ကျန်းထျန်းထျန်းနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းတည်း နှစ်ယောက်တည်း အတူတူနေခြင်း (အပိုင်း ၂)

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီတာဝန်က ပေါ်လာခဲ့တာလဲဆိုတာ လုံးဝကိုသူ့စိတ်ထဲမှာမရှင်းမလင်းဖြစ်နေတယ်။

သူက ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ရုံးခန်းနဲ့ ဝေးနေသေးတယ်လို့ ခံစားနေရပြီး အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံက အဲဒီလောက်အထိ အတိုင်းအဆမတူညီတဲ့ စွမ်းအင်ကို ထောက်လှမ်းနိုင်မယ်လို့ လုံးဝမသိခဲ့ပါချေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီတာဝန်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ ထူးဆန်းတဲ့အတွေးတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲကို ထူးဆန်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။

အကယ်၍ ဒီထောက်လှမ်းနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာကို အကန့်အသတ်မရှိ တိုးမြှင့်နိုင်မယ်ဆိုရင် မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ ထူးဆန်းမှုတွေအားလုံးရဲ့ တိကျတဲ့နေရာနဲ့ သက်ဆိုင်ရာတာဝန်တွေကို ချက်ချင်း သိရှိနိုင်မှာလား။

ရူးတာပဲ၊ သူ ရူးသွားပြီဖြစ်ရမယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။ အခုချိန်အထိ သူ့မှတစ်ပါး ဘယ်သူမှ မရှင်းပြနိုင်တဲ့၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချဉ်းကပ်စုံစမ်းစစ်ဆေးမှာ မဟုတ်ပေ။

တာဝန်ရဲ့ [လုပ်ငန်းတာဝန်အဆင့်] ကို ကြည့်လိုက်တော့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်း (အနိမ့်စား) လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက [ခေါင်းလျှော်ခြင်း] နဲ့ [ညသန်းခေါင်မှာ တံခါးလာခေါက်တဲ့ အဘွားအို] တာဝန်နှစ်ခုစလုံးကို "စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်" လို့ သတ်မှတ်ထားပြီး တစ်ခုက အနိမ့်စားဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက အလယ်အလတ်အဆင့်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို မှတ်မိနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခု သူ့ရှေ့က အဆင့်ကတော့ "ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်း" အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။

ဒီရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကတော့ အခက်အခဲ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အဆင့်က အရင်တာဝန်တွေထက် သေချာပေါက် ပိုမြင့်နေပြီဖြစ်ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက မူလက [ညသန်းခေါင်မှာ တံခါးလာခေါက်တဲ့ အဘွားအို] တာဝန်ကို နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီညမှာတင် ဖြေရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့ပါတယ်၊

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ညတိုင်း သူ့တံခါးကို လာခေါက်နေတာက သူ့မိသားစုအတွက် သေးငယ်တဲ့စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဟုတ်လို့ပါ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဆုံးဖြတ်ရခက်နေပါပြီ။

[ကျန်းထျန်းထျန်းနဲ့ ရုံးခန်းထဲ နှစ်ယောက်တည်း] ဆိုတဲ့ တာဝန်က ရုတ်တရက်ပေါ်လာတာဖြစ်ပြီး အခွင့်အရေးက အခုအချိန်မှာ အချိန်တိုလေးပဲရှိပါတယ်။ မဟုတ်ရင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးသမား ရောက်လာတာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် ဘာမှ လုပ်စရာ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ချေ။

ဒါကြောင့် ဒီတာဝန်ကို အပြီးသတ်ချင်တယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း စတင်လုပ်ဆောင်ရမှာဖြစ်ပြီး မဟုတ်ရင် ဒီအခွင့်အရေးကို ထာဝရလက်လွှတ်ဆုံးရှုံးရမှာဖြစ်ပါ

သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ နှလုံးသားဟာ မလုံမလဲဖြစ်နေပြီး သူ့ရဲ့ အာရုံက "ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်း (အနိမ့်စား)" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေပေါ်မှာ အဓိကထားနေပါတယ်။

တာဝန်ရဲ့ အခက်အခဲအဆင့်က "စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်" ကနေ "ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်း" ကို တိုးလာတာဟာ ပြင်းထန်ပြီး အာရုံစိုက်ဖို့ သတိပေးတဲ့ အချက်ပြတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် သူ ဘယ်လိုသေသွားခဲ့လဲဆိုတာတောင် သိမှာမဟုတ်ပေ။

"ကျန်းထျန်းထျန်းနဲ့ ရုံးခန်းတစ်ခုထဲမှာ ဆယ်မိနစ် နေရမယ်၊ သွားမလား မသွားဘူးလား" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲ သူ့စိတ်ထဲမှာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပါတယ်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးသမား မရောက်လာခင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆုံးဖြတ်ပြီး လုပ်ဆောင်ရတော့မှာဖြစ်ပါတယ်။

"မင်း အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်နဲ့ ကြုံတွေ့ပြီးကတည်းက မင်း ပြောင်းလဲသွားတာကို ငါ သတိထားမိတယ်" လို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေရှိနေတယ်ဆိုတာကို မသိဘဲ ကျိုးတာ့လီက သူ့နောက်မှာရပ်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို သူ့ရဲ့ ပန်ကာအရွယ်အစားရှိတဲ့ လက်နဲ့ နှစ်သိမ့်တဲ့လေသံနဲ့ ပုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။

ဒါက အတိအကျ ယန်ကျွင်းဇဲ ပြသချင်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုပါပဲ၊ သူက ကျိုးတာ့လီဘက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ မင်း အင်တာနက်ဆိုင်ကို သွားနှင့်ပြီး ငါ့အတွက် ကွန်ပျူတာတစ်လုံး ဖွင့်ထားလိုက်၊ ငါ မကြာခင် ရောက်လာမှာပါ၊ အများဆုံး ဆယ့်ငါးမိနစ်ပဲ ကြာမယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ကောင်းပြီ၊ ဂရုစိုက်သွားနော်" လို့ ပြောပြီး ကျိုးတာ့လီ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။

"ဟာ၊ မင်း ငါ့အတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် အဓိပ္ပာယ်ရတဲ့ စကားကို ပြောလိုက်ပြီလား" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲ သူ့ကိုယ်သူ ကျိန်ဆဲလိုက်ပါတယ်။

သူက အနားယူဖို့ တစ်ရက်ပဲ လိုတော့တဲဝါရင့်ရတနာရှာမုဆိုးတစ်ယောက်လို ခံစားနေရပြီး မကြာခင် အိမ်မှာ ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်တော့မယ်လို့ သူ့ကိုယ်သူ အမြဲသတိပေးနေခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအမှုနဲ့ ကြုံတွေ့ပြီး အသတ်ခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။

သူက သူ့ရှေ့က ရုံးခန်းအဆောက်အအုံကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

ဒီအဆောက်အအုံမှာ ဘယ်ဘက်၊ ညာဘက်မှာ လှေကားနှစ်ခုနဲ့ အလယ်မှာ ဓာတ်လှေကားတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အမေရိကန်ဘာသာစကားဆရာရဲ့ ရုံးခန်းက ဘယ်ဘက်က ဒုတိယထပ်မှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် လူတိုင်းက ဘယ်ဘက်လှေကားမှာ စုနေကြတာကြောင့် အပေါ်တက်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်‌ချေ။

အလယ်က ဓာတ်လှေကားမှာလည်း သတင်းကြားလို့ ဆရာတွေ ဆင်းလာနေတာဖြစ်ပြီး ဒုတိယထပ်ကို ဓာတ်လှေကားနဲ့ တိုက်ရိုက်တက်ရင် အလွယ်တကူ မြင်ပြီး သံသယဝင်ခံရမှာဖြစ်တာကြောင့် ဒါကလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဒါဆိုရင် ညာဘက်လှေကားတစ်ခုပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီတာဝန်ကို လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့အကျိူးကျေးဇူးအနေနဲ့ ရရှိမယ့် အတိုင်းအဆမတူညီတဲ့ စွမ်းအင်က အလွန်များပြီး ၅၀၀ မှတ်အထိ ရှိနေလို့ပါ။ အကယ်၍ သူသာ အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့ရင် အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံထဲက အမှတ်ငါးခုလောက်ကို ထပ်ပြီးလင်း

အောင်ပြုလုပ်နိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်။

လက်ရှိမှာ အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံထဲက အချိန်ဆုံမှတ်နှစ်ခုကို အလင်းပြပြီးဖြစ်ပါတယ်။ အချိန်ဆုံမှတ်တစ်ခုက အချိန်ကို နောက်ပြန်ရစ်ဖို့ ငါးမိနစ်လောက် ခွင့်ပြုတယ်လို့ ယူဆရင် အဲဒီနှစ်ခုရဲ့ စုစုပေါင်းအချိန်က ဆယ်မိနစ်ထက် ကျော်လွန်နိုင်ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အစီအစဉ်ကတော့ နောက်ပြန်ရစ်ဖို့ စတင်မယ့် အချိန်ကို သတ်မှတ်ပြီး ရုံးခန်းထဲကို ဝင်ကာ ဆယ်မိနစ်လောက် တတ်နိုင်သမျှ သည်းခံဖို့ပါပဲ။ အကယ်၍ သူ မခံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့အသက် အန္တရာယ်ရှိလာခဲ့ရင် ချက်ချင်း နောက်ပြန်ရစ်ပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်မကြိုးစားဘဲ ထွက်လာဖို့ပါပဲ။

စဉ်းစားပြီး‌ နောက်မှာတော့ တာဝန်ရဲ့ အဆင့်က "ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်း" ဖြစ်တာကြောင့် အကယ်၍ အချိန်ဆုံမှတ်ကို နောက်ပြန်ရစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မရှိဘဲ အန္တရာယ်နဲ့ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ကြုံတွေ့ရရင် အခြေအနေက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှာ မဟုတ်တော့ပေ။

ဒီအချိန်မှာ ကျောင်းသားအများစု ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီး ဘယ်ဘက်မှာရှိတဲ့ ပထမထပ် လှေကားအဝင်ဝမှာတော့ လာရောက်ကြည့်ရှုရတာကို နှစ်သက်တဲ့ အဖွဲ့ငယ်လေးနဲ့ ဆရာအယောက် ၂၀ ကျော်လောက်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဘယ်ဘက်လှေကားကနေ မီတာငါးဆယ်လောက်အကွာမှာရှိတဲ့ ညာဘက်လှေကားဆီကို ဘယ်သူမှ အာရုံမစိုက်မိအောင် သွားခဲ့ပါတယ်။

ဆရာတွေက အသံတိုးတိုးနဲ့ ဆွေးနွေးနေကြပြီး ဒီအချိန်မှာတော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို သတိမထားမိကြပါချေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ လှေကားကို အလျင်အမြန်တက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို အသုံးချခဲ့ပါတယ်။

သို့သော်လည်း ဒုတိယထပ်ကို ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ခါးကို ကုန်းပြီး ခါးကို ညွှတ်ကာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ပါတယ်။

ဒုတိယထပ် စင်္ကြံရဲ့ အမြင့်က နိမ့်တာကြောင့် ခေါင်းမော့ပြီး လမ်းလျှောက်ရင် အောက်ကလူတွေ အမြန်မြင်သွားမှာဖြစ်ပြီး ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးက ရုံးခန်းကို မရောက်ခင်မှာတင် ပေါ်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒုတိယထပ် ရုံးခန်းတွေက ဆရာတွေဟာ သတင်းကြားတာနဲ့ ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီး ဖြစ်ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အမေရိကန် အင်္ဂလိပ်စာဆရာ ရုံးခန်းဆီကို ကုန်းပြီး သွားခဲ့ပါတယ်၊ ပထမဦးဆုံး ဘယ်ဘက်လှေကားအဝင်ဝကို အရင်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဘယ်သူမှ မတက်လာဘူးဆိုတာ သေချာစေပါတယ်၊ ပြီးတော့ တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆွဲကြည့်လိုက်တော့ လော့ချထားခြင်း မရှိတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

ဒါက နားလည်နိုင်ပါတယ်၊ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်းဟယ်က တံခါးကို လော့ချလိုက်ရင် ကျန်းထျန်းထျန်းကို သတိပေးသလိုဖြစ်ပြီး သူမကို ထိတ်လန့်စေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ခေါက်ထားတဲ့ အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုက တံခါးနားက မြေပြင်ပေါ်မှာ ရှိနေပါတယ်။ ဒါကလည်း ရှန်းဟယ်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ပါပဲ။

အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ အနည်းငယ်လေးဖြစ်ဖြစ် အကျိုးသက်ရောက်နိုင်ရင် တော်ပြီပေါ့။

အကျင့်ဖြစ်နေတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြင်ကို အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားလိုက်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ နာရီစနစ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ၁၀ မိနစ်အတွက် အချိန်ရေတွက်ဖို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ ကျောပေါ်မှာ လိမ်နေသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူ့ကျောပေါ်မှာ ဘာမှ မလှုပ်ရှားဘဲ အကြာကြီး လဲလျောင်းနေခဲ့တဲ့ ကယ်အာဟာ အခု တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်၊ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးလိုက်ပြီး ထွက်နေတဲ့ ခြေထောက်အရိုးတွေက မြေကြီးကို ထိလိုက်ကာ ရုံးခန်းတံခါးရဲ့ ဘေးက နံရံကို ဆန့်ကျင်ပြီး ရပ်နေပါတယ်၊ အနီရောင်ဝတ်စုံနဲ့ နံရံဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး တစ်လက်မပင် မလှုပ်ဘဲ ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ရဲ့ကျောပေါ်က အေးစက်စက် အအေးဓာတ်က အလျင်အမြန်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနောက်မှ သူက ကယ်အာဟာ လေလွင့် ဝိညာဉ်တစ်‌ကောင်အနေနဲ့ ရုံးခန်းထဲက ထူးဆန်းမှုကို ခံစားမိတာဖြစ်ရမယ်လို့ နားလည်သွားခဲ့ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲ ဝင်ချင်တယ်ဆိုတာကို သိလိုက်တဲ့အခါ သူမက ထွက်သွားဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူမက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ကျောပေါ်ကနေပဲ ထွက်သွားတာဖြစ်ပြီး အဝေးကြီး မသွားပါ‌ချေ၊ရုံးခန်းထဲက ထူးဆန်းမှုနဲ့ ရန်ဖြစ်တာမျိုး မလိုချင်လို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံက ခေးအာရဲ့ သူ့အပေါ်မှာထားတဲ့ သဘောထားက "ကြားနေ" ဖြစ်တယ်လို့ အရင်က ပြောဖူးတာကို မှတ်မိသွားခဲ့ပါတယ်၊ ဆိုလိုတာကတော့ သူ့အတွက် တခြားထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို ရန်စဖို့ သူမမှာ တာဝန်မရှိပါချေ။

ဒီသတ္တဝါလေးကို ထားလိုက်တော့၊ ယန်ကျွင်းဇဲ အသက်ကို တစ်ကြိမ်ထပ်ပြီး ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ အချိန်ကို နောက်ပြန်ရစ်ဖို့ စတင်မယ့် အချိန်ကို စိတ်ထဲမှာ သတ်မှတ်လိုက်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ပြန်ရစ်ခြင်းရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ၁၀ မိနစ်နဲ့ ၁၅ စက္ကန့်အကြာမှာ သတ်မှတ်လိုက်ပါတယ်။

သတ်မှတ်မှု အောင်မြင်ပါပြီ။

သူ့စိတ်ထဲက အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံထဲမှာ အလင်းပြထားတဲ့ အချိန်ဆုံမှတ်နှစ်ခုက တစ်ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ အမှတ်လေးခုကတော့ ခိုင်မြဲစွာ ရှိနေပါသေးတယ်။

ဒါက အချိန်တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် ခဏတာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်။

အမှတ်တွေ ရှိနေသရွေ့ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အချိန်ဆုံမှတ်တွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပေါ်လာမှာဖြစ်ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်လိုက်ပါတယ်၊ သူ လှုပ်ရှားနိုင်ဖို့အတွက်နေရာလွတ်လေးအလုံအလောက် ဖွင့်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားကာ တံခါးကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်ပါတယ်။

ဆူညံသံတွေက တံခါးပိတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။

အတွင်းပိုင်းရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက အပြင်ဘက်နဲ့ လုံးဝကို ဆန့်ကျင်နေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အရေပြားကို ချက်ချင်း ကြက်သီးမွှေးညှင်းတွေ ထသွားစေကာ သူ့ရဲ့ ဦးရေပြားကလည်း နည်းနည်းလေး ယားလာခဲ့ပါတယ်။

တံခါးပိတ်လိုက်တဲ့ အချိန်ကစပြီး သူ့ဖုန်းမှာ ၁၀ မိနစ်အတွက် အချိန်ရေတွက်တာ စတင်ခဲ့ပါတယ်။

တံခါးပေါက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက လောလောဆယ် မလှုပ်ရှားသေးပေ။

အခန်းထဲက မီးတွေက ပွင့်နေပြီး ရုံးခန်းရဲ့ အများစုကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ လှည့်ပတ်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဆိုဖာကတော့ အခု ဗလာဖြစ်နေပြီး ကျန်းထျန်းထျန်းက အဲဒီမှာ လဲလျောင်းနေခြင်း မရှိပါချေ။