စိသူငယ်အိမ်တွေက အဖြူရောင်အတိုင်းပဲ ရှိနေပါတယ်။

အစက အနည်းငယ်ဟနေတဲ့ သူမရဲ့ပါးစပ်ဟာ မမြင်ရတဲ့လက်တစ်ဖက်က ဆွဲဆန့်လိုက်သလိုပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်ပြီးကျယ်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာ အရင်က ချစ်စရာကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ဒီပါးစပ်ဟာ အတိုင်းအဆမဲ့ နက်နဲတဲ့တွင်းနက်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းသွားသလိုပါပဲ။

တိတ်ဆိတ်မှုက လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပါတယ်။

သူမရဲ့ပါးစပ်ကျယ်လာတာတစ်လျှောက်လုံး ကျန်းထျန်းထျန်းက ဘာအသံမှ မပြုလုပ်ခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ အနည်းဆုံး ကျောင်းသူ ခုနစ်ယောက်လောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သူတို့ရဲ့ အသံကျယ်ကျယ်တွေဟာ Vitas ရဲ့ Opera #2 သီချင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်လိုပါပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ နားထဲမှာ အသံတွေ ဆူညံသွားပြီး နားမကြားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။

ကျောင်းသားအားလုံးဟာ ထရပ်လိုက်ကြပြီး ရူးသွပ်စွာပဲ အတန်းတံခါးဆီကို အလုအယက် ပြေးသွားခဲ့ကြပါတယ်။

"ဒီမှာနေရင် သေလိမ့်မယ်၊ သွားကြမယ်! ဆရာမ ကျန်း တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ!" လို့ ကျိုးတာ့လီက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အင်္ကျီကော်လံကို ဆွဲလိုက်ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရလိုက်ပါဘူး၊

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူနဲ့ ကျိုးတာ့လီဟာ အတန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။ အစကနေ အဆုံးအထိ သူ မြေကြီးကိုပင် မထိလိုက်ရဘဲ လေထဲက စွန်တစ်ခုလို ကျိုးတာ့လီက ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တာကြောင့် ဘေးကင်းရာကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။

အော်ဟစ်သံတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ ဘေးနားက အတန်းတွေလည်း ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ဆရာ၊ ဆရာမတွေနဲ့ ကျောင်းသားတွေပါ အခန်းထဲကနေ ပြေးထွက်လာကာ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို ရှာဖွေဖို့ ရှေ့ကို တိုးလာခဲ့ကြပါတယ်။

သို့ပေမယ့် အတန်း ၁၂၊ အခန်းး ၅ က ကျောင်းသားတွေ ပြောပြလိုက်တဲ့အကြောင်းတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာ လူအများစုရဲ့ မျက်နှာတွေဟာ ချက်ချင်းပဲ အရောင်ပြောင်းသွားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က "ဆရာမ ကျန်း မူးလဲသွားပြီ!" လို့ အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။

အတန်းထဲကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းထျန်းထျန်းဟာ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ပက်လက်လဲကျနေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ တကယ်ပဲ မူးလဲသွားသလိုပါပဲ။

"အရင်... အရင်ဆုံး၊ သူမကို ရုံးခန်းကို ခေါ်သွားကြရအောင်" လို့ ဘေးအတန်းက ခေါင်းပြောင်ပြောင် ဆရာက အလျင်အမြန်ပဲ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်၊

"ကျောင်းသားရေးရာ ခေါင်းဆောင်ကိုလည်း သွားပြီး အကြောင်းကြားလိုက်ပါ၊ ဒါဟာ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါသည်။

ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က အဲဒီအတိုင်း လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြန်ဖြေပြီး အလျင်အမြန် အောက်ထပ်ကို ပြေးသွားခဲ့ပါတယ်။

သတ္တိမွေးထားတဲ့ ကျောင်းသားအနည်းငယ်က အတန်းထဲကို ပြန်ဝင်သွားကြပြီး ကျန်းထျန်းထျန်းဟာ တကယ်ပဲ သတိလစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူတို့က သူမကို မကျွမ်းကျင်စွာနဲ့ ထမ်းပိုးပြီး ခေါင်းပြောင်ပြောင်ဆရာရဲ့ အမိန့်အတိုင်း အောက်ထပ်ကို ခေါ်သွားခဲ့ကြပါတယ်၊

အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနဲ့ အဆောက်အအုံရဲ့ တစ်ဖက်မှာရှိတဲ့ ဒုတိယထပ်က ဆရာ၊ ဆရာမတွေရဲ့ ရုံးခန်းဆီကို သယ်သွားခဲ့ကြပါတယ်။

ဒီရုံးခန်းက အတော်လေး ကျယ်ဝန်းပြီး ဆရာ၊ ဆရာမ ရှစ်ယောက်၊ ဆယ်ယောက်လောက် တစ်ချိန်တည်း အလုပ်လုပ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျန်းထျန်းထျန်းကို အထဲကို သယ်ဆောင်လာတာနဲ့ အထဲမှာရှိတဲ့ ဆရာ ငါးယောက်က ချက်ချင်းပဲ ပြေးထွက်သွားခဲ့ကြပါတယ်။

သူတို့က ကျန်းထျန်းထျန်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့အကြောင်းကို ကြားနှင့်ပြီးသားပါ။

ရုံးခန်းဆိုဖာပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကျန်းထျန်းထျန်းဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး အံ့အားသင့်စွာနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်၊ သူမက အတန်းစာသင်နေတာကို မှတ်မိပေမယ့် ဘယ်လို ရုံးခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာသလဲဆိုတာကိုတော့ မသိပါဘူး။

"ဆရာမ ကျန်း၊ ခင်ဗျား ခုနက မူးလဲသွားတာပါ။ နေမကောင်းဖြစ်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံကို ဆက်သွယ်ထားပြီးပြီ၊ ဆရာဝန်တစ်ယောက်က မကြာခင် ရောက်လာပါလိမ့်မယ်" လို့ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကို ဖြေရှင်းရာမှာ အတွေ့အကြုံများတဲ့ပုံ ပေါ်တဲ့ ခေါင်းပြောင်ပြောင်ဆရာက ပြောပါတယ်၊ "အခုတော့ ဆိုဖာပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေပါဦး၊ ဘယ်မှ မသွားပါနဲ့! ပြန်ပြီး မလဲကျအောင်လို့ပါ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဒီလိုပြောပြီး ခေါင်းပြောင်ပြောင်ဆရာက တခြားကျောင်းသားတွေကို သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ အချက်ပြလိုက်တော့ လူတိုင်းက ရုံးခန်းထဲကနေ ချက်ချင်းပဲ ထွက်သွားခဲ့ကြပါတယ်။

အတန်းချိန်အတွင်းမှာ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ အနက်ရောင်မျက်စိသူငယ်အိမ်တွေက အဖြူရောင်ပြောင်းသွားပြီး သူမရဲ့ပါးစပ်က ရပ်တန့်မနေဘဲ ကျယ်လာခဲ့တဲ့အကြောင်း ကျောင်းသားတွေရဲ့ ပြောပြချက်တွေကြောင့် ခေါင်းပြောင်ပြောင်ဆရာဟာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီး သူ အဲဒီနေရာမှာ ဆက်နေချင်စိတ် မရှိတော့ပါဘူး။

ဒါ့အပြင် ကျောင်းဟာ အကာအကွယ်ပေးထားတဲ့နေရာဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ မကြာခဏ ဖြစ်ပျက်နေပေမယ့် ကျောင်းနဲ့ပတ်သက်နေသရွေ့တော့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့အစည်းက အရေးပေါ်ယန္တရားကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းစရာ မလိုဘဲ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးသမားတစ်ယောက်ကို အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အလျင်အမြန် စေလွှတ်ပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါက သူတို့ စိုးရိမ်ပူပန်ဖို့ မလိုတဲ့အရာပါပဲ။

အခု လုပ်ရမှာကတော့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးသမား မရောက်ခင်မှာ မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်အောင် တားဆီးဖို့ပါပဲ။

လူတိုင်းဟာ အခုချိန်မှာ အတွေ့အကြုံ ရနေကြပြီဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့နေရာကနေ ဝေးဝေးနေသရွေ့တော့ အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်ခြေ မများပါဘူး။

အခုတော့ ကျန်းထျန်းထျန်းကိုယ်တိုင်က ဒီထူးဆန်းမှုရဲ့ အဓိက သတ္တဝါ ဖြစ်နေပုံရပါတယ်။

ရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှာ ရှုန့်ထျန်နံပါတ် ၃ အထက်တန်းကျောင်းက ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျန်းနဲ့ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်းဟယ်တို့ သတင်းကြားတာနဲ့ ရောက်လာကြရုံသာမက တခြားဆရာ၊ ဆရာမတွေနဲ့ ကျောင်းသားအများအပြားပါ ရောက်လာခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီလူတွေဟာ ပထမထပ်မှာ စနစ်တကျ ရပ်တန့်နေခဲ့ကြပြီး ဘယ်သူမှ အပေါ်ထပ်ကို မတက်သွားခဲ့ကြပါ‌

ချေ။ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေမှာ ပါဝင်တဲ့ အန္တရာယ်အဆင့်ကို ဘယ်သူမှ ရှင်းပြဖို့မလိုပါဘူး၊ လူတိုင်းက နားလည်ထားပြီးသားပါပဲ။

ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်းဟယ်က သူ့ရင်ဘတ်ထဲက ခေါက်ထားတဲ့ အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို တစ်ယောက်တည်း တက်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူက အဲဒါကို ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ရုံးခန်းတံခါးအပြင်ဘက်မှာ ဂရုတစိုက် ထားလိုက်ပြီး အောက်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။

ရှန်းဟယ်ဟာ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ စတင်ဖြစ်ပွားချိန်ကတည်းက ကျောက်စိမ်းပစ္စည်းမျိုးစုံနဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ သယ်ဆောင်ထားတတ်တဲ့ ရှေးရိုးစွဲလူတွေထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ။

သူဟာ ဒီပစ္စည်းတွေရဲ့ ထိရောက်မှုက ထူးဆန်းမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာ ဘာမှ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိဘူးဆိုတာကို သိရှိပေမယ့် လူတွေဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်သိမ့်မှုတော့ လိုအပ်တာကြောင့် ရှိနေတာက မရှိတာထက်တော့ ပိုကောင်းတယ်လို့ ယူဆထားပါတယ်။

"အခုကစပြီးတော့ အတန်းတွေ ပိတ်ထားမယ်။ ကျောင်းသားတွေ အိမ်ပြန်နိုင်ပြီး အဝေးမှာနေတဲ့သူတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ အဆောင်တွေကို ချက်ချင်းပြန်ရမယ်" လို့ ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျန်းက သူ့ရဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ဆံပင်တွေနဲ့အတူ ချောင်းဟန့်ရင်း လူတိုင်းကို ပြောလိုက်ပါတယ်၊

"နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးသမားတွေက အခြေအနေကို ဖြေရှင်းဖို့ မကြာခင် ရောက်လာမှာပါ။ မင်းတို့ ပြန်ရောက်ရင် နောက်ထပ်အကြောင်းကြားစာကို စောင့်ဆိုင်းနေပါ၊ မနက်ဖြန်မှာ ပုံမှန်အတန်းတွေ ပြန်စနိုင်ပြီး ဘာအကျိုးသက်ရောက်မှုမှ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး" လို့ သူကကြေညာလိုက်ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျိုးတာ့လီတို့လည်း လူအုပ်ထဲမှာ ရပ်နေခဲ့ကြပြီး အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်ကြပါတယ်။

"ဟေ့၊ နောက်မှ အင်တာနက်ဆိုင်ကို သွားရအောင်" လို့ ကျိုးတာ့လီက "ငါပြောတာ မင်းနားလည်တယ်မလား" ဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

"ငါ အိမ်ပြန်ပြီး စာပြန်လုပ်မယ်" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက လှည့်ပြီး ထွက်သွားလိုက်ပါတယ်။

"ဟေ့ကောင်၊ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် အဲ့လောက် ပြောင်းလဲသွားတာလဲ။ မင်း အဲ့လောက် စာကြိုးစားနေတာကို ငါ မမြင်ဖူးလို့ မရင်းနှီးသလို ဖြစ်နေတယ်" လို့ ကျိုးတာ့လီက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို တိုက်မိလိုက်ပါတယ်၊

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်းလည်း ဘာလို့ တောင့်သွားတာလဲ။ ဟေ့ကောင်၊ ငါကြည့်လိုက်ဦးမယ် မင်းမျက်လုံးတွေ အရောင်ပြောင်းသွားလားလို့! အဖြူရောင်လား၊ အစိမ်းရောင်လား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။

"မင်းအစ်မ မျက်လုံးပြောင်း"

ယန်ကျွင်းဇဲက လှည့်လိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းက ဒုတိယထပ်က ရုံးခန်းကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်၊

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံ ကနေ လုပ်ငန်းတာဝန်တစ်ခုက သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။

[အတိုင်းအဆမတူညီတဲ့ စွမ်းအင်သစ်နဲ့ အတိုင်းအဆပြောင်းလဲခြင်း လှိုင်းနှုန်းအသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိ၊ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်...]

[လုပ်ငန်းတာဝန်အမည်- ကျန်းထျန်းထျန်းနဲ့ ဆယ်မိနစ် တစ်ယောက်တည်း နေပါ။]

[လုပ်ငန်းတာဝန်အဆင့်- ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်း (အနိမ့်စား)]

[လုပ်ငန်းတာဝန် နောက်ခံ- ပူးကပ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ပါးအနေနဲ့ အထီးကျန်နေတယ်။ ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်ခံရတာ၊ သို့မဟုတ် ချစ်ခင်မြတ်နိုးခံရတာမျိုး မရှိဖူးပေ။

ဒါ့ကြောင့် မလွတ်မြောက်နိုင်ချေ။ ဒါ့ကြောင့် ဒီဝိညာဉ်ဟာ သူ့ရဲ့ပိုင်ရှင်ကို တွယ်ကပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အနှစ်သာရတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်ယူပြီး တစ်ကြိုက်ချင်းစီ မြည်းစမ်းဖို့ နှစ်သက်တယ်။]

[လုပ်ငန်းတာဝန် ဖော်ပြချက်- ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ဆယ်မိနစ်ကြာအောင် နေရမည်။]

[လုပ်ငန်းတာဝန် ဆုလာဘ်- အတိုင်းအဆမတူညီတဲ့ စွမ်းအင် ၅၀၀ မှတ်]

[လုပ်ငန်းတာဝန် ပြစ်ဒဏ်- ဒုတိယ ကျန်းထျန်းထျန်း ဖြစ်လာမည်။]

[လုပ်ငန်းတာဝန် သဲလွန်စ- နတ်ဆိုးကို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်သည်]

[မှတ်ချက်- နတ်ဆိုးကို ရန်မစပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။]