ကျန်းထျန်းထျန်းနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းတည်း နှစ်ယောက်တည်း အတူတူနေခြင်း (အပိုင်း ၃)

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အလျင်စလိုလှုပ်ရှားချင်စိတ်မရှိခဲ့ပါဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တာဝန်အသိပေးချက်အရ သူဟာ ဆရာမ ကျန်းထျန်းထျန်းနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းတည်း အတူတူနေသရွေ့ တာဝန်စတင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အကောင်းဆုံးကတော့ အဲဒီမှာ ဆယ်မိနစ်လောက် မတ်တပ်ရပ်နေဖို့ပါပဲ၊

ကျန်းထျန်းထျန်း ဘယ်ကိုပဲပြေးပြေးပေါ့။ အကယ်၍ သူမက စာပွဲခုံအောက်မှာ ပုန်းနေပြီး သူ့ရှေ့ကို မပေါ်လာနိုင်ဘူးဆိုရင် ပိုတောင်ကောင်းပါသေးတယ်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ လက်တွေ့ကတော့ ခက်ခဲပါတယ်။

သူ့ရဲ့အဆင်ပြေစေမယ့် တွက်ချက်မှုတွေကို လုပ်နေတုန်းမှာပဲ ရုံးခန်းရဲ့ အဝေးဆုံးနေရာ၊ ပြတင်းပေါက်နားက စာပွဲခုံနားကနေ စာရွက်တွေ လှန်နေတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။

အဲဒီမှာ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ စာပွဲခုံရှိပါတယ်။

"တံခါးမှာ ဘယ်သူလဲ"

ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲ တံခါးပိတ်လိုက်တဲ့ အသံကို သူမက ကြားလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အသံကို နားထောင်ကြည့်တာ၊ ကျန်းထျန်းထျန်းက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပုံရပါတယ်။

"ဆရာမ ကျန်း၊ မင်္ဂလာပါ"

ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်ကိုတင်းပြီး ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်၊

မလုပ်ချင်လုပ်ချင်နဲ့ ခြေလှမ်းတွေလှမ်းရင်း ရုံးခန်းထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ဝင်လာခဲ့ပြီး ပြတင်းပေါက်နားက အတွင်းဆုံးစာပွဲခုံတန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ သေးသွယ်တဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရပါတယ်။

ကျန်းထျန်းထျန်းက ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ၊

အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေက လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သလိုပါပဲ။

"မင်းက... အတန်း ၃အခန်း (၅) က ကျောင်းသားလား" ကျန်းထျန်းထျန်းက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှာရှိတဲ့ စာမေးပွဲပုံစံ စာရွက်စာတမ်းတွေကို မွှေနှောက်နေပါတယ်။

ကံကောင်းစွာပဲ၊ သူမက သူ့ရဲ့အတန်းကို အနည်းဆုံး မှတ်မိနေပြီး သူ့ကို ဖြတိသွားဖြတ်လာလူတစ်ယောက်အဖြစ် လျှော့ချပစ်ခြင်းမရှိပါချေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။

ယောင်္ကျားလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီအမျိုးသမီးကို ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ လှပတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့ကို မှတ်မိနေတာဟာ ငြင်းပယ်လို့မရတဲ့ ဂုဏ်တစ်ခုပါပဲ။

ဒါပေမဲ့၊ အင်း၊ လုံးဝတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။

"ဘာလိုချင်လို့လဲ" ကျန်းထျန်းထျန်းက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ညာဘက်လက်မှာ အနီရောင်ဘောပင်ကို ကိုင်ထားရင်း ဘယ်ဘက်က စာရွက်တွေကို ဆက်ပြီး လှန်လှောနေခဲ့ပါတယ်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဆရာမ အခု ဘယ်လိုခံစားနေရလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်လိုက်တာပါ" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်ပါတယ်။

သူ မေးလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူ့စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။

ရုံးခန်းဆီကို ခုမှ ပွေ့ချီလာပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်က ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို စာရွက်တွေစစ်နေဖို့ ထိုင်နေတယ်ဆိုတာဟာ သူမရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်မှုကြောင့်မဟုတ်ရင် မေ့လျော့နေတာများလား။

ကျန်းထျန်းထျန်းက ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပါဘူး။

တကယ်တော့ "ဘာလိုချင်လို့လဲ" လို့ မေးပြီးနောက်မှာ စာရွက်လှန်နေတဲ့ သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းလာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ငြိမ်သက်သွားတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းက မြန်ဆန်သွားခဲ့ပြီး လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ၈ မိနစ် ၅၇ စက္ကန့်ပဲ ကျန်တော့တာကို ပြသနေပါတယ်။ သူ ဝင်လာပြီးကတည်းက တစ်မိနစ်ကျော်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာပါ။

ဒီအခြေအနေမှာ သူမရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ထပ်ပြီးဆွဲဆောင်တာမျိုး မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းထျန်းထျန်း သူ့ကို ပြန်ဖြေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ဖို့တောင် မဝံ့ရဲတော့ပါဘူး။ တကယ်တော့ ဒီအချိန်မှာ သူမ နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောဖို့ကိုပဲ မျှော်လင့်နေခဲ့ပါတယ်။

သူမရှေ့မှာ သူ ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်သွားရင် အကောင်းဆုံးပါပဲ၊ ဒီအမျိုးသမီးက သူ့ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုပြီး လုံးဝမေ့သွားပါစေလို့ ဆုတောင်းနေခဲ့ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ညာဘက်ခြေထောက်နဲ့ အနောက်ကို ဆုတ်လိုက်ရင်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး စာပွဲခုံနဲ့ အကွာအဝေးကို တိုးမြှင့်ဖို့အတွက် တိတ်တိတ်လေး တစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်ပါတယ်။

မသက်မသာခံစားရတဲ့ အငွေ့အသက်က ဒီစာပွဲခုံတစ်ဝိုက်ကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး အရာအားလုံးက သဘာဝကျတော့တာကြောင့် သူကို အိပ်မက်မက်နေသလိုမျိုး ခံစားရစေပါတယ်။

အထူးသဖြင့် ရုပ်တုတစ်ခုလို မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေတဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းပါ။

သူ တစ်လှမ်းလှမ်းပြီး တည်ငြိမ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကျန်းထျန်းထျန်းက ရုတ်တရက် စာရွက်တွေကို ချလိုက်ပါတယ်။ သူမက ခေါင်းမော့မကြည့်ပါဘူး၊ ထိုင်လျက်နဲ့ပဲ သူမရဲ့ ခုံပေါ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်လှည့်ပြီး သူမရဲ့နောက်က ဖိုင်ဘီရိုကို မျက်နှာမူလိုက်ပါတယ်၊ သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက တောင့်တင်းပြီး နှေးနှေးလေးပါ။

ဒီလိုလှုပ်ရှားနေတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ခုံရဲ့ နောက်မှီနဲ့ ထိမိတဲ့ စာရွက်တွေက ဘေးကိုလျှောကျသွားခဲ့ပြီး ဘောပင်ထည့်တဲ့ ခွက်ကို ထိသွားပါတယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ စာပွဲခုံပေါ်မှာ မှောက်ပြီး အစွန်းဘက်ကို လျင်မြန်စွာ လိမ့်ကျသွားခဲ့ပါတယ်။

ဗီဇအရ ယန်ကျွင်းဇဲက ရှေ့ကို တက်ပြီး ဘောပင်ခွက်ကို ထိန်းဖို့ စိတ်ဆန္ဒဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ပါတယ်။

ဂျုန်း!

ဘောပင်ခွက်က စာပွဲခုံကနေ မြေပြင်ကို ကျသွားပြီး နှစ်ခြမ်းကွဲသွားခဲ့ပါတယ်။ ဘောပင်အစိပ်အပိုင်းအမျိုးမျိုး၊ ခဲတံတွေ၊ ဘောပင်တွေနဲ့ မှင်ကုန်ဘောပင်တွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြန့်ကျဲသွားခဲ့ပြီး စာပွဲခုံနဲ့ ကုလားထိုင်အောက်ကို ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပါတယ်။

ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ကျောက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပုံရပါတယ်၊ ထိုင်လျက်နဲ့ပဲ သူမက ရုတ်တရက် ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်သွားပြီး ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ဘောပင်တွေကို ကောက်နေပုံရပါတယ်။

အခွင့်အရေးကောင်းပဲ!

ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်တစ်ခါ တိတ်တိတ်လေး နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ပြီး ခုနစ်ရှစ်လှမ်းလောက် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့တာကြောင့် စာပွဲခုံနဲ့ ပိုဝေးသွားခဲ့ပါတယ်။

သူ့ရဲ့စိတ်အတွင်းပိုင်းမှာ မသက်မသာခံစားရတဲ့ ခံစားချက်က အနည်းငယ် သက်သာသွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့အရေပြားပေါ်က ကြက်သီးမွှေးညှင်းတွေလည်း သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့ပါတယ်။

ဟူး!

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက မတ်မတ်ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ဖိုင်ဘီရိုကိုပဲ မျက်နှာမူနေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ကျောခိုင်းထားပါတယ်။

သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်ပြီး ပြန်မတ်လိုက်တဲ့အတွက် သူမရဲ့ ကောက်ကောက်လှိုင်းတွန့်ဆံပင်တွေက ရှုပ်ပွနေခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းက သူမရဲ့ ဆံပင်ကို သပ်ဖို့ လက်လှမ်းမထုတ်ခဲ့ပါဘူး၊

အဲဒီအစား ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွလျက်နဲ့ပဲ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေခဲ့ပါတယ်။

သူမ မတ်တပ်ထိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ကြောက်စိတ်ကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုတ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။

တခြားဘယ်လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိဘူးဆိုတာကို သူ သိလိုက်တဲ့အခါ နောက်ဆုတ်တာကို ပြန်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျန်းထျန်းထျန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပါတယ်၊ "ကျောင်းသားလေး၊ ငါ့ဘောပင်ကို မြင်မိလား"

သူမ သတိပြန်ရလာပြီလား။

ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့သြသွားတဲ့ပုံနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်၊ "မ...မမြင်မိဘူးဗျ"

"ကူညီပြီး ရှာပေးပါဦး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ ကျန်းထျန်းထျန်းက ပြောလိုက်ပါတယ်၊ သူမရဲ့ အသံကတော့ တောင့်တင်းနေဆဲပါပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ပါတယ်။ ဒီလောက်အထိ တိတ်တိတ်လေး နောက်ဆုတ်ဖို့တောင် ခက်ခဲနေတဲ့အချိန်မှာ အခု အဲဒီကို ပြန်သွားဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား။

သူ ဖုန်းကို နောက်တစ်ခါ ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အဲဒီအချိန်မှာ အချိန်တွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားနေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားခဲ့ပါတယ်။

အခုချိန်ထိ ၂ မိနစ်ကျော်ကျော်လေးပဲ ရှိပါသေးတယ်။

"ဟုတ်ကဲ့"

သူက စကားနဲ့ သဘောတူလိုက်ပြီး မလုပ်ချင်လုပ်ချင်နဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ စာပွဲခုံဆီကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။

စာပွဲခုံကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခံစားမှုက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို နောက်တစ်ခါ ပျံ့နှံ့လာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ဦးရေပြားကို ယားယံလာစေကာ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ခြေထောက်တွေကို တောင့်တင်းသွားစေခဲ့ပါတယ်။

သူက ကျန်းထျန်းထျန်း ထိုင်နေတဲ့ စာပွဲခုံရဲ့ ဘေးကိုသွားပြီး ဘောပင်ရှာဖို့ လုံးဝမလိုချင်တာကြောင့် စာပွဲခုံရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ကုန်းလိုက်ပါတယ်၊ အမြင်မကောင်းဘူးဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အခါ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှဲအိပ်လိုက်ကာ စာပွဲခုံအောက်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။

ဘောပင်အများအပြားက စာပွဲခုံအောက်မှာ ပြန့်ကျဲနေပြီး ဘောပင်ခွက်ရဲ့ တစ်ဝက်ကွဲနေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းလည်း ရှိနေပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး "ဆရာမ ကျန်း၊ ဘယ်ဘောပင်ကို ရှာနေတာလဲ။ ကျွန်တော် ဒီမှာ ခင်ဗျားအတွက် ဘောပင်အနည်းငယ်ပဲ ကောက်ပေးနိုင်ပါတယ်၊ အချို့ကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ကုလားထိုင်အောက်ကို ရောက်သွားပြီ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။

"တခြားဘောပင်တွေကို မလိုချင်ဘူး၊ အနီရောင် ဘောပင်ကို ရှာနေတာ" ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ အသံက ထူးဆန်းစွာ အေးစက်စက်ရှိနေပါတယ်။

"အနီရောင်လား။ ဒါပေမဲ့ ဆရာမက အနီရောင်ဘောပင်ကို လက်ထဲမှာ အချိန်တိုင်း ကိုင်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲ တွေးလိုက်မိပါတယ်။

သူ့မှာ သံသယတွေ ရှိနေပေမယ့် သူက ဂရုတစိုက်ရှာဖွေကြည့်လိုက်တော့ စာပွဲခုံအောက်ကို ကျနေတဲ့ ဘောပင်တွေထဲမှာ အနီရောင်ဘောပင်မပါဘူးဆိုတာကို သတိထားမိခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး ကျန်းထျန်းထျန်း ထိုင်နေတဲ့ ကုလားထိုင်အောက်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

ကျန်းထျန်းထျန်းက သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး ထိုင်နေပေမယ့် သူ့ရဲ့ အမြင်အာရုံကနေ သူမရဲ့ ခြေသလုံးအောက်ပိုင်းကို မြင်နေရပါတယ်။

သူမက တောက်ပတဲ့ အနက်ရောင် ဒေါက်ဖိနပ်တစ်ရံကို စီးထားပါတယ်၊ ခြေသလုံးအထိရှိတဲ့ ဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားတာကြောင့် ထိုင်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ ခြေသလုံးကြွက်သားတွေက ပေါ်နေတာကြောင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပါတယ်။ သူမရဲ့ ခြေဖဝါးပေါ်က အရေပြားက နူးညံ့ပြီး မလိုအပ်တဲ့ အသားပိုတွေ တစ်အောင်စမှ မရှိပါချေ။

သို့သော်လည်း ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်ပေါ်က အရေပြားဟာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အဖြူရောင်၊ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ဖြူနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ သူက အနီရောင်ဘောပင်တစ်ချောင်းကို မြင်လိုက်ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ကုလားထိုင်အောက်ကို ရောက်နေပါတယ်။

"ဆရာမ ကျန်း၊ အဲဒီအနီရောင်ဘောပင်က ဆရာမ ရှာနေတဲ့ဟာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဆရာမရဲ့ ကုလားထိုင်အောက်မှာရှိနေတော့ ကျွန်တော် ဒီနေရာကနေ မမှီနိုင်ဘူး" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်ပါတယ်။

သူ့ရဲ့ စကားတွေ မပြီးခင်မှာပဲ ဒုန်း!

ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွလျက်နဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ခေါင်းက ရုတ်တရက် ကုလားထိုင်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကနေ ပြုတ်ကျလာခဲ့ပါတယ်၊ သူမရဲ့ မျက်နှာက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြည့်နေတာကြောင့် သူမရဲ့ အမူအရာက ကြောက်စရာကောင်းနေပါတယ်။

သူမရဲ့ ခေါင်းက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတာကြောင့် သွေးတွေ မျက်နှာကို ပြေးတက်နေပါတယ်။ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက အပြင်ကို ပြူးထွက်နေသလိုဖြစ်နေပြီး သွေးကြောတွေလည်း ရှိနေပါတယ်။

"ဟာ!"

ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပါတယ်။

၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေကတည်းက သရဲကားတွေမှာ တွေ့ဖူးတဲ့ ထင်ရှားကျော်ကြားတဲ့ "ဇောက်ထိုးဆွဲထားခြင်း" ကို သူကိုယ်တိုင် ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံရမယ်လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိပါဘူး။

"ဘယ်မှာလဲ" ကျန်းထျန်းထျန်းက အဲဒီအနေအထားကို ထိန်းထားရင်း အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲက ကြောက်ရွံ့မှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ သူမရဲ့ ဇောက်ထိုးဖြစ်နေတဲ့ ခေါင်းရဲ့ ညာဘက်ကို ထောက်ပြလိုက်ပါတယ်၊ "ဟိုမှာ... ဆရာမရဲ့ ညာဘက်မှာပဲ”